II FSK 2024/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.), Sędziowie: NSA Stefan Babiarz, WSA del. Bartosz Wojciechowski, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. G.–L. i R. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 134/11 w sprawie ze skargi B. G.–L. i R. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B z dnia 20 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. G.–L. i R. L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2011 r., I SA/Bd 134/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę B. G. i R. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 20 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym: W dniu 6 sierpnia 2010 r. strona wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że B. G. (dalej: "skarżąca") otrzymała z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego w T. stypendium w ramach projektu "Stypendium dla doktorantów 2008/2009-ZPORR" realizowanego w ramach Działania 2.6 "Regionalne strategie innowacyjne i transfer wiedzy" Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego, finansowanego w 75% ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. W ramach projektu skarżącej zostało przyznane stypendium w kwocie 35.550 zł brutto, z czego kwota 26.662,50 zł stanowiła środki z Europejskiego Funduszu Społecznego, a kwota 8.887,50 zł – środki budżetu Państwa. W ocenie strony stypendium to z mocy art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", jest zwolnione z opodatkowania. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II FSK 874/07, składając jednocześnie wraz z wnioskiem korektę zeznania podatkowego. Decyzją z dnia 23 września 2010 r. organ podatkowy pierwszej instancji określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 7.167 zł. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem skarżący złożyli odwołanie, w którym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na uwzględnienie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. korekty zeznania i dokonanie zwrotu podatku zgodnie z korektą. Ewentualnie strona wniosła o wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 2.355 zł, po uwzględnieniu nadpłaty podatku wynikającej z opodatkowania dochodów pochodzących z bezzwrotnej pomocy, dokonanej przez płatnika, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w T. w kwocie 4.812 zł. W przypadku gdyby organ drugiej instancji po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji nie znalazł podstaw do orzeczenia co do istoty sprawy, skarżący wnieśli o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. poprzez błędną jego wykładnię. Ponadto strona wskazała na sprzeczność zaskarżonej decyzji, która nie uwzględnia dokonanej korekty zeznania podatkowego z dokonanym przez organ podatkowy faktycznym zwrotem podatku w wyniku uwzględnienia tej korekty. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia 20 grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił zaskarżoną decyzję i określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 7.154 zł. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. i w tym kontekście wskazał na art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. z 2004 r. Nr 116 poz. 1206) podnosząc jednocześnie, że wypłata środków unijnych następuje po wykonaniu określonego projektu lub jego etapu, po przedstawieniu dowodów świadczących o poniesionych przez beneficjenta wydatkach. Elementem niezbędnym dla przekazania przez Komisję Europejską określonej kwoty środków finansowych przeznaczonych na refundację wydatków jest weryfikacja i potwierdzenie wniosków o płatność przez poszczególne instytucje zaangażowane w proces przepływu środków. Organ wskazał ponadto, że jednostki realizujące projekty współfinansowane z funduszy strukturalnych mogą ubiegać się o środki na prefinansowanie. Beneficjent pomocy otrzymuje środki pożyczone z budżetu państwa, a nie środki pochodzące wprost z bezzwrotnej pomocy sfinansowanej z budżetu Unii Europejskiej. Reasumując organ stwierdził, że przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny oraz ustawowe unormowania wskazują, że wydatki związane z realizacją