0112-KDIL2-1.4011.735.2020.2.TR

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 6 października 2020 r. (data wpływu 9 października 2020 r.), uzupełnionym pismem z dnia 18 listopada 2020 r. (data wpływu 19 listopada 2020 r.) oraz pismem z dnia 18 grudnia 2020 r. (data wpływu 18 grudnia 2020 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 9 października 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. Z uwagi na fakt, że ww. wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, pismem z dnia 12 listopada 2020 r. nr 0112-KDIL2-1.4011.735.2020.1.TR Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie poinformowano Zainteresowanego, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a uzupełnieniem wniosku przez Wnioskodawcę nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wezwanie wysłano w dniu 12 listopada 2020 r. (skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 12 listopada 2020 r.), zaś w dniu 19 listopada 2020 r. Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek. Ponadto, Wnioskodawca uzupełnił wniosek w dniu 18 grudnia 2020 r. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest podmiotem funkcjonującym na podstawie przepisów ustawy z dnia 2019 r. (Dz. U. z 2019), dalej zwanej „ustawą”. Na mocy art. 1 ustawy została powołana „A”, którą tworzą: „B”; instytuty działające w ramach „A” (Wnioskodawca). Wnioskodawca, jako instytut działający w ramach „A”, jest państwową osobą prawną powołaną do prowadzenia badań naukowych i prac rozwojowych. Do zadań Wnioskodawcy należy: (…) W każdym z instytutów „A” funkcjonują organy: dyrektor; rada instytutu „A” (…). (…). W skład rady instytutu „A” wchodzi nie mniej niż 9 i nie więcej niż 15 członków. Nie więcej niż 40% składu rady instytutu „A” stanowią jego pracownicy. Pozostali członkowie rady instytutu „A” są powoływani przez Prezesa, na wniosek dyrektora, spośród osób niebędących pracownikami instytutu „A”, wyróżniających się wiedzą i praktycznym dorobkiem w sferze gospodarczej objętej działalnością instytutu „A” (…). W przypadku Wnioskodawcy, zgodnie z postanowieniami statutu Wnioskodawcy, zatwierdzonego przez Prezesa, rada instytutu składa się z 9 członków. Sześciu z nich powoływanych jest przez Prezesa, na wniosek dyrektora Wnioskodawcy. Pozostałych trzech członków rady to osoby wybrane spośród pracowników Wnioskodawcy. Członkom rady instytutu „A”, z wyłączeniem członków będących pracownikami instytutu „A”, przysługuje wynagrodzenie za udział w posiedzeniach rady instytutu „A” w wysokości nieprzekraczającej 10% minimalnego miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego profesora w uczelni publicznej, określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 137 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a w przypadku członków zamiejscowych – także zwrot kosztów podróży na zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77(5) § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (art. 27 ust. 7 ustawy). W oparciu o art. 27 ust. 9 ustawy minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki został upoważniony do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości wynagrodzenia przysługującego członkom rady instytutu „A” za udział w jej posiedzeniach. W oparciu o przywołany przepis wydane zostało rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 31 lipca 2019 r. w sprawie wysokości wynagrodzenia przysługującego członkom rady instytutu działającego w ramach „A”, zwanego dalej „rozporządzeniem”. Zgodnie z § 1 rozporządzenia wysokość wynagrodzenia przysługującego członkom rady instytutu działającego w ramach „A”, niebędącym pracownikami tego instytutu, za udział w posiedzeniach rady tego instytutu, wynosi 400,00 zł. Wnioskodawca jest podmiotem wpisanym do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. W odpowiedzi na wezwanie tut. organu do uzupełnienia wniosku o doprecyzowanie opisanego stanu faktycznego przez jednoznaczne wskazanie charakteru organu, jakim jest przedmiotowa rada Instytutu „A”, tj. czy przedmiotowa rada Instytutu „A” jest organem stanowiącym Wnioskodawcy, Zainteresowany podał, co następuje. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny dotyczący charakteru organu, jakim jest rada Instytutu „A” wynika z treści przepisów prawa, w oparciu o które organ ten funkcjonuje, w tym ustawy oraz ze statutu Wnioskodawcy. Zgodnie z (…) ustawy w każdym z instytutów „A” funkcjonują organy: dyrektor i rada instytutu „A”. (…) Zgodnie z postanowieniami statutu Wnioskodawcy, zatwierdzonego przez Prezesa rada instytutu składa się z 9 członków. Sześciu z nich powoływanych jest przez Prezesa, na wniosek Dyrektora Wnioskodawcy. Pozostałych trzech członków rady to osoby wybrane spośród pracowników Wnioskodawcy. Należy wskazać, że opisane powyżej regulacje prawne nie określają rady instytutu „A” jako organu stanowiącego. W tym kontekście zdaniem Wnioskodawcy rada instytutu „A” nie jest organem stanowiącym Wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, organem stanowiącym osoby prawnej, w rozumieniu art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie taki organ, który dysponuje (na podstawie ustawy albo aktu prawa wewnętrznego, np. statutu) uprawnieniami do przyjmowania wiążących rozstrzygnięć odnoszących się do całej osoby prawnej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. I SA/Gl 61/09). W tym kontekście należy stwierdzić, że rada instytutu „A” takich kompetencji nie ma – nie dysponuje uprawnieniami do przyjmowania wiążących rozstrzygnięć odnoszących się do całej osoby prawnej. W strukturze instytutu „A” tego typu kompetencje przypisane są do innego organu jakim jest dyrektor instytutu „A”. Rada instytutu „A” jest jedynie organem opiniodawczym dla dyrektora instytutu „A”. Zgodnie z (…), do zadań rady instytutu „A” należy (…). Jak widać rada instytutu „A” nie posiada kompetencji stanowiących. W zakresie obowiązku uchwalania statutu instytutu „A” dokument nabiera mocy prawnej nie po przyjęciu przez radę instytutu „A”, ale po zatwierdzeniu tego dokumentu przez Prezesa. Odwołując się w tym momencie do przytoczonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. I SA/Gl 61/09 należy wskazać, że rada instytutu „A” nie dysponuje uprawnieniami do przyjmowania wiążących rozstrzygnięć odnoszących się do Wnioskodawcy. Zgodnie z orzecznictwem, jednym z przykładów organu stanowiącego osoby prawnej, o którym mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są walne zgromadzenia Izby Rolniczej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. II FSK 2618/13). Zdaniem Wnioskodawcy, przydatnym w zakresie prowadzonego postępowania jest porównanie kompetencji rady instytutu „A” i walnego zgromadzenia Izby Rolniczej. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o izbach rolniczych do przykładowych wyłącznych właściwości walnego zgromadzenia należy: uchwalanie i zmiana statutu, wybór i odwoływanie, w głosowaniu tajnym, zarządu, poszczególnych jego członków oraz komisji rewizyjnej i poszczególnych jej członków, uchwalanie regulaminów pracy zarządu i komisji rewizyjnej, podejmowanie uchwał w sprawie absolutorium dla zarządu, uchwalanie budżetu, podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych określonych w statucie, a także określanie maksymalnej kwoty zobowiązań, które może zaciągnąć zarząd. Porównując przytoczone kompetencje walnego zgromadzenia Izby Rolniczej do kompetencji rady instytutu „A”, których mowa w (…) widać bardzo wyraźnie, że rada instytutu „A” w strukturze instytutu „A” nie ma nawet podobnych kompetencji i tym samym nie można jej kwalifikować jako organu stanowiącego osoby prawnej, w rozumieniu art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Reasumując, Wnioskodawca w oparciu o stan faktyczny wynikający z przytoczonych przepisów ustawy i statutu wyraża przekonanie, że rada instytutu „A” nie jest organem stanowiącym Wnioskodawcy. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Czy wynagrodzenie członka rady wypłacane mu za udział w posiedzeniach rady instytutu „A” należy zakwalifikować do źródeł przychodu wskazanych jako „inne” na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych? Czy w przypadku wypłacania wynagrodzenia dla członka rady za udział w posiedzeniach rady instytutu „A” – Wnioskodawca ma status płatnika (obowiązek obliczania i pobierania zaliczki na podatek dochodowy) w świetle art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.)