ILPP2/443-231/12-4/AKr

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 27 lutego 2012 r. (data wpływu 29 lutego 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 8 maja 2012 r. (data wpływu 14 maja 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 29 lutego 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki. Dnia 14 maja 2012 r. wniosek uzupełniono o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. W dniu 19 października 2010 r. Wnioskodawca nabył udział w nieruchomości składającej się z jednej działki geodezyjnej o powierzchni 5402(dalej jako: działka), dla której w dacie zakupu nie było wydanej decyzji o warunkach zabudowy, ani też działka ta nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Udział w prawie własności działki – mimo, iż Wnioskodawca jest żonaty a w małżeństwie obowiązuje ustrój ustawowej wspólności majątkowej – nabył do majątku prywatnego odrębnego. W okresie ostatnich pięciu lat Zainteresowany nie nabył żadnej innej działki. Działka została nabyta od osoby fizycznej, bez podatku VAT, więc przy nabyciu działki nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony w dniu 15 grudnia 2011 r. Wnioskodawca nie podejmował żadnych działań w kierunku spowodowania uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani też nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie działki pod budowę budynku wielorodzinnego z funkcją usługową i garażami. Po dacie zakupu działka nie była wykorzystywana w żaden sposób, ani przez Wnioskodawcę, ani przez drugiego współwłaściciela, którym jest osoba fizyczna która w sierpniu 2011 r. odkupiła swój udział od spółki kapitałowej. Działka była w dacie zakupu i jest na dzień składania niniejszego wniosku działką niezabudowaną. Zainteresowany jest radcą prawnym i prowadzi działalność gospodarczą z tytułu świadczenia usług doradztwa prawnego. Z tego też tytułu jest podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie świadczonych usług doradztwa prawnego. Obecnie Zainteresowany planuje sprzedaż będącego jego własnością udziału wprawie własności działki stąd zasadne jest złożenie wniosku w przedmiocie rozstrzygnięcia, czy przy planowanej sprzedaży Wnioskodawca będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany oświadczył, że: zakupił udział w działce w celu ochrony środków pieniężnych przed inflacją, nigdy nie udostępniał, ani nie użyczał przedmiotowego udziału żadnemu podmiotowi na podstawie umów najmu, dzierżawy lub użyczenia, w 2005 r. sprzedał jedną działkę budowlaną, w przyszłości planuje sprzedaż innych działek, które zakupił w roku 2003, nie ponosił żadnych nakładów w celu przygotowania przedmiotowego udziału do sprzedaży (uzbrojenie terenu, ogrodzenie, inne). Nie dawał ogłoszeń, ani nie podejmował innych działań marketingowych. Pozyskanie nabywcy odbyło się w oparciu o informację ustną przekazaną znajomym. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż działki będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, skoro w związku z planowaną sprzedażą Zainteresowany nie będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 tej ustawy? Zdaniem Wnioskodawcy, planowana sprzedaż działki nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług a to z uwagi na to, że w ramach planowanej sprzedaży działki nie będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Z mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług. Zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 6 tej ustawy grunty są towarem. Tak więc co do zasady sprzedaż działki podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług a sprzedaż działki niezabudowanej przeznaczonej pod zabudowę podlega stawce 23%. O tym czy opodatkowanie występuje w przypadku konkretnej dostawy decyduje jednak to czy sprzedawca występuje przy tej dostawie w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Podatnikami w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o jakiej mowa w art. 15 ust. 2 VATU, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1 VATU). Działalność gospodarcza obejmuje, jak wynika z definicji zawartej w art. 15 ust. 2 VATU, wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy; działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z dyspozycji art. 15 ust. 2 VATU wynika, że działalność gospodarcza, której wykonywanie w sposób samodzielny umiejscawia dany podmiot jako podatnika również i w tej sytuacji, gdy w ramach działalności producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, czynność opodatkowana jest wykonywana jednorazowo, gdy okoliczności wskazują na zamiar częstotliwego wykonywania takich czynności. Formalny status osoby dokonującej dostawy jako podatnika nie stanowi jednak przesłanki wystarczającej do przyjęcia, że osoba ta jest podatnikiem w odniesieniu do tej konkretnej czynności, a w konsekwencji do uznania, czy dana transakcja będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie wystarczy, by daną czynność wykonywał podatnik prowadzący działalność gospodarczą i ze względu na tę działalność zarejestrowany był dla celów podatku od towarów i usług. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność wykonana była przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem VAT. Dostawa działki tylko wtedy jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy jest dokonana przez podatnika działającego w takim charakterze. Nie jest bowiem tak że zawsze transakcja dokonywana przez osobę będącą formalnie zarejestrowanym podatnikiem (względnie będącą podatnikiem w odniesieniu do innych czynności) będzie podlegała opodatkowaniu. Jak Wnioskodawca wskazał w opisie stanu faktycznego działkę nabył do majątku prywatnego i nie przysługiwało mu w związku z nabyciem prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nie wykorzystywał jej też nigdy w prowadzonej działalności gospodarczej. Fakt, że jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług dla prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej polegającej na doradztwie prawnym nie zmienia tego, że nie będzie występował w charakterze podatnika przy planowanej sprzedaży działki. Dodatkowe potwierdzenie prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy wynika z wyroków: z dnia 16 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygnatura akt I SA/Wr 153/07) wskazał że okoliczność, iż podmiot wykonuje czynności wymienione w art. 5 ustawy z 2004 r. o podatku od towarów i usług (m.in. odpłatną dostawę towarów), nie jest wystarczającą przesłanką do ich opodatkowania podatkiem VAT, bowiem musi działać w charakterze podatnika, a zatem podmiotu wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust 2 powołanej ustawy. Nie jest, zdaniem sądu, działalnością handlową a zatem i gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, z dnia 29 października 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (sygnatura akt I FPS 3/07) wskazał, że przepisy art. 15 ust 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarowi usług powinny być rozumiane w ten sposób ze warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca pozyskujący zasoby naturalne rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, z dnia 4 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 446/08) stwierdził, że nie można uznać za poprawny poglądu, że sprzedaż działek stanowiących majątek osobisty skarżącego, dokonywana poza zakresem działalności gospodarczej, będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, z dnia 2 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 482/08) zauważył, że nie jest słuszny pogląd, że u zarejestrowanego podatnika podatku od towarów i usług każda sprzedaż towarów lub odpłatne świadczenie usług jest opodatkowane podatkiem od towarów i usług. W każdym przypadku indywidualnie muszą być badane zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe przesłanki wystąpienia obowiązku podatkowego. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług rozumieć należy w ten sposób, iż nie przestaje być działalnością gospodarczą określona działalność tylko, dlatego, że czynność podlegająca opodatkowaniu wykonana została tylko jeden raz. Nie można podzielić poglądu, że samo przeprowadzenie podziału gruntu na działki budowlane i podjęcie działań w celu ich sprzedaży oznacza podjęcie działalności gospodarczej. Nie jest również tak że jakakolwiek czynność wykonana przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w szczególności obowiązek podatkowy w podatku VAT nie powstaje gdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą dokonuje czynności, która w sposób niewątpliwy odnosi się do majątku osobistego, który z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest związany. Nie jest, bowiem działalnością handlową a zatem i gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust 2 ustawy sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu odprzedaży lecz spożytkowany na potrzeby własne, z dnia 5 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 2169/07), sąd stwierdził ze obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług nie powstaje w sytuacji gdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą dokonuje czynności, która odnosi się do majątku osobistego, który z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest związany. Jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy pozyskującego zasoby naturalne rolnika czy wykonującego wolny