IPPB1/4511-392/16/20-5/S/LS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt II FSK 960/18 stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 15 marca 2016 r. (data wpływu 14 kwietnia 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie sposobu opodatkowania uzyskiwanych przychodów z najmu - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 14 kwietnia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie sposobu opodatkowania uzyskiwanych przychodów z najmu. Dotychczasowy przebieg postępowania: W dniu 24 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów wydał dla Wnioskodawcy indywidualną interpretację Nr IPPB1/4511-392/16-4/KS, w której uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, że ze względu na sposób wykonywania najmu, jego charakter jak również wszelkie działania, którym towarzyszy zamiar dalszego inwestowania w nieruchomości celem ich wynajmu, nie mogą stanowić źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając bowiem na uwadze profesjonalny, zarobkowy, zorganizowany i ciągły charakter prowadzonego najmu oraz fakt prowadzenia działalności na własny rachunek i ryzyko, należy stwierdzić, że podejmowane przez Wnioskodawcę czynności wypełniają przesłanki zawarte w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wykonywany w tych warunkach najem uznaje się za działalność gospodarczą. Tym samym przychody z przedmiotowego najmu, nie mogą być opodatkowane zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 8,5%. Wnioskodawca złożył na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia 24 czerwca 2016 r., znak: Nr IPPB1/4511-392/16-4/KS, skargę z dnia 6 września 2016 r. (data wpływu 9 września 2016 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3023/16, oddalił skargę. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3023/16, Wnioskodawca złożył skargę kasacyjną w dniu 7 grudnia 2017 r., do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 960/18 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w całości interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 24 czerwca 2016 r. nr IPPB1/4511-392/16-4/KS oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Wraszawie z dnia 4 października 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3023/16 w całości. W dniu 31 grudnia 2020 r. do tut. Organu wpłynęły akta sprawy. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskutek powyższego, wniosek Strony w zakresie sposobu opodatkowania uzyskiwanych przychodów z najmu wymaga ponownego rozpatrzenia przez tut. organ. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest właścicielem kilku nieruchomości, które nie są składnikami majątku przedsiębiorstwa i które zostały zakupione w celach osobistych bądź, w celu oddania ich w najem. Wnioskodawca posiada dwa lokale mieszkalne, jeden lokal użytkowy oraz budynek biurowo-magazynowy przeznaczone do wynajmu. Ponieważ w ocenie Wnioskodawcy posiadanie nieruchomości jest dobrą lokatą kapitału, Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości nabędzie kolejną nieruchomość lub nawet kilka nieruchomości. Niektóre nieruchomości są wynajmowane, inne są przygotowane do oddania w najem. Obecnie Wnioskodawca rozlicza przychody z najmu na zasadach ogólnych, traktując przychody jak przychody z najmu osiągane poza działalnością gospodarczą. Wnioskodawca chciałby złożyć właściwemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Wnioskodawca nie zarejestrował działalności gospodarczej osoby fizycznej, a przedmiotowe nieruchomości nie są związane z jakąkolwiek inną aktywnością gospodarczą, niż najem. Wynajem nieruchomości nie stanowi też podstawowej aktywności zarobkowej Wnioskodawcy. Wnioskodawca zatrudniony jest w pełnym wymiarze godzin, jako pracownik wyższej kadry kierowniczej i wykonywanie funkcji menadżerskich stanowi dla niego podstawową pracę zawodową. Wnioskodawca nie może wykluczyć sytuacji życiowych, w których chwilowo zaprzestanie wykonywać swoją pracę zawodową (menadżer) z powodów niezależnych (zwolnienie) lub zależnych (zmian pracy) od Wnioskodawcy i przez pewien okres dochody z najmu będą jedynymi dochodami Wnioskodawcy. Dochody z najmu są jednak dla Wnioskodawcy formą lokaty prywatnego kapitału oraz przy okazji dodatkowym źródłem dochodu, a nie formą prowadzenia działalności gospodarczej czy zawodowej. W celu zminimalizowania czasu niezbędnego do obsługi wynajmu posiadanych nieruchomości Wnioskodawca zleca niektóre możliwe funkcje do