III SA/Wa 3473/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Sędziowie Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Barbara Czyżewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2006r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2005r. nr [...] 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. W. wnioskiem z 15 października 2004r. skierowanym do Urzędu Skarbowego w K. wystąpił o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2000-2002, wyjaśniając, iż od 25 lutego 2000r. do 25 lutego 2001r. oraz od 20 lipca 2001r. do 15 grudnia 2002r. był oddelegowany przez Komendanta Głównego Policji do pełnienia służby jako funkcjonariusz grupy policyjnej w Siłach Pokojowych ONZ (IPTF) w B.. W tej sytuacji, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm., zwanej dalej p.d.f.) wszystkie należności uzyskiwane z tytułu pełnienia służby na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w kraju podlegały zwolnieniu podatkowemu. Przepis ten w okresie od 2000r. do 2002r. nie różnicował bowiem dochodów na te uzyskane za granicą oraz inne. Dopiero od 1 stycznia 2003r. wprowadzono do tego przepisu zmianę pozwalającą na rozróżnianie dochodów. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. przekazał pismem z 9 grudnia 2004r. (data wpływu 22 grudnia 2004r.), według właściwości, sprawę do Naczelnika Urzędu Skarbowego W., w związku z pismem strony z 6 grudnia 2004r., informującym, iż od 5 sierpnia 2004r. zamieszkuje w W., ul. P. W piśmie tym wyjaśniono jednocześnie, iż wobec podatnika nie było prowadzone postępowanie podatkowe w latach 2000-2002. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z [...] maja 2005r. nr [...], wydaną na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f. w związku z art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., w skrócie zwana O.p.), odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym za 2001r., gdyż zwolnienie określone w tym przepisie nie ma zastosowania do wynagrodzeń policjantów, żołnierzy i pracowników cywilnych wynikających ze stosunku pracy, a jedynie do wynagrodzeń, które były bezpośrednio związane z użyciem wymienionych w wyżej osób do określonych w tym przepisie celów. Do wynagrodzeń ze stosunku pracy mają zastosowanie art. 12 ust. 1 i art. 32 p.d.f., tym samym dochód uzyskany ze stosunku pracy w wysokości 14.527,29 zł podlegał opodatkowaniu. Organ przywołał również przepisy rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2000r. w sprawie uposażenia i innych należności pieniężnych otrzymywanych przez żołnierzy wyznaczanych do pełnienia służby poza granicami państwa (Dz. U. Nr 115 poz. 1198, dalej nazywane rozporządzeniem z 2000r.) podkreślając, iż w okresie pełnienia służby poza granicami kraju osoby skierowane za granicę zachowują prawo do wynagrodzenia (uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących im z tytułu pełnienia dotychczasowych obowiązków). W odwołaniu z 10 czerwca 2005r. strona podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nadpłaty w zakresie interpretacji art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f., przywołując na jej potwierdzenie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2004r., sygn. akt I SA/Ka 96/03, oraz stwierdziła, iż organ powołał się na rozporządzenie z 2000r., które nie miało zastosowania w sprawie, gdyż dotyczyło wyłącznie wynagrodzenia żołnierzy, a nie policjantów. Podatnik podniósł też, że postępowanie było prowadzone przewlekle (7 miesięcy), czym naruszono art. 139 O.p. Organy nie udzieliły również odpowiedzi na zapytanie dlaczego sprawa tak długo się toczy oraz dlaczego została przekazana do innego Urzędu Skarbowego. Tym samym ignorowały obowiązki wynikające z O.p. (art. 121, art. 140). Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] października 2005r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 p.d.