zawód to z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Podmiot dokonujący sprzedaży (dostawy) majątku prywatnego nie może być traktowany w odniesieniu do takiej sprzedaży jako podatnik podatku od towarów i usług. Biorąc pod uwagę treść wszystkich powyższych wyroków, których prawne uzasadnienie Wnioskodawca przedstawia jako swoje stanowisko w sprawie, uważa on, że przy planowanej sprzedaży działki nie będzie występował w tej transakcji w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a tym samym nie powstanie w stosunku do niego z tytułu tej sprzedaży obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Jak stanowi art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), rzeczami w rozumieniu niniejszego Kodeksu są tylko przedmioty materialne. Wyjaśnić jednocześnie należy, iż przedmiotami stosunków prawnych są dobra materialne i niematerialne. Wśród dóbr materialnych wyróżniamy m. in. rzeczy (Bednarek Małgorzata, „Mienie”, „Komentarz do art. 44-553 Kodeksu cywilnego”, Zakamycze 1997, komentarz do art. 45 k.c.). Rzeczy dzieli się na nieruchomości i rzeczy ruchome (Piasecki Kazimierz, „Kodeks cywilny, Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz”, Zakamycze 2003, komentarz do art. 45 k.c.). Natomiast w myśl art. 46 § 1 ww. Kodeksu, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy Kodeks cywilny. Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności. Jak stanowi art. 196 § 1 ww. Kodeksu, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu (§ 2 ww. przepisu). W przypadku współwłasności w częściach ułamkowych każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w rzeczy. Udział wyraża zakres uprawnień współwłaściciela względem rzeczy wspólnej. Współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, jako wyłącznego prawa współwłaściciela, zasadą jest, że każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 k. c.). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Współwłaściciele są zatem odrębnymi podmiotami prawa. Zatem, w zakresie pojęcia towarów np. gruntów, mieści się współwłasność, jako prawo do rzeczy wspólnej. Wobec powyższego, towarem jest także udział w gruncie (w prawie własności nieruchomości). Jest to zgodne z normami unijnymi, według których państwa członkowskie mogą uznać za towary udziały lub inne prawa o charakterze udziałowym, które dają ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności, czy też posiadania nieruchomości. Jak już wskazano powyżej, istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Czynność ta daje otrzymującemu towar prawo dysponowania rzeczą jak właściciel. Przepis nie wspomina stricte o przeniesieniu prawa własności. W związku z powyższym, sprzedaż udziału w prawie własności gruntu oraz w prawie użytkowania wieczystego gruntu należy traktować, jako dostawę towarów, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, która mieści się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Niemniej, aby dostawa towaru podlegała opodatkowaniu powinna być wykonana przez podatnika podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z powołanych wyżej przepisów, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność wykonana jest przez podmiot, który w ramach tej czynności występuje w charakterze podatnika podatku VAT. W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, iż status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży gruntu jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy. Z kolei, w celu ustalenia, czy dostawa działek wyczerpuje znamiona pojęcia „działalność gospodarcza” koniecznym jest ustalenie, czy zamiarem wykonania czynności jest jej dokonywanie w sposób częstotliwy. Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”, jak również nie precyzuje pojęcia „sposób częstotliwy”, w każdym przypadku należy badać, czy intencją podmiotu dokonującego określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie (więcej niż jednokrotnie). Zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Zasady wykładni językowej i funkcjonalnej definicji działalności gospodarczej prowadzą do wniosku, że działalność gospodarczą stanowi nie tylko działalność częstotliwa, czyli stała i powtarzalna, ale także jednorazowa czynność, jeżeli wiąże się z nią zamiar częstotliwości, przy czym wspomniana działalność powinna być wykonywana przez producenta, handlowca, usługodawcę, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika lub wykonującego wolny zawód. Tut. Organ nadmienia, iż definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług jest znacznie szersza niż definicja działalności gospodarczej uregulowana w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), czy też w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 361 ze zm.). W konsekwencji ocena określonych stanów na gruncie powołanych aktów prawnych może być odmienna. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika ponadto, iż dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży. Za podatnika należy uznać również osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i poczyniła w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Przykładowo zlecenie wykonania analizy opłacalności inwestycji, która w rezultacie nigdy faktycznie nie została zrealizowana, powinno być traktowane jako działalność gospodarcza. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie transakcji. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie nieruchomości, które stanowią część tych transakcji, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej. W tym miejscu należy podkreślić, iż zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar sprzedaży ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można bowiem pominąć, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy przewidywana transakcja gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana. Z opisu sprawy wynika, iż w dniu 19 października 2010 r. Wnioskodawca nabył udział w nieruchomości składającej się z jednej działki geodezyjnej o powierzchni 540 m2, dla której w dacie zakupu nie było wydanej decyzji o warunkach zabudowy, ani też działka ta nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Udział w prawie własności działki – mimo, iż Wnioskodawca jest żonaty a w małżeństwie obowiązuje ustrój ustawowej wspólności majątkowej – nabył do majątku prywatnego odrębnego. W okresie ostatnich pięciu lat Zainteresowany nie nabył żadnej innej działki. Działka została nabyta od osoby fizycznej, bez podatku VAT, więc przy nabyciu działki nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony w dniu 15 grudnia 2011 r. Wnioskodawca nie podejmował żadnych działań w kierunku spowodowania uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani też nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie działki pod budowę budynku wielorodzinnego z funkcją usługową i garażami. Po dacie zakupu działka nie była wykorzystywana w żaden sposób, ani przez Wnioskodawcę, ani przez drugiego współwłaściciela, którym jest osoba fizyczna. Działka była w dacie zakupu i jest na dzień składania niniejszego wniosku działką niezabudowaną. Zainteresowany jest radcą prawnym i prowadzi działalność gospodarczą z tytułu świadczenia usług doradztwa prawnego. Z tego też tytułu jest podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie świadczonych usług doradztwa prawnego. Wnioskodawca zakupił udział w działce w celu ochrony środków pieniężnych przed inflacją. Nigdy nie udostępniał, ani nie użyczał przedmiotowego udziału żadnemu podmiotowi na podstawie umów najmu, dzierżawy lub użyczenia. W 2005 r. sprzedał jedną działkę budowlaną, w przyszłości planuje sprzedaż innych działek które zakupił w roku 2003. Zainteresowany nie ponosił żadnych nakładów w celu przygotowania przedmiotowego udziału do sprzedaży (uzbrojenie terenu, ogrodzenie, inne). Nie dawał ogłoszeń, ani nie podejmował innych działań marketingowych. Pozyskanie nabywcy odbyło się w oparciu o informację ustną przekazaną znajomym. W świetle powyżej przytoczonych przepisów dostawa gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzonej działalności gospodarczej, co może mieć miejsce również przy czynności dokonanej jednorazowo. Wnioskodawca wskazuje, iż zakupu udziału w działce dokonał celem ochrony środków pieniężnych przed inflacją. Wobec tego powyższy udział w działce nie został zakupiony na potrzeby osobiste i nie celem zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych swoich lub ewentualnie rodziny. Charakter poczynionej czynności, tj. nabycie w dniu 19 października 2010 r. udziału w działce, nieprzeznaczonego na potrzeby osobiste wskazuje, iż zakupu przedmiotowego udziału dokonano z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowych poprzez inwestycję środków pieniężnych. Zakup udziału w działce w tak sprecyzowanym celu oznacza zakup celem lokaty kapitału, a zatem z zamiarem odzyskania zainwestowanych środków w przyszłości, co możliwe jest przede wszystkim przez sprzedaż, ewentualnie dzierżawę nieruchomości lub inwestycje. Sformułowania „lokata kapitału” nie można interpretować inaczej niż jako cel osiągnięcia w przyszłości korzyści majątkowych, a więc cel zarobkowy. Zatem nie cele osobiste, a cele gospodarcze leżały u podstaw nabycia nieruchomości. Z powyższego wynika, iż sam zamiar wykorzystania przedmiotowego gruntu dla celów zarobkowych Wnioskodawca podjął już w momencie zakupu. Zaznacza