podmiotów zewnętrznych. Przykładowo, kwestie księgowe i podatkowe Wnioskodawcy związane z najmem nieruchomości zlecone zostały do prowadzenia biuru rachunkowemu. W odpowiedzi na wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 czerwca 2016 roku Nr IPPB1/4511-392/16-2/KS Wnioskodawca poinformował, że przedmiot złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanowią dwa lokale mieszkalne, jeden lokal użytkowy i jeden budynek biurowo-magazynowy. Wnioskodawca nie jest w stanie jednoznacznie przesądzić, czy najem lokali będzie dokonywany w warunkach określonych w art. 5a pkt 6 ustawy o PIT, gdyż to właśnie wymaga interpretacji i jest przedmiotem zapytania. Jasne dla Wnioskodawcy jest, że jeżeli przedmiotowy najem wypełnia definicję działalności gospodarczej zawartą w ww. przepisie, to uzyskany przez Wnioskodawcę przychód nie stanowi przychodu ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6, lecz przychód ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT. Kwestia ta jest przedmiotem oceny, której Wnioskodawca dokonał przedstawiając własne stanowisko w sprawie. Najem lokali będzie dokonywany we własnym imieniu. Jak każdy najem, również ten będący przedmiotem niniejszego wniosku, będzie najmem ciągłym (stałym) tj. możliwe są zmiany najemców, natomiast lokale będą przeznaczone na wynajem cały czas, co wymusi powtarzalność czynności polegających na zawieraniu umów najmu. W tym sensie najem będzie miał też charakter systematyczny. Najem nie będzie miał dla Wnioskodawcy charakteru działalności profesjonalnej, gdyż Wnioskodawca będzie wykonywał jedynie zwyczajowo przyjęte czynności ukierunkowane na zarządzanie swoim prywatnym majątkiem. W zakresie poziomu organizacji wynajmu, to będzie on na tyle zorganizowany, na ile zorganizowany jest każdy najem, czyli będzie on podporządkowany regułom jakimi rządzi się najem i normom dla najmu przewidzianym. Każdy bowiem najem wymaga zaangażowania bądź własnego czasu, bądź czasu innych osób (np. księgowa, administrator, rzeczoznawca, pośrednik nieruchomości) do zorganizowania i obsługi procesu najmu tj. do zawarcia umowy najmu, do dbania o nieruchomość i do podatkowych rozliczeń przychodów z najmu. Ponieważ Wnioskodawca nie jest specjalistą we wszystkich kwestiach związanych z obsługą tego procesu, korzysta z wiedzy i umiejętności osób bardziej wyspecjalizowanych. Podatnik nie korzystał w przeszłości, nie korzysta obecnie i nie planuje korzystać w przyszłości z żadnych wyspecjalizowanych agencji obsługi rynku nieruchomości celem nabycia lokali, a następnie celem zawarcia umowy najmu. Nie da się nie korzystać z agencji pośrednictwa nieruchomości lub firm tego typu, ponieważ oni najczęściej dają ogłoszenia najmu lub sprzedaży nieruchomości, to główni gracze na rynku najmu i sprzedaży. Najemcy będą pozyskiwani np. poprzez ogłoszenia na portalach internetowych, wywieszone bannery na wynajmowanych obiektach, kontakt z pośrednikami nieruchomości. Do aktywnych działań Wnioskodawcy należy: obserwacja ogłoszeń o sprzedaży nieruchomości na portalach internetowych; spotkania ze sprzedawcami i negocjacje cenowe; zawarcie umowy przed notariuszem; dokonanie zapłaty; przystosowanie nieruchomości do wynajmu; zamieszczenie ogłoszeń o wynajmie na portalach internetowych, wywieszanie bannerów na wynajmowanych obiektach, kontakty i umowy z pośrednikami nieruchomości; zawarcie umowy najmu; zawarcie umowy z administratorem nieruchomości; zawarcie umowy z biurem rachunkowym; zawarcie umowy sprzątania nieruchomości; wypełnianie obowiązków właściciela nieruchomości: przeglądy budynku, przeglądy p-poż etc. Wyżej wymienione czynności są konsekwentnie wykonywane, dlatego najem należy uznać za metodyczny (tj. wykonywany konsekwentnie według wyżej nakreślonego porządku). Podatnik korzystał z usług administratora nieruchomości, który doglądał nieruchomości kilka razy w miesiącu oraz z usług firmy świadczącej usługi księgowe. Dodatkowo w przypadku budynku, podatnik jest zobowiązany wykonywać obowiązki właściciela nieruchomości np. przeglądy okresowe budynku i instalacji przez odpowiednie podmioty, przeglądy p-poż, sprzątanie itp. W zakresie planowanego charakteru działań należy również odnotować, że w celu zawarcia każdej umowy najmu należy posłużyć się planowaniem i realizować swoje zamierzenia. Bez planowania i realizowania własnych zamierzeń, Wnioskodawca nie jest w stanie osiągnąć pożytków z najmu, podobnie jak nie jest w stanie zrealizować