II SA/Gl 56/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2009r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. W trakcie kontroli drogowej dokonanej w dniu [...] r. w miejscowości M. przez funkcjonariuszy Referatu Grup Mobilnych działających z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego w C. stwierdzono, że J. S. kierujący pojazdem samochodowym marki [...] o nr rej. [...] należącym do A. M. prowadzącego przedsiębiorstwo [...] w C. nie okazał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego ani zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie prowadzenia przewozu na potrzeby własne, jako działalności pomocniczej w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej. W związku z wynikami kontroli zostało wszczęte postępowanie przeciwko A. M. w sprawie naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o transporcie drogowym). W toku tego postępowania A. M. przedłożył m.in. zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane w dniu [...]r. oraz kserokopię umowy o pracę zawartą pomiędzy przedsiębiorcą – [...] T. M. i J. S., a nadto kserokopię umowy o wzajemnej współpracy i kooperacji w zakresie produkcji oraz sprzedaży [...] zawartą w R. dnia [...]r. pomiędzy A. M., prowadzącym Przedsiębiorstwo [...] z siedzibą w R. i T. M. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą [...] w S. W oparciu o wyniki przeprowadzonego postępowania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...]r. utrzymaną następnie w mocy decyzją tego organu z dnia [...]r. nałożył na A. M. karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. W następstwie wniesionej przez A. M. skargi do sądu administracyjnego stwierdzono nieważność powyższych decyzji prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 261/07. W wyroku tym Sąd przesądził, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości organów celnych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 i art. 127 § 1 i § 2 kpa). Po wydaniu tego wyroku sprawę rozpoznał w pierwszej instancji Naczelnik Urzędu Celnego w C., który decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nałożył na A. M. karę pieniężną w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji powołał się na treść zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zwłaszcza na treść protokołu z w/w kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...]r. przez funkcjonariuszy Referatu Grup Mobilnych [...] w K. z siedzibą w C. Podał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym na dzień przeprowadzonej kontroli drogowej. Przepisy tej ustawy regulują m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego (art. 1 ust. 1 pkt 1) oraz niezarobkowego przewozu drogowego (art. 1 ust. 1 pkt 3). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga wydania odpowiedniej licencji na jego wykonywanie. Z obowiązku tego zwolniony jest m.in. niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne, którego warunki zostały określone w art. 4 pkt 4 ustawy i którego realizacja wymaga co do zasady zgodnie z art. 33 uzyskania wcześniejszego zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, nie spełniający warunków określonych dla niezarobkowego przewozu drogowego (z art. 4 pkt 4 ustawy) jest przy tym uznawany za krajowy lub międzynarodowy transport drogowy, z wszystkimi tego konsekwencjami. W myśl art. 87 ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania w rozpoznawanej sprawie kontroli drogowej, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego był zobowiązany mieć przy sobie i okazać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypis z licencji i dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Zaś w przypadku przewozu na potrzeby własne powinien mieć i okazać na żądanie m.in. wypis z zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10 ustawy. Za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty odpowiedzialny jest przedsiębiorca lub podmiot nie będący przedsiębiorcą wykonujący przewóz na potrzeby własne. Dalej organ orzekający stwierdził, że w rozpoznawanej w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że przewóz drogowy realizowany w dniu kontroli przez kierowcę J. S. był przewozem na potrzeby własne przedsiębiorcy A. M., gdyż nie spełniał on łącznie warunków wymienionych w art. 4 ust. 4 ustawy. Pojazd używany do przewozu nie był bowiem prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, który to warunek został określony w art. 4 pkt 4a ustawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że kierowca J. S. był pracownikiem innego przedsiębiorcy, a mianowicie T. M. prowadzącego firmę [...]