1462-IPPP3.4512.671.2016.9.S/21/RD

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa  (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) oraz zgodnie z art. 223 ustawy z 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 stycznia 2018 r. sygn. III SA/Wa 422/17  (data wpływu prawomocnego orzeczenia i zwrot akt  14 października 2021 r.) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 maja 2021 r. sygn. akt I FSK 1538/18   stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 29 sierpnia 2016 r. (data wpływu 12 września 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stosowania art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT w sytuacji gdy Oddział przedsiębiorcy zagranicznego nie dokonuje sprzedaży na terytorium kraju a sprzedaż jest prowadzona jedynie w kraju siedziby oraz w zakresie zamieszczania danych zawartych na fakturze – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   12 września 2016 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stosowania art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT w sytuacji gdy Oddział przedsiębiorcy zagranicznego nie dokonuje sprzedaży na terytorium kraju a sprzedaż jest prowadzona jedynie w kraju siedziby, oraz w zakresie zamieszczania danych zawartych na fakturze.    Dotychczasowy przebieg postępowania:   25 października 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów wydał dla Wnioskodawcy interpretację indywidualną nr 1462-IPPP3.4512.671.2016.1.RD w której uznał za nieprawidłowe stanowisko Wnioskodawcy w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z uwagi na związek zakupów z czynnościami wykonywanymi przez przedsiębiorstwo zagraniczne oraz zamieszczania danych zawartych na fakturze.    Wnioskodawca na  interpretację przepisów prawa podatkowego z 25 października 2016 r. znak 1462-IPPP3.4512.671.2016.1.RD wniósł 6 listopada 2016 r. (data wpływu 9 listopada 2016 r.) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zakresie stosowania art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy (pytanie nr 1 w złożonym wniosku ORD-IN).    W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Rozwoju i  Finansów pismem z 6 grudnia 2016 r znak 1462-IPPP3.4512.671.2016.2.RD stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z uwagi na związek zakupów z czynnościami wykonywanymi przez przedsiębiorstwo zagraniczne.        12 stycznia 2017 r. (data wpływu 13 stycznia 2017 r.) za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.     W wyroku z 23 stycznia 2018 r. sygn. III SA/Wa 422/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną interpretację. Nieprawomocny wyrok WSA w Warszawie wpłynął do organu 30 marca 2018 r.   Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 stycznia 2018 r. sygn. III SA/Wa 422/116 Szef Krajowej Administracji Skarbowej złożył skargę kasacyjną 27 kwietnia  2018 r. znak 0110-KWR.3.4022.17.2018.2.AR do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem  z  6 maja 2021 r. sygn. I FSK 1538/18 NSA oddalił skargę kasacyjną Organu. 12 października 2021 r. (data wpływu do Organu 14 października 2021 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił do tut. Organu akta sprawy po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy przez NSA. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.   Wskutek powyższego, wniosek Strony wymaga ponownego rozpatrzenia przez tut. Organ.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:   Przedmiotem działalności Oddziału Spółki A Ltd w Polsce jest wykonywanie części oprogramowania informatycznego które następnie jest przekazywane jednostce macierzystej A Ltd w Anglii i łączone w całość z częściami wykonywanymi w innych krajach a następnie sprzedawane odbiorcom w Wielkiej Brytanii, innych krajach UE, oraz poza UE. Części oprogramowania stanowią integralną część oprogramowania będącego przedmiotem sprzedaży, w związku z czym Oddział w Polsce nie prowadzi sprzedaży na terenie kraju. Koszty funkcjonowania Oddziału pokrywane są jedynie ze środków jednostki macierzystej w Anglii i rozliczane na podstawie raportów księgowych z Polski. Niemniej Oddział w Polsce ponosi pozapłacowe koszty swojej działalności w Polsce, w tym koszty zakupu towarów i usług fakturowanych, objętych podatkiem VAT. Z uwagi na neutralny charakter podatku VAT, nie może on stanowić kosztu i podlega zwrotowi. W związku z powyższym A Ltd, NIP