ITPP2/443-184/12/AW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 13 lutego 2012 r. (data wpływu) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 13 lutego 2012 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Jest Pan osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i wspólnikiem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, wobec której posiada wierzytelność z tytułu udzielonych pożyczek. Spółka ze względu na złe wyniki finansowe nie jest w stanie zaspokoić Pana roszczeń. W celu rozliczenia bezgotówkowego dokonana zostanie konwersja wierzytelności na udziały spółki. Po planowanej konwersji spółka zostanie zlikwidowana. W ramach procedury likwidacyjnej majątek nieruchomy (uzbrojone grunty), pozostały po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli, nie zostanie sprzedany, lecz w całości przejęty przez wspólników spółki, tj. Pana oraz inny podmiot będący osobą prawną - w ramach podziału majątku, o którym mowa w art. 286 Kodeksu spółek handlowych. Spółka nie posiada płynnych środków finansowych, a jej jedynym majątkiem jest nieruchomość. W konsekwencji, w ramach procesu likwidacji, dojdzie do przeniesienia na Pana oraz drugiego wspólnika własności majątku spółki. Przewiduje się, iż faktycznie przekazywany majątek będzie obejmował nieruchomość gruntową z uzbrojeniem. Uzbrojenie zostało wykonane przez spółkę. Nie planuje Pan wykorzystywania nieruchomości, uzyskanej w wyniku procesu likwidacji, do działalności gospodarczej, lecz zamierza ją zbyć. Cała nieruchomość jest obecnie podzielona na działki. Nie jest wykluczone, iż sprzedaż działek nie będzie mogła odbyć się w ramach jednej transakcji i w takiej sytuacji poszczególne działki zostaną sprzedane oddzielnie różnym podmiotom. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy sprzedaż nieruchomości, otrzymanej w ramach likwidacji, będzie transakcją podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? W przypadku, gdyby odpowiedź na pytanie 1 była twierdząca (transakcja podlega opodatkowaniu) - czy sprzedaż opisanej nieruchomości, ze względu na posadowienie na jej terenie sieci uzbrojenia, będzie korzystać ze zwolnienia przedmiotowego? Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości pochodzącej z likwidacji spółki nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ w odniesieniu do tej transakcji nie będzie posiadał statusu podatnika. Po powołaniu treści art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wskazał Pan, iż aby dany podmiot nie został uznany w ramach danej transakcji za podatnika musi spełnić łącznie następujące dwa warunki, tj. nie może wykonywać działalności gospodarczej będącej przedmiotem takiej transakcji, a czynność wykonana zostanie w sposób jednorazowy, w okolicznościach niewskazujących na zamiar wykonywania czynności tego rodzaju w sposób częstotliwy. Stwierdził Pan, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie ma wątpliwości, iż warunki te zostaną spełnione, gdyż nie prowadzi działalności gospodarczej i nie zamierza jej podejmować. Dodał, że nabędzie nieruchomość w naturze, w ramach likwidacji, gdyż spółka nie jest w stanie jej zbyć i przekazać należnego w formie pieniężnej. W Pana ocenie, transakcja sprzedaży nieruchomości nie będzie miała miejsca w okolicznościach wskazujących na zamiar jej wykonywania w sposób częstotliwy. Powyższe stwierdzenie potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym zamiar częstotliwego wykonywania czynności w przypadku działalności handlowej, ujawniony musi być już w momencie nabycia towaru (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I FSK 1167/08, z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I FSK 1270/08, z dnia 8 grudnia 2009 r. sygn. akt I FSK 1334/08, jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 732/09). Zaznaczył Pan, że samo przejęcie nieruchomości było czynnością niezamierzoną, bowiem tylko do pewnego stopnia nabycie w wyniku likwidacji jest nabyciem uzależnionym od woli wspólnika-nabywcy gruntu. Wspólnikowi nie mającemu bowiem ostatecznego wpływu na to, czy dany majątek staje się jego własnością trudno przypisać z góry powzięty zamiar handlowego obrotu tym majątkiem. Powyższe jest istotnym argumentem, tym bardziej, iż likwidacja spółki była podyktowana czynnikiem ekonomicznym (słaba kondycja finansowa), a nie wolą wspólników spółki. Podkreślił Pan, iż braku okoliczności wskazujących na zamiar częstotliwości należy także upatrywać w wyjątkowości okoliczności, które doprowadziły do przeprowadzenia sprzedaży nieruchomości. Będąc wspólnikiem wymaga Pan od spółki zaspokojenia wierzytelności, co nie może jednak dojść do skutku ze względu na jej słabą kondycję finansową. Spółka nie posiada płynnych środków finansowych, a jej jedynym majątkiem jest nieruchomość. Sprzedaż nieruchomości stanowiącej zwrot wkładu do spółki będzie zatem jedynie sposobem na zaspokojenie wierzytelności. Przedmiotowa transakcja nie będzie natomiast - z punktu widzenia wspólnika - stanowiła sprzedaży samej w sobie w celach handlowych. Wskazał Pan, że powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, jak również w polskim orzecznictwie administracyjnym (np. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FSK 3/07, z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt I FSK 1043/08, a także z 8 października 2011 r. sygn. I FSK 1536/10. Podniósł, że sprzedaż nieruchomości będzie zwykłym wykonywaniem prawa własności, nie wystąpi bowiem żadna z wskazanych w orzecznictwie potencjalnych przesłanek do uznania podjętych działań jako realizowanych w ramach działalności gospodarczej. Wskazał, że nie nastąpi podział gruntu, bo nabędzie Pan nieruchomość już podzieloną na działki. Nie dokona Pan również działań marketingowych mających na celu korzystniejszą sprzedaż nieruchomości, ani zmiany przeznaczenia użytkowego gruntu, czy zbrojenia terenu w media. Pana zdaniem, przesłanką uznania sprzedaży nieruchomości za prowadzoną w ramach działalności gospodarczej nie będzie fakt, iż jest ona podzielona na działki, które mogą być sprzedawane oddzielnie różnym podmiotom, także i bowiem w takim wypadku nie będzie Pan w odniesieniu do tychże transakcji posiadał statusu podatnika. Zauważył Pan, iż ze względu na możliwość sprzedaży nieruchomości kilku różnym podmiotom, w różnym czasie, transakcja sprzedaży mogłaby być uznana za dokonaną wielokrotnie, a nie jednorazowo, jednak nawet w tej sytuacji nie będzie ona podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ nie będzie Pan w ogóle występował w jej ramach, jako podatnik tego podatku. Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, w ocenie Wnioskodawcy, czynność sprzedaży poszczególnych działek, z których składa się nieruchomość, będzie pozostawała poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, gdyż nie będzie Pan występował w ramach tej czynności w charakterze podatnika. Uznanie, iż występuje Pan w takim charakterze będzie bowiem możliwe wyłącznie w przypadku, gdy działania sprzedawcy mają charakter podobny do charakteru działań właściwych dla handlowców, czy usługodawców, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku gdyby mimo powyższego stanowiska, uznano, iż sprzedaż nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu, transakcja ta będzie zwolniona od opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a w zw. z art. 29 ust 5 ustawy, ze względu na posadowione na gruncie uzbrojenie terenu. Wskazał Pan, że w świetle art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, budowle stanowią min. sieci uzbrojenia terenu posadowione na poszczególnych działkach. Stwierdził, iż obiekty te nie będą jednak spełniać warunków do zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, nie nastąpiło bowiem pierwsze ich zasiedlenie - w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy. Zauważył Pan, że po wybudowaniu przez spółkę przedmiotowych budowli nie były one przedmiotem dostawy, a samego przekazania wspólnikowi nieruchomości w procedurze likwidacyjnej, nie można utożsamiać z dostawą. Nawet jeśli ostatnie z wskazanych działań byłoby rozumiane jako przekazanie do użytkowania, nie nastąpiło ono w ramach czynności podlegających opodatkowaniu, a więc nie wystąpią warunki pozwalające uznać to działanie za pierwsze zasiedlenie w myśl art. 2 pkt 14 ustawy. W związku z powyższym stwierdził Pan, iż sprzedaż będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, co w konsekwencji wyłącza w przedmiotowej sytuacji zastosowanie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Wskazany obiekt spełnia natomiast - Pana zdaniem - wymienione w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy warunki konieczne do uznania transakcji sprzedaży nieruchomości za zwolnioną. Nadmienił Pan, iż w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zostaną one nabyte jako majątek polikwidacyjny, a czynności przekazania nieruchomości w wyniku likwidacji powszechnie uznawane są za niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem, nie będzie Pan miał możliwości odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem obiektów wraz z gruntem. Nieruchomość nie będzie również wykorzystywana do działalności gospodarczej i z tego tytułu nie będzie możliwe odliczenie podatku naliczonego. Nie ponosił Pan żadnych wydatków na ulepszenie przedmiotowych obiektów, wobec czego spełniony zostanie drugi z warunków z art. 43 ust. 1 pkt 10a. Ponadto, przedmiotowa transakcja sprzedaży nie będzie podlegała zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Biorąc pod uwagę zapisy art. 29 ust. 5 ustawy stwierdził Pan, iż los podatkowy budynku, budowli albo ich części, dzielą również grunty, z którym są trwale takie środki majątkowe związane, co oznacza, iż w przypadku zwolnienia od opodatkowania transakcji sprzedaży budowli, zwolnieniu podlegają także grunty, na których te budowle są posadowione. Dodał, że takie stanowisko prezentują organy skarbowe (np. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. IBPP3/443-318/10/AB oraz z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. IBPP1/443-774/10/BM). Reasumując wskazał Pan, iż w przedmiotowej sytuacji grunt trwale związany z przedmiotową siecią uzbrojenia podlegałby - tak jak i sieć - zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy (w przypadku uznania, że sprzedaż nieruchomości w ogóle podlega opodatkowaniu). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami - w myśl postanowień art. 2 pkt 6 ustawy - są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Art. 7 ust. 1 ustawy określa, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Wskazując w ustawie czynności podlegające opodatkowaniu ustawodawca odszedł od czysto cywilistycznego pojęcia dostawy towarów jako przeniesienia własności towaru. Z brzmienia ww. przepisów wynika bowiem, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, czy działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. W przedmiocie opodatkowania sprzedaży działek wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby (C-180/10) i Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C-181/10). Udzielając odpowiedzi na postawione pytania prejudycjalne Trybunał wskazał, iż czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalności gospodarczą. Podobnie, zdaniem Trybunału, okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu, na działaniach marketingowych. Trybunał podkreślił, że działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Powyższe orzeczenie TSUE wyznacza aktualnie kierunki interpretacyjne i stanowi podstawę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2011 r. I FSK 1059/10 orzekł, iż istotna jest ocena, czy w świetle okoliczności danej sprawy zainteresowany w celu dokonania sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkowałoby koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w świetle tego przepisu, czy też sprzedaż ta nastąpiła w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym. Fakt podjęcia takich czynności jak np. uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą także takie działania jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy gruntów nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Podobne stanowisko zajęto w wyrokach NSA i WSA: z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1536/10, z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 1658/11, jak również z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Po 670/11, z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Po 730/11. Z treści złożonego wniosku wynika, iż nie prowadzi Pan działalności gospodarczej i jest wspólnikiem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, wobec której posiada wierzytelność z tytułu udzielonych pożyczek. Spółka ze względu na złe wyniki finansowe nie jest w stanie zaspokoić Pana roszczeń. W celu rozliczenia bezgotówkowego dokonana zostanie konwersja wierzytelności na udziały spółki. Po planowanej konwersji spółka zostanie zlikwidowana. W ramach procedury likwidacyjnej majątek nieruchomy (uzbrojone grunty), pozostały po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli, nie zostanie sprzedany, lecz w całości przejęty przez wspólników spółki, tj. Pana oraz inny podmiot będący osobą prawną - w ramach podziału majątku, o którym mowa w art. 286 Kodeksu spółek handlowych. W konsekwencji, w ramach procesu likwidacji, dojdzie do przeniesienia na Pana oraz drugiego wspólnika własności majątku spółki. Przewiduje się, iż faktycznie przekazywany majątek będzie obejmował nieruchomość gruntową z uzbrojeniem. Uzbrojenie zostało wykonane przez spółkę. Nie planuje Pan wykorzystywania nieruchomości, uzyskanej w wyniku procesu likwidacji, do działalności gospodarczej, lecz zamierza ją zbyć. Cała nieruchomość jest obecnie podzielona na działki. Nie jest wykluczone, iż sprzedaż działek nie będzie mogła odbyć się w ramach jednej transakcji i w takiej sytuacji poszczególne działki zostaną sprzedane oddzielnie różnym podmiotom. W związku z planowaną transakcją nie nastąpi podział gruntu, bo nabędzie Pan nieruchomość już podzieloną na działki. Nie dokona Pan również działań marketingowych mających na celu korzystniejszą sprzedaż nieruchomości, ani zmiany przeznaczenia użytkowego gruntu, czy zbrojenia terenu w media. Mając na uwadze powyższe oraz brzmienie powołanych regulacji prawnych stwierdzić należy, iż z przedstawionych okoliczności nie wynika, aby w związku z planowaną dostawą uzbrojonej nieruchomości gruntowej działał Pan w charakterze handlowca, niezależnie od tego, czy jej zbycie nastąpi w ramach jednej, czy kilku transakcji. Nie można bowiem stwierdzić, że nabędzie Pan nieruchomość w celu dalszej odsprzedaży, czy w celach zarobkowych - zostanie ona przez Pana przejęta w wyniku likwidacji spółki z o.o., której jest wspólnikiem. Ponadto wskazał Pan, że nie będzie wykorzystywać nieruchomości w działalności gospodarczej, a czynności w zakresie jej sprzedaży zostaną dokonane okazjonalnie, bez zamiaru nadania im stałego i zorganizowanego charakteru. Nie zamierza Pan również dokonywać czynności mających na celu przygotowanie jej do sprzedaży. W świetle powyzszego Pana aktywność w zakresie zbycia uzbrojonego gruntu nie jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego typu obrotem. Zatem sprzedaż nieruchomości (całej lub poszczególnych działek, z których się ona składa) będzie mieścić się w zakresie zarządu majątkiem prywatnym. Reasumując należy stwierdzić - mając na uwadze również aktualne orzecznictwo sądowe, a także ww. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - że dostawa przedmiotowej nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest normatywnych przesłanek, aby uznać Pana za podatnika tego podatku. Zaznacza się, iż niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii podlegania opodatkowaniu czynności przekazania przez spółkę z o.o. przedmiotowej nieruchomości na rzecz wspólników, w tym Pana, bowiem nie ma ona wpływu na zagadnienie dotyczące podlegania opodatkowaniu planowanej przez Pana sprzedaży. Ponadto informuje się, że interpretacja indywidualna została wydana w oparciu o przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, co oznacza, iż w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Końcowo wskazać należy, że rozstrzygnięcie kwestii objętej drugim pytaniem zadanym we wniosku – ze względu na sposób jego sformułowania – stało się bezprzedmiotowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania niniejszej interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.