innych czynności np. dokonać zakupu butów. W zakresie uporządkowania podejmowanych czynności stwierdzić należy, że Wnioskodawca jest osobą uporządkowaną i nie działa chaotycznie, przypadkowo, nieracjonalnie. Również najem nie ma charakteru chaotycznego, przypadkowego czy nieracjonalnego, dlatego nie można uznać ani najmu, ani innych czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę jako nieuporządkowanych. Oprócz czynszu będą pobierane opłaty za media (np. prąd, woda, gaz) oraz opłata utrzymaniowa (eksploatacyjna) przeznaczona np. na pokrycie kosztów przeglądów okresowych, podatku, wind, sprzątania czy nadzoru (administracji) w zależności od uzgodnienia z najemcą. Przystosowanie nieruchomości do wynajmu będzie polegało na remoncie nieruchomości (jeżeli stan nabywanych nieruchomości będzie nieodpowiedni) i posprzątaniu. Najemcy będą pozyskiwani np. dzięki ogłoszeniom na portalach internetowych, ogłoszeniom w prasie, wywieszone bannery czy umowy i kontakty z pośrednikami na rynku nieruchomościowym, bez których nie jest możliwe skuteczne poszukiwanie najemców. Wyszukiwanie lokali do zakupu będzie polegało np. na przeglądaniu ofert na portalach internetowych, ogłoszeń prasowych, umowy i kontakty z pośrednikami na rynku nieruchomościowym, bez których nie jest możliwe skuteczne poszukiwanie najemców. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy uzyskiwane przez Wnioskodawcę przychody z najmu są przychodami ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Z 2012.,poz. 361, z późn. zm.) [dalej: ustawa o PIT]? Czy Wnioskodawca, może opodatkować przychody z tytułu wynajmu nieruchomości, wskazanych w opisie, zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 8,5 %, zgodnie z art. 6 ust. la w związku z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit a) ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930, z późn. zm.), [dalej: ustawa o zryczałtowanym podatku]? Zdaniem Wnioskodawcy, Ustawa o PIT rozróżnia kilka źródeł przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o PIT. Zgodnie z tym przepisem, za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową: wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy o PIT. Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej użyte w ustawie o PIT opiera się na trzech przesłankach: zarobkowym celu działalności, wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek. Ponadto konieczne jest również, by był to jeden z rodzajów działalności wymienionych w ww. przepisie. W myśl art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o PIT, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Wyżej wymieniony przepis koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, dotyczącym źródła przychodu jakim jest najem, wykluczając z tego katalogu przychody z najmu składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzić należy, że najem stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodu (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT), choć może także istnieć najem, który prowadzony jest w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy). Z przepisu art. 10 ust. l pkt 6 ustawy o PIT wynika, że najem stanowi osobne źródło przychodów o ile nie dotyczy on składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Wskazany przepis stanowi, że źródłem przychodów jest „najem, podnajem, dzierżawa; poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze; w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem Wnioskodawcy posiadanie kilku nieruchomości jako lokaty prywatnego kapitału i oddanie ich w najem nie przesądza o prowadzeniu przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej w zakresie najmu. Najem ze swojej natury jest działalnością prowadzoną w sposób ciągły, co wynika z jego charakteru. Najem wymaga również pewnego stopnia zorganizowani, tj. konieczne jest zawarcie umowy najmu, umów na dostawy mediów, czy bieżące regulowanie zobowiązań, utrzymanie nieruchomości w stanie pozwalających na ich wynajem. Najem prowadzonych jest również w celach zarobkowych. W konsekwencji można byłoby dojść do wniosku, że każdy najem stanowi działalność gospodarczą. Taka teza nie może się jednak obronić prowadziłaby ona bowiem do uznania, że część przepisów ustawy o PIT (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT) oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym nie mogłyby mieć zastosowania. Przyjęcie powyższej wykładni przepisów byłoby więc