X , złożył wraz z deklaracjami VAT-7, wnioski o zwrot naliczonego podatku VAT. Urząd Skarbowy w (...) po dogłębnej analizie, po przeprowadzeniu czynności sprawdzających zakończonych protokołem i zapoznaniu się z orzecznictwem NSA w tym zakresie, dokonał zwrotu naliczonego podatku VAT, za okres będący we właściwości tego urzędu, w terminie 180 dni. Urząd Skarbowy w (...) oparł się na art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w tym na art. 86 ust. 1 pkt 9. Po zmianie właściwości Urzędu Skarbowego w (...) na Urząd Skarbowy w (...), Urząd Skarbowy w (...), powziął wątpliwości co do możliwości zwrotu naliczonego podatku VAT i zasugerował zwrócenie się podatnika do Min. Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej w tym zakresie. Wątpliwości Urzędu budzi okoliczność że Oddział nie prowadzi sprzedaży fakturowanych usług na terenie kraju, a jedynie sprzedaż prowadzona jest za granicą przez jednostkę macierzystą. Transakcje pomiędzy Oddziałem a jednostką macierzystą dokumentowane są jedynie wewnętrznymi notami księgowymi i przelewami zasilającymi rachunek Oddziału, gdyż jest to ten sam podmiot gospodarczy. Spółka z o.o. A Ltd z siedzibą w (...) w Wielkiej Brytanii (GB) utworzyła Oddział w Polsce z siedzibą we (...) a następnie przenosząc siedzibę do R. A Ltd (Sp. z o.o.) Oddział w Polsce, uzyskał wpis w KRS , oraz NIP Y . W związku ze zmianą siedziby, właściwym obecnie do prowadzenia czynności rejestracyjnych, oraz w zakresie podatku PIT pracowników, jest (...) i Urząd Skarbowy w (...). Działalność gospodarcza była prowadzona początkowo, od 01 listopada 2015 r., w R a następnie od 03 stycznia 2016 r. w G. W związku z powyższym następowała zmiana właściwości miejscowej Urzędów Skarbowych w zakresie podatku VAT. Aktualnie właściwym w zakresie rejestracji i rozliczeń podatku VAT jest P(...). W związku z wnioskiem Spółki o uzyskanie statusu czynnego podatnika VAT UE w Polsce, Urząd Skarbowy w (...) nadał spółce  A Ltd dodatkowy NIP:X , służący do rozliczeń VAT i CIT. Właściwym w zakresie podatku CIT jest (...) W ten sposób do Spółki odnoszą się dwa numery NIP: Y jako A Ltd Oddział w Polsce powiązany z KRS i  X  jako  A Ltd spółka zagraniczna. Podatnik, wg wskazówek Urzędów Skarbowych w (...) i (...), otrzymuje faktury wystawiane z NIP: X . Szereg kontrahentów, u których Oddział dokonuje zakupu towarów i usług, ma jednak wątpliwości który NIP jest właściwy. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: Czy istnieje przeszkoda w stosowaniu art. 86 ust. 1, ust. 8 pkt 1, ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie przysługującego zwrotu podatku naliczonego w kraju, podmiotowi zagranicznemu, posiadającemu Oddział w Polsce, jeżeli ten Oddział nie prowadzi fakturowanej sprzedaży towarów i usług na terenie kraju a sprzedaż taka jest prowadzona jedynie w kraju siedziby podmiotu?Który nr NIP (o ile w ogóle prawidłowe jest posiadanie 2 numerów NIP, oddzielnych dla Oddziału i jednostki macierzystej) powinien być uwidoczniony na fakturach dotyczących zakupu towarów i usług na rzecz A Oddział w Polsce, w sytuacji rozliczania podatku VAT jako  A Ltd (podmiot zagraniczny) i które dane adresowe będą w tym przypadku właściwe? Zdaniem Wnioskodawcy,   Oddział i jednostka macierzysta nie rozliczają się fakturami, gdyż jest to ten sam podmiot, a jedynie wewnętrznymi dokumentami księgowymi. Usługi wykonywane przez Oddział stanowią integralną część składową usług świadczonych przez jednostkę macierzystą.   Zagadnienie objęte pytaniem było przedmiotem kilku już postępowań przed NSA łącznie z kasacjami MF, zakończonych prawomocnymi wyrokami, gdzie NSA i WSA stanęły jednoznacznie na stanowisku, że w niniejszym stanie faktycznym, bliźniaczo podobnym do rozpatrywanych procesowo jak niżej, przysługuje podmiotowi zagranicznemu posiadającemu Oddział w Polsce, zwrot naliczonego podatku VAT.   Podobne stanowisko zajął również Urząd Skarbowy w (...) po dokładnym zbadaniu sprawy zwracając naliczony VAT za okres rozliczeniowy pozostający we właściwości tego Urzędu.   Istotne wyroki NSA w podobnych sprawach to:   1. Prawomocny Wyrok WSA w Krakowie sygn. I SA/Kr 1569/11 z 6 grudnia 2011 r. w powiązaniu z wyrokiem NSA w Warszawie z 26 lutego 2013 r. sygn. I FSK 493/12.   