IV KO 216/57

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia H. Kempisty. Sędziowie: J. Potępa, K. Wagner (sprawozdawca). Prokurator: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Czesława G., oskarżonego z art. 132 i 133 k.k., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora postanowił przekazaną przez Sąd Wojewódzki w Szczecinie jako rewizyjny w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestię prawną, wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy osoba, której dyrektor Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Odzieżą zlecił pełnienie obowiązku przewodniczącego komisji remanentowej, korzysta z ochrony karnoprawnej przewidzianej przepisem art. 132 i 133 k.k. podczas sporządzania remanentu?" - rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneOsoba, o której mowa w pytaniu Sądu Wojewódzkiego, ponosi niewątpliwie w myśl art. 46 m.k.k. odpowiedzialność karną przewidzianą dla urzędników. Nie oznacza to jednak, aby osobie takiej, jak wszelkim innym wymienionym w art. 45 m.k.k., przysługiwała ochrona karnoprawna, której prawo udziela urzędnikom (w szczeg. art. 129-137 k.k.). Brak jest w tym kierunku stosownej normy pozytywnego prawa. Sąd Najwyższy wyjaśnił już (orzeczenie z dnia 18 lutego 1957 r. w sprawie III KO 112/56 i orzeczenie z dnia 5 grudnia 1957 r. w sprawie I KO 250/57, że gdyby osoby wymienione w art. 46 m.k.k. były "urzędnikami" w rozumieniu prawa karnego, przepis art. 46 m.k.k. stanowiący, iż osoby te ulegają odpowiedzialności karnej "przewidzianej dla urzędników", byłby zbędny. W tych wypadkach, w których osoba taka, jeśli jest przedmiotem przestępstwa, korzysta z ochrony karnoprawnej udzielonej przez ustawę urzędnikowi, ustawa wyraźnie na to w swoim tekście wskazuje (jak np. w art. 38 m.k.k.). Jakakolwiek analogia wychodziłaby tutaj na niekorzyść oskarżonego, a więc dopuszczona być nie może (por. orzecz. S.N. z 5 stycznia 1957 r. w sprawie III KO 103/56, OSN II/1957 r., poz. 13).