III SA/Wa 1105/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca) Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] września 2007 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzja i postanowienie nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. S.A. z siedzibą w W. wystąpił 27 czerwca 2007r. o udzielenie w trybie art. 14a § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej zwana "O.p.") pisemnej interpretacji: 1) art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej powoływana jako "u.p.d.p.") przez potwierdzenie, że wydatki poniesione przez Spółkę w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego w drodze emisji stanowią koszt uzyskania przychodu; 2) art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm., dalej "ustawa o VAT") przez potwierdzenie, że podatek naliczony związany z wydatkami poniesionymi przez Spółkę w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego podlega odliczeniu przez Spółkę. Ze stanu faktycznego wynika, że celem podwyższenia kapitału zakładowego w drodze emisji nowych akcji było zdobycie funduszy na prowadzenie i rozwijanie działalności gospodarczej. W związku z tym Spółka poniosła z własnych środków wydatki (m.in. opłaty sądowe, wynagrodzenie notariusza, koszt publikacji w Monitorze Sądowym i Gospodarczym itp.). W jej ocenie, zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie 1 u.p.d.p., wydatki w związku z emisją nowych akcji, jako związane z działalnością gospodarczą i dotyczące zwiększenia źródeł przychodu spełniają warunki do uznania ich za koszt uzyskania przychody. Na poparcie swojego stanowiska powołała rozstrzygnięcia Naczelnika Małopolskiego Urzędu Skarbowego z 25 października 2006r., PO 1/423-70/06/82268, Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa Wola z 27 sierpnia 2004r. US40/DP/423/EN/21/2004 i Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sochaczewie z 30 grudnia 2004r. US.28.III/423-6/04. Stwierdziła również, odwołując się do art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 1 ustawy o VAT, że będzie miała prawo odliczyć podatek naliczony związany z wydatkami poniesionymi na podwyższenie kapitału zakładowego, które to wydatki stanowią jej koszty uzyskania przychodu. Jako potwierdzenie swojego stanowiska wskazała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 14 marca 2007r. sygn. akt I SA/Lu 70/07. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z [...] września 2007r. uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. Wyjaśnił, że podwyższenie kapitału zakładowego Spółki przez emisję nowych akcji nie jest czynnością opodatkowaną, wymienioną w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Wydatki poniesione przez Spółkę w związku z przygotowaniem i przeprowadzeniem nowej emisji są wydatkami na towary i usługi, które nie były, nie są i nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zgodnie zatem z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Spółce nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących wydatki związane z podniesieniem kapitału zakładowego Spółki. Powyższego nie zmienia także, że ww. wydatki, zgodnie z postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] sierpnia 2007r. (nr [...]), stanowią u Spółki koszt uzyskania przychodu. Brak możliwości odliczenia podatku VAT naliczonego nie wynika z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Naczelnik powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 marca 2004r. (sygn. akt III SA 2864/02) i orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej ETS) w sprawie C-4/94 pomiędzy BLP Group plc a Commissioners of Customs and Excise. Strona w zażaleniu z [...] września 2007r. wniosła o zmianę ww. postanowienia w zakresie stosowania przepisów ustawy o VAT, zarzucając naruszenie art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT przez błędną wykładnię, polegającą na zakwestionowaniu prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z emisją akcji przez podatnika, który dokonuje odliczenia całości podatku VAT naliczonego. Zdaniem strony podwyższenie kapitału zakładowego spółki akcyjnej w drodze emisji akcji nie jest czynnością podlegająca podatkowi VAT. Podwyższenie kapitału zakładowego jest jednak związane z całokształtem