W szczególności Rozważania WSA w Krakowie w p. 7 do 19 w uzasadnieniu tego wyroku, ze szczególnym uwzględnieniem p. 10, 11 i 17 nawiązujących do art. 5 ust. 1 i 2 ustawy i zasady neutralności podatku VAT.   2. Prawomocny Wyrok WSA w (...) sygn. III SA/Gl 623/14 z 22 lipca 2014 r. w powiązaniu z wyrokiem NSA w Warszawie z 12 lutego 2014 r. sygn. I FSK 353/13.   W szczególności na str. 7 w akapicie 5 i 6 uzasadnienia wyroku, Sąd stwierdza: „Art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT należy interpretować w ten sposób, że podatnik, który nie posiada na terenie kraju siedziby działalności gospodarczej a jedynie oddział, ma prawo do odliczania podatku naliczonego w kraju siedziby oddziału z tytułu zakupów dokonywanych przez ten oddział, pozostających w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami, a oddział dokonuje jednocześnie na terenie kraju transakcji opodatkowanych. Zatem zdaniem NSA okoliczność, że transakcja została dokonana pomiędzy centralą z siedzibą w jednym państwie członkowskim a jej oddziałem w innym państwie członkowskim nie wyłącza zastosowania art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT.”   Wnioskodawca uważa, że stanowisko Urzędu Skarbowego w (...) w oparciu o konsekwentne wyroki NSA w przedmiocie objętym pytaniem jest prawidłowe i jednoznaczne a wątpliwości I Urzędu Skarbowego w (...) nieuzasadnione. Niemniej, wobec ich zgłaszania, indywidualna interpretacja wydaje się konieczna.    Ad 2 W sytuacji, gdy Centrala za granicą i Oddział w Polsce są jednym podmiotem gospodarczym i to zarówno Centrala zarejestrowana w Anglii jak i Oddział w Polsce, zarejestrowany w KRS, ale nie posiadający odrębnej osobowości prawnej, posiadają nadane odrębne nr NIP, na fakturach dla Oddziału, powinien być stosowany NIP podmiotu zagranicznego, gdyż w nim skupiają się czynności rozliczeniowe VAT i VAT UE w kraju (VAT-7) i za granicą. Oddział wykonuje jedynie transakcje wewnętrzne z centralą, wykonując zakupy towarów i usług na rzecz centrali, wobec braku osobowości prawnej oddziału. NIP Oddziału jest używany jedynie do rozliczeń ubezpieczeniowych ZUS i podatku PIT pracowników.   NIP Oddziału Y jest jednak ustalony w powiązaniu z KRS, dlatego niektórzy kontrahenci mają wątpliwości czy nr NIP na fakturach  X odnoszący się do przedsiębiorstwa zagranicznego a nie Oddziału tego przedsiębiorstwa, jest prawidłowy i którą nazwę i adres należy umieszczać na fakturze:  A Ltd, z adresem w Anglii,  A Ltd Oddział w Polsce, z adresem w Polsce.   Wnioskodawca, stoi na stanowisku, że w aktualnym stanie faktycznym, właściwym jest rozwiązanie, gdy na fakturze zamieszczony będzie NIP przedsiębiorstwa zagranicznego (w tym przypadku X ) a w nazwie  A Ltd (Sp. z o.o.) Oddział w Polsce, z adresem w Polsce. Pozwoli to łatwo zidentyfikować sprzedawcom kontrahenta a jednocześnie prawidłowo rozliczyć VAT podatnikowi. Takie też rozwiązanie jest aktualnie stosowane w rozliczeniach z organami podatkowymi, wg wskazówek tych organów.   Oczywiście optymalnym i logicznym rozwiązaniem byłby jeden numer identyfikacyjny NIP dla Oddziału i centrali zarejestrowanych w Polsce, gdyż stanowią one jeden zagraniczny podmiot gospodarczy.   Mówi o tym art. 5 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji podatników i płatników.   Interpretacja tego zagadnienia byłaby bardzo pomocna w rozliczeniach zakupów przez Oddział z kontrahentami, którzy to mają uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości stosowanego obecnie rozwiązania.   Mając na uwadze rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 stycznia 2018 r. sygn. III SA/Wa 422/17 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 maja 2021 r. sygn. I FSK 1538/18 należy uznać, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego jest prawidłowe. Na wstępie tut. Organ wskazuje, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie wydania interpretacji indywidualnej nr 1462-IPPP3.4512.671.2016.1.RD, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia WSA w Warszawie z 23 stycznia 2018 r. sygn. III SA/Wa 422/17  oraz NSA z 6 maja 2021 r. sygn. I FSK 1538/18.      Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016 r. poz. 710, ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają ww. czynności wykonane odpłatnie, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które – w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy - rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.   Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).   Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.).   W myśl art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.   Natomiast oddział zdefiniowany został w art. 5 pkt 4 tejże ustawy, jako wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności.   W świetle powołanych unormowań, podmiot zagraniczny prowadzący działalność na terytorium Polski w formie oddziału, zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i usług, traktowany jest jako jeden podmiot – przedsiębiorca zagraniczny. Rejestracja tego oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej), natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Potwierdza to również regulacja zawarta w art. 88 zdanie pierwsze ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z którą przedsiębiorca zagraniczny może rozpocząć działalność w ramach oddziału po uzyskaniu wpisu oddziału do rejestru przedsiębiorców. Zatem podmiotem prowadzącym działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce, przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej należy stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej częścią.   Zatem oddział nie stanowi odrębnego podatnika podatku od towarów i usług. Przedsiębiorstwo zagraniczne rejestrując swój oddział w Polsce nie dokonuje rejestracji odrębnego podatnika, lecz rejestracji własnego przedsiębiorstwa. Mimo, że na terytorium kraju funkcjonuje oddział przedsiębiorcy zagranicznego, to podatnikiem podatku od towarów i usług pozostaje przedsiębiorca zagraniczny prowadzący działalność za pośrednictwem utworzonego w tym celu oddziału. Zatem czynności wykonywane pomiędzy oddziałem a macierzystym podmiotem zagranicznym mają charakter tzw. czynności wewnątrzzakładowych (realizowanych na rzecz jednostki macierzystej).   Natomiast, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Z treści tego przepisu wynika, iż: ·         prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje jedynie podatnikowi; ·         prawo to przysługuje jedynie w zakresie w jakim towary i usługi, z których nabyciem naliczono podatek, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Ponadto, w myśl art. 87 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następny okres lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy - na zasadach określonych w dalszych przepisać art. 87.   Przy czym, w myśl art. 87 ust. 2 ustawy zwrot różnicy, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika (…).   Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą może mieć charakter pośredni lub bezpośredni.   O bezpośrednim związku dokonywanych zakupów z działalnością można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów będących przedmiotem dostawy, czy też niezbędne do świadczenia usług; bezpośrednio więc wiążą się z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.   Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania firmy; mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym osiąganymi przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością gospodarczą, istnieć musi związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu.   Co więcej, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy, podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.   Uprawnienie wynikające z powyższego przepisu odnosi się do podatników, którzy dokonują dostaw towarów bądź świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium kraju, a zakupy, jakich dokonują, są związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem do odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami dokonywanymi poza terytorium kraju jest to, aby – hipotetycznie – w przypadku wykonywania tych samych czynności w kraju podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Powołany przepis wymaga ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać będzie związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te czynności.   Wskazane warunki dotyczące skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług odzwierciedlają zapisy art. 168 i art. 169 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.).   