II SA/Wa 104/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego - oddala skargę - Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art.157 § 1 kpa oraz art. 97 ust. 5 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), a także § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. Nr 105, poz. 884 ze zm.), Komendant Główny Policji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Komendanta Centrum Szkolenia Policji [...], orzekającej o cofnięciu G. J. równoważnika za brak lokalu mieszkalnego z dniem [...] października 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że G. J. do dnia [...] grudnia 1995 r. pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Od dnia [...] kwietnia 2000 r. przyznany mu został równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. W dniu [...] listopada 2003 r. G. J. złożył kolejne oświadczenie mieszkaniowe, w którym wykazał, iż zawarł w dniu [...] września 2003 r. z Gminą L. umowę najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w L., o powierzchni użytkowej 37,10 m2, który to lokal został mu wydany w posiadanie [...] października 2003 r. W następstwie tego Komendant Centrum Szkolenia Policji [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. orzekł o cofnięciu G. J. z dniem [...] października 2003 r. przyznanego mu w dniu [...] kwietnia 2000 r. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. G. J. nie złożył od tej decyzji odwołania, przez co uzyskała ona przymiot ostateczności. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2008 r. G. J. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Centrum Szkolenia Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., wskazując jako podstawę wniosku art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], Komendant Główny Policji powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie rażącego naruszenia prawa i wskazał, że nie zachodzi ono w rozpoznawanej sprawie. Wskazując zaś na przepis art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, który był podstawą prawną decyzji, o której stwierdzenie nieważności wnosił G. J., organ podał, że bezspornym jest, że zainteresowany w dniu [...] września 2003 r. zawarł z przedstawicielem Komunalnego Zakładu Budżetowego w L. umowę najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w L., o powierzchni użytkowej 37,10 m 2 , w tym powierzchni mieszkalnej 16,30 m2. Organ przyznał przy tym, że nie kwestionuje faktu, że lokal ten jest niezgodny z należnymi zainteresowanemu normami zaludnienia, jednak istotą normy z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji jest, aby z równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego korzystali wyłącznie policjanci, którzy nie posiadają lokalu mieszkalnego oraz członkowie ich rodzin, którzy nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby funkcjonariusza lub w miejscowości pobliskiej, a nie odpowiedniego – zgodnego z normami zaludnienia - lokalu mieszkalnego. Tym samym okoliczność posiadania w miejscu pełnienia służby jakiegokolwiek mieszkania lub domu (na podstawie tytułu prawnego wyróżnionego w przepisach rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.) przez funkcjonariusza lub członków jego rodziny, wyklucza możliwość przyznania mu przedmiotowego świadczenia. Komendant Główny Policji uznał, że nie nastąpiło rażące naruszenie art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, który to przepis – zdaniem organu - samodzielnie kształtuje przesłanki prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. G. J. wniósł od tej decyzji odwołanie, jednakże Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie uwzględnił odwołania i decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ ponowił argumenty zawarte w decyzji organu pierwszej instancji i dodał, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją i że nie może mieć miejsca w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Organ odniósł się również do powołanych przez G. J. orzeczeń sądów administracyjnych i wskazał, że mimo, iż dotyczą one podobnych sytuacji faktycznych, to nie mogą być dla niego wiążące. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi G. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie i o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi G. J. wskazał na rozbieżności, jakie występują w ocenie stanów faktycznych i prawnych przez różne instytucje państwa, co wywołuje poczucie krzywdy i różnicuje jednych obywateli względem drugich. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wskazać należy, że przedmiotem badania Sądu jest decyzja nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Komendanta Głównego Policji, utrzymana następnie w mocy przez decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r., którą to decyzją organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Komendanta Centrum Szkolenia Policji [...], orzekającej o cofnięciu G. J. równoważnika za brak lokalu mieszkalnego z dniem [...] października 2003 r. Przyczyną cofnięcia skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego była okoliczność zawarcia przez niego w dniu [...] września 2003 r. z przedstawicielem Komunalnego Zakładu Budżetowego w L. umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w L., o powierzchni użytkowej 37,10 m 2 , w tym powierzchni mieszkalnej 16,30 m2. Wskazać należy również, że lokal ten jest niezgodny z należnymi skarżącemu normami zaludnienia, czego zresztą organ nie kwestionował. Rozpoznając niniejszą sprawę przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 156 § 1kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Pozytywna decyzja organu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie mogłaby zapaść tylko w sytuacji, kiedy organ stwierdziłby, iż decyzja Komendanta Centrum Szkolenia Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. została podjęta w okolicznościach określonych przepisami art. 156 § 1 kpa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze - Warszawa 1985, s. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck - Warszawa 1996, s. 716-721). Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Dokonując konkluzji powyższych wywodów, należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju podstaw. Stwierdzenie nieważności decyzji na tej podstawie, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wymaga w każdym przypadku nie tylko ustalenia treści przepisu prawnego (przepisów prawnych), na podstawie którego została wydana kwestionowana decyzja, ale także oceny, czy przyjęcie innego rozumienia przepisów przez organ, który wydał kwestionowaną decyzję, odbiega od prawidłowego rozumienia treści przepisów w takim stopniu, że może być uznane za rażące naruszenie prawa. Inaczej mówiąc, nie jest wystarczające stwierdzenie, że określony przepis (przepisy) należy rozumieć inaczej, niż przyjął to organ wydający kwestionowaną decyzję, ale konieczne jest ponadto dokonanie oceny w okolicznościach sprawy, że to inne rozumienie treści przepisu (przepisów) jest rażąco wadliwe (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2004 r. sygn. akt OSK 221/04, LEX nr 180747). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w orzecznictwie zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych, utrzymuje się rozbieżność poglądów dotycząca kwestii przydziału równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, o czym najlepiej świadczy fakt, iż postanowieniem z dnia 9 stycznia 2008 r. w sprawie o sygn. akt OSK 1709/06 Naczelny Sąd Administracyjny skierował pytanie prawne do składu 7 sędziów NSA. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08, podjął uchwałę, w której uznał, iż policjantowi, który posiada lokal mieszkalny przyznany na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, nie przysługuje równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 92 tej ustawy, mimo że posiadany lokal przestał odpowiadać normom określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Wskazać należy, że pomimo podjętej przez NSA uchwały rozbieżność w orzecznictwie utrzymuje się nadal, zwłaszcza w sytuacji, gdy podjęta uchwała dotyczyła wyłącznie lokali mieszkalnych przyznanych na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (przyznanych na podstawie decyzji). I tak np. w orzeczeniu z dnia 13 lutego 2009 r. o sygnaturze akt I OSK 386/08 Naczelny Sad Administracyjny uznał, że przewidziane w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego należy oceniać z uwzględnieniem regulacji zawartej w rozdziale 8 pt. "Mieszkania funkcjonariuszy Policji". Podstawowe znaczenie mają zaś unormowania zawarte w art. 88 ust. 1 ustawy w zw. z art. 89 ustawy, które przyznają policjantowi w służbie stałej prawo do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby określonych członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to bezspornie prawo do lokalu o określonej powierzchni, uwzględniającej normy zaludnienia lokali mieszalnych, określone na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy, w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Z kolei w orzeczeniu z dnia 29 stycznia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji chodzi o nieposiadanie lokalu mieszkalnego (niezależnie od jego wielkości), nie zaś o lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej, uwzględniającej przysługujące funkcjonariuszowi normy zaludnienia, a więc lokal w rozumieniu przepisu art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Stąd też posiadanie lokalu spółdzielczego przez małżonka funkcjonariusza nawet w sytuacji, gdy lokal ten nie zapewniał funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny, wymienionym w art. 89, przysługującej im wg norm zaludnienia powierzchni, wyklucza możliwość przyznania równoważnika za brak lokalu. Za takim rozumieniem przepisu przemawia nie tylko wykładnia gramatyczna, którą zastosował Sąd Wojewódzki, lecz także wykładnia celowościowa. Skoro więc przepisy stanowiące podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji w ocenianym przez Sąd aspekcie podlegają odmiennym wykładniom, to nie można, jako rażąco naruszającego prawo, uznać rozstrzygnięcia, które interpretuje ten przepis w sposób odmienny. Spór bowiem co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji, a więc, że decyzja w sposób kwalifikowany została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r. o sygnaturze akt II OSK 489/05). Niezależnie od powyższego Sąd badał również decyzję o cofnięciu prawa do równoważnika pieniężnego w aspekcie daty utraty tego uprawnienia. Wskazać