VI SAB/Wa 66/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2008 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie rozstrzygnięcia w sprawie zawiadomienia dotyczącego stosowania praktyk ograniczających konkurencję oddala skargę W dniu 5 czerwca 2008 r. skarżąca spółka – T. S.A. z siedzibą w W. (dalej także T. S.A.), reprezentowana przez adwokata – działając za pośrednictwem organu - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej także Prezes UOKiK) w przedmiocie zawiadomienia o podejrzeniu stosowania praktyk ograniczających konkurencję przez D. S.A. z siedzibą we W.. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 11 października 2007 r. skarżąca spółka – działając na podstawie przepisów art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 ze zm.) - zwróciła się do Prezesa UOKiK z zawiadomieniem o podejrzeniu stosowania przez spółkę D. S.A. praktyk ograniczających konkurencję, polegających na nadużywaniu pozycji dominującej na rynku zakańczania połączeń w publicznej stacjonarnej sieci telefonicznej D. poprzez: przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do rozwoju konkurencji w wyniku stosowania asymetrycznych rozliczeń z tytułu wzajemnego świadczenia usługi zakańczania połączeń, gdzie poziom asymetrii przekracza 20% ceny uiszczanej przez D. S.A. za świadczenie usługi zakańczania połączeń w publicznej stacjonarnej sieci telefonicznej innego operatora - co stanowi naruszenie art. 9 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. Prezes UOKiK – działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie wstępnego ustalenia, czy działania przedsiębiorców telekomunikacyjnych w zakresie kształtowania cen za usługę zakańczania połączeń w publicznych sieciach telekomunikacyjnych stanowią naruszenie przepisów w/w ustawy. Następnie w piśmie z dnia 5 listopada 2007 r. Prezes UOKiK, powołując się na przepis art. 86 ust. 4 cyt. ustawy – poinformował skarżącą T. S.A., że w związku ze zgłoszonym przez nią zawiadomieniem o podejrzeniu stosowania przez spółkę D. S.A. praktyk ograniczających konkurencję, w dniu 2 listopada 2007 r. wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie wstępnego ustalenia, czy działania tego przedsiębiorcy nie naruszają unormowań prawa antymonopolowego. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Prezes UOKiK wydał w dniu [...] lutego 2008 r. postanowienie, na podstawie którego – działając w oparciu o przepis art. 48 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów – zamknął postępowanie wyjaśniające w sprawie wstępnego ustalenia, czy działania D. S.A. w zakresie kształtowania cen za usługę zakańczania połączeń w publicznych sieciach telekomunikacyjnych stanowią naruszenie przepisów w/w ustawy uzasadniających wszczęcie postępowania antymonopolowego. Jednocześnie w piśmie z dnia 29 lutego 2008 r. Prezes UOKiK – powołując się na przepis art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów – poinformował skarżącą spółkę, że w związku ze zgłoszonym przez nią zawiadomieniem o podejrzeniu stosowania przez spółkę D. S.A. praktyk ograniczających konkurencję, w dniu 29 lutego 2008 r. zamknął postępowanie wyjaśniające. W uzasadnieniu organ wskazał, iż skarżąca T. S.A. zarzuca operatorowi alternatywnemu D. S.A. stosowanie praktyk ograniczających konkurencję, polegających na pobieraniu od niej asymetrycznych stawek za zakańczanie połączeń w jego sieci, w stosunku do opłat, jakie uiszcza on skarżącej T. za tożsamą usługę. Prezes UOKiK stwierdził, iż kwestionowane przez zawiadamiającą działanie nie może być rozpatrywane w kategoriach naruszenia prawa antymonopolowego, ponieważ kwestie przez nią poruszane mieszczą się wyłącznie w obszarze działań regulacyjnych. Organ antymonopolowy podniósł, że Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także Prezes UKE) dokonał analizy rynku świadczenia usługi zakańczania połączeń zarówno w sieci T. S.A., jak i D. S.A. i mimo, iż uznał obu przedsiębiorców jako posiadających znaczącą pozycję, regulację cen nałożył tylko na skarżącą T. S.A. W przypadku D. S.A. Prezes UKE, jako organ regulacyjny, nie uczynił tego, ponieważ jego zdaniem zidentyfikowanym problemem nie są nadmiernie wygórowane opłaty za zakańczanie połączeń w sieci tego operatora, lecz - w zakresie cen - możliwość różnicowania sytuacji innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych według potencjalnego konkurencyjnego. Prezes UOKiK stwierdził także, iż mając świadomość ewentualnych zagrożeń Prezes UKE nie zdecydował się nałożyć regulacji cen zarówno na D. S.A., jaki