przedmiotowego projektu ponoszone były przez beneficjenta - Urząd Marszałkowski Województwa Kujawsko-Pomorskiego, a następnie zwracane w części wydatków kwalifikowanych po złożeniu wniosków o płatność. Wypłata należności finansowych dla osób biorących udział w projekcie była niezależna od otrzymywanych funduszy, stypendia były wypłacone ze środków Urzędu Marszałkowskiego, a dopiero następnie były refundowane w części dotacją z Europejskiego Funduszu Społecznego Unii Europejskiej - 75% i w części z budżetu Państwa - 25%. Skoro otrzymywane przez skarżącą środki finansowe na podstawie zawartej umowy stypendialnej były wypłacane ze środków własnych beneficjenta, a dopiero w późniejszym okresie pokrywane ze środków pomocowych (w chwili wypłaty nie pochodziły od podmiotów wskazanych przepisem), to nie została spełniona przesłanka określona pod lit. a) art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f., co stanowi już o braku podstaw do zastosowania przedmiotowego zwolnienia. Odnosząc się natomiast do kwestii spełnienia przez stronę drugiej przesłanki określonej w art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b) u.p.d.o.f. organ stwierdził, że podmiotem bezpośrednio realizującym projekt jest Urząd Marszałkowski Województwa Kujawsko-Pomorskiego, ponoszący wydatki na jego realizację w postaci m. in. stypendiów ufundowanych zgodnie z zakreślonymi przez siebie zasadami ich przyznawania czy kosztów wynagrodzeń personelu przygotowującego ramy i zasady przyznawania, a także monitorujących jego realizację. Wskazana instytucja samorządowa określa zasady, na jakich mogą zostać przyznane stypendia dla doktorantów, dokonuje oceny zasadności składanych wniosków o przyznanie stypendium, oceniając zgodność wniosku z celami projektu, monitoruje i raportuje realizację projektu oraz wnioskuje o częściowy zwrot wydatkowanych na realizację projektu środków własnych. Natomiast studenci studiów doktoranckich, realizując wykonywane przez siebie prace badawcze z różnych dziedzin, pośrednio przyczyniają się do realizacji strategicznego celu głównego (projektu), jakim jest wzmacnianie współpracy pomiędzy sektorem badawczo-rozwojowym a gospodarką oraz wdrażanie innowacyjnych rozwiązań, a który bezpośrednio realizowany jest w ramach projektu stypendialnego stworzonego przez Urząd Marszałkowski. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu, nie została zatem również spełniona przesłanka wymieniona w art. 21 ust. 1 pkt 46 lit b) u.p.d.o.f. W konsekwencji, uzyskany przez podatnika przychód otrzymany z tytułu umowy stypendialnej w ramach "Stypendia dla doktorantów 2008/2009-ZPORR" nie spełnia przesłanek umożliwiających zastosowanie zwolnienia, określonego w art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. Ponadto organ rozważył możliwość zastosowania zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 39 wymienionej ustawy wskazując w tym zakresie, że stanowiskiem z dnia 18 czerwca 2009 r. Rada Główna Szkolnictwa Wyższego w sprawie zasad przyznawania stypendiów Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego w ramach projektu "Stypendia dla doktorantów 2008/2009-ZPORR" negatywnie zaopiniowała przedstawiony jej regulamin przyznawania stypendiów. Biorąc zatem pod uwagę, że w ramach ww. przepisu, zwolnieniu od podatku podlegają uzyskane stypendia, o ile zasady ich przyznawania zostały na wniosek projektodawcy zatwierdzone przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego po zasięgnięciu opinii Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, uzyskane przez skarżącego świadczenie nie może korzystać ze zwolnienia od podatku na tej podstawie. Jednocześnie organ odwoławczy skorygował wysokość odliczenia z tytułu ulgi na małoletnie dzieci z kwoty 1 933,74 zł na kwotę 1946,07 zł. zgodnie z art. 27f ust. 2 u.p.d.o.f. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że spełniają obydwie przesłanki określone w omawianym przepisie. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt lI FSK 874/07 wskazali, że sposób wypłaty środków finansowych jest kwestią techniczną, która nie ma znaczenia w przypadku instytucji zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Kluczowe znaczenie ma ustalenie źródła pochodzenia środków składających się na bezzwrotną pomoc, czyli podmiotu, który ostatecznie ponosi ekonomiczny ciężar bezzwrotnej pomocy. Według strony, bezzwrotna pomoc faktycznie pokrywana jest ze środków pożyczonych przez instytucję wdrażającą z budżetu Państwa na prefinansowanie realizowanego projektu i dopiero po refundacji przez Unię Europejską kosztów danego projektu, publiczne środki wspólnotowe wpływają bezpośrednio do budżetu Państwa. W rezultacie ekonomiczny ciężar pomocy ponoszą ostatecznie instytucje Unii Europejskiej. W dalszej części skargi strona wskazała, że realizując swoje prace badawcze bezpośrednio uczestniczy w realizacji programu, którego wykonanie polega w głównej mierze na prowadzeniu prac naukowo-badawczych. Skarżący podnieśli, iż Urząd Marszałkowski nie jest bezpośrednim realizatorem celów programu, ponieważ jako instytucja wdrażająca realizację programu podejmuje jedynie działania administracyjne i finansowe służące jego realizacji. Końcowo wskazali, iż skarżąca korzystając ze środków unijnych ma statut beneficjenta ostatecznego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Odwołał się do dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f., wskazując na przesłanki zwolnienia- źródło środków z bezzwrotnej pomocy programów ramowych badań UE i bezpośrednią realizację programu. Odnośnie do pierwszej z przesłanek, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. a u.p.d.o.f. Sąd uznał zasadność stanowiska skarżącej, co do tego, że źródłem finansowania programu są środki unijne, pochodzące z funduszy strukturalnych Wspólnot Europejskich. Wskazał na podstawy prawne funkcjonowania Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004-2006 oraz odwołał się do regulacji szczegółowych, normujących przede wszystkim zasady przepływu środków z funduszy strukturalnych. W oparciu o przywołane przepisy stwierdził, że sposób wypłaty środków finansowych pochodzących z bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej w latach 2004 – 2006 pozostawał wyłącznie kwestią techniczną, nieistotną z punktu widzenia oceny źródła pochodzenia środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych w ramach funduszy strukturalnych. W tym przypadku decydujące znaczenie dla oceny źródła pochodzenia tych środków ma ustalenie podmiotu, który ostatecznie ponosi ekonomiczny ciężar bezzwrotnej pomocy. W konsekwencji Sąd uznał za nieprawidłowe stanowisko organów obu instancji, że nie została spełniona przesłanka z art. 21 ust 1 pkt 46 lit a) u.p.d.o.f. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił natomiast pogląd organu odwoławczego, że nie został spełniony warunek wynikający z art.21 ust. 1 pkt 46 lit. b) u.p.d.o.f. Zdaniem Sądu dla oceny, czy skarżąca jest podatnikiem bezpośrednio realizującym cel programu przesądzającego znaczenia nie ma jej status beneficjenta ostatecznego. Niewątpliwie skarżąca, realizując swoje prace badawcze, w pewien sposób przyczynia się do realizacji celu programu, jednakże ustawodawca omawianą ulgę adresuje tylko do tych podmiotów, które cel programu realizują bezpośrednio. Tymczasem celem programu, w ramach którego finansowane jest stypendium dla skarżącej, jest tworzenie warunków wzrostu konkurencyjności regionów oraz przeciwdziałanie marginalizacji niektórych obszarów w taki sposób, aby sprzyjać długofalowemu rozwojowi gospodarczemu kraju, jego spójności ekonomicznej, społecznej i terytorialnej oraz integracji z Unią Europejską. Skarżąca jedynie uczestniczy w realizacji projektu, którego cel jest znacznie szerszy niż przedmiot umowy zawartej z Urzędem Marszałkowskim. To ten ostatni określał zasady przyznawania stypendiów, oceniał zasadność składanych wniosków, nadzorował i składał raporty z realizacji programu. Skoro tylko łączne spełnienie przesłanek wskazanych pod lit. a) i b) art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. warunkuje ustanowienie zwolnienia podatkowego, to niespełnienie przez podatniczkę jednej z nich skutkować musiało oddaleniem skargi. W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący domagali