niezgodne z jedną z podstawowych zasad wykładni przepisów prawa, tj. zakazem stosowania wykładni per non est, a więc takiej interpretacji przepisów prawnych, która prowadzi do tego, że inne przepisy prawne okazują się zbędne. W konsekwencji należy uznać, iż stały charakter najmu, jego zarobkowy cel oraz zorganizowanie nie mogą przesądzać automatycznie o uznaniu, iż działalność w zakresie najmu stanowi działalności gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o PIT. Wnioskodawca pragnie wskazać, iż w przypadku posiadania kilku nieruchomości, prowadzenie działalności w zakresie ich najmu nie wymaga on zorganizowania właściwego dla przedsiębiorców. Dla przykładu, najem taki nie wymaga posiadania biura, posiadania jakiejkolwiek kadry, angażowania własnego czasu poza czasem przewidzianym dotarcie do potencjalnych najemców, podpisanie umowy, przygotowanie i przekazanie lokalu oraz bieżącą obsługę finansowo-rozliczeniową umów najmu i kosztów lokalu. Jednocześnie nie można uznać, iż trwałość umów najmu, czy ich zarobkowy charakter przesądzają o uznaniu działalności prowadzonej w zakresie najmu za działalność gospodarczą. Zdaniem Wnioskodawcy nie prowadzi on działalności gospodarczej w zakresie najmu w rozumieniu ustawy o PIT. Wnioskodawca nie angażuje bowiem w prowadzonej działalności aktywów materialnych i niematerialnych, które są typowe dla przedsiębiorców, jak: biura, wyposażenie biurowe, narzędzia maszyny czy też pracownicy. Działalność w zakresie najmu prowadzona jest jako uboczna działalność Wnioskodawcy, która w sposób istotny nie angażuje go zawodowo. Wobec powyższego uznać należy, że Wnioskodawca uzyskując przychody z najmu, osiąga przychody ze źródła wskazanego w art.-10 ust. 1 pkt-6 ustawy o PIT. Gdyby przyjąć, że każdy podatnik, który oddaje nieruchomość w najem osiąga przychody ze źródła jakim jest działalność gospodarcza, to art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT nie miałby w ogóle zastosowania. Zgodnie z jedną z podstawowych zasad wykładni prawa, nie można interpretować przepisów tak, aby pewne ich elementy okazały się zbędne lub aby przepisy te nie miałyby w ogóle zastosowania. Zgodnie z art. 9a ust. 6 ustawy o PIT, dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane na zasadach określonych w ustawie, chyba że podatnicy złożą właściwemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. W myśl art. 2 ust. la ustawy o zryczałtowanym podatku, osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Stosownie do uregulowań zawartych w art. 6 ust. la ustawy o zryczałtowanym podatku, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. W myśl art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o zryczałtowanym podatku, dla przychodów, o których mowa w art. 6 ust. la (tj. przychodów z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze), ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5%. Przychody uzyskiwane z najmu zaliczonego do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT mogą być opodatkowane - zgodnie z wolą podatnika - ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku. Co do zasady wybór kwalifikacji i sposób rozliczenia przychodów z najmu, ustawodawca pozostawił decyzję osobie oddającej rzeczy W najem. Aby skorzystać ze zryczałtowanej formy opodatkowania należy złożyć pisemne oświadczenie ojej wyborze. O zasadach składania wspomnianych oświadczeń stanowi art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku. Biorąc pod uwagę zaprezentowany we wniosku opis stanu faktycznego oraz przepisy prawne, należy stwierdzić, że Wnioskodawca uzyskując przychody z najmu nieruchomości, uzyskuje przychody ze źródła o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT. W tej sytuacji, przychody z najmu będą mogły być opodatkowane zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne według stawki 8,5 % o ile Wnioskodawca złoży Naczelnikowi Urzędu Skarbowego oświadczenie we właściwym terminie. W świetle powyższych argumentów stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Uzupełnienie stanowiska. Wnioskodawca zwraca uwagę, że każdy najem stanowi działalność zarobkową, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy, prowadzony jest we własnym imieniu, w sposób w pewnym zakresie zorganizowany. Dodatkowo najem zawsze charakteryzuje się pewną ciągłością. W takiej sytuacji można by przyjąć, że co do zasady każda działalność polegająca na najmie nieruchomości spełnia definicje działalności