0114-KDIP1-2.4012.180.2021.1.JŻ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 1 kwietnia 2021 r. (data wpływu 1 kwietnia 2021 r. za pośrednictwem platformy ePUAP) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania transakcji sprzedaży działek - jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 1 kwietnia 2021 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania transakcji sprzedaży działek.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:   Wnioskodawca jest osobą fizyczną, nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami.   W dniu 23.11.2007 r. w wyniku działu spadku po ojcu stał się właścicielem działki gruntu rolnego położonego w gminie L. nr ewidencyjny 1, oraz 2 o łącznej powierzchni 2228 metrów kwadratowych, oraz współwłaścicielem działki 3 o powierzchni 847 metrów kwadratowych w udziale 1/3. W dniu 16.03.2012 r. w wyniku działu spadku po matce Wnioskodawca stał się właścicielem działki gruntu rolnego położonego w gminie L. nr ewidencyjny 4 i 5 o powierzchni 2356 metrów kwadratowych, oraz współwłaścicielem udziału wynoszącego 1/3 części we współwłasności nieruchomości stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu ornego oznaczoną numerem ewidencyjnym 3 o powierzchni 847 metrów kwadratowych. Wszystkie działki w rejestrze gruntów oznaczone są jako RV, a w MPZP Gminy L. leżą na obszarze przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne i usługi. Odziedziczone przez Wnioskodawcę po rodzicach działki przez wszystkie te lata były nieużytkiem, na którym Wnioskodawca nie prowadził ani działalności rolnej ani gospodarczej, a trzymał je z myślą budowy domu dla dorastającego syna. Obecnie syn jednak zdecydował, że nie widzi swojej przyszłości w L. tylko w W.. Ponieważ za 1,5 roku rozpocznie studia i samodzielne życie, Wnioskodawca zdecydował się na zakup mieszkania u dewelopera i sfinansowanie go sprzedażą odziedziczonych kilkanaście lat temu działek.   W miesiącu marcu 2021 r. do Wnioskodawcy zgłosili się sąsiedzi, których posesje graniczą z tymi działkami i wyrazili chęć zakupu dwóch działek. Są to osoby fizyczne, które chcą kupić nieruchomość nie działając w ramach działalności gospodarczej. Wnioskodawca podpisał z nimi umowy przedwstępne sprzedaży działki 1 za cenę 180000 zł i działki 2 za cenę 150000 zł. Jest to pierwsza transakcja sprzedaży działek w życiu Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie podejmował żadnych dodatkowych czynności związanych ze sprzedażą poza osobistym uzyskaniem w Gminie L. wypisu z MPZP i w Starostwie wypisu z rejestru gruntów. Wnioskodawca rozważa sprzedaż dwóch pozostałych działek na tych samych zasadach jak poprzednie, bez podejmowania dodatkowych czynności zwiększających ich wartość. Wnioskodawca nie zamierza korzystać z pełnomocnika przy sprzedaży.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:   1.    Czy w opisanym powyżej stanie faktycznym w przypadku zawarcia umowy przyrzeczonej sprzedaży działek 1 i 2 transakcje będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT?   2.    Czy w opisanym stanie faktycznym zawarcie kolejnej umowy sprzedaży pozostałych dwóch działek nr 4 i 5 w roku 2021 lub 2022 będzie skutkowało koniecznością zapłacenia podatku VAT?   Zdaniem Wnioskodawcy, co do zasady grunty stanowią dostawę towarów i podlegają podatkowi VAT. Opodatkowanie konkretnej sprzedaży gruntu (działki) będzie jednak uzależnione od kwestii związanych z podmiotem, który dokonuje takiej sprzedaży. W tym wypadku przeważające znaczenie będzie miał aspekt prowadzonej działalności gospodarczej - zawodowego zajmowania się czynnościami z zakresu obrotu nieruchomościami.   Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 września 2019 roku, 0113-KDIPT1-1.4012.416.2019.3.MH: „Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT”.   Wyrok NSA z dnia 29.10.2007 r. (I FSK 3/07), który zapadł w rozszerzonym składzie siedmiu sędziów, wskazał jak należy interpretować kwestię opodatkowania w tożsamych sprawach. NSA stwierdził, że warunkiem koniecznym do uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika VAT jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec. Zdaniem NSA okoliczność, że czynność została wykonana z zamiarem częstotliwości nie może przesądzać o jej opodatkowaniu. W sytuacji, gdy grunty nabywane są na cele własne, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej ich sprzedaż zarówno w całości jak i w częściach, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową skutkującą uznaniem podmiotu za podatnika VAT. Warto też dodać, że kierunek wskazany przez NSA w wyroku z dnia 29.10.2007 r. został utrwalony w orzeczeniach innych Sądów, które przyjęły przychylną dla podatników interpretację przepisów (I FSK 1043/09 z 27.10.2009 r., I SA/Wr 1353/09 z 16.12.2009 r., I FSK 1208/08 z 06.01.2010 r., I FSK 45/09 z 25.02.2010 r. W opisanym stanie faktycznym sprzedaż dotyczy działek przez osobę prywatną - osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej z zakresu obrotu nieruchomościami na cele prywatne. Czynności związane ze sprzedażą działek nie mają charakteru profesjonalnego, tylko polegają na załatwieniu prywatnej sprawy osoby fizycznej. Opisana sytuacja odpowiada definicji konsumenta z art. 22 (1) kodeksu cywilnego.   Stanowisko dotyczące pytania numer 1: Wnioskodawca wyraża stanowisko, że sprzedaż działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.   Stanowisko dotyczące pytania numer 2: Wnioskodawca wyraża stanowisko, że sprzedaż działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.) - zwanej dalej ustawą - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy - przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy - przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.   Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.   W świetle art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza, według art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Zatem definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Również na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze  zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.   „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.   Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie (art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady). Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.   Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.   Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając nieruchomość działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.   Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.   Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.   Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest osobą fizyczną, nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. W 2007 r. w wyniku działu spadku po ojcu Wnioskodawca stał się właścicielem działki gruntu rolnego nr ewidencyjny 1 oraz 2 oraz współwłaścicielem działki 3w udziale 1/3. W 2012 r. w wyniku działu spadku po matce Wnioskodawca stał się właścicielem działki gruntu rolnego nr ewidencyjny 4 i 5 oraz współwłaścicielem udziału wynoszącego 1/3 części we współwłasności nieruchomości stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu ornego oznaczoną numerem ewidencyjnym 561/5. Wszystkie działki w MPZP Gminy leżą na obszarze przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne i usługi. Odziedziczone przez Wnioskodawcę po rodzicach działki przez wszystkie lata były nieużytkiem, na którym Wnioskodawca nie prowadził ani działalności rolnej ani gospodarczej, a trzymał je z myślą budowy domu dla dorastającego syna. Wnioskodawca zdecydował się na zakup mieszkania dla syna i sfinansowanie go sprzedażą odziedziczonych działek. W marcu 2021 r. do Wnioskodawcy zgłosili się sąsiedzi (osoby fizyczne nie działające w ramach działalności gospodarczej), których posesje graniczą z tymi działkami i wyrazili chęć zakupu dwóch działek. Wnioskodawca podpisał z nimi umowy przedwstępne sprzedaży działki 1 i działki 2. Jest to pierwsza transakcja sprzedaży działek w życiu Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie podejmował żadnych dodatkowych czynności związanych ze sprzedażą poza osobistym uzyskaniem w Gminie wypisu z MPZP i w Starostwie wypisu z rejestru gruntów. Wnioskodawca rozważa sprzedaż dwóch pozostałych działek na tych samych zasadach, bez podejmowania dodatkowych czynności zwiększających ich wartość. Wnioskodawca nie zamierza korzystać z pełnomocnika przy sprzedaży.   Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy planowane transakcje sprzedaży działek będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Jak wyjaśniono – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników podatku od towarów i usług.  Zaś dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.   Analiza przedstawionego opisu sprawy w świetle powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpią okoliczności, które wykraczałyby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W niniejszej sprawie Wnioskodawca wszedł w posiadanie działek mających być przedmiotem sprzedaży w wyniku działu spadku w 2007 r. i 2012 r.   Odziedziczone przez Wnioskodawcę po rodzicach działki przez wszystkie te lata były nieużytkiem, na którym Wnioskodawca nie prowadził ani działalności rolnej ani gospodarczej. Wnioskodawca nie podejmował żadnych dodatkowych czynności związanych ze sprzedażą poza osobistym uzyskaniem w Gminie wypisu z MPZP i w Starostwie wypisu z rejestru gruntów. Wnioskodawca nie zamierza korzystać z pełnomocnika przy sprzedaży. Wnioskodawca sprzedażą  działek  sfinansuje zakup mieszkania dla syna. Przy tym jest to pierwsza transakcja sprzedaży działek Wnioskodawcy a sprzedaż dwóch działek nastąpi na rzecz  sąsiadów, którzy zgłosili się do Wnioskodawcy (osób fizycznych nie działających w ramach działalności gospodarczej, których posesje graniczą z działkami Wnioskodawcy). Zatem z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca nie podejmował, w związku z zamiarem sprzedaży działek, ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, takich jak, np. uzbrojenie terenu – doprowadzenie do niego mediów, ogrodzenie działki, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia. Wnioskodawca nie angażował środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowca, tj. nie wykazywał aktywności w przedmiocie zbycia wskazanych we wniosku działek porównywalnych do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.   Wobec powyższego należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie sprawy, zbycie przez Wnioskodawcę działek nie będzie stanowić działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Wnioskodawcy w przedmiocie zbycia działek, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).   W konsekwencji w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży działek Wnioskodawca wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem od towarów i usług nie wystarczy stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnik podatku od towarów i usług. W rozpatrywanej sprawie sprzedaż działek, należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawca sprzedając działki będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.   Zatem planowane transakcje sprzedaży działek nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek należało uznać za prawidłowe.   Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zm zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP lub /KIS/wnioski (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.