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody za wyjątkiem tych wymienionych w art. 21 p.d.f. W myśl art. 145a ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) policjant może być delegowany do pełnienia służby poza granicami państwa, a w okresie pełnienia tej służby, stosownie do art. 145e ust. 1 cytowanej ustawy, otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia i inne należności pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stawisku służbowym. Zdaniem organu odwoławczego uwzględnienie zwolnienia przedmiotowego zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f., w brzmieniu obowiązującym w 2001r., oznacza, iż są nim objęci policjanci, ale nie z racji pełnienia służby w policji, lecz z powodu pełnienia funkcji obserwatorów w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych. Tym samym zwolnieniem będą objęte tylko te składniki wynagrodzenia, które odnoszą się do pełnienia funkcji obserwatorów, a nie te, które wiążą się z wynagrodzeniem wszystkich policjantów, niezależnie od miejsca pełnienia służby. Skoro strona uzyskiwała wyłącznie dochód niezależny od pełnienia misji pokojowe, co wynika z oświadczenia płatnika – Komendy Wojewódzkiej Policji w R., (otrzymywałaby go również wtedy, gdyby pozostawała w kraju), dochód ten nie podlegał zwolnieniu przewidzianemu w art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f. Gdyby wyznacznikiem tego zwolnienia miało być wyłącznie kryterium podmiotowe – pełnienie służby w policji, zwolnieniu polegałyby wszelkie składniki wynagrodzenia w rozumieniu przepisów o Policji, np. zasiłki, nagrody, itp. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zmiana art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f., wprowadzona od 1 stycznia 2003r. jedynie uściślała zwolnienie podatkowe, a nie zmieniała zasady opodatkowania uposażeń osób pełniących funkcje obserwatorów w misjach pokojowych. Organ wyraził też przekonanie, iż trudno byłoby doszukać się, także z punktu widzenia zasad równości wobec prawa jakiejkolwiek racjonalności rozwiązania polegającego na zwolnieniu od podatku uposażeń policjantów pełniących funkcje obserwatorów w misjach pokojowych w latach 2001-2002 i braku zwolnienia poza tym okresem. Organ wskazał również, iż potwierdzeniem tego rodzaju wykładni jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 kwietnia 2005r., sygn. akt III SA/Wa 81/05. Wyjaśnił ponadto, iż wprawdzie w uzasadnieniu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. niewłaściwie powołał rozporządzenie 2000r., ale nie ma to wpływu na rozstrzygniecie sprawy, gdyż miały w niej zastosowanie odpowiednie przepisy ww. ustawy o Policji, normujące m.in. zasady pełnienia przez policjantów służby poza granicami kraju. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, gdyż zastosowano błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f., dopuszczono się naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p.), zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 i 2 O.p.), rażącego naruszenia terminów procesowych (art. 125 § 1, art. 139 § 1-3, art. 140 § 1-2 O.p.) oraz zasady równości wobec prawa (art. 2, art. 7, art. 32 Konstytucji RP). W uzasadnieniu podatnik wyjaśnił, iż z wnioskiem "o zwrot nienależnie pobranego podatku" wystąpił ze względu na to, iż koledzy, którzy pełnili razem z nim służbę w misji pokojowej w B. otrzymali już zwroty, albo składając roczne zeznania, albo na podstawie decyzji Dyrektorów Izb Skarbowych, albo na mocy wyroków sądów administracyjnych (wyroki WSA: w Olsztynie z 4 sierpnia 2005r., sygn. akt I SA/O 1201/05, I SA/O 1202/05; w Gliwicach z 17 lutego 2004r., sygn. akt I SA/Ka 96/03; w Warszawie z 9 grudnia 2004r., sygn. akt III SA/Wa 425/04 i z 11 lutego 2005r., sygn. akt III SA/Wa 1731/04; wyrok NSA z 20 grudnia 2002r., sygn. akt III SA 206/02). Wyjaśnił też, iż lektura orzecznictwa sądów administracyjnych utwierdziła go o słuszności żądania, także ze względu, iż inna interpretacja art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f. byłaby nie do pogodzenia z zasadą równości - przyznanie ulgi podatkowej jednym podatnikom (kolegom pełniącym ze skarżącym służbę na misji pokojowej) z odmówieniem ulgi skarżącemu. Strona stwierdziła również, iż wszelkie zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle, a