II OSK 175/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych W.K. i K.K. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 354/08 w sprawie ze skarg W.K. i K. K. oraz A.K. i H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargi kasacyjne Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skarg W.K. i K.K. oraz A.K. i H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją Burmistrza Miasta Bochni z dnia [...] listopada 2002 r. ustalono na wniosek A.K. oraz H.K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wjazdu i zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] (ul. [...]) na teren stacji paliw płynnych wraz z LPG, zlokalizowanej na działkach nr [...]. W związku z odwołaniem W.K. i K.K., decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] stycznia 2003 r., uchylono powyższą decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na bezzasadne pominięcie udziału skarżących w charakterze stron, w postępowaniu przed tym organem. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Burmistrz Miasta Bochni ustalił na wniosek inwestora warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanej wyżej inwestycji. Także w tym wypadku ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nastąpiło z uwzględnieniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objętego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Bochni z dnia [...] czerwca 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Tarnowskiego Nr 4, poz. 86 ze zm.). Po rozpoznaniu odwołania W.K. i K.K., decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Powyższe rozstrzygnięcie uwzględniało zaszłą w toku postępowaniu odwoławczego zmianę stanu prawnego, wynikającą z utraty mocy obowiązującej miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli A.K. i H.K., którą oddalono wyrokiem z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 267/04. Kolejną decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Burmistrz Miasta Bochni umorzył postępowanie w sprawie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Organ wyjaśnił, że postępowanie zostało wszczęte pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która z dniem 11 lipca 2003 r. zastąpiona została ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiana ta nie spowodowała jednakże zmiany materialnoprawnej podstawy postępowania, albowiem zgodnie z art. 85 ust. 1 nowej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem 11 lipca 2003 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Dla obszaru objętego wnioskiem obowiązuje przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Bochni z dnia 12 sierpnia 2005 r. Nr XXXV/344/05 plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego terenu "Hutnicza", a zatem wydanie żądanej przez wnioskodawców decyzji mogłoby nadal znajdować oparcie w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja została już zrealizowana, to zaś powoduje bezprzedmiotowość postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Odwołanie od tej decyzji złożyli W.K. i K.K. Skarżący wskazali, że w dniu 5 czerwca 2007 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie stwierdzający nieważność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę wjazdu do stacji paliw. Była to kolejna decyzja Burmistrza Miasta Bochni dotycząca tego samego przedmiotu. Umorzenie niniejszego postępowania ma na celu nie tylko wyeliminowanie z obiegu prawnego dublujących się dokumentów, lecz również wydania decyzji sankcjonującej samowolnie wykonane przez inwestorów wjazdy do nielegalnej stacji paliw. Skarżący wskazali także, że skoro decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] stycznia 2004 r. została przez nich zaskarżona, umorzenie postępowania jest sprzeczne z prawem i nie powinno mieć miejsca przed ukazaniem się wiążącego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzoło postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skoro dla terenu objętego wnioskiem obowiązuje plan miejscowy uchwalony po dacie wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to pomimo tego, że postępowanie w świetle art. 85 ust. 1 nowej ustawy powinno toczyć się nadal z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., nie jest możliwe wydanie decyzji na podstawie planu uchwalonego już po dacie uchylenia poprzednio obowiązującej ustawy. Oznaczałoby to bowiem, że miejscowy plan uchwalony 12 sierpnia 2005 r. miałby wywierać skutki w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 31 lipca 2002 r. W sprawie należało zastosować przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro zatem dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, obowiązują ustalenia miejscowego planu, to tym samym brak jest podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji wyjaśnił ponadto, że organ właściwy w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zobowiązany do stwierdzenia, czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niezależnie od tego, czy zostało ono już wykonane, czy też jest dopiero planowane. Organ stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji umarzające postępowanie z tego powodu, że inwestycja jest już zrealizowana jest wadliwe. Postępowanie w niniejszej sprawie powinno jednak zostać umorzone z tej przyczyny, że dla działek nr [...] i nr [...] obowiązuje aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co wyklucza możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. Skargę na powyższą decyzję wnieśli W.K. i K.K. domagając się stwierdzenia jej nieważności, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Skargę na decyzję Kolegium wnieśli również A.K. i H.K. Sąd I instancji wyjaśnił, że wyrokiem z dnia 6 marca 2009 r., Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 1187/07) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 267/04, oddalający skargę A.K. i H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] stycznia 2004 r. Orzekając w ten sposób uznano za niewyjaśnioną dostatecznie w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji kwestę posiadania przez W.K. i K.K. interesu prawnego do udziału w sprawie w charakterze stron, a także ewentualnego wpływu na niniejsze wcześniejszego postępowania w sprawie warunków zabudowy tylko dla stacji paliw z obiektami towarzyszącymi – w tym zjazdu. Po kolejnym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 22 czerwca 2009 r., sygn. II SA/Kr 572/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2004 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzja z dnia [...] października 2000 r., którą ustalono A. i H.K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji paliw z obiektami towarzyszącymi, w tym zjazdu i wjazdu z drogi wojewódzkiej, została trwale wyeliminowana z obrotu prawnego. Ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Kolegium stwierdziło nieważność powyższej decyzji, zaś skarga na decyzję organu drugiej instancji została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Oddalając skargę wymienionym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji wyjaśnił, że podstawą (przyczyną) wydania w sprawie niniejszej zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta Bochni z dnia [...] grudnia 2007 r. była decyzja Kolegium z dnia [...] stycznia 2004 r., którą to decyzję kasacyjną wyeliminowano z obrotu prawnego nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie już po zakończeniu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu I instancji, ta okoliczność jest konieczną i wystarczającą przesłanką do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza Miasta Bochni z dnia 19 grudnia 2007 r. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że nie budzi zastrzeżeń wskazanie zawarte w decyzji Burmistrza Miasta Bochni z dnia [...] grudnia 2007 r., w myśl którego w niniejszej sprawie należy stosować przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto obowiązujący aktualnie dla obszaru objętego wnioskiem plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego terenu Hutnicza z dnia 12 sierpnia 2005 r. W ocenie Sądu I instancji, wbrew stanowisku wyrażonemu w decyzji nie można uznać by tylko sam fakt realizacji wjazdu i zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] ([...]) na teren stacji paliw płynnych wraz z LPG, zlokalizowanej na działkach nr [...] i nr [...] decydował o bezprzedmiotowości postępowania w niniejszej sprawie oraz uzasadniał jego umorzenie. Sąd I instancji podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie tworzy porządku prawnego, nie ma charakteru konstytutywnego, zaś jej uzyskanie w określonych ustawą przypadkach warunkuje legalność przystąpienia do dalszego etapu procesu inwestycyjnego, względnie użytkowania obiektu budowlanego. Prezentowane przez organ I instancji stanowisko, które nie uwzględnia charakteru prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, uniemożliwia w stosowanie przepisów art. 48 ust. 2, 49 b ust. 2 i art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, fakt realizacji przedmiotowej inwestycji został stwierdzony przez organ I instancji w sposób dowolny, bo bez ustaleń czynionych na podstawie zgromadzonych w aktach dowodów, które należało powołać i ocenić. W zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] lutego 2008 r., dokonano błędnej wykładni art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przyjmując nieprawidłowo, że w sprawie niniejszej nie jest dopuszczalne stosowanie przepisów aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ten właśnie pogląd był podstawą do bezzasadnego zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W ocenie Sądu I instancji nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi W.K. i K.K., bowiem nie można uznać by zaskarżona, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji miały na celu legalizację samowoli budowlanej albo uprzednich błędnych decyzji organów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającą na przyjęciu, że dopuszczalne jest rozstrzygnięcie wniosku o ustalenie warunków zabudowy w postępowaniu wszczętym na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z