I FSK 2114/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Sylwester Marciniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2367/10 w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W.B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2367/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "E." W.B. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 16 lipca 2010 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. 2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 20 stycznia 2010 r., określającą W.B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "E." zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień i maj 2006 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym we wrześniu 2006 r. w kwotach innych, niż wykazano w deklaracjach podatkowych. W trakcie postępowania kontrolnego ustalono bowiem, że podatnik odliczał podatek naliczony wykazany w wystawionych przez "T." K. J. P., "P." P. R. L. oraz AGENCJA "K." P.B. fakturach VAT, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wobec tego organy przyjęły, że podatnik nie był uprawniony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tych fakturach. 3. W skardze do WSA w Warszawie podatnik zarzucił organom podatkowym naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p.") przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywatela do organów podatkowych i niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżący wskazał ponadto na naruszenie art. 123 § 1, art. 180 § 1, w zw. z art. 188 i art. 190 § 2 O.p., przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności przy przesłuchiwaniu świadków, będących jednocześnie stronami i właścicielami rzekomo fikcyjnych firm. W ocenie skarżącego włączenie protokołów z przesłuchań świadków z postępowania karnego (karnego skarbowego) stanowi naruszenie tej zasady, a rozstrzygnięcie oparte na takich dowodach musi w każdym przypadku być uznane za naruszające w istotnym stopniu przepisy postępowania, nawet jeśli skarżący miał zapewnioną możliwość zapoznania się z protokołami zeznań świadków. Skarżący argumentował, powołując się w szczególności na wyroki NSA z 24 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 825/99 oraz WSA w Krakowie z 11 lutego 1998 r., sygn. akt I Sa/Kr 801/97, że w związku z brzmieniem art. 192 O.p., dowody osobowe muszą zostać ponowione na potrzeby postępowania podatkowego. Pismami z 12 kwietnia i 8 sierpnia 2011 r. skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz o umorzenie postępowania ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ, wystąpił do WSA w Warszawie z wnioskiem o przeprowadzenie dowodów z dokumentów opisanych w tym piśmie. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu. W jego ocenie okoliczności faktyczne wzięte pod uwagę przez organ dają podstawę do stwierdzenia, że zakwestionowanie prawa do odliczenia z faktur dotyczących współpracy skarżącego z "T." K. J. P., AGENCJĄ "K." oraz z "P." P.R. L. było zasadne, w świetle przepisów art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a i pkt 4 lit. a oraz art. 106 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "u.p.t.u."). O niezrealizowaniu czynności wskazanych na spornych fakturach przez ich wystawców świadczą – zdaniem Sądu – zeznania złożone w Prokuraturze Okręgowej w S. oraz w W., jak również w Urzędzie Kontroli Skarbowej w W. P.R.L. oświadczył wówczas, że "P." nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, a jego obowiązkiem było jedynie pobieranie pieniędzy z założonego na firmę "P." konta bankowego. Z jego zeznań wynika również, że przekazał pieczątkę firmy J.S., który miał ją wykorzystać do fałszowania faktur. W zeznaniach złożonych w Urzędzie Kontroli Skarbowej w W. dnia 24 listopada 2009 r. P.R.L. ponownie przyznał, iż jego firma nie świadczyła żadnych usług, a faktycznym celem jej powołania było wytwarzanie fikcyjnych faktur, niepotwierdzających czynności w nich opisanych. Twierdzenia te są zbieżne z okolicznościami opisanymi przez K.J.P., J.P.S. oraz P.B., który stwierdził, iż do wystawiania tzw. pustych faktur wykorzystywana była również AGENCJA "K." oraz firmy "T." I "P.", a wśród odbiorców tego typu faktur, dotyczących robót budowlanych, była firma "E.". Sąd zwrócił uwagę, że skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających wykonanie czynności objętych spornymi fakturami. O niezrealizowaniu tych usług przez "T.", "P." oraz AGENCJĘ "K." świadczy – w ocenie Sądu – również brak zaplecza osobowego w tych firmach. Zarówno K.J.P., P.R.L., jak i P.B. stwierdzili, że nie zatrudniali żadnych pracowników w swoich firmach, a sami nie posiadali