VII KZP 53/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Bratoszewski. Sędziowie: J. Polony (sprawozdawca), W. Żebrowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Adolfa C., oskarżonego z art. 200 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku postanowieniem z dnia 9 grudnia 1977 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy uznanie przez sąd pierwszej instancji przestępstwa określonego w art. 200 § 1 k.k. za wypadek mniejszej wagi i zastosowanie na podstawie art. 200 § 2 k.k. nadzwyczajnego złagodzenia kary z zastosowaniem art. 57 § 1 i 3 pkt 2 k.k. uzasadnia umorzenie postępowania przez sąd rewizyjny na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102) w sytuacji, gdy wyrok zaskarżony został jedynie na korzyść oskarżonego?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePytanie prawne przedstawione przez Sąd Wojewódzki zmierza w istocie do wyjaśnienia pojęcia: "zagrożenie karą", użytego w art. 2 ust. 1 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz.102).Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał już to pojęcie na tle różnych innych przepisów, wyrażając pogląd, że przez zagrożenie karą rozumie się zagrożenie przewidziane w przepisach części szczególnej kodeksu karnego lub innej ustawy karnej (por. uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 21 maja 1976 r. - VII KZP 6/76, OSNKW 1976, z. 7-8, poz. 88 oraz przytoczone w jej uzasadnieniu orzeczenia Sądu Najwyższego).Żadne przesłanki nie przemawiają za nadaniem odmiennego znaczenia temu pojęciu, użytemu w art. 2 ust. 1 pkt 1 cytowanego dekretu o amnestii.Zgodnie z ustalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego tak rozumianego ustawowego zagrożenia karą nie zmienia możliwość przekroczenia jego granic na korzyść lub na niekorzyść oskarżonego - w wypadkach przewidzianych odpowiednimi przepisami (np. art. 57-60 k.k.) - na skutek realizacji dyrektyw sędziowskiego wymiaru kary (por. między innymi uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 29 lipca 1970 r. - VII KZP 32/70, OSNKW 1970, z. 10, poz. 117 i uchwałę z dnia 18 lutego 1971 r. - VI KZP 77/70, OSNKW 1971, z. 5, poz. 64).Zastosowanie zatem w konkretnym wypadku nadzwyczajnego złagodzenia kary pozostaje bez wpływu na ustawowe zagrożenie karą, przewidziane za określony typ przestępstwa.