Zgodnie z art. 169 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, poza prawem do odliczenia, o którym mowa w art. 168, podatnik ma prawo do odliczenia VAT określonego w tym artykule, jeżeli towary i usługi są wykorzystywane do następujących celów transakcji podatnika związanych z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, dokonywanych poza terytorium państwa członkowskiego, w którym podatek jest należny lub został zapłacony, w odniesieniu do których VAT podlegałby odliczeniu, gdyby zostały one dokonane na terytorium tego państwa członkowskiego.   Regulacja ta rozszerza prawo podatnika do dokonywania odliczeń wyłącznie podatku związanego z działalnością opodatkowaną podatnika, wyrażoną w art. 168, o prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych następnie w takich transakcjach podatnika, które w ogóle nie podlegają opodatkowaniu VAT w kraju nabycia (kraju odliczenia podatku naliczonego). Transakcjami, które nie podlegają opodatkowaniu w kraju nabycia, mogą być zarówno czynności wykonane za granicą w związku z prowadzoną tam działalnością gospodarczą, jak i czynności wykonane w ramach działalności prowadzonej w kraju zakupu, w stosunku do których za miejsce powstania obowiązku podatkowego uważana jest zagranica.   W tym miejscu wskazać należy na orzeczenie TSUE z dnia 21 czerwca 2016 r., C-393/15, w którym stwierdzono że oddział spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim, który został zarejestrowany w danym państwie członkowskim na potrzeby zapłaty podatku od wartości dodanej i który dokonuje głównie niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem wewnętrznych transakcji na rzecz tej spółki, a także sporadycznie czynności opodatkowanych w państwie członkowskim jego rejestracji, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w tym ostatnim państwie, nałożonego na towary i usługi wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych czynności wspomnianej spółki dokonywanych w innym państwie członkowskim, w którym spółka ta ma swoją siedzibę. Konkludując, TSUE stwierdził, że art. 168 i art. 169 lit. a) Dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że oddział spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim, który został zarejestrowany w danym państwie członkowskim na potrzeby zapłaty podatku VAT i który dokonuje głównie niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT wewnętrznych transakcji na rzecz tej spółki, a także sporadycznie czynności opodatkowanych w państwie członkowskim jego rejestracji, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w tym ostatnim państwie, nałożonego na towary i usługi wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych czynności wspomnianej spółki dokonywanych w innym państwie członkowskim.   Na podstawie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, w odniesieniu do podmiotów nieposiadających siedziby działalności gospodarczej, stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywano transakcji gospodarczych, stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu na terytorium kraju, niedokonujących sprzedaży na terytorium kraju - mogą być zastosowane zwroty podatku na warunkach określonych w ust. 1a-1g oraz w rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 2, 3 i 5.   Stosownie do ust. 1a powyższego artykułu, podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 3, mogą ubiegać się o zwrot podatku w odniesieniu do nabytych przez nie na terytorium kraju towarów i usług lub w odniesieniu do towarów, które były przedmiotem importu na terytorium kraju, jeżeli te towary i usługi były przez te podmioty wykorzystywane do wykonywania czynności dających prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na terytorium państwa, w którym rozliczają one podatek od wartości dodanej lub podatek o podobnym charakterze, innym niż terytorium kraju.   Realizując delegację ustawową zawartą w art. 89 ust. 5 ustawy, Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. z 2014 r. poz. 1860), określił m.in. warunki, terminy i tryb zwrotu podatku podmiotom, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy. Z opisu sprawy wynika, że przedmiotem działalności Oddziału Spółki A Ltd w Polsce jest wykonywanie części oprogramowania informatycznego które następnie jest przekazywane jednostce macierzystej  A Ltd w Anglii i łączone w całość z częściami wykonywanymi w innych krajach a następnie sprzedawane odbiorcom w Wielkiej Brytanii innych krajach UE, oraz poza UE. Części oprogramowania stanowią integralną część oprogramowania będącego przedmiotem sprzedaży, w związku z czym Oddział w Polsce nie prowadzi sprzedaży na terenie kraju. Koszty funkcjonowania Oddziału pokrywane są jedynie ze środków jednostki macierzystej w Anglii i rozliczane na podstawie raportów księgowych z Polski. Niemniej Oddział w Polsce ponosi pozapłacowe koszty swojej działalności w Polsce, w tym koszty zakupu towarów i usług fakturowanych, objętych podatkiem VAT.  