i na innych operatorów alternatywnych, również w ostatnich decyzjach regulacyjnych wyznaczających ich jako przedsiębiorców posiadających znaczącą pozycję na omawianym rynku. W związku z powyższym Prezes UOKiK przyjął, że kwestionowana przez skarżącą T. S.A. asymetria jest rezultatem, przyjętego przez Prezesa UKE, modelu rynku telekomunikacyjnego. Prezes UOKiK stwierdził, że jeśli organ regulacyjny, znając sytuację na omawianym rynku, odmawia nałożenia regulacji cen na operatorów alternatywnych, to akceptuje poziom asymetrii kwestionowany przez skarżącą T.S.A., a tym samym - pośrednio - wyraża zgodę na jej trwanie i nie widzi w niej zagrożenia dla konkurencji. Mając powyższe na uwadze Prezes UOKiK wskazał, że nietrafny jest zarzut zawiadamiającej T. S.A., zgodnie z którym D. S.A., stosując asymetryczne stawki, przeciwdziała ukształtowaniu się warunków niezbędnych do rozwoju konkurencji, a w efekcie nadużywa pozycję dominującą. Zdaniem Prezesa UOKiK operator ten działa w granicach, świadomie nałożonych na niego, przez Prezesa UKE, obowiązków regulacyjnych. To zaś oznacza, jak wskazał organ, że zarówno powstanie, jak i stosowanie asymetrycznych rozliczeń ma swoje źródło w działaniach o charakterze regulacyjnym i rozpatrywanie ich na gruncie prawa antymonopolowego nie znajduje uzasadnienia. Ponadto Prezes UOKiK uznał, że argumenty, które przedstawia zawiadamiająca T. S.A. na poparcie postawionego spółce D. S.A. zarzutu, należy rozpatrywać wyłącznie na gruncie prawa telekomunikacyjnego. Odnosząc się natomiast do twierdzeń T. S.A., że nie udało się jej rozstrzygnąć sporu z D. S.A., powstałego na tle stosowania przez nią asymetrycznych rozliczeń, w drodze negocjacji, Prezes UOKiK jednoznacznie stwierdził, że stanowi to kolejny argument za rozpatrywaniem niniejszej kwestii w kategoriach regulacyjnych, nie zaś antymonopolowych. W tym zakresie Prezes UOKiK, powołując się na treść art. 27 ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, wskazał, że w przypadku niepodjęcia negocjacji, każda ze stron umowy może zwrócić się do Prezesa UKE z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie określenia warunków współpracy lub rozstrzygnięcia kwestii spornych, w tym dotyczących określenia stawek za świadczone usługi. Mając powyższe na względzie Prezes UOKiK za absolutnie bezzasadną uznał sytuację, w której skarżąca T. S.A. składa zawiadomienie do organu antymonopolowego, ponieważ w kwestionowanej przez nią sprawie żadnych działań nie podjął Prezes UKE, jako regulator rynku telekomunikacyjnego. Zdaniem Prezesa UOKiK, jeśli mimo wniosków T. S.A. o podjęcie działań w celu zmniejszenia poziomu asymetrii stawek za zakańczanie połączeń, organ regulacyjny nadal odmawia interwencji w tym zakresie, należy przyjąć, że taki stan rzeczy wpisuje się w przyjęty przez niego model rynku telekomunikacyjnego i organ antymonopolowy nie ma podstaw by uznać stosowanie asymetrycznych stawek przez operatora alternatywnego za praktykę ograniczającą konkurencję. Prezes UOKiK stwierdził tym samym, że przedstawione w zawiadomieniu zarzuty nie mogą mieć charakteru antymonopolowego, a więc nie ma wystarczających podstaw do wszczęcia postępowania antymonopolowego. Ustosunkowując się do informacji o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, skarżąca T. S.A. w piśmie z dnia 31 marca 2008 r. zwróciła się do Prezesa UOKiK z prośbą o ponowne rozważenie, czy rzeczywiście przedmiotowa sprawa nie ma charakteru antymonopolowego, a w przypadku podtrzymania przez Prezesa UOKiK swojego dotychczasowego stanowiska – o przekazanie sprawy do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, stosownie do treści art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Skarżąca spółka stwierdziła w uzasadnieniu, iż przyczyną, dla której Prezes UOKiK odmówił wszczęcia postępowania był brak antymonopolowego charakteru sprawy, wynikający z posiadanych w tych sprawach kompetencji Prezesa UKE. Skarżąca spółka T. S.A. wskazała, że jakkolwiek stoi na stanowisku, iż przepisy obowiązującego prawa, jak również dotychczasowe orzecznictwo wskazują, że sprawa będąca przedmiotem zawiadomienia ma jednak charakter antymonopolowy, to zauważyć należy, iż podtrzymanie przez UOKiK swojego dotychczasowego stanowiska wymaga przekazania zawiadomień wystosowanych przez skarżącego Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Zdaniem strony skarżącej z informacji uzyskanej od Prezesa UOKiK bezsprzecznie wynika, iż organ ten uznał się za niewłaściwy w sprawie, a jednocześnie wskazał organ, który w jego ocenie jest władny uregulować przedstawioną przez T. S.A. kwestię, tj. Prezesa UKE. Skarżąca powołała się w tym zakresie na fragmenty informacji Prezesa UOKiK zawartej w piśmie z dnia 29 lutego 2008 r. Zdaniem skarżącej T. S.A. wystarczającą podstawą stosownych działań Prezesa UKE jest zawiadomienie wystosowane do UOKiK, opisujące zaistniały stan faktyczny i jego skutki, a nie formalny wniosek T. S.A. skierowany bezpośrednio do organu regulacyjnego. W tym jednak celu, jak wskazała strona, Prezes UOKiK powinien, zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. - przekazać otrzymane zawiadomienie do Prezesa UKE. Ponadto strona skarżąca wskazała, że art. 86 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, na podstawie którego wystosowano informację do T. S.A., dotyczy wyłącznie sytuacji, w której organ rozpatrzył sprawę, a zatem sytuacji, w której Prezes UOKiK był organem właściwym i zajął się przedstawioną mu sprawą. W dniu 5 czerwca 2008 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez adwokata – działając za pośrednictwem organu - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie zawiadomienia o podejrzeniu stosowania praktyk ograniczających konkurencję przez D. S.A. Skarżąca spółka zarzucając Prezesowi UOKiK naruszenie art. 12 § 1 k.p.a., art. 35 k.p.a. oraz art. 65 § 1 k.p.a. – poprzez rażące naruszenie ustawowego terminu załatwienia sprawy administracyjnej, wniosła o zobowiązanie Prezesa UOKiK do wydania, w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wyroku organowi, postanowienia w sprawie przekazania sprawy organowi właściwemu, tj. Prezesowi UKE. W uzasadnieniu skargi strona, powołując się na fragmenty pisemnej informacji Prezesa UOKiK z dnia 29 lutego 2008 r. – stwierdziła, iż organ ten wyraźnie wskazał, że sprawa przedstawiona przez T. S.A. może być rozstrzygnięta przez Prezesa UKE, jako organ właściwy w sprawie. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 31 marca 2008 r. skarżąca spółka wskazała, że skoro Prezes UOKiK uznał się za organ niewłaściwy w sprawie, winien wydać postanowienie w przedmiocie przekazania niniejszej sprawy organowi właściwemu, tj. Prezesowi UKE. W ocenie strony skarżącej organ administracji pozostaje w bezczynności także w sytuacji, gdy nie wyda postanowienia w sprawie przekazania sprawy organowi właściwemu w trybie art. 65 § 1 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej postępowanie Prezesa UOKiK w niniejszej sprawie rażąco narusza zarówno zasadę wyrażoną w art. 12 k.p.a., jak i szczegółowe reguły postępowania organów administracji określone w art. 65 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na wystąpienie przesłanki wskazanej w art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.), tj. wniesienie skargi po upływie sześćdziesięciodniowego terminu, określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu organ, powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II OSK 465/08) wskazał ponadto, iż skarżąca uchybiła czternastodniowemu terminowi, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Z ostrożności procesowej Prezes UOKiK wniósł o oddalenie skargi z uwagi na jej bezzasadność. Prezes UOKiK stwierdził, iż - wbrew zarzutom T. S.A. - nie uznał się za niewłaściwy w przedstawionej przez skarżącą sprawie, w związku z czym brak było podstaw do przekazania jej jakiemukolwiek innemu organowi w trybie art. 65 § 1 k.p.a. Jednocześnie Prezes UOKiK uznał, iż informując skarżącą T. S.A. o sposobie rozpatrzenia jej zawiadomienia, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, należycie wykonał nałożony na niego obowiązek wynikający z przepisu art. 86 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Organ wskazał, że przez sposób rozpatrzenia zawiadomienia należy rozumieć udzielenie informacji przedsiębiorcy, czy podane przez niego dane stanowią podstawę wszczęcia postępowania antymonopolowego. Prezes UOKiK uznał, iż bezspornym jest, że jest on organem właściwym w sprawach ochrony konkurencji. Jego obowiązkiem było więc zweryfikowanie przedstawionych przez skarżącą informacji. W tym celu organ wszczął postępowanie wyjaśniające, dzięki któremu mógł rozstrzygnąć zasadności wszczęcia postępowania antymonopolowego. Analiza materiału zgromadzonego w toku postępowania nie dała jednak podstaw do jego wszczęcia, o czym organ poinformował T. S.A. w trybie art. 86 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Prezes UOKiK stwierdził, że nie oznacza to jednak, iż uznał się za niewłaściwego w sprawie. Organ wskazał, iż uznając się za właściwego do rozpatrzenia zawiadomienia T. S.A. przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które – zgodnie z art. 48 ust. 3 cyt. ustawy – zakończył wydając stosowne postanowienie. Prezes UOKiK podniósł ponadto, iż doręczył skarżącej spółce pismo stanowiące informację o sposobie rozpatrzenia złożonego przez nią zawiadomienia, co również czyni zadość ustawowemu obowiązkowi wynikającemu z art. 86 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W związku z powyższym Prezes UOKiK uznał, iż nie miał podstaw do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 65 § 1 k.p.a. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 20 listopada 2008 r. pełnomocnik skarżącej spółki T. S.A., podtrzymując dotychczasowe zarzuty skargi – stwierdził, iż w ocenie strony skarżącej organem uprawnionym do rozpatrzenia jej zawiadomienia z dnia 11 października 2007 r. jest Prezes UOKiK. Obecny na rozprawie pełnomocnik Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zdaniem Sądu należy stanowczo podnieść, iż wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (tak również: J. P. Tarno /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 28; podobnie /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 1983 r., sygn. akt SA/Wr 6/83, GP 1983, nr 24; patrz także: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 97). W ocenie Sądu skarga spółki T. S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie zawiadomienia o podejrzeniu stosowania praktyk ograniczających konkurencję przez D. S.A. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony organ – zgodnie z ustawowym obowiązkiem, wynikającym z ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów - rozstrzygnął sprawę zainicjowaną wspomnianym zawiadomieniem strony skarżącej zawartym w piśmie z dnia 11 października 2007 r. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej spółki należy wyraźnie zaznaczyć, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Zdaniem Sądu mając powyższe na względzie nie sposób uznać w niniejszej sprawie, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów pozostaje w bezczynności. Otóż należy zauważyć, iż po otrzymaniu w dniu 12 października 2007 r. pisemnego zawiadomienia skarżącej T. S.A. o podejrzeniu stosowania przez spółkę D.S.A. praktyk ograniczających konkurencję, Prezes UOKiK stosownie do ustawowego obowiązku, kierując się przepisem art. 48 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie wstępnego ustalenia, czy działania przedsiębiorców telekomunikacyjnych w zakresie kształtowania cen za usługę zakańczania połączeń w publicznych sieciach telekomunikacyjnych stanowią naruszenie przepisów w/w ustawy uzasadniających wszczęcie postępowania antymonopolowego. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Prezes UOKiK – działając na podstawie art. 48 ust. 3 cyt. ustawy – zakończył przedmiotowe postępowanie, wydając w dniu [...] lutego 2008 r. stosowne postanowienie. W tej sytuacji należy uznać, iż Prezes UOKiK, respektując w pełni unormowania ustawowe, przeprowadził pełną procedurę sprawdzającą w zakresie zgłoszonego przez skarżącą T. S.A. podejrzenia stosowania niedozwolonych praktyk ograniczających konkurencję. Zdaniem Sądu istotne w niniejszej sprawie jest przede wszystkim to, że działanie organu antymonopolowego było zgodnie z przepisem art. 86 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, według którego Prezes UOKiK przekazuje zgłaszającemu zawiadomienie, w terminie określonym w art. 35-37 k.p.a., informację na piśmie o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia wraz z uzasadnieniem. W ocenie Sądu nie sposób zgodzić się ze stroną skarżącą, iż we wspomnianej pisemnej informacji z dnia 29 lutego 2008 r. Prezes UOKiK uznał się za organ niewłaściwy w sprawie rozpatrzenia zawiadomienia zgłoszonego przez T. S.A. w trybie art. 86 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Należy zauważyć, iż Prezes UOKiK, ustosunkowując się do zarzutów T.S.A. zgłoszonych w zawiadomieniu z dnia 11 października 2007 r., stwierdził jedynie, iż kwestionowane przez zawiadamiającą działanie nie może być rozpatrywane w kategoriach naruszenia prawa antymonopolowego. Prezes UOKiK podniósł w swych wyjaśnieniach, że kwestionowana przez skarżącą T. S.A. asymetria jest rezultatem, przyjętego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, modelu rynku telekomunikacyjnego. Prezes UOKiK stwierdził, że jeśli organ regulacyjny, znając sytuację na omawianym rynku, odmawia nałożenia regulacji cen na operatorów alternatywnych, to akceptuje poziom asymetrii kwestionowany przez skarżącą T. S.A., a tym samym - pośrednio - wyraża zgodę na jej trwanie i nie widzi w niej zagrożenia dla konkurencji. Mając powyższe na uwadze Prezes UOKiK wskazał, że nietrafny jest zarzut zawiadamiającej T. S.A., zgodnie z którym operator alternatywny D. S.A., stosując asymetryczne stawki, przeciwdziała ukształtowaniu się warunków niezbędnych do rozwoju konkurencji, a w efekcie nadużywa pozycję dominującą. Organ antymonopolowy stwierdził, że zarówno powstanie, jak i stosowanie asymetrycznych rozliczeń ma swoje źródło w działaniach o charakterze regulacyjnym i rozpatrywanie ich na gruncie prawa antymonopolowego nie znajduje uzasadnienia. Zdaniem Sądu przyjąć należy w konsekwencji, iż niezależnie od merytorycznej trafności powyższego stanowiska Prezesa UOKiK, która nie może być w żadnej mierze przedmiotem jakiejkolwiek oceny Sądu w niniejszej sprawie, nie sposób uznać, że organ ten, poprzez odwołanie się do unormowań zawartych w prawie telekomunikacyjnym, rzekomo potwierdzić miał tym samym, że jest niewłaściwy w sprawie. Zgodzić się należy bowiem z Prezesem UOKiK, że doręczając skarżącej spółce pismo stanowiące informację o sposobie rozpatrzenia złożonego przez nią zawiadomienia, nie tylko uczynił on zadość ustawowemu obowiązkowi, wynikającemu z art. 86 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ale także uznał się w pełni za właściwego rzeczowo w sprawie owego zgłoszenia. W związku z powyższym Sąd uznał, iż Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie miał jakichkolwiek podstaw do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 65 § 1 k.p.a., a więc – wbrew twierdzeniom skarżącej - nie pozostaje w bezczynności. Na marginesie warto jedynie wskazać, iż sama strona skarżąca na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie wyraźnie stwierdziła, iż w jej ocenie Prezes UOKiK był organem w pełni uprawnionym do rozpatrzenia zgłoszonego przez nią zawiadomienia z dnia 11 października 2007 r., co dodatkowo czyni nieuzasadnionym zarówno zarzut naruszenia art. 65 § 1 k.p.a., jak i w konsekwencji zarzut bezczynności tego organu. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów Prezesa UOKiK dotyczących przekroczenia przez T. S.A. terminu do wniesienia skargi do Sądu, mających rzekomo uzasadniać odrzucenie skargi, należy stwierdzić, iż wbrew stanowisku organu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w sprawach ze skargi na bezczynność przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. nie znajduje w ogóle zastosowania. Zdaniem Sądu skarga na bezczynność organów administracji publicznej, w stosunku do których nie ma zastosowania sformalizowany środek zaskarżenia, o którym mowa w przepisie art. 37 § 1 k.p.a., nie musi być poprzedzona jakimkolwiek wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, albowiem do tych skarg stosuje się jedynie regulację zawartą w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Należy wskazać, iż stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie nie tylko w orzecznictwie tutejszego Sądu (tak m.in. /w:/ wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt I SAB/Wa 20/07; wyrok z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 40/06; wyrok z dnia 3 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 6/06; wyrok z dnia 22 marca 2006 r., sygn. akt IV SAB/Wa 158/05, czy też wyrok z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt II SAB/Wa 181/05), ale także w judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego (tak m.in. /w:/ postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 777/06; podobnie: postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 480/06). Z kolei, jeśli chodzi o zarzut uchybienia przez skarżącą T. S.A. terminowi, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., w tym przypadku również należy uznać, że - wbrew stanowisku organu - w odniesieniu do wszystkich kategorii skarg na bezczynność organów administracji publicznej nie znajdują zastosowania ograniczenia czasowe we wnoszeniu skargi, określone w tym przepisie, co w konsekwencji oznacza, że skargę na bezczynność można wnieść aż do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności (tak również: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 101). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał w konsekwencji, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi w trybie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił skargę, jako bezzasadną, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.