działalności spółki, gdyż powoduje uzyskanie środków pieniężnych, wykorzystywanych w prowadzonej działalności. Działalność Spółki prawie w całości podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i przysługuje jej prawo odliczenia podatku naliczonego w związku z tymi wydatkami. Zdaniem strony powoływany przez Naczelnika wyrok WSA we Wrocławiu nie dotyczy bezpośrednio kwestii podwyższenia kapitału zakładowego i wydano go na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o podatku VAT. Interpretacja organu jest także sprzeczna z orzeczeniem ETS, w sprawie C-465/03 Kretztechnik AG przeciwko Finanzamt Linz, w którym określono, że emisja akcji nie jest odpłatnym świadczeniem usług i nie jest objęta podatkiem VAT. Wydatki związane z emisja akcji winny być traktowane jako koszty prowadzonej działalności, co umożliwia odliczenie VAT naliczonego w sposób właściwy dla charakteru działalności. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] marca 2008r., odmówił zmiany albo uchylenia ww. postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że akcje nie są towarem, ich emisja nie stanowi dostawy towarów zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Emisja akcji nie jest również usługą (art. 8 ust. 1 ustawy o VAT). Istotnym dla zaistnienia prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jest określenie związku ponoszonych wydatków z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Związek ten musi być bezpośredni i bezsporny, zgodnie z orzeczeniem ETS w sprawie C-4/94 pomiędzy BLP Group plc a Commissioners of Customs and Excise. Związek istniejący między poczynionymi przez Stronę wydatkami na emisję akcji, a jej działalnością opodatkowaną nie nosi tych cech. Przyznanie więc prawa do odliczenia w takim przypadku byłoby sprzeczne z zasadą neutralności podatku VAT i naruszałoby podstawowy mechanizm działania podatku. Można byłoby odliczyć podatek naliczony, mimo braku podatku należnego, który mógłby być obniżony. Podatek nie zostałby przez nikogo uiszczony, a podatnicy dokonujący sprzedaży niepodlegającej opodatkowaniu byliby w podwójny sposób stawiani w pozycji uprzywilejowanej. Nie mieliby bowiem obowiązku uiszczenia podatku należnego, a dokonując jakiejkolwiek innej czynności opodatkowanej, mogliby skorzystać z uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego, niepozostającego w żadnej relacji z podatkiem należnym. Podatnik miałby prawo do odliczenia podatku uiszczonego przez niego w najróżniejszych sytuacjach życia codziennego, jedynie pod warunkiem dokonania jednej czynności opodatkowanej, nawet stanowiącej nieznaczny wycinek całokształtu jego działalności, składającej się na jego udział w obrocie prawnym, czyli w razie powstania podatku należnego - choćby w minimalnej wysokości. Dyrektor, wskazując na orzeczenie ETS z 26 maja 2005r. w sprawie C-465/03 Kretztechnik AG przeciwko Finanzamt Linz, wyjaśnił, że spółce tej przyznano wprawdzie prawo do odliczenia podatku VAT obciążającego wydatki poniesione przez podatnika w związku z różnymi świadczeniami wykonywanymi na jego rzecz w ramach emisji akcji. Dotyczyło to jednak wydatków związanych bezpośrednio z prowadzonym przedsiębiorstwem. Podstawowym warunkiem, po wypełnieniu którego przysługuje prawo do tego odliczenia, jest związek zakupów z czynnościami opodatkowanymi. Tym samym nieprawidłowe jest stanowisko Strony, dotyczące zaliczenie zakupów do kosztów uzyskania przychodów i automatycznego odliczenia podatku naliczonego. Zaliczenie zakupów do kosztów uzyskania przychodów jest warunkiem szczegółowym. Na poparcie powyższego powołano wyrok WSA z 9 marca 2004r. sygn. akt I SA/Wr 3258/01. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że choć ten sam organ pierwszej instancji w odrębnym postanowieniu z [...] sierpnia 2007r., na które powołał się Naczelnik w zaskarżonym postanowieniu, uznał sporne wydatki za koszty uzyskania przychodów, Dyrektor Izby Skarbowej w W. z urzędu, decyzją z [...] stycznia 2008r. dokonał zmiany ww. postanowienia z [...] sierpnia 2007r. Tym samy wydatki poniesione na obsługę prawną, księgową i podatkową, związane z nabyciem nowej emisji akcji, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał ponadto, że podstawą decyzji był art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, a nie art. 88 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Wskazał też, że wobec braku bezpośredniego związku zakupów z czynnościami opodatkowanymi podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT przez błędna wykładnię, polegającą na zakwestionowaniu prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z emisją akcji (podwyższeniem kapitału zakładowego) przez podatnika, który dokonuje odliczenia całości podatku VAT naliczonego. W uzasadnieniu przedstawiła ponownie argumenty zawarte w zażaleniu i wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, uznając że Dyrektor Izby Skarbowej błędnie ocenił relację wydatków na podwyższenie kapitału zakładowego do czynności opodatkowanych podatkiem VAT i błędnie przyjął, iż w przypadku wydatków poniesionych na zakup usług i towarów związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego Spółka nie spełniła przesłanki z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Skarżąca wyjaśniła, że choć ETS podkreślał, iż podstawę do odliczenia podatku VAT stanowi bezpośredni związek między podatkiem naliczonym, a transakcją opodatkowaną, zagadnienie odliczenia podatku VAT od wydatków związanych z podwyższeniem kapitału wprost rozstrzygnięto w wyroku w sprawie C-465/03. Zdaniem strony także wyrok ETS w sprawie C-437/06 Securenta Ettinger Immobilienanlagen und Vermogensanagement AG przeciwko Finanzamt Gottingen, wskazuje na możliwość odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z emisją akcji w zakresie, w jakim wydatki te można przyporządkować działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwana "P.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. Tym samym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim bądź do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 -2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, niewskazane w skardze, ale mające wpływ na ocenę, o ile mieszą się one w granicach danej sprawy. Skarżąca we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji w ramach jednego stanu faktycznego przedstawiła swoje stanowisko w aspekcie dwóch ustaw podatkowych – u.p.d.p. i ustawy o VAT, w związku z podniesieniem kapitału zakładowego Spółki w drodze emisji nowych akcji w celu zdobycia funduszy na prowadzenie i rozwijanie działalności gospodarczej. Organ podatkowy pierwszej instancji w dwóch odrębnych postanowieniach rozstrzygnął kwestie dotyczące podatku VAT (postanowienie z [...] września 2007r.) i podatku dochodowego od osób prawnych (postanowienie z [...] sierpnia 2007r.) Pierwsze z postanowień spowodowało wniesienie skargi, która została rozpoznawana przez Sąd w niniejszym składzie. Drugie nie było kwestionowane przez stronę, gdyż potwierdzało jej stanowisko. Niemniej jednak z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej [...] stycznia 2008r. z urzędu zakwestionował to postanowienie w tzw. trybie nadzwyczajnym, przewidzianym w art. 14b § 5 pkt 2 O.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz. Nr 217, poz. 1590 ze zm., dalej powoływana jako "ustawa nowelizująca"). Spowodowało to zmianę postanowienia z [...] sierpnia 2007r. w ten sposób, że uznano, że wydatki poniesione przez Spółkę na obsługę prawną, księgową i podatkową związane z nabyciem nowej emisji akcji nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Sąd, analizując akta sprawy, jak również obowiązujące w chwili złożenia wniosku o interpretację przepisy O.p., a w szczególności art. 14a § 1 tej ustawy, stwierdza że obowiązkiem naczelnika urzędu skarbowego jest udzielenie pisemnej interpretacji w indywidualnej sprawie, w której nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa bądź postępowanie przed sądem administracyjnym. Z przepisu tego nie wynika, jak powinien postąpić organ w sytuacji, gdy strona w jednym wniosku, w ramach jednego stanu faktycznego formułuje dwa odrębne stanowiska (interpretacje), dotyczące dwóch reżimów prawnych. Ustawodawca nie nakreślił ram prawnych, w których obowiązane są działać (procesować) organy udzielające pisemnych interpretacji, choćby przez odesłanie do zasad przewidzianych w O.p. (np. w art. 171 § 2a O.p). Zdaniem Sądu, jeśli w stanie faktycznym przedstawionym przez stronę źródłem stosunków materialnoprawnych, nie jest ten sam przepis prawa, lecz różne przepisy, co powoduje różne konsekwencje prawnopodatkowe, możliwe jest uznanie, że podatnik wnosi, de facto, o udzielenie dwóch interpretacji, choć czyni to w jednym piśmie (wniosku). Tym bardziej, że przepisy prawa nie zakazują wydania w odrębnych sprawach dwóch interpretacji. Sąd stwierdza ponadto, że z art. 14a § 3 O.