. Do innej konkluzji nie daje w szczególności podstaw treść powoływanej przez przedsiębiorcę umowy o wzajemnej współpracy i kooperacji. Pojęcie pracownika zostało określone w art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1971 r. Kodeks pracy (tekst jednolity Dz. U. Nr 21 z 1997, poz. 94 ze zm., dalej Kodeks pracy), zgodnie z którym pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Nie jest nią natomiast osoba, z którą została zawarta umowa cywilnoprawna. Skoro jednocześnie nie ulega wątpliwości, że w czasie kontroli drogowej kierowca nie przedłożył wypisu z licencji, którego jak zeznał pod odpowiedzialnością karną nigdy od przedsiębiorcy nie otrzymał, to wymierzenie kary w kwocie [...] zł za wykonywanie w takich warunkach transportu drogowego wynikało z treści art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w związku z treścią pkt 1.1.1 jej załącznika. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik A. M. wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zakwestionował stanowisko organu co do zakwalifikowania wykonywanego przez odwołującego się transportu drogowego, jako transportu obligującego przedsiębiorcę do posiadania licencji. Zarzucił, iż doszło w ten sposób do rażącego naruszenia prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, gdyż A. M. wykonywał transport drogowy w zakresie niezarobkowego przewozu na potrzeby własne towaru wyprodukowanego przez jego własne przedsiębiorstwo, jego własnym pojazdem, przez wypożyczonego z siostrzanej firmy pracownika podlegającego jego bezpośrednim poleceniom. W konsekwencji zarzucił błędną interpretację art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym prowadzącą do przyjęcia, iż kierujący pojazdem w dniu [...]r. J. S. nie był pracownikiem odwołującego się, mimo, iż kierowca ten wykonywał określone, wyznaczone w ramach kooperacji dwóch siostrzanych firm zadania, podlegając kierownictwu odwołującego się i realizując jego bezpośrednie polecenia. Odwołujący domagał się dokonania wykładni rozszerzającej w zakresie pojęcia "pracownik" przy zastosowaniu powszechnego, odformalizowanego rozumienia tego określenia umożliwiającego przyjęcie, że pracownikiem jest też osoba zatrudniona w oparciu o umowę cywilnoprawną. Zdaniem pełnomocnika strony pozwala na taką interpretację brak definicji "pracownika" w ustawie o transporcie drogowym, a także brak odesłania w tym akcie prawnym do Kodeksu pracy. Zdaniem A. M. wykonywanie przez kierowcę J. S. przewozu nosiło typowe cechy stosunku pracy, wykonywał on bowiem jego polecenia i podlegał jego stałemu kierownictwu. Ewentualne istniejące w tym względzie wątpliwości powinny być rozstrzygane przy uwzględnieniu treści art. 22 § 1 Kodeksu pracy. Wskazał na jako prawie identyczną, sytuację unormowaną w pkt 1741 Kodeksu pracy. Zarzucił nadto, iż w tym zakresie sprawa nie została należycie wyjaśniona, gdyż na tę okoliczność nie został przesłuchany zarówno kierowca jak i T. M., z którym odwołującego się wiązała umowa o wzajemnej współpracy i kooperacji przewidująca m.in. możliwość przekazywania pracowników do wykonywania określonych zadań na rzecz drugiej strony. Dyrektor Izby Celnej w K. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną z powołaniem na art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 1 ust. 1 pkt 3, art. 4 pkt 1 i 4, art. 5 ust. 1, art. 33 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 87 ust. 1, art. 88, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 1, ust. 1a, ust. 4, ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, pkt 1.1.1 załącznika do tej ustawy oraz art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, utrzymał orzeczenie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzielił ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji oraz ich ocenę prawną. Stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wystarczał na poczynienie jednoznacznych ustaleń, że kierowca J. S. nie był pracownikiem odwołującego się. Za chybione uznał w tym względzie stanowisko co do błędnej interpretacji art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Stwierdził, że użyte w tej normie prawnej wyrażenie "przedsiębiorcę i jego pracowników", zgodnie z zasadami wykładni językowej (gramatycznej), która w niniejszym przypadku ma pierwszeństwo przed wykładniami celowościową i logiczną, należy interpretować jako odnoszące się do istniejącego pomiędzy przedsiębiorcą jako pracodawcą a pracownikami, stosunku prawnego. Powołany przepis posługuje się pojęciem "pracownik". Termin "pracownik" został zaś zdefiniowany w art. 2 Kodeksu pracy. Ustawa o transporcie drogowym definicji pojęcia "pracownik" nie zawiera. Brak definicji danego pojęcia w danym akcie normatywnym lub danej gałęzi prawa oznacza, że w przypadku istnienia jego definicji w innej gałęzi prawa należy oprzeć się na definicji legalnej, w tym względzie powołał się na stanowisko zawarte uchwale SN z dnia 9 czerwca 1976 r., VI KZP 13/75 (OSNKW 1976, nr 7-8, poz. 86, wyroku SN z dnia 15 stycznia 1993 r. III A 89/92 i wyroku TK z dnia 19 października 1994 r., K 2/94). W wyroku tym Trybunał podkreślił, że "...kodeksom przysługuje szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego i dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i istnieje domniemanie, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie". Stwierdził, że zarówno aksjologia, jak i zasady techniki prawodawczej traktują kodeksy w sposób szczególny. Powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 1993 r., III ARN 89/92 (POP 1393/4/70), w którym stwierdzono, że "uznaną regułą wykładni jest odstępowanie od potocznego znaczenia słów i pojęć, gdy ustawodawca słowa lub pojęcia (terminy) definiuje w języku prawnym, tworząc tzw. definicje normatywne". Taką jest zaś definicja pojęcia "pracownik" zawarta w Kodeksie pracy. Gdyby ustawodawca uznawał za możliwe posługiwanie się terminem "pracownik" w innym niż kodeksowe znaczeniu, to niewątpliwie w ustawie o transporcie drogowym zawarłby odmienną definicję tego pojęcia. Uczynił tak np. w art. 4 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 z późn. zm.). Zdaniem organu odwoławczego również wykonywanie przejazdu drogowego przez kierowcę J. S., w ramach podpisanej pomiędzy odwołującym się a innym podmiotem gospodarczym "umowy o wzajemnej współpracy i kooperacji...", która dołączona została do akt sprawy nie dowodzi, iż wyżej wskazana osoba była związana stosunkiem pracy z przedsiębiorcą A.M. Słusznie zatem wskazał organ I instancji w niniejszej sprawie, że kierowca dokonujący przejazdu kontrolowanym pojazdem na podstawie powyższej umowy, nie był pracownikiem skarżącego. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. w sprawie nie zachodzi też sytuacja określona w art. 1741 § 1 Kodeksu pracy, zgodnie z którym za zgodą pracownika, wyrażoną na piśmie, pracodawca może udzielić pracownikowi urlopu bezpłatnego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy przez okres ustalony w zawartym w tej sprawie porozumieniu między pracodawcami. Co do wykładni tego przepisu powołał się organ odwoławczy na pogląd wyrażony w Komentarzu do Kodeksu Pracy, Praca zbiorowa pod red. U. Jackowiak, M. Piankowski, J. Stelina, W.Uziak, A.Wypych-Żywicka, M.Zieleniecki (wyd. Fundacja Gospodarcza 2004, wyd. IV,) . Strona odwołująca się nie wykazała bowiem aby za zgodą kierowcy J. S. wyrażoną na piśmie korzystał on z urlopu bezpłatnego u T. M. i aby doszło do nawiązania stosunku pracy z A. M. Stwierdził też organ odwoławczy, że wbrew stanowisku odwołującego się sprawa została wyjaśniona należycie w zakresie niezbędnym do jej prawidłowego rozstrzygnięcia, przy zapewnieniu stronie czynnego udziału w przeprowadzonym postępowaniu. W skardze do sądu administracyjnego na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. pełnomocnik A. M. wniósł o jej zmianę i wymierzenie skarżącemu kary w kwocie [...] zł, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, iż decyzja ta została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy do jej końcowego rozstrzygnięcia tj. z naruszeniem art. 7 i 77 kpa i przy błędnej wykładni art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji błędnie organy ustaliły, że skarżący wykonywał transport drogowy wymagający licencji w sytuacji gdy w dniu [...]r. wykonywał on jedynie bez wymaganego zaświadczenia przewóz na potrzeby własne (w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy). Uzasadniając zajęte stanowisko powołano się w ogólnym zarysie na argumentację i okoliczności sformułowane już wcześniej w odwołaniu. Zaakcentowano, że organy dokonały błędnej i zawężającej wykładni pojęcia pracownika, o jakim mowa w art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji nieprawidłowo ustaliły, że wykonując niezarobkowy przewóz drogowy w dniu [...]r. J. S. nie występował w charakterze pracownika skarżącego. W tym względzie powinny one stosownie do treści art. 22 § 1 Kodeksu pracy uwzględnić rzeczywisty charakter stosunku prawnego łączącego skarżącego z J. S., a nie opierać się na formalnej definicji pracownika zawartej w art. 2 tego Kodeksu oraz nazwie łączącej strony umowy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz jego uzasadnienie, przedstawione już wcześniej w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym jej wzruszenie. W świetle stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujących przepisów prawa materialnego rozstrzygnięcie sprawy i skargi zależy praktycznie od odpowiedzi na pytanie czy zasadnie ustaliły organy orzekające, iż przewóz drogowy wykonywany w dniu [...]r. przez kierowcę J. S. samochodem skarżącego nie był realizowany na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Pozostaje bowiem poza sporem, że realizując ten przewóz J. S. nie dysponował ani licencją o jakiej mowa w art. 5 ust. 1 ani też zaświadczeniem na przewozy drogowe na potrzeby własne o jakim mowa w art. 33 ustawy o transporcie drogowym. Ustalając, że realizowany w tym dniu przewóz nie stanowił przewozu na