należy, że podobnie jak przepisy dotyczące prawa do równoważnika pieniężnego, tak przepisy związane z datą jego cofnięcia wywołują również spory interpretacyjne. Przepisy bowiem ustawy o Policji oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. nie określają wprost z jaką datą następuje utrata uprawnienia do równoważnika pieniężnego w związku z ustaniem podstaw do jego otrzymywania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 maja 2004 r. sygn. akt I SA 2214/02 (niepublikowany), powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte w wyroku z dnia 6 marca 2002 r. sygn. akt I SA 3350/01 (niepublikowany), uznał, że jeśli ustawodawca nie powiązał skutku prawnego z datą zmiany stanu faktycznego, to dopiero w wydanej decyzji o utracie uprawnień następuje pozbawienie ex nunc posiadanego dotychczas uprawnienia. Wyrok ten został uchylony w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt OSK 1300/04 (www.nsa.gov.pl - Baza orzeczeń), który wskazując na uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 10 grudnia 2001 r. (OSA 8/01 - ONSA 2002 Nr 3, poz. 95) i odwołując się do przepisu art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, stwierdził, że jeżeli funkcjonariusz utracił uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, przyznanego decyzją administracyjną, to orzekanie o utracie czy cofnięciu tego uprawnienia następuje w drodze decyzji konstytutywnej. Jednakże, zdaniem Sądu, nie oznacza to, że przyznanie lub utrata tego równoważnika następuje w dacie, kiedy wydana w sprawie decyzja stanie się ostateczna. Wykładnia systemowa powołanego przepisu ustawy, jak i przepisów rozporządzenia wykonawczego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że równoważnik pieniężny przysługuje za okres nieposiadania lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Funkcjonariusz Straży Granicznej traci zatem uprawnienie do równoważnika pieniężnego z momentem, kiedy na skutek zmiany okoliczności faktycznych stanie się posiadaczem lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 827/06 (LEX 282551), uznając, że zmiana stanu prawnego wynikająca z nowelizacji art. 92 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej jest okolicznością skutkującą utratą dotychczasowego uprawnienia do równoważnika pieniężnego, bowiem skoro miejscowość zamieszkania stała się, w świetle obowiązującego przepisu, miejscowością pobliską, to odpadła podstawa prawna tego świadczenia. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 520/07 (www.nsa.gov.pl - Baza orzeczeń) na tle analogicznej regulacji prawnej wyrażonej w art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz. U. z 2000 r. Nr 65, poz. 777), wyraził pogląd, że skoro decyzja o utracie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest decyzją konstytutywną z tej racji, że uchyla istniejący stosunek administracyjnoprawny, to ze względu na taką jej istotę, może wywoływać skutki prawne wyłącznie na przyszłość (ex nunc), to jest od daty, gdy stała się ostateczna. Również w wyroku z dnia 15 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 138/07 (www.nsa.gov.pl - Baza orzeczeń) przyjęto, że decyzja o uchyleniu decyzji przyznającej funkcjonariuszowi Policji równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego i cofająca to uprawnienie ma charakter konstytutywny. Cechą aktów konstytutywnych jest to, że tworzą one nowe obowiązki, a zatem w ich wyniku zawiązuje się nowy, zmienia, bądź uchyla istniejący stosunek administracyjnoprawny. Z uwagi na taką ich istotę wywołują one skutki prawne na przyszłość (ex nunc), nie wcześniej jak od chwili ich wydania. Podobne stanowisko wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt VIII SA/Wa 45/08 (www.nsa.gov.pl - Baza orzeczeń), a także w wyroku z dnia 6 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 580/06 (LEX nr 302721). Tak więc, skoro i w tej kwestii przepisy stanowiące podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji podlegają odmiennym wykładniom, to nie można jako rażąco naruszającego prawo uznać rozstrzygnięcia organu, które pozbawiło skarżącego prawa do równoważnika pieniężnego z dniem [...] października 2003 r., w sytuacji wydania decyzji z datą [...] listopada 2003 r. Reasumując, uznać zatem należy, że organ prawidłowo uznał, iż decyzja Komendanta Centrum Szkolenia Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., orzekająca o cofnięciu G. J. równoważnika za brak lokalu mieszkalnego z dniem [...] października 2003 r. nie narusza prawa. Skoro zatem przy wydaniu decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. nie doszło do rażącego naruszenia prawa, to organy orzekające w obecnie rozpoznawanej sprawie dokonały właściwej analizy całości sprawy i prawidłowo odmówiły zastosowania art. 156 § 1 kpa. Sąd stwierdza, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a odmienna interpretacja art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, niż zaprezentowana w przywołanym przez skarżącego orzeczeniu NSA, nie czyni zasadnymi zarzutów skarżącego w zakresie rażącego naruszenia prawa. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwrot kosztów, niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d tej ustawy skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.