? Zdaniem Wnioskodawcy: Ad. 1. Wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę członkom rady instytutu za udział w posiedzeniach rady instytutu „A”, na podstawie art. 27 ust. 7 ustawy należy zakwalifikować do źródeł przychodu wskazanych jako „inne” w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Art. 10 ustawy o PIT zawiera katalog źródeł przychodu. Katalog ten jest katalogiem otwartym. Świadczy o tym użyty przez ustawodawcę zwrot w pkt 9 katalogu „inne źródła”. Analizując treść art. 10 ust. 1 pkt 1-8 ustawy o PIT należy wskazać, że wynagrodzenie wypłacane członkom rady instytutu „A” za udział w posiedzeniach rady instytutu „A” nie kwalifikuje się do żadnego z opisanych tam źródeł przychodu. W szczególności wynagrodzenie wypłacane członkom rady instytutu „A” za udział w posiedzeniach rady instytutu „A” nie można traktować jako źródła przychodu zakwalifikowanego do grupy stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta (art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy PIT). Tak jak zostało to już wskazane, zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy członkowie rady instytutu „A”, którzy nie są pracownikami instytutu „A”, są powoływani przez Prezesa, na wniosek dyrektora instytutu „A”. Wnioskodawca z tą grupą członków rady nie nawiązał równolegle żadnych innych stosunków prawnych takich jak umowa o pracę czy umowy cywilnoprawne. Z przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca posłużył się w nim sformułowaniem „powołanie”. W ocenie Wnioskodawcy nie jest to jednak tożsame z terminem „powołanie”, o którym mowa w art. 68 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2019. poz. 1040, z późn. zm. (dalej „k.p.”). W judykaturze przyjmuje się zgodnie, że nawiązanie stosunku pracy z powołania jest możliwe tylko wtedy, gdy przepis odrębny w rozumieniu art. 68 § 1 k.p. (samodzielnie lub w powiązaniu z innymi przepisami) wyraźnie odnosi się do podstawy nawiązania stosunku pracy. Zatem sam przepis kompetencyjny przewidujący powierzenie określonego stanowiska lub określonej funkcji i odwołanie z tego stanowiska lub funkcji oznacza jedynie powołanie pozorne (organizacyjne) i określa sposób powierzenia stanowiska lub funkcji, a nie powołanie właściwe wywołujące skutek w postaci powstania stosunku pracy na tej podstawie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II UK 296/09). Podobnie w przedstawionym zakresie wypowiada się skład orzekający w wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 maja 2013 r. (sygn. akt III AUa 1277/12 (w orzeczeniu tym czytamy, że użyty w art. 68 § 1 k.p. zwrot „w przypadkach określonych w odrębnych przepisach” oznacza, że z przepisu przewidującego powołanie, jako sposób obsadzenia stanowiska musi wynikać, iż to właśnie powołanie powoduje powstanie stosunku pracy określonego w art. 68 § 1 k.p. Zatem powołanie, o którym mowa w tym przepisie jest aktem o podwójnym charakterze: powierzenia określonej funkcji – prowadzącego do powstania stosunku zależności służbowej, jak też nawiązania stosunku pracy między osobą powołaną a jednostką organizacyjną, w której ma ona objąć stanowisko. Akt powołania może jednak wywoływać tylko ten pierwszy skutek. Oznacza wtedy powierzenie określonego stanowiska w znaczeniu organizacyjnym, nadającym uprawnienia i nakładającym obowiązki związane z objętym stanowiskiem. Innymi słowy, nawiązanie stosunku pracy z powołania jest możliwe tylko wówczas, gdy przepis odrębny – w rozumieniu art. 68 § 1 k.p. – wyraźnie odnosi się do podstawy nawiązania stosunku pracy. Zatem sam przepis kompetencyjny, przewidujący powierzenie określonego stanowiska lub określonej funkcji i odwołanie z tego stanowiska lub funkcji oznacza jedynie powołanie organizacyjne i określa sposób powierzenia stanowiska lub funkcji, a nie powołanie właściwe, wywołujące skutek w postaci powstania stosunku pracy na tej podstawie. Przekładając przywołane argumenty na grunt analizowanej sprawy należy wskazać, że mamy tu do czynienia z powołaniem pozornym i nie możemy uznać, iż doszło do nawiązania stosunku pracy na podstawie powołania. Bezspornie świadczy o tym także sposób wypłacania wynagrodzenia – wyłącznie za udział w posiedzeniach rady instytutu „A” i tylko dla członków rady niebędących pracownikami. Kwota ta jest limitowana ustawowo i ustalona rozporządzeniem. Konstrukcja powołania na członka rady instytutu „A” pozostaje w sprzeczności z definicją stosunku pracy, która zakłada ciągłość świadczenia pracy przez pracownika. Również z tej przyczyny nie możemy więc mówić o powołaniu w rozumieniu art. 68 § 1 k.p. Wynagrodzenie wypłacane członkom rady instytutu „A” za udział w posiedzeniach rady instytutu „A” nie można traktować również jako źródła przychodu zakwalifikowanego do grupy „działalność wykonywana osobiście” (art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy PIT). Szczegółowe kategorie źródeł przychodu, które zaliczane są do grupy „działalność wykonywana osobiście” ustawodawca wskazał w zamkniętym katalogu opisanym w art. 13 ust. PIT. Analiza tego katalogu przekonuje, że wynagrodzenie wypłacane członkom rady instytutu „A” za udział w posiedzeniach rady instytutu „A” nie mieści się w żadnej ze wskazanych kategorii. W szczególności tego typu wynagrodzenia nie można zaliczyć do grupy: przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek (art. 13 pkt 5 ustawy o PIT).Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 7 października 1997 r. (sygn. akt III SA 253/96) wyrażenie „osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich” nie ma legalnej definicji ani w przepisach podatkowych, ani też w innych przepisach prawa. W świetle „Słownika języka polskiego” (Warszawa 1993, t. II, s. 435 i t. III, s. 296) wyraz „społeczny” oznacza m.in. „zorganizowany, przeznaczony dla społeczeństwa, do obsługiwania społeczeństwa, do zaspokojenia jego potrzeb, będący przedstawicielem społeczeństwa, pracujący dla społeczeństwa, dla dobra ogółu”. Jeżeli chodzi o wyraz „obywatelski”, to oznacza on „obowiązek obywatelski, prawa obywatelskie, komitet, sąd obywatelski, straż obywatelska zorganizowana z osób prywatnych, ochotników, niefachowców, do doraźnej pomocy władzom, jako instytucje tymczasowe”. Będą to przede wszystkim obowiązki związane z uczestniczeniem obywateli w sprawowaniu władzy publicznej (zarówno wykonawczej, sądowniczej, jak i ustawodawczej). Będą to również przychody związane z wykonywaniem określonych funkcji w ramach organizacji o charakterze społecznym (organizacje pozarządowe), w tym również w ramach wolontariatu. Cechą wspólną tego rodzaju przychodów jest to, że nie stanowią one wynagrodzenia, lecz są rodzajem pewnego ekwiwalentu za poświęcenie swego czasu, wiedzy oraz sił (i związaną z tym możliwością utraty zarobku) na wykonywanie pewnych funkcji na rzecz państwa lub społeczeństwa, przy czym ma to miejsce poza działalnością zawodową tej osoby.W świetle doktryny jako przychody wchodzące do tej grupy można zaliczyć np. przychody związane z uczestniczeniem w organach władzy, niektóre przychody otrzymywane przez osoby uczestniczące w sprawowaniu władzy samorządowej (przychody radnych gmin, powiatów i sejmików województw), przychody ławników. Przykładu te wskazują, że przychody z tytułu udziału w posiedzeniach rady instytutu „A” nie mogą zostać zakwalifikowane do tej grupy.Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą o pełnieniu obowiązków społecznych można mówić, gdy dana osoba uczestniczy w pracy instytucji jako reprezentant pewnej społeczności, biorąc udział w rozwiązywaniu problemów tej społeczności w jej interesie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1908/10). Wykonywanie obowiązków związanych z udziałem w posiedzeniach rady instytutu „A” nie ma wskazanych cech wykonywania czynności związanych z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich. Sprawowanie obowiązków w radzie instytutu „A” nie odbywa się na płaszczyźnie społeczność – członek społeczności, a ich istota polega na wypełnianiu obowiązków szczegółowo określonych w ustawie; przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych (art. 13 pkt 7 ustawy o PIT).Rada instytutu „A” wykonująca swoje obowiązki na podstawie ustawy w żaden sposób nie może być zakwalifikowana do grupy zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.Po pierwsze rada instytutu „A” nie może być zakwalifikowana jako „rada nadzorcza”. Już sama wykładnia językowa przekonuje, że rada instytutu „A” jest czymś innym niż rada nadzorcza. Po drugie zakres kompetencji rady nadzorczej (spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej) w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeksu spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 505, z późn. zm.), dalej „k.s.h.” jest zupełnie inny niż członków rady instytutu „A”. Rada nadzorcza spółki z o. o. sprawuje stały nadzór nad działalnością spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności (art. 219 § 1 k.s.h.). Rada nadzorcza spółki akcyjnej również sprawuje stały nadzór nad działalnością spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności (art. 382 § 1 k.s.h.). Do kompetencji rady nadzorczej spółki akcyjnej należy również zawieszanie, z ważnych powodów, w czynnościach poszczególnych lub wszystkich członków zarządu oraz delegowanie członków rady nadzorczej, na okres nie dłuższy niż trzy miesiące, do czasowego wykonywania czynności członków zarządu, którzy zostali odwołani, złożyli rezygnację albo z innych przyczyn nie mogą sprawować swoich czynności. W przypadku niemożności sprawowania czynności przez członka zarządu rada nadzorcza niezwłocznie podejmuje odpowiednie działania w celu dokonania zmiany w składzie zarządu (art. 383 § 1 i 2 k.s.h.).Co istotne rady instytutu „A” nie można traktować również jako „innych organów stanowiących osób prawnych”. Rada instytutu „A” jest jedynie organem opiniodawczym dla dyrektora instytutu „A”. Zgodnie z (…) o zadań rady instytutu „A” należy (…). Jak widać rada instytutu „A” nie posiada kompetencji stanowiących. W zakresie obowiązku uchwalania statutu instytutu „A” dokument nabiera mocy prawnej nie po przyjęciu przez radę instytutu „A” ale po zatwierdzeniu tego dokumentu przez Prezesa.Argumentu przemawiającego za tym, że rada instytutu „A” nie może być uznawana za organ stanowiący dostarcza również wykładnia historyczna przepisów dotyczących instytutów „A”. Instytuty „A” przed 1 kwietnia 2019 r. funkcjonowały jako instytuty (…) w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. Zgodnie z przytoczoną ustawą jednym z organów instytutu (…) jest rada naukowa. Ustawodawca w art. 29 ust. 1 ustawy o instytutach (…) wprost wskazał, że rada naukowa jest organem stanowiącym. W przepisach ustawy o „A” rada instytutu „A” nigdzie przez ustawodawcę tak nie została nazwana. Mając na względzie zasadę racjonalności ustawodawcy rezygnacja z określenia rady instytutu „A” mianem organu stanowiącego musi być interpretowana jako jasna przesłanka, że rada instytutu „A” nie jest organem stanowiącym; przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło (art. 13 pkt 8 ustawy o PIT).Realizacja obowiązków wynikających z pełnienia funkcji członka rady instytutu „A” nie jest kwalifikowana jako wykonywanie usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło. Członkowie rady instytutu „A” wykonują określone ustawą obowiązki w oparciu o akt powołania, nie wykonują tych zadań na podstawie umowy zlecenia czy o dzieło ani innej umowy o świadczenie usług.Z pisanych powyżej przyczyn Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wynagrodzenie członków rady instytutu „A” nie może być zakwalifikowane do żadnego ze źródeł wskazanych w treści art. 10 ust. 1 pkt 1-8 ustawy o PIT. Logicznym następstwem tego twierdzenia jest przyporządkowanie wskazanego przychodu do źródeł przychodów z 10 ust. 1 pkt 9 ustawy PIT, które doprecyzowane zostały w treści art. 20 ustawy PIT. W treści ostatniego z przywołanych przepisów literalnie nie znajduje się wprost wskazane wynagrodzenia z tytułu uczestnictwa w posiedzeniach rady instytutu „A”, ale z uwagi, że katalog tych źródeł przychodu jest otwarty, to tego typu przychód powinien być zakwalifikowany do tej właśnie grupy. Ad. 2. W przypadku wypłacania wynagrodzenia dla członka rady Instytutu „A” za udział w posiedzeniach rady instytutu (Wnioskodawcy) nie ma statusu płatnika w świetle art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.). Powyższe twierdzenie uzasadnione jest tym, że w treści ustawy PIT brakuje przepisów zobowiązujących Wnioskodawcę w przypadku wypłacania wynagrodzenia członków rady instytutu „A” do obliczania i pobierania zaliczki na podatek dochodowy. Wnioskodawca nie może być uznany za „zakład pracy” w rozumieniu art. 31 ustawy PIT. W tym przepisie wskazano, że osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Twierdzenie to uzasadnione jest tym, że wynagrodzenie z tytułu udziału w posiedzeniach rady instytutu „A” nie może zostać zakwalifikowane jako przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy. Pomiędzy Wnioskodawcą a członkiem rady instytutu „A” nie dochodzi do nawiązania stosunku służbowego ani stosunku pracy. Tak jak zostało to już wskazane zgodnie z (…) członkowie rady instytutu „A”, którzy nie są pracownikami instytutu „A”, są powoływani przez Prezesa, na wniosek dyrektora instytutu – Wnioskodawcy z tą grupą członków rady nie nawiązał równolegle żadnych innych stosunków prawnych takich jak umowa o pracę czy umowy cywilnoprawne. Z przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca posłużył się w nim sformułowaniem „powołanie”. W ocenie Wnioskodawcy nie jest to jednak tożsame z terminem „powołanie”, o którym mowa w art. 68 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2019. poz. 1040, z późn. zm. (dalej „k.p.”). W judykaturze przyjmuje się zgodnie, że nawiązanie stosunku pracy z powołania jest możliwe tylko wtedy, gdy przepis odrębny w rozumieniu art. 68 § 