VII SA/Wa 1377/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2008r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A.S.A. w P. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2008r., znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...], wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych związanych m.in. z montażem " konstrukcji wsporczej wolnostojącej tablicy reklamowej BB 18 wysokość słupa H = 6,00 m na fundamencie trwale związany z gruntem" na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. I. w rej. ul. S. w W. Stan sprawy przedstawiał się następująco: W dniu 21 stycznia 2008r. wpłynęło do Urzędu W., Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Dzielnicy M. zgłoszenie A. S.A. zamiaru wykonania robót budowlanych. Prezydent W. decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...] , znak: [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia do zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych związanych m.in. z montażem "konstrukcji wsporczej wolnostojącej tablicy reklamowej BB 18 wysokość H słupa = 6,00 na fundamencie trwale związanym z gruntem" na dz. nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. I. w rej. ul. S. w W. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przedmiotowe urządzenie reklamowe należy zaliczyć do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ponieważ składa się ono z kilku elementów stanowiących całość techniczno-użytkową tj. fundamentu w postaci stopy fundamentowej w postaci bloku ze " schodkami" o całkowitej wysokości 1,15m i wymiarach dolnej podstawy 2,20x 3,60 m, zagłębionego na głębokość -1,10 m poniżej poziomu terenu ,wykonanej z betonu B20, posadowionej na podkładzie grubości min. 10 cm z chudego betonu klasy B 10, słupa nośnego umożliwiającego ekspozycję tablicy reklamowej na wysokości 9,38 m nad terenem ( góra tablicy); wysokość słupa H-5,95 m od terenu do dołu tablicy oraz tablicy reklamowej o wymiarach zewnętrznych 6,38 x 3,38 m. Zdaniem organu na tego typu zakres robót wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę poprzedzone decyzją o warunkach zabudowy. Odwołanie od ww. decyzji wniósł A.S.A. wnosząc o uchylenie sprzeciwu i umorzenie postępowania organu I instancji. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1). art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane poprzez wniesienie przez organ I instancji sprzeciwu po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, 2). art. 29 ust. 2 pkt 6 - Prawo budowlane, 3). art. 7, 77 i 107 kpa, poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Wojewoda [...], zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. znak: [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, iż przedstawiony w projekcie zakres robót budowlanych i wielkość urządzenia reklamowego powoduje, iż budowa tego urządzenia nie może zostać zgłoszona w trybie przewidzianym w art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Organ II instancji powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007r. sygn. akt II OSK 754/06 ( nie publikowany) i stwierdził, iż zgłoszony obiekt budowlany nazwany urządzeniem reklamowym jest nośnikiem reklamowym, przeznaczonym do ekspozycji plansz reklamowych, jest konstrukcją wolnostojącą w pełni samodzielną a jego realizacja w określonym miejscu posiada cechy budowy zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawo budowlane. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2004r. sygn. akt IV SA 162/03 zgodnie z którym " jeżeli zgłoszenie dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego nie jest zgłoszeniem w rozumieniu przepisu art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego dla tej instytucji". Organ nie podzielił argumentacji inwestora, iż dokonanie zgłoszenia i brak reakcji organu przez 30 dni od tej daty może stanowić usprawiedliwienie i legalizację każdej inwestycji, nawet gdyby wymagała wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. S.A. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji skarżąca Spółka zarzuciła jej naruszenie: art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji, że organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia; art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6; art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga jest zasadna, bowiem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008r. została wydana z naruszeniem art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, a także art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Wskazać należy, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wprowadziła wyrażoną w art. 28 zasadę, iż budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na (pkt 6 w/w art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego) instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonywanie robót, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy). Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Przepisy Prawa budowlanego w żaden sposób nie łączą tej kwestii z wymogiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że instalacja urządzeń reklamowych, niezależnie od wielkości czy stopnia ich skomplikowania, niezależnie od tego, czy są umieszczane na budynkach, czy są to samodzielne obiekty na własnym fundamencie, nie powiązane w żaden sposób z innymi obiektami budowlanymi, jak również instalacja urządzeń trwale związanych z gruntem, stanowi przedmiot regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1017/05, z dnia 21 grudnia 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1085/05, z dnia 18 stycznia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 937/05 Lex nr 196413, z dnia 9 sierpnia 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1722/04 lex nr 190804, z dnia 30 maja 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/04, z dnia 24 maja 2005r. sygn. VII SA/Wa 903/04. W ocenie Sądu za nieprawidłowe należy uznać stanowisko prezentowane przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym przedstawiony w projekcie zakres robót budowlanych i wielkość urządzenia reklamowego powoduje, iż budowa tego urządzenia nie może zostać zgłoszona w trybie przewidzianym w art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Podkreślić należy, że zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poprzez dokonanie zgłoszenia co do zamierzeń wymienionych w art. 30 ust. 1 ustawy nie ma charakteru bezwzględnego. Organ dysponuje stosownie do treści art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego instrumentem umożliwiającym powrót w konkretnym przypadku do zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Jeśli bowiem organ uzna, iż realizacja inwestycji może spowodować m.in. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, może on, działając na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy, zatem wymaga ono szczegółowego uzasadnienia i wskazania kryteriów, którymi kierował się organ przy nakładaniu ww. obowiązku. W niniejszej sprawie organ nie wykazał istnienia jakiejkolwiek z przesłanek wskazanych w ww. art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. W innych zaś przypadkach, jak wskazano wyżej, montaż urządzenia reklamowego nie wymaga pozwolenia na budowę. Wystarczająca i odpowiadająca prawu jest w tym przypadku procedura związana ze zgłoszeniem zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ będzie miał na uwadze powyższe stanowisko Sądu ponadto organ, ustali czy przewidziany w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego termin 30 –dniowy do wniesienia sprzeciwu został przez organ w przedmiotowej sprawie zachowany. Organ będzie przy tym miał na uwadze tezy uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006r. sygn. akt II OSK 79/06, który wypowiedział następujący pogląd prawny: "Termin 30-dniowy o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu, zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa". W myśl zasady uregulowanej w art. 57 § 5 kpa, termin uważa się za zachowany, jeżeli pismo (a w tej sprawie – decyzja wnosząca sprzeciw) zostało nadane w polskiej placówce pocztowej. Ustalenie takiej daty, niezależnej od strony, ma spowodować, by nie były czynione starania aby tendencyjnie nie odbierać nadesłanej korespondencji, powodującej określone skutki procesowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a, art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).