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku (na mocy art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej) wynika, że interpretacja naczelnika winna zawierać ocenę prawną stanowiska pytającego. Jeśli we wniosku strona wyraziła dwa odrębne stanowiska, dotyczące dwóch odrębnych zagadnień należy dokonać dwóch ocen prawnych, które winny znaleźć odzwierciedlenie w dwóch odrębnych aktach prawnych. W art. 14a § 4 O.p. mowa jest o postanowieniach. Sąd wyjaśnia przy tym, że pogląd analogiczny do wyżej wskazanego akceptowany był w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z: 6 października 2008r., sygn. akt III SA/Wa 1090/08, z 28 maja 2008r., sygn. akt III SA/Wa 143/08). W ostatnim z ww. orzeczeń stwierdzono, że może się zdarzyć, że złożony przez podatnika wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji dotyczy kilku różnych kwestii. W takim przypadku organ podatkowy powinien rozważyć, czy nie należy odnieść się do każdej z tych kwestii odrębnie i w konsekwencji wydać kilka interpretacji. M.Podat. 2008/7/7). Sad, zważywszy na powyższe, nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 października 2008r., sygn. akt III SA/Wa 1156/08, wydanym w sprawie skarżącej Spółki, w którym zajęto stanowisko odmienne od wyżej prezentowanego. Skoro bowiem organ podatkowy, właściwy w sprawie, rozstrzygnął dwa odrębne wnioski strony, choć sformułowane w jednym piśmie, w dwóch odrębnych interpretacjach, nie naruszył ani art. 14a § 1 O.p., ani art. 14a § 3 O.p. Sąd wyjaśnia przy tym, że z treści art. 216 O.p. wynika, że w zakresie kwestii wynikłych w toku postępowania organy podatkowe mają obowiązek wydawać postanowienia, chyba że przepisy O.p. stanowią inaczej. Tym samym Naczelnik, który dostrzegł, że we wniosku o interpretację, podlegającym jego właściwości, podatnik sformułował, de facto, dwa wnioski o interpretację, które należy rozstrzygnąć w dwóch odrębnych aktach, powinien wydać postanowienie o rozpoznaniu tych wniosków w dwóch odrębnych interpretacjach (postanowieniach). Wadliwość polegająca na nie wydaniu wyżej wymienionego postanowienia, stanowi naruszenie procedury, ale Sąd ocenia, że naruszenie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd przechodząc do meritum stwierdza, że organy obu instancji wyjaśniły stronie, że możliwości odliczenia podatku VAT naliczonego, w sprawie będącej przedmiotem interpretacji organów, nie wynika z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Tym samym nie można mówić, że organy naruszyły w sprawie przepis, którego nie stosowały. W tym zakresie zarzut strony skarżącej o naruszeniu ww. przepisu jest bezzasadny. W odniesieniu do naruszenia przez organy obu instancji art. 86 ust. 1 ustawy o VAT przez jego błędna wykładnię, polegającą na zakwestionowaniu prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z emisją akcji (podwyższeniem kapitału zakładowego) przez podatnika, który dokonuje odliczenia całości podatku VAT naliczonego, Sąd stwierdza, że jest on zasadny. Emisja przez spółkę akcyjną akcji dopuszczonych do obrotu na giełdzie papierów wartościowych jest czynnością, która prowadzi do uzyskania dodatkowego kapitału przez Spółkę, który wykorzystywany jest do jej działalności. Samo zbywanie akcji akcjonariuszom nie stanowi czynności opodatkowanej, nie mniej w wyniku tej czynności spółka będąca podatnikiem uzyskuje środki pieniężne wykorzystywane do prowadzenia podstawowej działalności. Emisja akcji jest jednym z podstawowych sposobów pozyskiwania kapitału przez spółkę akcyjną. Tym samym, jeżeli przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę są czynności opodatkowane podatkiem VAT, to wydatki ponoszone przez spółkę w związku z organizowaniem emisji akcji i ich zbycia akcjonariuszom należy uznać za czynności, które służą prowadzeniu działalności opodatkowanej. Z tego względu podatek naliczony związany z tym i