nie stosować wykładnię rozszerzającą, albo zawężającą. Uznała ponadto, iż wykładnia przepisu art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f., której dokonywały sądy administracyjne wiąże w konkretnej sprawie, niemniej zauważyła, iż organ odwoławczy w sytuacji, gdy strona skarżąca powoływała się na argumentację zawartą w wyroku WSA, w sprawie o sygn. akt I SA/Ka 96/03, powinien odnieść się do poglądów tam zawartych, wyjaśniając dlaczego je odrzuca. Tym bardziej, że sąd uznał, iż ww. przepis mówił ogólnie o należnościach pieniężnych wypłacanym policjantom, nie wskazując jednocześnie, iż miały one pozostawać w bezpośrednim związku z wykonywaną poza granicami służbą, jak widzi to organ podatkowy. Organ tym samym dopuścił się naruszenia zasady wyrażonej w art. 121 O.p. Strona podobnie, jak na wcześniejszych etapach postępowania podatkowego wyjaśniła, iż organy nie oparły swojego rozstrzygnięcia na starannej analizie stanu faktycznego i prawnego. Wprawdzie Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż powołanie przez organ pierwszej instancji rozporządzenia z 2000r. dotyczącego żołnierzy, nie miało wpływu na wynik sprawy, ale sam wskazał nieobowiązujące w okresie, którego dotyczy wniosek o stwierdzenie nadpłaty przepisy ustawy o Policji, które weszły w życie 19 października 2001r., a skarżący rozpoczął pełnienie misji pokojowej 25 lutego 2000r. (na podstawie delegacji z ustawy w innym brzmieniu). Powinien natomiast ustalić, na jakiej podstawie skarżący pełnił służbę w misji pokojowej, realizując tym samym w sposób właściwy zasadę prawdy obiektywnej. Skarżący podniósł dodatkowo, tak jak w odwołaniu, iż organy podatkowe, prowadziły postępowanie w sposób przewlekły, w sprawie o nieskomplikowanym charakterze (7 miesięcy). Organy nie odpowiedziały też na dwukrotne zapytanie strony o przyczynę nie załatwienia sprawy w terminie. Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji nie odniósł się również do zarzutu przewlekłości postępowania podnoszonego w odwołaniu, sam też prowadził postępowanie odwoławcze przez 4 miesiące, tj. dwa razy dłużej niż pozwala na to ustawa. Zdaniem strony nieprawidłowe są ponadto ustalenia organu odwoławczego w zakresie daty wniesienia odwołania. Strona skarżąca wniosła odwołanie 10 czerwca 2005r. pocztą elektroniczną, a następnie zwykłą pocztą. Z pisma Urzędu Skarbowego z 28 czerwca 2005r. wynika również, iż już w tej dacie odwołanie zostało wniesione, tym samym przyjęcie przez Dyrektora Izby Skarbowej, iż odwołanie wniesiono dopiero 6 lipca 2005r. jest nieprawidłowe. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, powtarzając w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie ustosunkowując się do zarzutu przewlekłości postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej P.p.s.a., na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego (uchylić) akt wydany przez organ administracyjny, należy stwierdzić, iż doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe dopuściły się naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f., w brzmieniu obowiązującym w 2001r., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W świetle przepisu art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f. w brzmieniu obowiązującym w 2001r. wolne od podatku dochodowego są: należności pieniężne wypłacone policjantom, żołnierzom i pracownikom cywilnym jednostek wojskowych użytych poza granicami państwa w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom, a także należności pieniężne wypłacone żołnierzom, policjantom i pracownikom pełniącym funkcje obserwatorów w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych. Unormowanie to wyraźnie zatem wskazuje, iż wolne od podatku dochodowego były w 2001r., a więc w roku podatkowym, co do którego strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, wszelkiego rodzaju należności pieniężne, wypłacone: 1) policjantom, żołnierzom, pracownikom cywilnym jednostek wojskowych użytych poza granicami państwa w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom, albo 2) policjantom, żołnierzom, pracownikom