potrzeby własne skarżącego organy orzekające przyjęły, że realizujący go kierowca J. S. nie był pracownikiem skarżącego. Tym samym nie został spełniony jeden z koniecznych warunków określonych w art. 4 pkt 4 powołanej ustawy, a mianowicie warunek sformułowany w pkt 4a. Zdaniem Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalenie to należy podzielić jako oparte na dowodzie z przedstawionej przez skarżącego na żądanie organu I instancji umowy o pracę kierowcy J. S. (karta 15 i 16 akt administracyjnych). Wynika z niej, że J. Si. był zatrudniony od [...]r. ale nie przez skarżącego a przez T. M. prowadzącego firmę [...] z siedzibą w S. Zgodnie zaś z art. 2 Kodeksu pracy pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Skarżący nie wykazał również zdaniem Sądu aby łączyła go z J. S. umowa o pracę, co pozwoliłoby na przyjęcie, że był jego pracownikiem w rozumieniu art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem Sądu należy podzielić przy tym w pełni stanowisko organów orzekających, że przy ustalaniu pojęcia pracownika w rozumieniu tego przepisu należy oprzeć się na legalnej definicji zawartej w art. 2 Kodeksu pracy, jako szczególnego zbioru przepisów dotyczących zatrudnienia oraz regulującego prawa i obowiązki pracowników i pracodawców. Za takim odesłaniem przemawia przy tym treść orzeczeń Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Takie też stanowisko zostało wyrażone m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 981/06 (LEX Nr 243037) oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 października 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 639/08. Podzielić przy tym należy stanowisko skarżącego, że przy wykładni pojęcia "pracownika" w rozumieniu art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym należy uwzględnić treść art. 22 § 11 Kodeksu pracy. Należy jednak w tym względzie zwrócić uwagę, że skarżący wezwany przez organ I instancji do wykazania zatrudnienia kierowcy J. S. (wezwanie z dnia [...]r. – karta 12 akt adm.), przy piśmie z dnia [...]r. (karta 15 akt adm.) nadesłał jedynie jego umowę o pracę zawartą z T. M. oraz umowę o wzajemnej współpracy i kooperacji... z dnia [...]r. Z dokumentów tych w żaden zaś sposób nie można wyprowadzić, również z zdaniem Sądu wniosku, iż J. S. był jego pracownikiem w rozumieniu art. 4 pkt 4a ustawy. Zdaniem Sądu z przyczyn wykazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (z powołaniem się m.in. na komentarz do Kodeksu pracy) nie można też przyjąć aby J. S. był zatrudniony (był pracownikiem) przez skarżącego przy spełnieniu wymogów z art. 1741 Kodeksu pracy. Nie zostało bowiem chociażby wykazane, a nawet podnoszone, aby za pisemną zgodą J. S. korzystał on z urlopu bezpłatnego u T. M., z którym łączy go umowa o pracę. Nie zostało też wykazane a nawet podnoszone aby w ramach ewentualnej umowy o pracę ze skarżącym J. S. otrzymywał od niego z tego tytułu wynagrodzenia będące koniecznym elementem stosunku pracy. Należy podzielić bowiem zajmowane w orzecznictwie stanowisko (zobacz m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 958/06 – LEX nr 243045), że zatrudnienie prowadzącego pojazd samochodowy kierowcę na podstawie umowy cywilnoprawnej, nie pozwala na przyjęcie, iż jest on pracownikiem przedsiębiorcy, a przewóz stanowi przewóz na potrzeby własne. Należy przy tym z całą mocą podkreślić, że skoro skarżący nie przedłożył umowy o pracę zawartej z kierowcą, to ocena charakteru stosunku prawnego jaki go z nim łączył wymagałaby szczegółowych ustaleń organów orzekających oraz ich oceny z punktu widzenia treści art. 22 Kodeksu pracy, co jak przyjmuje się w orzecznictwie należy do właściwości sądu powszechnego sądu pracy a nie organów administracji publicznej powołanych do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie transportu drogowego (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 3 października 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 834/05 – LEX nr 217289 i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1754/06 oraz WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I SA/Gl 639/08). Takiej odmiennej oceny spornego stosunku przez sąd pracy skarżący nie wykazał. W konsekwencji organy orzekające nie miały podstaw do przeprowadzenia w tym przedmiocie uzupełniającego postępowania dowodowego, którego brak zarzucał skarżący zarówno w odwołaniu jak i w skardze. Brak takiego postępowania nie mógł mieć zatem istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Z tego też względu za chybiony należy uznać zdaniem Sądu zarzut naruszenia przez organy orzekające treści art. 7 i 77 kpa. W tym względzie należy podnieść, że ewentualne późniejsze ustalenie przez sąd pracy, że kierowca J. S. był pracownikiem skarżącego stwarzałoby podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 kpa. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.