Oddział nie prowadzi sprzedaży fakturowanych usług na terytorium kraju, a jedynie sprzedaż prowadzona jest przez jednostkę macierzystą.     Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii czy istnieje przeszkoda w stosowaniu art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy w zakresie  prawa do odliczenia i zwrotu podatku naliczonego Oddziałowi, jeśli nie jest prowadzona fakturowana sprzedaż towarów i usług na terenie kraju a sprzedaż taka jest prowadzona jedynie w kraju siedziby podmiotu zagranicznego (Jednostki macierzystej).   W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedsiębiorcy zagranicznemu dokonującemu na terytorium kraju zakupu towarów i usług   może przysługiwać prawo do zwrotu na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przepis ten adresowany jest  do podmiotów nieposiadających siedziby działalności gospodarczej, stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywano transakcji gospodarczych, stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu na terytorium kraju, niedokonujących sprzedaży na terytorium kraju. O ile Spółka nie prowadzi sprzedaży na terytorium kraju to jak wskazał WSA procedujący nad spornym rozstrzygnięciem Wnioskodawca posiada oddział  na terytorium kraju i w związku z tym powinien zostać uznany za podmiot posiadający stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Skoro Wnioskodawca będzie posiadał stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to nie zostaną spełnione wszystkie przesłanki o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy. Spółka zatem nie będzie miała prawa do zwrotu podatku na podstawie wskazanej normy prawnej na co uwagę zwrócił Sąd w wydanym orzeczeniu.       Analizując przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa w rozstrzygnięciu przedmiotowej wątpliwości Wnioskodawcy sprecyzowanej w pytaniu nr 1 złożonego wniosku istotne znaczenie ma cytowany przez Organ wyrok TSUE z 21 czerwca 2016 r.  sygn. C-393/15 na który również powoływał się WSA w Warszawie sygn. III SA/Wa 422/17 orzekający w przedmiotowej sprawie. Z wyroku orzeczenia TSUE wynika, że podmiot zarejestrowany w danym państwie członkowskim może korzystać z systemu odliczeń bezpośrednich bazując na czynnościach opodatkowanych wykonywanych poza terytorium kraju. Może zatem sporadycznie wykonywać czynności opodatkowane w danym państwie członkowskim, lub nie wykonywać ich wcale. Zatem to, że Oddział Wnioskodawcy jak wynika z opisu sprawy  nie prowadzi fakturowanej sprzedaży towarów i usług na terytorium kraju a sprzedaż taka prowadzona jest jedynie w kraju siedziby podmiotu nie stoi na przeszkodzie w stosowaniu art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy.  W związku z powyższym w przypadku gdy nabywane w Polsce przez Spółkę (za pośrednictwem Oddziału) towary i usługi dotyczą dokonywanych przez Spółkę (Jednostkę macierzystą) poza terytorium kraju (sprzedaż opodatkowana w Wielkiej Brytanii) czynności dających prawo do obniżenia podatku należnego i jednocześnie naliczony podatek od towarów i usług w związku z nabyciem towarów i usług służących wykonywanym przez Spółkę (Jednostkę macierzystą) poza terytorium kraju (w Wielkiej Brytanii) czynnościom mógłby zostać odliczony, gdyby te czynności wykonywane były na terytorium Polski  wówczas Spółce na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego,  pomimo tego że w Polsce nie jest dokonywana fakturowana sprzedaż towarów i usług. Przy czym należy zauważyć, że Wnioskodawca zobowiązany jest posiadać dokumenty, z których wynikać będzie związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi przez Spółkę (Jednostkę macierzystą) dającymi prawo do obniżenia podatku należnego.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego nr 1 należy uznać za prawidłowe.       Przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy są również dane jakie powinna zawierać faktura, a w szczególności który nr NIP powinien być uwidoczniony na fakturach dotyczących zakupu towarów i usług na rzecz  A Oddział w Polsce, w sytuacji rozliczania podatku VAT jako  A Ltd (podmiot zagraniczny) i które dane adresowe będą w tym przypadku właściwe. Z treści wniosku wynika, że Spółka  A Ltd. z siedzibą w (...)  