się, iż zakup udziału w gruncie jako lokaty kapitału, a następnie jej sprzedaż dowodzi, iż Zainteresowany rozporządza swoim majątkiem w celu osiągnięcia zysku. W takiej sytuacji dostawa gruntów kwalifikuje te czynności jako działalność gospodarczą podejmowaną w celach zarobkowych. Mając powyższe na uwadze, planowaną sprzedaż udziału w nieruchomości przeznaczonego pod zabudowę należy traktować jako dostawę towarów, która w oparciu o regulację zawartą w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów o usług, gdyż jest dokonywana przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z tym, zbycie przedmiotowego udziału w nieruchomości podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a z tytułu tej transakcji Wnioskodawca będzie podatnikiem podatku od towarów i usług. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110 wynosi 23%. Od zasady opodatkowania dostawy gruntu według stawki podstawowej przewidziano jednak pewne wyjątki. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczeniu usług zostały określone, między innymi w art. 43 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Według art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Z wymienionych powyżej przepisów wynika, że opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane. W przypadku gruntów niezabudowanych stanowiących tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę sprzedaż objęta jest 23% stawką podatku. Z opisu sprawy wynika, iż nieruchomość objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczającym grunt pod budowę budynku wielorodzinnego z funkcją usługową i garażami. Odpłatna dostawa gruntu stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu, przy czym ustawa w art. 43 ust. 1 pkt 9 wprowadza zwolnienie w odniesieniu do części dostaw, których przedmiotem jest grunt. Zwolniona jest wyłącznie taka dostawa, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane, czy też pod zabudowę. Ta regulacja prawna oznacza, że ze zwolnienia korzystać mogą tylko dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, działek rekreacyjnych. Nie ma przy tym znaczenia faktyczny i aktualny sposób wykorzystania gruntu, ponieważ znaczenie ma jedynie jego przeznaczenie. Przyjmuje się, że pojęcie tereny przeznaczone pod zabudowę obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy zabudowy np. mieszkaniowej, zabudowy techniczno-produkcyjnej, zabudowy zagrodowej, przy czym charakter gruntu należy ustalać na podstawie przepisów prawa miejscowego (lokalne plany zagospodarowania przestrzennego), studium takiego planu, na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy danego gruntu. Ustawodawca w ustawie o podatku VAT nie wskazał na postawie jakich kryteriów powinno się daną nieruchomość gruntową uznać jako przeznaczoną pod zabudowę. W związku z tym, ustawodawca dopuszcza w tej materii możliwość korzystania z wszelkich aktów prawnych, czy też aktów administracyjnych regulujących te kwestie. Na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą o planowaniu – kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Zatem, podmiotem właściwym do określenia przeznaczenia danego gruntu, jako budowlanego lub też nie, jest gmina. Tym samym, źródłem wywodzenia, czy dana nieruchomość gruntowa jest przeznaczona pod zabudowę czy też nie, są wszelkie akty prawne lub administracyjne wydane przez właściwą jednostkę samorządową. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym, sprzedaż przedmiotowego udziału w działce, przeznaczonego – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – pod budowę budynku wielorodzinnego z funkcją usługową i garażami, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej w wysokości 23%. Ponadto zauważyć należy, iż orzecznictwo sądów w analizowanej sprawie nie jest jednolite i dopuszcza ono, w zależności od zaistniałych okoliczności, uznanie za podatnika VAT osoby fizycznej sprzedającej działki budowlane pochodzące z majątku prywatnego. O ile Strona powołała tylko korzystne dla siebie wyroki, tut. Organ pragnie wskazać na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 296/08, który potwierdza stanowisko Organu przedstawione w niniejszej interpretacji. Niejednolitość wskazanych orzeczeń potwierdza również wniosek Organu prezentowany powyżej, iż rozstrzygnięcie tego typu zagadnień wymaga dokładnej analizy zdarzeń przyszłych opisanych przez osoby dokonujące dostawy gruntów, a każde zdarzenie przyszłe należy rozpatrywać mając na uwadze czynności, jakich dokonuje osoba sprzedająca grunt i wnioski płynące z tych czynności. Tym samym, należy stwierdzić, iż powołane w treści złożonego wniosku orzeczenia nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.