gospodarczej określoną w art. 5a pkt 6 ustawy o PIT w zakresie charakteru działalności (zarobkowa), wykorzystywaniu w tej działalności rzeczy, prowadzeniu jej na własny rachunek, w sposób zorganizowany i ciągły. Przyjęcie jednak takiej tezy prowadziłoby do wniosku, że każda działalność polegająca na najmie nieruchomości stanowi działalności gospodarczą, a w konsekwencji jakiekolwiek przychody z najmu powinny być opodatkowane jak przychody z działalności gospodarczej. Taka wykładnia prawa jest jednak niezgodna z przyjętymi zasadami. Przyjęcie takiej wykładni prowadziłoby do wniosku, że przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym (w zakresie w jakiej umożliwiają opodatkowanie przychodów z najmu podatkiem zryczałtowanym) czy też przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w zakresie w jakim umożliwiają opodatkowanie przychodów z najmu jako przychodów ze źródła jakim jest najem rzeczy, opodatkowany podatkiem progresywnym) nie miałaby zastosowania do żadnych stanów faktycznych, a wszelkie przychody osób fizycznych z najmu nieruchomości należy opodatkować jako przychody z działalności gospodarczej. Jak już wskazano we wniosku taka wykładani przepisów art. 5a pkt 6 ustawy o PIT jest niemożliwa. Należy więc uznać, iż zaliczenie przychodów z najmu uzyskiwanych przez osobę fizyczną do źródła działalność gospodarcza lub do źródła przychody z najmu zależy od poziomu zorganizowania takiej działalności oraz jej zakresu w całokształcie działalności zarobkowej podatnika. Zdaniem Wnioskodawcy jeśli działalność polegająca na najmie nie stanowi dla podatnika kluczowej działalności zarobkowej oraz poziom zorganizowania takiej działalności nie odpowiada poziomowi zorganizowania charakterystycznemu dla działalności gospodarczej (wyodrębnione biuro, zakład, magazyn; zatrudnieni pracownicy; osobna ewidencja księgowa pozwalająca na uzyskanie również danych zarządczych; osobne rachunki bankowe i odrębne źródła finansowania; ustalona struktura organizacyjna; podział kompetencji i obowiązków; wypracowane kanały dystrybucji i zakupu; zdobyte bazy klientów; uzyskane referencje; wyodrębniona wizualizacja i identyfikacja działalności gospodarczej, w tym w formie elektronicznej; wpisy do rejestrów, koncesje, zezwolenia itp.) , to podatnik ma prawo uznać, iż przychody z najmu w takiej sytuacji należy zaliczyć do źródła przychody z najmu o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, a nie do źródła przychody z działalności gospodarczej. W opinii Wnioskodawcy, poziom zorganizowania w przypadku najmu będącego przedmiotem zapytania nie jest typowy dla przedsiębiorstwa, dlatego najem ten nie spełnia definicje działalności gospodarczej określonej w art. 5a pkt 6 ustawy o PIT. Nie można uznać zatem, że najem lokali w stanie faktycznym opisanym we wniosku będzie stanowił dla Wnioskodawcy przychody z działalności gospodarczej. Ponadto Wnioskodawca pragnie wskazać, iż w opisanym we wniosku stanie faktycznym sposób organizacji najmu, zaangażowanie podmiotów zewnętrznych, czy też zaangażowanie samego podatnika nie zmieni się bez względu na liczbę lokali czy obiektów, które będą wynajmowane. Nawet w przypadku zwiększenia się liczby lokali na wynajem Wnioskodawca nie zamierza wyodrębniać miejsca do obsługi tej działalności, zatrudniać pracowników (po za angażowanymi do tej pory podmiotami zewnętrznymi), prowadzić wyodrębnionej rachunkowości finansowej i zarządczej dla przychodów z najmu w sposób inny niż jest do prowadzone w chwili obecnej. Ponadto Wnioskodawca nie zamierza zmieniać sposobów poszukiwania najemców. Nie zmieni się też zakres merytoryczny obowiązków które ciążą na Wnioskodawcy w chwili obecnej, z wyjątkiem liczby lokali których jest właścicielem. Zdaniem Wnioskodawcy nawet zwiększenie liczby wynajmowanych lokali nie spowoduje, że sposób zorganizowanie tej działalności będzie odpowiadał sposobowi w jaki organizuje się prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji przychody z najmu nawet w przypadku zwiększenia liczy wynajmowanych lokali nie będą stanowiły dla Wnioskodawcy przychodów z działalności gospodarczej, lecz przychody z najmu o który mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT. W wyniku ponownej analizy przedstawionego we wniosku opisu sprawy, w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącym, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia – biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 960/18 – stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego - jest prawidłowe. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 960/18. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wyliczenie tytułów powstawania źródeł przychodów ma na celu pogrupowanie tych źródeł według podobnego charakteru, co następnie skutkuje zróżnicowanym traktowaniem tychże źródeł. Określenie, z jakiego źródła pochodzi przychód, ma ogromne znaczenie dla ustalenia chociażby takich kwestii, jak ustalenie sposobu opodatkowania przychodu, możliwości odliczenia kosztów jego uzyskania itp. W pewnych sytuacjach możliwe jest występowanie wątpliwości, do jakiego źródła przychodów należy zakwalifikować danego rodzaju przychód. Jeden i ten sam przychód stanowić może przychód wyłącznie z jednego źródła. Nie jest możliwa sytuacja, w której ten sam przychód będzie np. zakwalifikowany częściowo do jednego źródła, a częściowo do innego. Rozpatrując kwestię sposobu opodatkowania przychodów (dochodów) z tytułu najmu przedmiotowych lokali, należy najpierw zakwalifikować je do odpowiedniego źródła przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6: pozarolnicza działalność gospodarcza, najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową: wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy. Analizowany przepis zawiera ponadto przesłankę negatywną - uzyskiwane przychody nie mogą być zaliczone do innych źródeł przychodów, wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy. Zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z zakresu przedmiotowego pozarolniczej działalności gospodarczej wykluczone zostały czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności; są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności; wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością. Z powyższych przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy podstawowe warunki: zaistniały przesłanki pozytywne, o których mowa w art. 5a pkt 6 powoływanej ustawy pozwalające na stwierdzenie, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, nie wystąpiły przesłanki negatywne, o których mowa w art. 5b ust. 1 ustawy oraz, wykluczono, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (art. 14 ust. 2 pkt 11 ww. ustawy). Wobec tego w przypadku, gdy przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą, albo najem jest przedmiotem tej działalności zgodnie z treścią art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynajmowanie składników majątku traktowane jest jako pozarolnicza działalność gospodarcza. W myśl bowiem tego przepisu, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Przywołany powyżej przepis koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczącym źródła przychodu, jakim jest najem, wykluczając z tego katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą. Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzić należy, że najem stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodu (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), choć może istnieć także najem, który prowadzony jest w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy). W przypadku, gdy przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą, albo najem jest przedmiotem tej działalności, zgodnie z treścią cytowanego wcześniej art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynajmowanie nieruchomości zaliczane jest do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolnicza działalność gospodarcza), są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemny wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Stosownie do treści art. 9a ust. 6 ww. ustawy - dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane na zasadach określonych w ustawie, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 1998, Nr 144, poz. 930 z późn. zm.), ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych – o czym stanowi art. 2 ust. 1a tej ustawy. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 1a ww. ustawy, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają również otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Jednakże warunkiem skorzystania z tej formy opodatkowania jest - zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy - złożenie pisemnego oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na dany rok podatkowy, które podatnik składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego. Jeżeli podatnik rozpoczyna prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, oświadczenie może złożyć na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, a jeżeli podatnik nie złożył oświadczenia na podstawie tych przepisów - pisemne oświadczenie składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, nie później niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że nadal prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Przy czym stosownie do treści art. 9 ust. 4 ww. ustawy - w przypadku osiągania przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a, przepisy dotyczące oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych stosuje się odpowiednio, z tym że podatnik rozpoczynający osiąganie takich przychodów w trakcie roku podatkowego składa pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika nie później niż do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnął pierwszy przychód z tego tytułu, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód osiągnął w grudniu roku podatkowego. Jednakże, w myśl art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. e) ww. ustawy, opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1b, nie stosuje się do podatników osiągających w całości lub w części przychody z tytułu świadczenia usług wymienionych w załączniku Nr 2 do ustawy. Załącznik ten zawiera wykaz usług, których świadczenie wyłącza podatnika z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, oznaczonych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.). W pozycji 28 tego załącznika wymieniono wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (68.20.1 PKWiU), z zastrzeżeniem, że wyłączenie to nie dotyczy przychodów osiąganych z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, o których mowa w art. 6 ust. 1a ustawy. Natomiast stawka ryczałtu 8,5% - stosownie do treści art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) ww. ustawy - dotyczy przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a (m.in. z najmu poza działalnością gospodarczą). Z treści złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca jest właścicielem kilku nieruchomości, które nie są składnikami majątku przedsiębiorstwa i które zostały zakupione w celach osobistych bądź, w celu oddania ich w najem. Wnioskodawca posiada dwa lokale mieszkalne, jeden lokal użytkowy oraz budynek biurowo-magazynowy przeznaczone do wynajmu. Wnioskodawca nie zarejestrował działalności gospodarczej osoby fizycznej, a przedmiotowe nieruchomości nie są związane z jakąkolwiek inną aktywnością gospodarczą, niż najem. Wynajem nieruchomości nie stanowi też podstawowej aktywności zarobkowej Wnioskodawcy. Wnioskodawca zatrudniony jest w pełnym wymiarze godzin, jako pracownik wyższej kadry kierowniczej i wykonywanie funkcji menadżerskich stanowi dla niego podstawową pracę zawodową. W celu zminimalizowania czasu niezbędnego do obsługi wynajmu posiadanych nieruchomości Wnioskodawca zleca niektóre możliwe funkcje do podmiotów zewnętrznych. Przykładowo, kwestie księgowe i podatkowe Wnioskodawcy związane z najmem nieruchomości zlecone zostały do prowadzenia biuru rachunkowemu. Najem nie będzie miał dla Wnioskodawcy charakteru działalności profesjonalnej, gdyż Wnioskodawca będzie wykonywał jedynie zwyczajowo przyjęte czynności ukierunkowane na zarządzanie swoim prywatnym majątkiem. Podatnik nie korzystał w przeszłości, nie korzysta obecnie i nie planuje korzystać w przyszłości z żadnych wyspecjalizowanych agencji obsługi rynku nieruchomości celem nabycia lokali, a następnie celem zawarcia umowy najmu. Biorąc pod uwagę powyższe, należy wskazać, że niewątpliwie prowadzony najem będzie miał zarobkowy charakter, czyli nastawiony będzie na osiągnięcie zysku (dochodu) w postaci czynszu. Nie stanowi to jednak wystarczającej, samodzielnej przesłanki do zakwalifikowania przychodów uzyskiwanych z tego tytułu do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli nie są spełnione pozostałe przesłanki działalności gospodarczej wskazane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie wskazać należy, że zarówno rodzaj jak i ilość wynajmowanych lokali nie jest przesłanką bezwzględnie przesądzającą o kwalifikacji uzyskiwanych przychodów z najmu do określonego źródła przychodu. Ustawodawca w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wskazał bowiem aby były to jedyne i ostateczne przesłanki, które determinują kwalifikację tego rodzaju przysporzeń majątkowych do określonego źródła