utworzyła oddział w Polsce, który uzyskał wpis do KRS oraz NIP: Y . W związku z wnioskiem Spółki o uzyskanie statusu czynnego podatnika VAT UE w Polsce, Urząd Skarbowy w (...), nadał spółce A Ltd dodatkowy NIP: X, służący do rozliczeń VAT i CIT. W ten sposób do Spółki odnoszą się dwa numery NIP:  Y jako A Ltd Oddział w Polsce i NIP:  X jako  A Ltd spółka zagraniczna.   Zdaniem Wnioskodawcy na fakturach wystawianych przez Kontrahentów właściwym rozwiązaniem będzie umieszczenie NIP przedsiębiorstwa zagranicznego tj. NIP:  X a w nazwie  A LTD Sp. z o.o. Oddział w Polsce, z adresem w Polsce.   Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż przepisy dotyczące wystawiania faktur zostały zamieszczone w Dziale XI (Dokumentacja) Rozdziale 1 (Faktury) ustawy – art. 106a-108.   Jak stanowi art. 106a ustawy – przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do: sprzedaży, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów; dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium: państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika, państwa trzeciego. Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy – podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.   W myśl art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy – faktura powinna zawierać: datę wystawienia; kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę; imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy; numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany dla podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a; numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany dla podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b; datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury; nazwę (rodzaj) towaru lub usługi; miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług; cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto); kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto; wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); stawkę podatku; sumę wartości sprzedaży netto z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku; kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku; kwotę należności ogółem (…). Z cytowanych przepisów wynika, że podmiot który wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług jest zobowiązany do wystawienia faktury VAT. Faktura dokumentująca sprzedaż powinna zawierać dane dotyczące nabywcy i sprzedawcy, tj. dane określone w art. 106e ust. 1 pkt 3 ustawy, a mianowicie imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy.   Ponadto faktura powinna również zawierać stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 4 i 5 numery, za pomocą których zarówno nabywca jak i sprzedawca są zidentyfikowani dla podatku lub podatku od wartości dodanej.   W tym miejscu należy zwrócić uwagę na uregulowania prawne zawarte w przepisach ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2012 r., poz. 1314 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o NIP”, dotyczące posiadania i posługiwania się numerem identyfikacji podatkowej NIP.   I tak, stosowanie do treści art. 2 ust. 1 ustawy o NIP osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu.   Na podstawie art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o NIP obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, oraz płatnicy podatków, a także podmioty będące, na podstawie odrębnych ustaw, płatnikami składek ubezpieczeniowych.   W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o NIP podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.   Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o NIP zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera: pełną i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, adres siedziby, numer identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten organ, wykaz rachunków bankowych, adresy miejsc prowadzenia działalności, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych, a ponadto: w przypadku zakładów (oddziałów) osób prawnych oraz innych wyodrębnionych jednostek wewnętrznych będących podatnikami – NIP oraz inne dane dotyczące jednostki macierzystej; w przypadku spółek cywilnych, osobowych spółek handlowych i podmiotów podlegających wpisowi do rejestru przedsiębiorców na zasadach określonych dla spółek osobowych – dane dotyczące wspólników, w tym również identyfikator podatkowy poszczególnych wspólników; w przypadku podatkowych grup kapitałowych - dane dotyczące spółek wchodzących w skład grupy, w tym również NIP nadane tym spółkom. Każdy więc podmiot posiadający status podatnika lub płatnika podatków lub płatnika składek ubezpieczeniowych i zdrowotnych jest obowiązany do złożenia zgłoszenia identyfikacyjnego. Przy czym dokonujący zgłoszenia identyfikacyjnego otrzymuje wyłącznie jeden NIP.   