wydatkami podlegać będzie odliczeniu od podatku należnego w takim zakresie, w jakim podatek ten będzie związany ze sprzedażą opodatkowaną. Spółka skarżąca zasadnie w skardze wskazywała, że wydatki przez nią poniesione mają charakter ogólny i nie należny oceniać ich biorąc pod uwagę tylko bezpośrednie powiązanie tych wydatków z emisją akacji i ich wprowadzeniem na giełdę. W przypadku tego rodzaju wydatków należy mieć na uwadze obiektywną możliwość przyczynienia się tych wydatków do generowania przez podatnika obrotu podlegającego opodatkowaniu. W podobnym duchu wypowiedział się NSA w wyroku z 7 marca 2006r. sygn. akt I FSK 121/05, stwierdzając że podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z procesem podwyższania kapitału zakładowego. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, gromadzenie kapitału przeznaczonego do wykonywania działalność gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT jest procesem gospodarczym służącym prowadzeniu sprzedaży opodatkowanej i naliczony w związku z tym podatek VAT podlegać będzie odliczeniu od podatku należnego na zasadach określonych w ustawie o VAT. Pogląd ten znajduje też potwierdzenie w powołanym przez stronę wyroku ETS z 26 maja 2005r. w sprawie C-465/03 Kretztechnik AG przeciwko Finanzamt Linz. Orzeczenie to wydano w zasadzie w identycznym stanie faktycznym, jak przedstawiony we wniosku o interpretację. Sąd, mając na względzie stanowisko wyrażone w powyższym wyroku, jak również w powołanym wyżej wyroku NSA uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją postanowienie organu pierwszej instancji w oczywisty sposób są niezgodne z powyższymi orzeczeniami oraz naruszają art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. ETS wywiódł bowiem, że artykuł 17 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy przyznaje prawo do odliczenia całego podatku od wartości dodanej obciążającego wydatki poniesione przez podatnika w związku z różnymi świadczeniami wykonywanymi na jego rzecz w ramach emisji akcji, o ile wszystkie czynności dokonane przez tego podatnika w ramach jego działalności gospodarczej są opodatkowane. Koszty uzyskanych świadczeń stanowią bowiem część kosztów ogólnych danej spółki, a w konsekwencji stanowią element cenotwórczy jej towarów, ponieważ świadczenia takie pozostają w bezpośrednim i ścisłym związku z działalnością gospodarczą podatnika. W konsekwencji – za ETS – należy stwierdzić, że uwzględniając fakt, iż emisja akcji została dokonana celem podniesienia kapitału Spółki z korzyścią dla jej ogólnie pojętej działalności gospodarczej, to istnieje związek pomiędzy wydatkami poniesionymi na podwyższenie kapitału zakładowego a działalnością gospodarczą podatnika. Emisja akcji jest jednym z podstawowych sposobów pozyskiwania kapitału przez spółkę akcyjną. Gromadzenie kapitału przeznaczonego do wykonywania działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT jest procesem gospodarczym służącym prowadzeniu sprzedaży opodatkowanej i naliczony w związku z tym podatek VAT podlegać będzie odliczeniu od podatku należnego na zasadach określonych w ustawie o VAT. Istotne jest, aby czynności dokonywane przez Spółkę w ramach jej działalności gospodarczej były opodatkowane. W takim też kontekście należy interpretować art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Ten przepis nie może stanowić podstawy prawnej do odmowy odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur potwierdzających nabycie usług związanych z emisją akcji. Poglądy zbieżne z wyżej zaprezentowanym są wyrażane konsekwentnie w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (por. wyroki z: 27 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 230/08, 2 czerwca 2008r., sygn. akt III SA/Wa 269/08, 29 sierpnia 2008r., III SA/Wa 984/08, które nie zostały publikowane). Ponownie wydając interpretację organy uwzględnią wyrażoną wyżej ocenę prawną. Sąd, mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. wydał orzeczenie z punktu pierwszego sentencji. Orzeczenie z punktu drugiego ma uzasadnienie w dyspozycji art. 152 P.p.s.a. Postanowienie o zwrocie kosztów postępowania sądowego wydano na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), strona skarżąca była reprezentowana przez radcę prawnego.