przychodów. Decydujące znaczenie mają bowiem wszystkie okoliczności faktyczne danej sprawny, a nie wybór dokonany przez podatnika. Ponadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 960/18, „(…) pojęcie „składniki majątkowe” zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 2 u.p.d.o.f. i rozumie się przez nie aktywa w rozumieniu ustawy o rachunkowości pomniejszone o przejęte długi funkcjonalnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy, o ile długi te nie zostały uwzględnione w cenie nabycia, o której mowa w art. 22g ust. 3 tej ustawy. Są to zatem kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych (art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2016 poz. 1047 z późn.zm.). Dla zaliczenia przychodów do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza ustawodawca wymaga, aby składniki majątku, będące przedmiotem najmu lub dzierżawy były związane z działalnością gospodarczą. "Związany" oznacza "mający coś wspólnego z kimś lub czymś, dotyczący tego kogoś lub czegoś" (Wielki Słownik Języka Polskiego https://wsjp.pl). Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z posiadaniem przedsiębiorstwa, czyli zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej. Przedsiębiorstwo obejmuje m in. indywidualizujące je oznaczenie, własność ruchomości i nieruchomości, prawa najmu i dzierżawy, koncesje, licencje i zezwolenia, a także księgi i dokumenty związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa (art. 551 k.c., mający zastosowanie także do podatku dochodowego od osób fizycznych z mocy art. 5a pkt 3 u.p.d.o.f.). Prowadzenie przedsiębiorstwa wymaga zatem zindentyfikowania i wydzielenia z majątku podatnika będącego osobą fizyczną składników majątkowych, które będą służyć prowadzeniu działalności gospodarczej. Wiąże się to zazwyczaj m.in. z prowadzeniem ewidencji środków trwałych, ksiąg podatkowych, tworzeniem zorganizowanej struktury, mającej umożliwić gospodarowanie tym majątkiem, finansowaniem wydatków związanych z utrzymaniem tego majątku z przychodów z działalności gospodarczej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2019 r., II FSK 1581/18) . Jeżeli zatem podatnik a) nie podejmuje czynności zmierzających do wyraźnego wyodrębnienia przedsiębiorstwa poprzez stworzenie zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych mających służyć tej działalności, b) nie buduje struktury organizacyjnej pozwalającej mu na zarządzanie tą wydzieloną częścią majątku, c) nie wypracowuje strategii tej działalności (planów co do jej rozwoju, badania rynku pod kątem potrzeb potencjalnych najemców, dostosowywania składników majątków do tych potrzeb), a jedynie lokuje nadwyżki posiadanych środków (uzyskiwanych z różnych źródeł przychodu) w zakup lokali, które następnie wynajmuje, nie można uznać, że składniki majątkowe związane są z działalnością gospodarczą. Z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku o interpretację wynika, że skarżący nie wydzielił ze swojego majątku przedsiębiorstwa. Tym samym nie można uznać, że osiągane przez niego przychody z najmu są przychodami ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.” Mając na uwadze powyższe orzeczenie NSA z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 960/18 oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny, należy przyjąć, że jak wskazano we wniosku, Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej związanej z wynajmem bądź zarządzaniem nieruchomościami, zatem dwa lokale mieszkalne, jeden lokal użytkowy oraz budynek biurowo-magazynowy, nie będą składnikiem majątku związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą. W konsekwencji przychody uzyskane z umowy/umów najmu przedmiotowych nieruchomości, o których mowa we wniosku należy zakwalifikować do źródła, określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako tzw. najem prywatny. W związku z powyższym Wnioskodawca będzie miał prawo do rozliczania przychodów uzyskanych z najmu przedmiotowych nieruchomości w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na zasadach określonych zgodnie z art. 1 pkt 2 w związku z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne według stawki 8,5%. Przy czym warunkiem zastosowania tej formy opodatkowania jest złożenie w ustawowym terminie oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania. W związku z powyższy stanowisko Wnioskodawcy w niniejszej sprawie należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.