pełniącym funkcje obserwatorów w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych. Przepis ten bowiem, tak jak czynił to art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f., znowelizowanym od 1 stycznia 2003r., w żaden sposób nie rozgraniczał wypłacanych należności pieniężnych. Unormowanie art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f. w brzmieniu obowiązującym w 2001r., wbrew twierdzeniom organów podatkowych, statuuje zwolnienie o charakterze przedmiotowo-podmiotowy. Określa bowiem, iż zwolnieniu podlegają należności pieniężne, bez rozróżnienia, o jakie konkretnie należności chodzi, oraz wskazuje osoby (w tym policjantów, takich jak skarżący), którym te należności są wypłacane w związku z wypełnianiem czynności wskazanych w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f. Dopiero nowelizacja art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f., obowiązująca od 1 stycznia 2003r., doprecyzowała jakiego rodzaju należności pieniężne nie są objęte zwolnieniem. Tym samym ograniczyła zakres przedmiotowy zwolnienia podatkowego zawartego w tym przepisie. Do art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f., po średniku, dodano bowiem zdanie, że zwolnienie nie ma zastosowania do wynagrodzeń za pracę oraz uposażeń i innych należności pieniężnych przysługujących z tytułu pełnienia służby na ostatnio zajmowanym w kraju stanowisku służbowym. Tym samym ustawodawca uznał, iż zwolnienie przewidziane w art. 21 ust.1 pkt 83 p.d.f., w stanie prawnym obowiązującym zarówno w 2001r., jak i w 2002r., ma zbyt szeroki zakres i należy je zawęzić. W rozpoznawanej sprawie prowadzi to do prostego wniosku, że do czasu wprowadzenia ograniczenia, czyli włącznie do 31 grudnia 2002r., zwolnieniem przewidzianym w art. 21 ust.1 pkt 83 p.d.f. były objęte wszystkie należności pieniężne wypłacane policjantom pełniącym funkcje obserwatorów w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych. Zwrot "należności pieniężne" użyty w art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f. obejmuje bowiem – z uwagi na swój szeroki i ogólny charakter - zarówno uposażenia przysługujące z tytułu pełnienia służby na ostatnio zajmowanym w kraju stanowisku służbowym, jak też i inne świadczenia pieniężne określone w Rozdziale 9 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. Nr 101, poz. 1092 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w 2001r., dalej powoływana, jako ustawa o Policji). W sytuacji, gdy policjant, tak jak w rozpoznawanej sprawie, pełnił funkcje obserwatora w misji pokojowej Organizacji Narodów Zjednoczonych (IPTF) w B., zarówno jego uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia, jak i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie o Policji, jako należności pieniężne wypłacane w związku z uwagi na pełnioną funkcję poza granicami kraju, podlegały zwolnieniu podatkowemu z podatku dochodowego od osób fizycznych, na podstawie powyższego przepisu. Taka interpretacja omawianego przepisu art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f. ma swoje uzasadnienie także ze wyglądu na to, iż ustawodawca, dostrzegając wątpliwości, które budzi szeroki zakres zwolnienia podatkowego przewidziany w powyższym przepisie dokonał jego zmiany, przez jego doprecyzowanie, uściślenie. W związku z tym, należało uznać, iż przepis art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f., w brzmieniu obowiązujący w 2001r., nie ograniczał, tak jak przyjęły organy podatkowe, zwolnienia podatkowego do kategorii przychodów odnoszących się do pełnienia funkcji obserwatorów. Brzmienie, jakie usiłowały organy podatkowe nadać przepisowi art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f. otrzymał on, dopiero z dniem 1 stycznia 2003r., kiedy weszła w życie ustawa z dnia 27 lipca 2002r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 1182), która art. 1 pkt 14 lit. a tiret dwudzieste drugie zmieniła treść art. 21 ust. 1 pkt 83 p.d.f. Skład orzekający stwierdza ponadto, iż szczególnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie nabiera zasada równości wobec prawa oraz zasada sprawiedliwości społecznej, wyrażone w art. 32 i art. 2 Konstytucji RP, przywołane przez podatnika w skardze, po pierwsze w kontekście stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w identycznych stanach faktycznych i prawnych, w odniesieniu do kolegów skarżącego pełniących wraz z nim służbę w misji pokojowej oraz odmowa stwierdzenia nadpłaty w odniesieniu do skarżącego, po drugie ze względu na obowiązującą zasadę zaufania do organów podatkowych przewidzianą w art. 121 § 1 O.p. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, iż zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przed organami podatkowymi, przy tym samym stanie faktycznym i prawnym narusza zasadę wyrażoną w art. 121 O.p. (por. wyrok NSA z 18 października 2001r., sygn. akt III SA 1233/00, niepublikowany). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia wyżej wskazanych zasad. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nadmienia dodatkowo, iż zgodził się ze stanowiskiem zawartym w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2002r., sygn. akt III SA 206/02, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 grudnia 2004r., sygn. akt III SA/Wa 425/04, z 11 lutego 2005r., sygn. akt III SA/Wa 1731/04, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 24 października 2005r., I SA/Sz 395/05 (wszystkie orzeczenia niepublikowane), w których uznano, iż należy dokonywać interpretacji ścisłej zwolnień podatkowych, a nie wykładni rozszerzającej lub zawężającej. Sąd nie podzielił natomiast poglądu wyrażonego w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 kwietnia 2005r., sygn. akt III SA/Wa 81/05 oraz z 18 lipca 2005r., sygn. akt III SA/Wa 820/05, na które powoływał się organ drugiej instancji. Warto w tym miejscu zwrócić również uwagę, iż Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu w dniu 16 maja 2006r. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w którym wyrażono pogląd tożsamy z przedstawionym w niniejszym orzeczeniu, oddalił skargę kasacyjną organu (sygn. akt II FSK 766/05). Skład orzekający uznał ponadto, iż naruszenie przed organami podatkowymi przepisów art. 125 § 1, art. 139 § 1-3, art. 140 § 1-2 O.p., nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, tym samym nie miał zastosowania, w tym zakresie, przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Zdaniem Sądu, choć niepożądane i nie budzące zaufania do organów podatkowych było przywołanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. nieobowiązujących w 2001r. przepisów art. 145e ust. 1 i art. 145a ust. 1 ustawy o Policji, a przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. przepisów rozporządzenia z 2000r. w sprawie wynagrodzenia żołnierzy, nie miało to wpływu na wynik sprawy. Warto jednak wskazać, iż organy podatkowe, stosownie do art. 7 Konstytucji RP oraz zgodnie z art. 120 O.p. mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. Powinny też przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w dyspozycji art. 122 i art. 187 § 1 O.p., także, gdy ustalają czy strona wniosła odwołanie w terminie. Sąd w tym miejscu zauważa, iż w świetle akt sprawy nie budzi wątpliwości fakt, iż odwołanie strony zostało wniesione w terminie, czego nie kwestionowały organy podatkowe, tym samym, nieprawidłowe wskazanie daty jego wniesienia nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd zauważa, jak uczynił to już wyżej, że uchybienia procesowe organów powodują wyeliminowanie z obrotu zaskarżonych aktów tylko wówczas, gdy mają istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie ww. uchybienia proceduralne, zdaniem sądu, nie miały wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd, mając powyższe rozważania na względzie doszedł do przekonania, iż zasadne było, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., wydanie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie pierwszym sentencji. Orzeczenie z punktu drugiego ma uzasadnienie w dyspozycji art. 152 P.p.s.a., a o zwrocie kosztów postępowania sądowego postanowiono na mocy art. 200 i art. 209 P.p.s.a.