Podkreślić również należy, że numer identyfikacji podatkowej nie może być używany w oderwaniu od nazwy podmiotu, która występuje w decyzji o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej. Należy także wskazać, że numer identyfikacji podatkowej może być przypisany wyłącznie jednemu podatnikowi (płatnikowi). Zgodnie bowiem z zapisem art. 11 powołanej ustawy o NIP, podatnik jest zobowiązany do podawania numeru identyfikacji podatkowej na wszelkich dokumentach związanych z wykonywaniem zobowiązań podatkowych oraz niepodatkowych należności budżetowych, do których poboru obowiązane są organy podatkowe lub celne. Inaczej rzecz ujmując identyfikacja danego podmiotu, a tym samym wynikających z tego tytułu obowiązków odbywa się na podstawie nadanego mu numeru identyfikacji podatkowej. Konsekwencją decyzji administracyjnej o nadaniu numeru NIP, jest jednoznaczna identyfikacja podmiotu poprzez jego NIP, nazwę i adres.   Jednocześnie stosownie do art. 160 ust. 3 ustawy o VAT osoba prawna, której zakłady (oddziały) rozliczały się jako odrębni podatnicy, wstępuje z dniem 1 maja 2004 r. we wszystkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki swojego zakładu (oddziału), który przestał być wyodrębnionym podatnikiem – w zakresie, w jakim dotyczą podatku od towarów i usług.   Zatem z dniem 1 maja 2004 r. oddział jako forma organizacyjna przestał być odrębnym podatnikiem podatku od towarów i usług i jest obowiązany we wszystkich sprawach związanych z rozliczeniem podatku VAT do posługiwania się NIP-em jednostki macierzystej.   Z uwagi na powołane przepisy art. 106e ustawy o VAT, przytoczone przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz przedstawiony opis sprawy należy uznać, że podmiotem identyfikowanym na podstawie numeru identyfikacji podatkowej jest Spółka (jednostka macierzysta).   Prawidłowość materialno-prawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze.   Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy odnośnie jakie dane powinny znajdować się na fakturach wystawianych na rzecz Spółki należy wskazać, że faktura dokumentująca sprzedaż towarów lub usług przez oddział podmiotu zagranicznego na terytorium Polski (bądź sprzedaż na rzecz oddziału) zasadniczo powinna zawierać adres podmiotu zagranicznego, który może zostać uzupełniony o adres jego oddziału w Polsce. Niemniej jednak, w przypadku gdy na wystawionych/otrzymanych przez przedsiębiorcę zagranicznego fakturach wskazano pełną nazwę przedsiębiorcy zagranicznego z dopiskiem "oddział w Polsce” oraz numer identyfikacji podatkowej tego przedsiębiorcy nadany na potrzeby dokonywania rozliczeń podatkowych w Polsce, wskazanie jedynie adresu oddziału bez wskazania adresu siedziby przedsiębiorcy zagranicznego, należy uznać za wystarczające, aby faktury te spełniały wymogi określone w art. 106e ustawy o VAT. W takiej sytuacji bowiem możliwa jest identyfikacja podmiotu wystawiającego/otrzymującego faktury.   Tym samym prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że właściwym jest rozwiązanie, gdy na fakturze zamieszczony będzie NIP przedsiębiorstwa zagranicznego  a w nazwie A Ltd (Sp. z o.o.) Oddział w Polsce, z adresem w Polsce. W takiej sytuacji występuje bowiem pełna identyfikacja podmiotu otrzymującego faktury – jego nazwa, numer identyfikacji podatkowej dla celów VAT oraz adres prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce za pośrednictwem Oddziału.   W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 należy uznać za prawidłowe.   Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym.   Tut. Organ informuje, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego  (...), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy  z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.).    Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.