VI KO 3/60

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej, po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki kwestii prawnej, wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy sąd rewizyjny władny jest w toku postępowania rewizyjnego zwrócić sprawę sądowi pierwszej instancji celem usunięcia uchybień, wymagających podjęcia przez sąd pierwszej instancji czynności procesowych, a w szczególności - celem ponownego doręczenia stronom wyroku z uzasadnieniem" -uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneKwestia, objęta pytaniem Sądu Wojewódzkiego, znajduje odpowiednie naświetlenie w uchwałach Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1959 r., sygn. VI KO 91/59 i z dnia 26 marca 1959 r., sygn. VI KO 48/59.Jeżeli sąd pierwszej instancji przedstawił sądowi odwoławczemu rewizję z uzasadnieniem wyroku, nie podpisanym przez właściwe osoby, to w myśl zasad przyjętych w wymienionych wyżej uchwałach Sądu Najwyższego przyjmować należy, że w rzeczywistości przedstawiono jedynie projekt uzasadnienia, który wymaga albo uzupełnienia go niezbędnymi podpisami, albo też zastąpienia go inną treścią, zgodną z wolą sądu wyrokującego, stwierdzoną należytymi podpisami.W tym ostatnim przypadku sąd pierwszej instancji doręczy odpis tego nowego tekstu uzasadnienia stronie, która w przepisanym terminie złożyła na piśmie wniosek o sporządzenie uzasadnienia (art. 337 k.p.k.). Od daty tego doręczenia biegnie też termin do złożenia rewizji, albo stosownego uzupełnienia na piśmie rewizji, wniesionej uprzednio, po doręczeniu uzasadnienia, które w istocie rzeczy było jedynie projektem.Analogiczna sytuacja zachodzi, gdy - jak w niniejszej sprawie - stronie, wnoszącej o sporządzenie wyroku z uzasadnieniem, doręczono odpis tego uzasadnienia niezgodny z treścią oryginału.W sprawie niniejszej Sąd Najwyższy uważa za trafne wywody zdania odrębnego przewodniczącego składu Sądu Wojewódzkiego, który w trybie art. 390 § 1 k.p.k. wystąpił z roztrząsanym tutaj pytaniem prawnym.Natomiast odmienne zapatrywanie Sądu Najwyższego, wyrażone w wyroku z 9 listopada 1959 r., sygn. I K 638/59, w którym Sąd Najwyższy uznał, że w podobnych sytuacjach wyrok pierwszej instancji podlega uchyleniu a sprawa ponownemu rozpatrzeniu przez tę instancję w innym składzie, nie znajduje oparcia w przepisach k.p.k., skoro wchodzące w rachubę naruszenie norm postępowania nie mogło wpłynąć na treść, tj. - osnowę części dyspozytywnej wyroku.