1 k.p. (samodzielnie lub w powiązaniu z innymi przepisami) wyraźnie odnosi się do podstawy nawiązania stosunku pracy. Zatem sam przepis kompetencyjny przewidujący powierzenie określonego stanowiska lub określonej funkcji i odwołanie z tego stanowiska lub funkcji oznacza jedynie powołanie pozorne (organizacyjne) i określa sposób powierzenia stanowiska lub funkcji, a nie powołanie właściwe wywołujące skutek w postaci powstania stosunku pracy na tej podstawie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II UK 296/09). Przekładając przywołane argumenty na grunt analizowanej sprawy należy wskazać, że mamy tu do czynienia z powołaniem pozornym i nie możemy uznać, iż doszło do nawiązania stosunku pracy na podstawie powołania. Bezspornie świadczy o tym także sposób wypłacania wynagrodzenia – wyłącznie za udział w posiedzeniach rady instytutu „A” i tylko dla członków rady niebędących pracownikami. Kwota ta jest limitowana ustawowo i ustalona rozporządzeniem. Konstrukcja powołania na członka rady instytutu „A” pozostaje w sprzeczności z definicją stosunku pracy, która zakłada ciągłość świadczenia pracy przez pracownika. Również z tej przyczyny nie możemy więc mówić o powołaniu w rozumieniu art. 68 § 1 k.p. W analizowanym stanie faktycznym nie zachodzą również przesłanki uzasadniające, że Wnioskodawca jest obowiązany jako płatnik pobierać zaliczki na podatek dochodowy na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy PIT. Wynika to z tego, że w przypadku wypłaty wynagrodzenia dla członków rady instytutu – Wnioskodawcy nie dokonuje świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18 ustawy PIT. Analiza z katalogu art. 13 pkt 2 i 4-9 ustawy PIT przekonuje, że wynagrodzenie wypłacane członkom rady instytutu „A” za udział w posiedzeniach rady instytutu „A” nie mieści się w żadnej ze wskazanych kategorii. W szczególności tego typu wynagrodzenia nie można zaliczyć do grupy: przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek (art. 13 pkt 5 ustawy o PIT).Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 7 października 1997 r. (sygn. akt III SA 253/96) wyrażenie „osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich” nie ma legalnej definicji ani w przepisach podatkowych, ani też w innych przepisach prawa. W świetle „Słownika języka polskiego” (Warszawa 1993, t. II, s. 435 i t. III, s. 296) wyraz „społeczny” oznacza m.in. „zorganizowany, przeznaczony dla społeczeństwa, do obsługiwania społeczeństwa, do zaspokojenia jego potrzeb, będący przedstawicielem społeczeństwa, pracujący dla społeczeństwa, dla dobra ogółu”. Jeżeli chodzi o wyraz „obywatelski”, to oznacza on „obowiązek obywatelski, prawa obywatelskie, komitet, sąd obywatelski, straż obywatelska zorganizowana z osób prywatnych, ochotników, niefachowców, do doraźnej pomocy władzom, jako instytucje tymczasowe”. Będą to przede wszystkim obowiązki związane z uczestniczeniem obywateli w sprawowaniu władzy publicznej (zarówno wykonawczej, sądowniczej, jak i ustawodawczej). Będą to również przychody związane z wykonywaniem określonych funkcji w ramach organizacji o charakterze społecznym (organizacje pozarządowe), w tym również w ramach wolontariatu. Cechą wspólną tego rodzaju przychodów jest to, że nie stanowią one wynagrodzenia, lecz są rodzajem pewnego ekwiwalentu za poświęcenie swego czasu, wiedzy oraz sił (i związaną z tym możliwością utraty zarobku) na wykonywanie pewnych funkcji na rzecz państwa lub społeczeństwa, przy czym ma to miejsce poza działalnością zawodową tej osoby.W świetle doktryny jako przychody wchodzące do tej grupy można zaliczyć np. przychody związane z uczestniczeniem w organach władzy, niektóre przychody otrzymywane przez osoby uczestniczące w sprawowaniu władzy samorządowej (przychody radnych gmin, powiatów i sejmików województw), przychody ławników. Przykładu te wskazują, że przychody z tytułu udziału w posiedzeniach rady instytutu „A” nie mogą zostać zakwalifikowane do tej grupy.Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą o pełnieniu obowiązków społecznych można mówić, gdy dana osoba uczestniczy w pracy instytucji jako reprezentant pewnej społeczności, biorąc udział w rozwiązywaniu problemów tej społeczności w jej interesie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1908/10). Wykonywanie obowiązków związanych z udziałem w posiedzeniach rady instytutu „A” nie ma wskazanych cech wykonywania czynności związanych z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich. Sprawowanie obowiązków w radzie instytutu „A” nie odbywa się na płaszczyźnie społeczność – członek społeczności, a ich istota polega na wypełnianiu obowiązków szczegółowo określonych w ustawie; przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych (art. 13 pkt 7 ustawy o PIT);Rada instytutu „A” wykonująca swoje obowiązki na podstawie ustawy w żaden sposób nie może być zakwalifikowana do grupy zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.Po pierwsze rada instytutu „A” nie może być zakwalifikowana jako „rada nadzorcza”. Już sama wykładnia językowa przekonuje, że rada instytutu „A” jest czymś innym niż rada nadzorcza. Po drugie zakres kompetencji rady nadzorczej (spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej) w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeksu spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 505, z póżn. zm.), dalej „k.s.h.” jest zupełnie inny niż członków rady instytutu „A”. Rada nadzorcza spółki z o. o. sprawuje stały nadzór nad działalnością spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności (art. 219 § 1 k.s.h.). Rada nadzorcza spółki akcyjnej również sprawuje stały nadzór nad działalnością spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności (art. 382 § 1 k.s.h.). Do kompetencji rady nadzorczej spółki akcyjnej należy również zawieszanie, z ważnych powodów, w czynnościach poszczególnych lub wszystkich członków zarządu oraz delegowanie członków rady nadzorczej, na okres nie dłuższy niż trzy miesiące, do czasowego wykonywania czynności członków zarządu, którzy zostali odwołani, złożyli rezygnację albo z innych przyczyn nie mogą sprawować swoich czynności. W przypadku niemożności sprawowania czynności przez członka zarządu rada nadzorcza niezwłocznie podejmuje odpowiednie działania w celu dokonania zmiany w składzie zarządu (art. 383 § 1 i 2 k.s.h.).Co istotne rady instytutu „A” nie można traktować również jako „innych organów stanowiących osób prawnych”. Rada instytutu „A” jest jedynie organem opiniodawczym dla dyrektora instytutu „A”. Zgodnie z (…) do zadań rady instytutu „A” należy (…). Jak widać rada instytutu „A” nie posiada kompetencji stanowiących. W zakresie obowiązku uchwalania statutu instytutu „A” dokument nabiera mocy prawnej nie po przyjęciu przez radę instytutu „A” ale po zatwierdzeniu tego dokumentu przez Prezesa; przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło (art. 13 pkt 8 ustawy o PIT).Realizacja obowiązków wynikających z pełnienia funkcji członka rady instytutu „A” nie jest kwalifikowana jako wykonywanie usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło. Członkowie rady instytutu „A” wykonują określone ustawą obowiązki w oparciu o akt powołania, nie wykonują tych zadań na podstawie umowy zlecenia czy o dzieło ani innej umowy o świadczenie usług.Oczywistym jest również że przedmiotowego wynagrodzenia dla członków rady instytutu „A” nie można traktować jako przychodu z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 ustawy PIT. Przedstawione argumenty przekonują, że w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca nie ma obowiązku obliczania i pobierania zaliczki na podatek dochodowy a tym samum nie ma statusu podatnika w świetle art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Konsekwencją powyższych ustaleń będzie obowiązek stosowania przez Wnioskodawcę dyspozycji art. 42a ust. 1 ustawy PIT. Zgodnie z tym przepisem osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy PIT są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z generalną zasadą powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Katalog źródeł przychodów został określony w art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Jednym ze źródeł przychodów są tzw. „inne źródła”, określone w pkt 9, do których zalicza się te wszystkie przychody, które nie mogą być zakwalifikowane do ściśle określonej kategorii wymienionej w pkt 1-8b ww. przepisu. Stosownie do treści art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Zwrot „w szczególności” użyty w art. 20 ust. 1 ustawy oznacza, że ustawodawca jedynie przykładowo wskazał, jakie przychody należy zaliczyć do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9. Katalog ten nie jest więc zamknięty. Oznacza to, że do „innych źródeł” należy zakwalifikować wszelkie przychody, których nie można zaliczyć do któregokolwiek z pozostałych źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy. Zgodnie natomiast z treścią