IV SA/Gl 873/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...]Nr [...], wydaną na podstawie art. art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. Nr 69 z 2008 r., poz. 415, ze zm.) Prezydent Miasta R. orzekł o uznaniu J. D. z dniem [...] za osobę bezrobotną i jednocześnie odmówił przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odmowa ta została uzasadniona tym, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 wskazanej wyżej ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni. Od powyższej decyzji J. D. złożył odwołanie wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, iż legitymuje się wymaganym okresem zatrudnienia o czym świadczy świadectwo pracy. Zaznaczył, że pracował jako inwalida i przez ostatnie pół roku chorował. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ustalił m.in., że strona zgłosiła się do rejestracji w dniu [...] r., przedkładając świadectwa pracy wykonywanej w okresie od 10.06.2001 r. do 31.08.2001 r.; od 01.09.2001r. do 31.05.2002 r. oraz od 01.06.2002 r. do 17.07.2009 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy. Ponadto w dniu [...] przedłożyła zaświadczenie o osiąganych zarobkach. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W przypadku strony okres podlegający badaniu zawiera się w przedziale od 14.03.2008 r. do 14.09.2009 r. Z załączonego do akt sprawy zaświadczenia wynika, że pomimo przepracowania w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji 12 miesięcy, w żadnym z miesięcy nie osiągnął wynagrodzenia w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Dlatego też za prawidłową uznał odmowę przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący J. D. zakwestionował powyższe rozstrzygniecie. Podniósł brak uwzględnienia przez organ odwoławczy okoliczności uniemożliwiających mu podjęcie zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy z powodu posiadanego stopnia niepełnosprawności. Ponadto wskazał na wysokość osiągniętego w miesiącu lipcu 2009 r. wynagrodzenia przekraczającą kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Do skargi strona załączyła kserokopię zaświadczenia o dochodach za okres trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego z dnia [...] W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Dodatkowo podniósł, że przedstawione zaświadczenie zawiera okresy, które mogłyby zostać uwzględnione przy ustaleniu uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych, jednakże strona nie udokumentowała w pełni 365 dni, które pozwoliłyby nabyć jej prawo do świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając w tych granicach legalność zaskarżonej decyzji nie sposób dostrzec naruszenia przepisów prawa. Istota sporu w niniejszej sprawie odnosi się do kwestii związanej z prawem skarżącego do zasiłku do bezrobotnych. Przesłanki nabycia prawa do przedmiotowego zasiłku określa art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. Nr 69 z 2008 r., poz. 415, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji". Przepis ten enumeratywnie wymienia okresy pracy oraz inne okresy zaliczane do okresu uprawniającego do zasiłku. Regulacja ta ma charakter kompleksowy oraz wyczerpujący. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit a ustawy o promocji, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli: - nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz - w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, Z treści powyższego przepisu wynika, iż warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia wynoszącego co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest uzyskiwanie w powyższym okresie wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy. Problem stosowania tego przepisu w odniesieniu do wymogu osiągania minimalnego wynagrodzenia przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzającym dzień zarejestrowania w stosunku do osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy był już rozważany w orzecznictwie. Tylko w jednym wyroku z dnia 18.07.2006 r. sygn. akt I OSK 175/06, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że w stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia ma być ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.). Pogląd ten nie został podtrzymany w późniejszych orzeczeniach tego Sądu. Obecnie w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że zawarte w art. 71 ust. 2 lit. a ustawy o promocji określenie "minimalne wynagrodzenie za pracę" należy rozumieć jako kwotę określoną na podstawie art. 4 ust. 1 w związku z art. 2 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu (por. wyrok NSA z 23.10.2009 r. sygn. akt I OSK 330/09, publik. w Internecie - CBOSA). Chodzi więc o wynagrodzenie faktycznie otrzymywane, a nie to, które pracownik mógł otrzymywać, będąc zatrudnionym w innym, wyższym wymiarze czasu pracy (tak już wcześniej w wyroku NSA z 7.09.2006 r. sygn. akt I OSK 333/06, por. też wyroki WSA w Opolu z dnia 9.11. 2006 r. sygn. akt II SA/Op 509/06, WSA w Olsztynie z 16.12.2008 r. sygn. akt II SA/Ol 909/08, WSA w Gliwicach z dnia 6.05.2010r. sygn. akt IV SA/Gl 596/09). Sąd w pełni podzielił przedstawioną wyżej powszechną linię orzeczniczą. Zatem bez względu na wymiar czasu pracy, w przeliczeniu na okres miesiąca kwota wynagrodzenia winna odpowiadać co najmniej kwocie minimalnego wynagrodzenia. W przedmiotowej sprawie skarżący był zatrudniony jako strażnik ochrony mienia od 01.09.2001 r. do 17.07.2009 r. z tym, że od 01.08.2004 do 17.07.2009 r. na 0,97 etatu, co wynika ze znajdującego się w aktach świadectwa pracy (k-5 akt adm.). Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący w okresie 18 miesięcy przed rejestracją tj. od 14.03.2008 r. do 14.09.2009 r. przepracował wymagane 365 dni. Jednakże nie udokumentował osiągania przez ten okres, a więc okres 365 dni, wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy. Z zalegającego w aktach administracyjnych zaświadczenia o zarobkach wynika, że w 2008 r. w miesiącach kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień skarżący otrzymywał wynagrodzenie w wysokości poniżej obowiązującego wówczas minimalnego wynagrodzenia wynoszącego 1126 zł. Natomiast w okresie od 18.07.2009 r. do 14.09.2009 r. (tj. do dnia rejestracji) nie pozostawał w zatrudnieniu. Powyższe wskazuje, że pozostały okres nie przekracza 365 dni. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że ustalenia organu odwoławczego odnośnie niespełnienia przez skarżącego wymogu osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie 365 dni, mają pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Odmowa przyznania skarżącemu prawa do zasiłku, mimo jego subiektywnych odczuć, była więc zasadna. Natomiast podnoszona przez skarżącego kwestia niepełnosprawności wiąże się z opłacaniem składki na Fundusz Pracy. Przedsiębiorcy wymienieni w art. 105 ustawy o promocji oraz zakłady aktywności zawodowej nie opłacają składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników o znacznym i umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Można tylko zauważyć, że zgodnie z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z dnia 09.02.2007 r. skarżący został zaliczony do lekkiego stopnia niepełnosprawności na trwałe. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 20902 r., poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.