VI KZP 77/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski (sprawozdawca). Sędziowie: M. Budzianowski, S. Kotowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Henryka R., oskarżonego z art. 208 k.k., po rozpoznaniu przedstawionego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Lublinie postanowieniem z dnia 2 października 1970 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy wobec obligatoryjnego według art. 76 § 1 k.k. z 1932 r. zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary karą zagrożoną w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) będzie kara po zastosowaniu tego nadzwyczajnego złagodzenia kary, czy też kara przewidziana w części szczególnej kodeksu karnego?"po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneUstawa z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) określa między innymi w art. 8 ust. 3 zakres jej stosowania w sprawach o przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności. Zagadnienie, czy przez określenie "przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności" należy rozumieć tylko zagrożenie karą przewidzianą w przepisach stanowiących o typie przestępstwa, czy też zagrożenie uwzględniające możliwość albo obowiązek zaostrzenia lub złagodzenia tej kary - było przedmiotem rozstrzygnięć Sądu Najwyższego w związku z wykładnią innych przepisów prawa.W szczególności w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 29 lipca 1970 r. VI KZP 32/70 (OSNKW z 1970 r. zesz. 10, poz. 117) Sąd Najwyższy - w związku z wykładnią tego określenia w przepisie art. 217 § 2 k.p.k. - podkreślił, że w myśl art. 50 § 1 k.k. sąd wymierza karę w granicach przewidzianych w ustawie, a zatem zakreślonych w przepisach części szczególnej kodeksu karnego lub innej ustawy karnej, przy czym stwierdził, że granice ustawowego zagrożenia sąd może przekroczyć jedynie w określonych w kodeksie karnym wypadkach bądź to na korzyść oskarżonego, bądź to na jego niekorzyść, realizując zawarte w kodeksie szczególne dyrektywy sędziowskiego wymiaru kary (art. 57-60 k.k.), przez co jednak nie ulegają zmianie ustawowe zagrożenia za określone przestępstwa.Podobne stanowisko w odniesieniu do ujętego w art. 19 § 2 k.p.k. określenia "przestępstwa, za które ustawa przewiduje karę", zajął Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 marca 1970 r. VI KZP 27/69 (OSNKW z 1970 r., zesz. 4-5, poz. 33).Również art. 76 § 1 k.k. z 1932 r. stanowi w istocie szczególną dyrektywę wymiaru kary związaną z wiekiem sprawcy stwierdzającą, że w wypadku gdy przeciw nieletniemu, który po ukończeniu 13 lat a przed ukończeniem 17 lat popełnił z rozeznaniem czyn zabroniony pod groźbą kary, wszczęto postępowanie karne po ukończonym 17 roku życia, przy czym umieszczenie go w zakładzie poprawczym nie byłoby już celowe, to należy mu wymierzyć karę przewidzianą w ustawie, stosując nadzwyczajne złagodzenie kary.Okoliczność, że w stosunku do takiego nieletniego zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary ma charakter obligatoryjny - zgodnie z tezą wyrażoną w uzasadnieniu powyższej uchwały SN VI KZP 32/70 - nie zmienia faktu, że karą, którą jest zagrożone przestępstwo popełnione przez nieletniego, jest kara przewidziana w przepisach stanowiących o typie przestępstwa.