art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście. Za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się ściśle określone kategorie przychodów wymienione w art. 13 ww. ustawy. W myśl postanowień art. 13 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się m.in. wymienione w pkt 5, 7 i 8 tego przepisu: przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7 (pkt 5); przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych (pkt 7); przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od: osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością przedsiębiorstwa w spadku – z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9 (pkt 8). Źródłem przychodów jest również wymieniony w art. 10 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stosunek pracy, przy czym zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Odnosząc powyższe regulacje prawne na grunt rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że wynagrodzenie członka rady Wnioskodawcy, wypłacane mu za udział w posiedzeniach rady instytutu „A”, stanowi przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy przy tym wskazać, że o zakwalifikowaniu otrzymanego wynagrodzenia do źródła jakim jest działalność wykonywana osobiście decyduje spełnienie określonych warunków, tj. osoba powinna zasiadać w organie osoby prawnej oraz ów organ musi mieć charakter stanowiący, czyli decydujący o funkcjonowaniu Wnioskodawcy, posiadający kompetencje do wpływania na działalność Wnioskodawcy. W tym miejscu należy podnieść, że tut. organ powziął co do tego wątpliwości na gruncie stanu faktycznego opisanego w pierwotnym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wobec czego podjął starania do ich rozwiania, poprzez wezwanie Wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku o doprecyzowanie opisanego stanu faktycznego przez jednoznaczne wskazanie charakteru organu, jakim jest przedmiotowa rada Instytutu „A”, tj. czy przedmiotowa rada Instytutu „A” jest organem stanowiącym Wnioskodawcy. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie prowadzi bowiem postępowania dowodowego, a wydając interpretację indywidualną rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie na kanwie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku, względnie również w pismach tenże wniosek doprecyzowujących przed wydaniem interpretacji, oraz wyrażonej przez Wnioskodawcę oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Nie może też modyfikować tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), ani też w żaden sposób nie może się toczyć spór o stan faktyczny (zdarzenie przyszłe). W odpowiedzi na to ww. wezwanie do uzupełnienia wniosku o doprecyzowanie opisanego stanu faktycznego przez jednoznaczne wskazanie charakteru organu, jakim jest przedmiotowa rada Instytutu „A”, tj. czy przedmiotowa rada Instytutu „A” jest organem stanowiącym Wnioskodawcy, Zainteresowany podał: Reasumując, Wnioskodawca w oparciu o stan faktyczny wynikający z przytoczonych przepisów ustawy i statutu wyraża przekonanie, że rada instytutu „A” nie jest organem stanowiącym Wnioskodawcy. Skoro zatem rzeczona rada Wnioskodawcy nie jest jego organem stanowiącym w rozumieniu art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zakwalifikowanie wynagrodzenia otrzymanego przez członków tejże rady do przychodów z działalności wykonywanej osobiście nie znajduje uzasadnienia. Tymczasem, w świetle art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Na mocy art. 42g ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, płatnicy oraz podmioty, o których mowa w art. 42a, przesyłają roczne obliczenie podatku, o którym mowa w art. 34 ust. 7, oraz informacje, o których mowa w art. 34 ust. 8, art. 35 ust. 10, art. 39 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 2 pkt 1, art. 42a ust. 1 oraz art. 42e ust. 6: urzędowi skarbowemu – w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym; podatnikowi – w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym. W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca w przypadku uzyskiwania przychodu z „innych źródeł” nie określił obowiązku naliczania i uiszczania z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy. Tym samym, na gruncie analizowanej sprawy z rzeczonego tytułu na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika. Na Wnioskodawcy ciąży jedynie obowiązek informacyjny, o którym mowa w ww. art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.