się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 20002 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi administracyjnemu pierwszej instancji na podstawie art. 185 p.p.s.a. oraz zasądzenia od organu podatkowego na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b u.p.d.o.f. poprzez niezastosowanie powołanego przepisu w okolicznościach, gdy znajduje on zastosowanie i błędne przyjęcie, że podatnikom nie przysługuje przewidziane w powołanym przepisie zwolnienie od podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący szczegółowo przedstawili cel programu, w ramach którego finansowane było stypendium dla skarżącej oraz sposoby jego realizacji poprzez m.in. badania prowadzone przez podatniczkę. Ponadto zwrócono uwagę na szczególny rodzaj umowy stypendialnej – w ocenie strony skarżącej prowadzenia kompleksowych badań naukowych, które są podstawą rozprawy doktorskiej, nie można uznać za wykonywanie określonych czynności w ramach zlecenia. Ich wykonanie zapewnia bezpośrednią realizację celów programu, który w ramach stypendium jest finansowany. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżących na rzecz organu administracji, kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, pod rozwagę z urzędu bierze wyłącznie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres kontroli instancyjnej zakreśla strona składająca skargę kasacyjną. Sąd rozpoznający środek odwoławczy nie tylko nie jest zobowiązany, ale też nie jest uprawniony, do badania prawidłowości zaskarżonego orzeczenia w innym, niż wynikający ze skargi kasacyjnej, aspekcie. Nie wolno mu także precyzować wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów czy też zastępować strony skarżącej w ich formułowaniu. Pogląd ten nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, wyrażany był wielokrotnie przez Naczelny Sąd Administracyjny (przykładowo w wyrokach z dnia 6 września 2009r., I FSK 1636/11, LEX nr 1218336, z dnia 27 czerwca 2012r., II FSK 2630/10, LEX nr 1217405). W badanej sprawie nie stwierdzono wystąpienia którejkolwiek z przesłanek, o których mowa w art.183 § 2 p.p.s.a., skutkujących nieważnością postępowania. Ocenie podlega w związku z tym jedynie zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej. Została ona oparta wyłącznie na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego. Precyzując zarzut strona skarżąca wskazała, że " w szczególności" doszło do naruszenia art.21 ust. 1 pkt 46 lit. b u.p.d.o.f. poprzez "jego niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach, gdy znajduje on zastosowanie i błędne przyjęcie, że podatnikom nie przysługuje przewidziane w powołanym przepisie zwolnienie od podatku dochodowego od osób fizycznych". W związku z tym, że nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego precyzowanie podstaw kasacyjnych, mimo użytego przy formułowaniu podstaw kasacyjnych wyrażenia "w szczególności", sugerującego, że w sprawie doszło do naruszenia innych jeszcze, niż wyraźnie wskazane przez stronę, przepisów prawa, ocenie podlegać będzie wyłącznie zarzut naruszenia art.21 ust. 1 pkt 46 lit. b u.p.d.o.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Ta forma naruszenia ma miejsce, gdy sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej subsumcji – uznał nieprawidłowo, że w ustalonym stanie faktycznym określony przepis ma zastosowanie, choć stan ten nie odpowiadał stanowi hipotetycznemu zawartemu w tej normie bądź (jak wywodzi się w skardze kasacyjnej) uznał nieprawidłowo, że przepis ten nie ma zastosowania do ustalonego stanu faktycznego, choć stan ten odpowiadał hipotezie normy prawnej. Zbadanie, czy doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie możliwe jest zatem w sytuacji, gdy stan faktyczny, stanowiący podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, nie budzi wątpliwości i jest bezsporny (por. poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012r., II FSK 2490/10, LEX nr 1217390, z dnia 20 stycznia 2012r., I FSK 391/11, LEX 1122853, z dnia 28 września 2011r., II OSK 1516/10, LEX nr 1068028). Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może służyć podważaniu stanu faktycznego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2011r., II OSK 1261/11, LEX nr 1151830, z dnia 21 października 2010r., II OSK 1641/09, LEX nr 746703). Wiążący dla oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego będzie w związku z tym w tej sprawie stan faktyczny przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny za podstawę orzekania. Sąd ten przyjął, jak wynika z uzasadnienia (s.10), że skarżąca realizowała cel programu, finansowanego częściowo ze środków Unii Europejskiej jedynie pośrednio. Przedmiot umowy między nią a Urzędem Marszałkowskim nie wyczerpywał bowiem całości celu programu. Ponadto to Urząd Marszałkowski podejmował działania, związane z określeniem zasad, na jakich mają być przyznawane stypendia dla doktorantów, oceniania zasadności wniosków w kontekście realizacji celów programu, on też nadzorował i składał raporty z realizacji programu. Ustaleń tych strona skarżąca, jak wskazano wyżej, skutecznie nie podważyła. W orzecznictwie za ugruntowany już uznać można pogląd, że podatnikiem bezpośrednio realizującym cel programu, o którym mowa w art.21 ust. 1 pkt 46 lit. b u.p.d.o.f., może być jedynie taki podmiot, któremu powierzono w sensie ekonomicznym i technicznym realizację konkretnego projektu i który ponosi pełną odpowiedzialność za jego wykonanie (tak m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010r., II FSK 517/09, z dnia 28 maja 2010r., II FSK 1265/09, z dnia 14 lutego 2013r., II FSK 1346/11, wszystkie dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przyjętych przez Sąd pierwszej instancji i wiążących także Naczelny Sąd Administracyjny ustaleń w tej sprawie wynika, że w tym przypadku podmiotem takim było Województwo Kujawsko-Pomorskie, w imieniu którego działał Urząd Marszałkowski. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu tego wyroku, środki unijne przeznaczone były na tworzenie warunków wzrostu konkurencyjności regionów oraz przeciwdziałanie marginalizacji niektórych obszarów. Celem ogólnym Działań 2.6 Regionalne strategie innowacyjne i transfer wiedzy, wchodzącego w skład tego programu, jest podniesienie potencjału regionów w sferze innowacji, poprzez wzmocnienie współpracy pomiędzy sektorem badawczo-rozwojowym a gospodarką. Środkiem realizacji tego celu miało być min. wspieranie działania i budowanie regionalnych systemów innowacji. Jak wynika ze znajdującego się w aktach Regulaminu rekrutacji, warunków oraz trybu przyznawania i przekazywania stypendiów dla najlepszych absolwentów szkół wyższych kontynuujących naukę na studiach doktoranckich z zakresu nauk ścisłych, technicznych i innych dziedzin naukowych przyczyniających się do rozwoju strategicznych obszarów województwa kujawsko-pomorskiego, stypendia te były przeznaczone na wskazane przez stypendystów cele w postaci pokrycia wydatków związanych z przygotowaniem rozprawy doktorskiej. Rozliczać się oni mieli wyłącznie z poniesionych wydatków, które musiały odpowiadać wskazanym we wniosku, mieli też pewne obowiązki związane z ujawnianiem źródła pochodzenia środków ze stypendium. Nie mieli natomiast obowiązku zwrotu środków w sytuacji, gdy przykładowo nie przedstawili rozprawy doktorskiej bądź prace badawcze nie przyniosły efektów w postaci zwiększenia innowacyjności czy też praca nie służyła wprowadzeniu na rynek nowatorskich rozwiązań produkcyjnych (nie odpowiadali za końcowy efekt swoich badań). Celem programu było bowiem stworzenie warunków do prowadzenia prac badawczych, a nie – osiągnięcie określonego, wymiernego efektu tych badań. Z tych względów podmiotem realizującym bezpośrednio cel programu było Województwo Kujawsko-Pomorskie (reprezentowane przez Urząd Wojewódzki), które koordynowało i podejmowało przedsięwzięcia mające zwiększyć innowacyjność, a nie osoby, które (jak skarżąca) otrzymały wsparcie finansowe prowadzonych przez siebie badań (były ostatecznym beneficjentem środków unijnych po spełnieniu warunków określonych przez instytucję realizującą program). Z tych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1, art.205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a, ust.2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 490).