wykształcenia i uprawnień budowlanych. Również skarżący nie podał informacji na temat osób zatrudnionych przez te firmy, pracujących przy usługach wymienionych w zakwestionowanych fakturach. Stwierdzenie powyższych okoliczności nastąpiło – zdaniem Sądu – zgodnie z przepisami zawartymi w Dziale IV O.p. Sąd podkreślił, że ocena dowodów zebranych w ramach postępowania podatkowego należy do organu, który nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów i dokonuje oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania, opartego na zebranym materiale dowodowym. Sąd nie może natomiast podważać dokonanej oceny, jeżeli organ nie naruszył zasad logiki, doświadczenia życiowego, traktował dowody jako zjawiska obiektywne i dokonał oceny dowodów we wzajemnym powiązaniu. Odnosząc się do zarzutu nieponowienia przesłuchania świadków w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji podatkowych Sąd podniósł, że z materiału zgromadzonego w sprawie bezsprzecznie wynikało, że organ miał podstawy do zakwestionowania spornych faktur. Ta okoliczność – zdaniem Sądu – wpływa na ocenę przydatności ponownego przesłuchania świadków w postępowaniu podatkowym. Sąd podkreślił, że przepis art. 180 § 1 O.p. formułuje zasadę otwartego systemu dowodów oraz równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń, co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu. Zatem dowody przeprowadzone bezpośrednio przez organ w postępowaniu podatkowym mają tę samą moc dowodową, co dowody zgromadzone w innych postępowaniach i podlegają swobodnej ocenie organu. Nie ma zatem powodu, aby z treści art. 180 i art. 181 § 1 O.p. wywodzić jakiekolwiek ograniczenie organów podatkowych w zakresie możliwości wykorzystywania jako dowodów w sprawie materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach. Sąd wskazał, że żądanie powtórzenia w postępowaniu podatkowym dowodu z przesłuchania świadka dla zrealizowania zasady czynnego udziału strony w tym przesłuchaniu i zadośćuczynienia żądaniu strony przeprowadzenia dowodu z art. 188 O.p. jest uzasadnione tylko wówczas, gdy strona ta wskaże na konkretne istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności w tych zeznaniach, w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący w toku postępowań poprzedzających wydanie zaskarżonych decyzji nie przedstawił ani nie wskazał na dowody potwierdzające, iż sporne faktury dokumentują zdarzenie gospodarcze, które zaistniało między wskazanymi w nich podmiotami, stąd też nie można uznać, iż włączenie przez organ do materiału dowodowego przedmiotowej sprawy m.in. zakwestionowanych przez skarżącego protokołów przesłuchań, stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia granicy swobodnej oceny dowodów, bowiem organ odwoławczy rozważył całość zebranego materiału dowodowego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Nadto sąd podkreślił, że faktura stanowiąca podstawę do odliczenia podatku naliczonego musi być, jak już zaznaczono, poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia, ale także odzwierciedlać prawidłowy przebieg zdarzeń gospodarczych. Odnośnie zaś wniosków dowodowych zawartych w pismach skarżącego i ponowionych na rozprawie sąd I instancji podniósł, że postępowanie przed sądem administracyjnym nie stanowi przedłużenia postępowania administracyjnego. Wynika to z odmiennych celów postępowania przed sądem administracyjnym. Sąd administracyjny nie rozpoznaje sprawy podatkowej, ale powołany jest do przeprowadzenia kontroli pod względem zgodności z prawem, w szczególności decyzji (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Konsekwencją tak określonych zadań sądu administracyjnego jest to, iż nie dokonuje on własnych ustaleń poprzedzonych oceną dowodów. Powołane przez skarżącego we wnioskach dowodowych dokumenty z przedstawionych względów oraz wobec prawidłowych ustaleń poczynionych przez organy podatkowe nie mogą liczyć na uznanie. W opozycji do prawidłowych ustaleń organów nie stoją dokumenty przedłożone przez skarżącego w toku postępowania przed sądem administracyjnym. Skarżący przedłożył bowiem dokumenty potwierdzające wykonanie usług przez firmę "E." na rzecz Spółek "En.", "C." S.A. "P." S.A. oraz firmy "N." N.Ś., a więc związane z przeprowadzoną przez skarżącego sprzedażą. W toku postępowań poprzedzających wydanie zaskarżonych decyzji, jak i później skarżący nie przedstawił natomiast dokumentów potwierdzających wykonanie czynności objętych przedmiotowymi fakturami. W ocenie sądu I instancji organ wydał zaskarżone decyzje w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jak i nie budzącą zastrzeżeń jego ocenę, a w konsekwencji poprawne zastosowanie przepisów prawa materialnego. Z tego względu sąd I instancji na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. 6. Podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie: 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 , art. 145 § 1 pkt 2 lit. c P.p.s.a., przez nieprawidłową kontrolę legalności decyzji, polegającą na braku uchylenia przez Sąd zaskarżonych decyzji, mimo że naruszały one przepisy art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w ten sposób, że uniemożliwiły wykazanie przez skarżącego, że roboty objęte zakwestionowanymi fakturami zostały w rzeczywistości zrealizowane, a ponadto wskazywały na przekroczenie przez organ podatkowy granic swobodnej oceny dowodów, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., przez naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, przez błędne uznanie przez Sąd, że organ podjął wszelkie niezbędne czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1, art. 180 § 1 w zw. z art. 188 i art. 190 § 2 O.p., przez naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, przez błędne uznanie przez Sąd, że organ zapewnił skarżącemu czynny udział w postępowaniu, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p., przez zaakceptowanie przez Sąd dowolnej i wybiórczej oceny dowodów dokonanej przez organy podatkowe, 5. art. 151 P.p.s.a., przez jego zastosowanie, podczas gdy skargi winny zostać uwzględnione, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, Przy tak sformułowanych zarzutach skargi kasacyjnej strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Pismem z dnia 28 września 2012 r. strona skarżąca uzupełniła uzasadnienie zarzutów kasacyjnych poprzez odwołanie się do wyroków w sprawach rozstrzygniętych przez TSUE z dnia 21 czerwca 2012 r. (C 80/11 i C 142/11) oraz przez NSA z dnia 26 czerwca 2012 r. o sygn. akt I FSK 1200/11 i IFSK 1201/11. 7. Dyrektor Izby Skarbowej nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną, a występujący w jego imieniu na rozprawie kasacyjnej pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 8. Skarga kasacyjna skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. 9. Sformułowanymi zarzutami naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca pragnie wykazać, że uchybienie tym przepisom uniemożliwiło wykazanie przez skarżącego, że roboty objęte zakwestionowanymi fakturami zostały w rzeczywistości zrealizowane, a ponadto nastąpiło przekroczenie przez organ podatkowy granic swobodnej oceny dowodów. Jednakże uzasadnienie sformułowanych zarzutów naruszenia art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. oraz art. 188 i art. 190 § 2 O.p., nie wykracza poza ogólniki i sprowadza się do polemiki z ustaleniami poczynionymi w tej sprawie przez organy podatkowe. Zasadniczy zarzut strony skarżącej sprowadza się do nieponowienia przesłuchania K.J.P., P.B., P.L. i J.S. z udziałem podatnika, co zdaniem strony pozbawiło ją możliwości zadawania pytań dotyczących zasad współpracy podatnika ze świadkami. Kwestia ta była jednak przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji, który w sposób prawidłowy i wyczerpujący odniósł się do tego zagadnienia, niepodzielając argumentacji strony. Trafnie Sąd ten przede wszystkim wskazał, że żądanie powtórzenia w postępowaniu podatkowym dowodu z przesłuchania świadka dla zrealizowania zasady czynnego udziału strony w tym przesłuchaniu z art. 123 § 1 O.p. i zadośćuczynienia żądaniu strony przeprowadzenia dowodu z art. 188 O.p. jest uzasadnione tylko wówczas, gdy strona ta wskaże na konkretne istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności w tych zeznaniach, w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym. Podnieść także należy, że zarówno Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W., jak i Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyznaczył skarżącemu termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału, lecz nie skorzystał on z przysługującego uprawnienia. Również wnosząc odwołanie skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do wyjaśnienia lub sprzeczności w zeznaniach K.P., P.B., P.L. i J.S. w porównaniu z zebranym materiałem dowodowym. Podobnie w skardze kasacyjnej wskazano jedynie, że "ponowne przesłuchanie świadków dałoby możliwość weryfikacji ich zeznań w konfrontacji z pytaniami podatnika, w zakresie poszczególnych czynności objętych zakwestionowanymi fakturami, a co za tym idzie wątpliwości związanych ze stanem faktycznym, sprawy". Czyli jak widać, w dalszym ciągu strona skarżąca abstrahuje od konkretów, bazując jedynie na stwierdzeniach ogólnikowych i hipotetycznych. