II OSK 750/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia del. NSA Wiesław Morys Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w P. oraz skargi kasacyjnej K. P. i M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 893/08 w sprawie ze skargi K. P. i M. P. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia protestów i zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. w części dotyczącej obszaru miejscowości T., W., Z. tzw. "T." 1. oddala skargi kasacyjne; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego między stronami. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w punkcie pierwszym odrzucił skargę M. P. i K. P. co do § 1 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] maja 2007 r. dotyczącego rozpoznania protestu w zakresie przeznaczenia terenu pod przepompownię ścieków 15NO i stację transformatorową 14EE, a w punkcie drugim stwierdził, że § 2 pkt 1 tej uchwały dotyczący rozpoznania zarzutu w zakresie poszerzenia drogi [...] KDL wzdłuż działki nr [...] wydany został z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Uchwałą z dnia [...] maja 2007 r. Rada Miejska w P., na podstawie art. 23 ust. 3 oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odrzuciła protesty skarżących do uchwały w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy P. w części dotyczącej obrębów T., W., Z. przeciwko przeznaczeniu terenu pod przepompownię ścieków 15 NO i stację transformatorową 14 EE oraz odrzuciła zarzuty przeciwko poszerzeniu drogi [...] KDL. Zdaniem Rady Miejskiej w P. lokalizacja terenów dla potrzeb przepompowni ścieków i stacji transformatorowej, jako elementów infrastruktury technicznej niezbędnych dla funkcjonowania terenów mieszkaniowych jest koniecznością i wynika z realizacji zadań gminy. Projektowana infrastruktura techniczna będąca inwestycją celu publicznego, jest rozwiązaniem typowym, szeroko stosowanym na terenach zabudowy mieszkaniowej, nie stanowi uciążliwości dla terenów sąsiadujących i nie wymaga zachowania określonych odległości od zabudowy. Natomiast z uwagi na istniejący na działce [...] budynek nie ma możliwości przesunięcia odcinka ulicy o symbolu [...] KDL (wzdłuż działek [...],[...] i [...]) w kierunku zachodnim. Droga [...] KDL jest celem publicznym, w projektowanym przebiegu obsługuje kilkadziesiąt działek, stanowi integralną część projektowanego, spójnego układu komunikacyjnego T. Zawężenie linii rozgraniczających drogę poniżej wynikającego z przepisów minimum 10 m dla dróg publicznych tej klasy nie jest uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 815/07, oddalając skargę M. P. i K. P., stwierdził, że Rada Miejska w P. prawidłowo zakwalifikowała uwagi skarżący przyjmując, że ta część, która dotyczyła przeznaczenia terenu pod przepompownię ścieków i stację transformatorową stanowi protest, a ta część, która dotyczyła przeznaczenia fragmentu ich nieruchomości na poszerzenie istniejącej drogi stanowi zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto sąd podzielił stanowisko zaprezentowane przez organ, iż lokalizacja przepompowni ścieków i stacji transformatorowej nie jest uciążliwa i nie wymaga zachowania określonych odległości i stref od zabudowy, a przeznaczenie części nieruchomości skarżących na poszerzenie istniejącej drogi nie narusza ich prawa własności. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżących, wyrokiem z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II OSK 387/08 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 5 grudnia 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, wskazując, że Sąd nie dopełnił obowiązku zbadania i wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności przyjmując z góry, że uwagi dotyczące przepompowni ścieków i stancji transformatorowej stanowią protest do uchwały, bowiem obiekty te nie mogą naruszać interesu prawnego skarżących. Ponadto Sąd pierwszej instancji nie zbadał dostatecznie sprawy w kontekście regulacji zawartej w § 7 ust. 1 i 2 w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), ograniczając się jedynie do ogólnego przytoczenia przesłanek dotyczących szerokości drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ponownie rozpoznając sprawę, stwierdził, że uwagi skarżących zgłoszone do projektu zmian w planie zagospodarowania przestrzennego gminy P. w odniesieniu do usytuowania przepompowni ścieków oraz stacji transformatorowej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących (działka nr [...]) należy zakwalifikować jako protest ze względu na to, że usytuowanie tych obiektów w odległości około 8 metrów od granicy działki skarżących nie narusza ich interesu prawnego. Wskazane urządzenia są typowym rozwiązaniem stosowanym na terenach zabudowy mieszkaniowej, służącym do obsługi tych terenów, nie wymagającym szczególnych środków ochrony. Stanowią one część infrastruktury technicznej terenu, a ewentualne uciążliwości związane z pracą takich urządzeń zamykają się w granicach nieruchomości, na której zostały umieszczone. Zakwalifikowanie uwag skarżących do kategorii protestów prowadzi do stwierdzenia, że skarga jest niedopuszczalna w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, odnosząc się do kwestii rozstrzygnięcia zarzutów skarżących w sprawie planowanego poszerzenia drogi [...] KDL do szerokości 10m kosztem działki nr [...] należącej do skarżących, uznał, że zaskarżona uchwała w części odrzucającej te zarzuty jest niezgodna z prawem. Stosownie do art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uchwała o odrzuceniu zarzutu winna zawierać uzasadnienie faktyczne oraz prawne. Ograniczenie prawa własności stronie poprzez zaanektowanie przez organ części jej gruntu wymaga szczegółowego i wnikliwego uzasadnienia przyczyn takiej ingerencji. Zaskarżona uchwała w § 2 pkt 1 dotyczącym odrzucenia zarzutów skarżących odnośnie projektowanej drogi nie spełnia tego wymogu. Samo przytoczenie przesłanek, które zezwalają na zwężenie drogi, bez odniesienia się do konkretnej sytuacji nie jest wystarczające. W uchwale zabrakło dokładnej analizy okoliczności faktycznych w świetle regulacji § 7 ust. 1 i 2 w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zdaniem Sądu, organ winien szczegółowo zbadać możliwość odstępstwa od planowanego poszerzenia drogi [...] KDL do szerokości 10m biorąc pod uwagę istniejące zagospodarowanie terenu, sprawność funkcjonowania drogi w dotychczasowym jej rozmiarze, realną potrzebę poszerzenia takiej drogi z uwzględnieniem potrzeb mieszkańców tego terenu, zaś efekt dokonanej analizy i ustaleń poczynionych w kontekście wniesionego zarzutu i w oparciu o przepisy prawa, winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchwały o odrzuceniu zarzutów, bądź ich uwzględnieniu. Skargą kasacyjną od tego wyroku wnieśli skarżący i Rada Miejska w P. Rada Miejska w P. w skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 5 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), § 2 pkt 1, § 7 ust. 1 i 2 w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że wadliwie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyjął, iż uchwała jest niezgodna z prawem z uwagi na niedostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne sprawy. Organ wziął pod uwagę istniejące budynki po obu stronach drogi [...] KDL. W razie zwężenia drogi, poniżej ustalonej przepisami normy 10 m, maleją walory użytkowe drogi. Minimalne szerokości użytkowe wynoszą 1,2 m dla chodnika, 6,5 m dla jezdni dwukierunkowej, 2,3 m dla dwukierunkowej ścieżki pieszo-rowerowej. Ponadto zawężenie pasa drogowego poniżej 10 m, powoduje zmniejszenie przestrzeni znajdujących się w przestrzeni chodników po obu stronach jezdni, przeznaczonych na układnie sieci infrastruktury technicznej (wodociągów, gazociągów itp.), co powoduje znaczne podniesienie kosztów budowy i utrzymania sieci. Odstępstwo od prawnie przyjętej normy 10 m powinno więc być uwarunkowane bardzo istotnymi względami, takimi jak znaczące pogorszenie warunków użytkowania istniejącego budynku poprzez jego zbliżenie do drogi poniżej 4 m lub niekiedy konieczność jego wyburzenia. Zdaniem Rady zaskarżony wyrok został wydany, pomimo że Sąd pierwszej instancji nie dokonał ustaleń, o których mowa w wyroku NSA z dnia 2 października 2008 r. Przytaczając takie podstawy kasacyjne Rada Miejska w P. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie drugim i uznanie, że § 2 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] maja 2007 r. w zakresie poszerzenia drogi [...] KDL wzdłuż działki nr [...] nie został wydany z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucili naruszenie art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 141 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nienależytą ocenę stanu faktycznego i nieuzasadnione przyjęcie za słuszne błędnych ustaleń faktycznych organu, art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwe zakwalifikowanie zarzutu skarżących jako protestu oraz art. 1 ust. 2 pkt 2, 3 oraz 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 64 ust. 3, art. 21 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez przyjęcie, że uchwała organu nie narusza prawa własności. Skarżący podnieśli, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie błędnie uznał, że nie mają interesu prawnego w zaskarżeniu lokalizacji przepompowni ścieków i stacji transformatorowej znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie ich posesji i domu. Przedmiotowe urządzenia są źródłem immisji zapachowych, generują pole elektromagnetyczna, a tym samym swoim działaniem zakłócają wykonywanie prawa własności położonej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie zastosował się do wskazań zawartych w wyroku NSA z dnia 1 października 2008 r., dotyczących zbadania zarzutów odnoszących się do usytuowania przepompowni ścieków i stacji transformatorowej. Przytaczając takie podstawy kasacyjne skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie pierwszym i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do podniesionych w obu skargach kasacyjnych zarzutów należy mieć na uwadze, że zaskarżony wyrok został wydany po uprzednim uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II OSK 387/08 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 815/07 oddalającego skargę M. P. i K. P. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie odrzucenia protestów i zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. w części dotyczącej obszaru miejscowości T., W., Z.. Stosownie do art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym jak przyjmuje się w judykaturze z określenia "związany jest wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Warszawa 2006, str.421). Podniesione w skardze kasacyjnej M. P. i K. P. zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 2, art. 145 § 1 lit. a i c, art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 1 ust. 2 pkt 2,3 i 5 oraz art. 64 ust. 3, art. 21 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji, w istocie sprowadzają się do tego, że skarżący kwestionują ustalenie organu, przyjęte przez Sąd pierwszej instancji, iż usytuowanie przepompowni ścieków oraz stacji transformatorowej w sąsiedztwie ich nieruchomości nie narusza ich interesu prawnego. W wyroku z dnia 2 października 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że Sąd pierwszej instancji nie dopełnił obowiązku zbadania i wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, z góry przyjmując, że przepompownia ścieków i stacja transformatorowa jest rozwiązaniem typowym i nie jest uciążliwa dla terenów sąsiadujących, nie wymaga zachowania określonych odległości i stref zabudowy, a więc nie narusza interesu prawnego skarżących. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uznając część uwag skarżących za protesty do projektu, należałoby skargę w tym zakresie odrzucić, ponieważ nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego stosownie do art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawidłowo rozważył i przyjął, iż uwagi zgłoszone przez skarżących w zakresie usytuowania przepompowni ścieków oraz stacji transformatorowej należy zakwalifikować jako protest, w rozumieniu art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i odrzucił skargę w tym zakresie. Sąd pierwszej instancji dokonał ponownej oceny uwag skarżących wniesionych do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P., a także podjął dodatkowe rozważania celem wyjaśnienia jakiego rodzaju urządzeniami są przepompownia ścieków i stacja transformatorowa. Przepisy art. 23 i art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie dokonywały klarownego i jednoznacznego rozróżnienia interesu prawnego i interesu faktycznego. Nie można przyjąć, iż każde oddziaływania na prawo własności jest naruszeniem interesu prawnego, w rozumieniu art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W rozpoznawanej sprawie z usytuowania urządzeń nie wynikają jeszcze dla skarżących żadne dodatkowe obowiązki, ani nie zostało ograniczone ich prawo do dysponowania nieruchomością. Samo zaś usytuowanie przepompowni na sąsiedniej działce nie zagraża interesowi prawnemu skarżących. W istocie bowiem dla skarżących, z uwagi na ochronę prawa własności ich działki, zasadnicze znaczenie ma kwestia rodzaju i skuteczności instalowanych urządzeń, co stanowi przedmiot sprawy w odrębnym postępowaniu, w szczególności w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę przepompowni ścieków i stacji transformatorowej. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawidłowo przyjął, iż samo usytuowanie przepompowni ścieków i stacji transformatorowej na działce sąsiedniej nie narusza interesu prawnego skarżących, co doprowadziło do uznania uwag zgłoszonych do projektu planu w tym zakresie za protest, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjęcie, iż uwagi skarżących odnośnie usytuowania przepompowni ścieków i stacji transformatorowej stanowiły protest skutkowało, przy związaniu oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II OSK 987/08, odrzuceniem skargi. Z tych przyczyn podnoszone przez skarżących w skardze kasacyjnej zarzuty należy uznać za chybione. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 i 2 pkt 5, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 7 ust. 1 i 2 w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, podniesionych w skardze kasacyjnej Rady Miejskiej w P., należy uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył tych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 października 2008 r. wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie zbadał dostatecznie sprawy w kontekście regulacji zawartej w § 7 ust. 1 i 2 w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, ograniczając się jedynie do ogólnego przytoczenia przesłanek dotyczących szerokości drogi, bez wyczerpującego wyjaśnienia, w jaki sposób przesłanki te odnoszą się do konkretnej sytuacji – drogi przebiegającej wzdłuż nieruchomości skarżących. W toku ponownego rozpoznania sprawy, Sąd pierwszej instancji rozważył, iż w uchwale z dnia 29 maja 2007 r. w przedmiocie odrzucenia zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P., dotyczących poszerzenia drogi [...] KDL o część działki skarżących, zabrakło dokładnej analizy okoliczności faktycznych w świetle regulacji § 7 ust. 1 i 2 w związku z art. § 6 powołanego rozporządzenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ winien szczegółowo odnieść się do zarzutów skarżących i zbadać możliwość odstępstwa od planowanego poszerzenia drogi 07 KDL do szerokości 10 m, biorąc pod uwagę istniejące zagospodarowanie terenu, sprawność funkcjonowania drogi w dotychczasowym jej rozmiarze, realną potrzebę poszerzenia takiej drogi z uwzględnieniem potrzeb mieszkańców tego ternu, zaś efekt dokonanej analizy i ustaleń powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchwały o odrzuceniu zarzutów, bądź ich uwzględnieniu. Takie stanowisko Sądu jest prawidłowe. W rozpoznawanej sprawie w zakresie zarzutów skarżących dotyczących planowanego poszerzenia drogi 07 KDL do szerokości 10 m kosztem działki skarżących zasadnicze znaczenie miało bowiem to, czy organy administracji w pełni wyjaśniły, czy istnieje możliwość odstępstwa od planowanego poszerzenia drogi do szerokości 10 m z uwzględnieniem wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, w szczególności, że, na co powołują się skarżący, bezpośrednio ze spornym odcinkiem drogi łączy się stumetrowy odcinek drogi, którego szerokość w projekcie uchwały określono na 6 m. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w P. ustalenie stanu faktycznego sprawy nie należy do sądu administracyjnego. Ocena legalności zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny nie może polegać na dokonaniu przez sąd własnych ustaleń faktycznych, co do okoliczności, których nie wyjaśniły organy administracji. Tak też należało rozumieć stanowisko NSA w tym zakresie wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II OSK 387/08. Sąd pierwszej instancji oceniając ponownie materiał dowodowy w tej sprawie, prawidłowo przyjął, iż organ nie miał wystarczających podstaw do odrzucenia zarzutów skarżących, bez szczegółowego zbadania możliwość odstępstwa od planowanego poszerzenia drogi [...] KDL do szerokości 10 m. Nie podważają słuszności tego stanowiska wywody skargi kasacyjnej, iż w podobnej sprawie dotyczącej zarzutów do tego samego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt II OSK 487/08 oddalił skargę kasacyjną innych skarżących od wyroku oddalającego skargę na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia 29 maja 2007 r. o odrzuceniu zarzutów. W okolicznościach tej sprawy Sąd prawidłowo uznał, iż poczynione przez organ ustalenia były niewystarczające. Ocena prawna zawarta w wyroku z dnia 8 października 2008 r. dotyczy ustalonego i przyjętego w innej sprawie stanu faktycznego, zatem w tym postępowaniu nie można się na nią skutecznie powoływać. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargi kasacyjne. Z uwagi na oddalenie skarg kasacyjnych, zarówno skarżących, jak i organu, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego między stronami na podstawie art. 207 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.