jednoczesnym uwzględnieniem zapisów uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanej na podstawie nowych przepisów. Kolegium zarzuciło ponadto naruszenie przepisów postępowania, a to art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. – poprzez wyrażenie wskazań sprzecznych ze wskazaniami sądu administracyjnego uprzednio rozstrzygającego sprawę. Ponadto zarzuciło naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że istniały podstawy do zastosowania powyższych przepisów. Jako ostatni z zarzutów strona postawiła zarzut naruszenia art. 106 § 3 w związku z § 5 P.p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wydania postępowania dowodowego, z którego wynikałoby jakie dokumenty i okoliczności zostały dopuszczone jako dowód w sprawie. Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi. Wniosło także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skargę kasacyjną wnieśli również W. i K.K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 7 K.p.a. i uchyleniu zaskarżonej decyzji podczas gdy, w ocenie skargi kasacyjnej, powinno dojść do stwierdzenia nieważności obu wydanych w sprawie decyzji. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium, skarżący W. i K.K. wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Ze względu na zarzut nieważności postępowania odwoławczego zakończonego decyzją SKO w Tarnowie z dnia 21 lutego 2008 r., podniesiony w skardze kasacyjnej W. i K.K., w pierwszej kolejnosci należy ustosunkowac się do zarzutów podniesionych w tej skardze kasacyjnej. Skarżący podniesli, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie uchylił zaskarżoną, a także poprzedzającą ją decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpbnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej:P.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zamiast stwierdzić ich nieważność na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 7 K.p.a. W sprawie została bowiem wydana decyzja Burmistrza Bochni z dnia [...] października 2000 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci budowy stacji paliw płynnych ze stanowiskiem tankowania gazem, budynkiem biurowo-handlowo-socjalnym, myjnią samochodów oarz zjazdem i wjazdem z drogi wojewódzkiej. Następnie decyzją Samorzadowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] kwietnia 2005 r. stwierdzono nieważność tej decyzji z powodu jej sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w 2000 r. Skarżący podnieśli więc, iż w sprawie zaistniała podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., czego nie dostrzegł Sąd I instancji. Wyłożone wyżej stanowisko nie jest uzasadnione. Fakt stwierdzenia w dniu [...] kwietnia 2005 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie nieważności decyzji Burmistrza Bochni z dnia [...] października 2000 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci budowy kompletnej stacji paliw z powodu jej sprzeczności z ustaleniami obowiązującego w tym czasie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi przeszkody, by w późniejszym okresie, w zmienionym stanie prawnym, organy administracyjne rozpoznały nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zasadniczo różniący się przy tym przedmiotem od wniosku uwzględniającego decyzję z 23 października 2000 r. Ani więc decyzja Burmiostrza Bochni z dnia [...] grudnia 2007 r. ani uchylająca ją decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. nie były dotknięte nieważnością z przyczyny wskazanej w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Nieważność decyzji na podstawie tego przepisu zachodzi, gdy zaistnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie jednak istniała wówczas, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym (por. J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 7 Beck’a, s. 739-740). Związku takiego nie miały decyzje rozstrzygające wniosek dotyczący kompletnej stacji paliw w 2000 r. i decyzje kontrolowane zaskarżonym wyrokiem WSA w Krakowie. W sprawie nie zaistniały więc podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji zgodnie z zarzutami skargi kasacyjnej małżonków K. Skarga ta nie posiada uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. Również skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarżące Kolegium dopatrzyło się obrazy art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że dopuszczalne jest rozstrzygnięcie wniosku o ustalenie warunków zabudowy w postępowaniu wszczętym na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139) z uwzględnieniem przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w 2005 r., to jest po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzut ten jest nieuzasadniony. Postępowanie zakończone zaskarżonymi decyzjami zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wobec jego nieukończenia ostateczną decyzją wydaną przed datą wejścia w życie tej ustawy w sprawie ma zastosowanie art. 85 ust. 1 przewidujacy stosowanie do takich spraw przepisów dotychczasowych, to jest ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy art. 39 i 40 tej ostatniej ustawy przewidują wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, przede wszystkim na podstawie ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji jednak gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r. utracił moc zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po dniu 1 stycznia 2004 r. nie można oprzeć decyzji na jego ustaleniach. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznaje za trafne poglądy zawarte w uzasadnieniach wyroków NSA z 25 maja 2007 r. II OSK 164/07 (publ. w LEX nr 334281) i WSA w Gdańsku z 12 września 2007 r., II SA/Gd 471/07 (LEX nr 372421), a także w Komentarzu pod red. Z. Niewiadomskiego Planowanie i zagospodarowanie porzestrzenne (wyd. 4 Beck’a z 2008 r., s. 574) co do wykładni art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zawarte w tym przepisie odesłanie do przepisów dotychczasowych oznacza stosowanie dotychczasowej procedury zawartej w ustawie z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a nie do nieaktualnych już przepisów prawa materialnego. Podejmując decyzje na podstawie dotychczasowej ustawy organ winien stosować aktualnie obowiązujące prawo materialne, w tym postanowienia aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Taką też wykładnię tego przepisu zastosował w zaskarżonym wyroku WSA w Krakowie. Jednocześnie Sąd nie podziela wykładni tego przepisu zawartej w wyroku NSA z 10 października 2007 r.,II OSK 1330/06, publ.LEX nr 400467. Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie prawnej oceny i wytycznych co do dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 czerwca 2009 r. sygn. II SA/Kr 572/09. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Zarówno organy jak i Sąd I instancji były związane oceną prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie wydanym w dniu 28 lutego 2007 r. (sygn. akt II SA/Kr 267/04), a nie w wyroku wydanym w 2009 r., a więc już po wydaniu zaskarżonych decyzji. Trafny jest natomiast zarzut skargi kasacyjnej, iż w zaskarżonym wyroku dokonano błędnego ustalenia, że w sprawie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego wskazana w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Za podstawę tę Sąd uznał fakt wyeliminowania z obrotu prawnego wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 22 czerwca 2009 r. (sygn. II SA/Kr 572/09), (a więc wydanym już po zakończeniu postępowania administracyjnego), decyzji SKO w Tarnowie z dnia [...] stycznia 2004 r. uchylające decyzję Burmistrza Bochni z dnia [...] grudnia 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone obecnie decyzje zostały oparte o decyzję z dnia 26 stycznia 2004 r. później uchyloną, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Prawidłową wykładnię art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 listopada 1998 r., OPK 4-7/98 (publ. w ONSA z. 1 poz. 13 z 1999 r.). W jej uzasadnieniu stwierdził, że "przepis art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. wymienia jako przeslankę wznowienia postępowania administracyjnego przypadek, w którym zachodzi potrzeba rozpatrzenia wpływu zmiany czy też uchylenia decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego na bezpośrednio zależną od nich decyzję administracyjną. Chodzi tu o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedyńczej kwestii zawarte w decyzji administracyjnej lub w orzeczeniu sądowym wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie, stanowiące istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie administracyjnej w sytuacji, w której albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna, albo nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna określonej treści bez stanu prawnego lub faktycznego ukształtowanego lub stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym czy też sądowym innej – odrębnej sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł tego, że uchylona decyzja SKO z 26 stycznia 2004 r. została wydana w tej samej – a nie innej – sprawie i że późniejsze decyzje w tej sprawie nie były wydawane w oparciu o tę, uchyloną decyzję w rozumieniu omawianego przepisu. Uchybienie to nie miało jednak znaczenia dla wyniku postępowania, skoro Sąd stwierdził istnienie też innych powodów uzasadniających uchylenie zaskarżonych decyzji. Należy przy tym zauważyć, że kolejną decyzją z [...] listopada 2009 r. SKO uchyliło decyzję Burmistrza Bochni z [...] grudnia 2003 r., doprowadzając do stanu prawnego ukształtowanego wcześniejszą decyzją tego Kolegium z [...] stycznia 2004 r. Również bez znaczenia dla wyniku postępowania miało przeprowadzenie przez WSA dowodów z akt innych spraw bez formalnego wydania postanowienia dowodowego, jak tego wymaga art. 236 K.p.c. w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. uchybienia procesowe mogą stanowić uzasadnioną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdy mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyżej wskazanych powodów skargi kasacyjne, jako nieuzasadnione, podlegają oddaleniu z mocy art. 184 P.p.s.a.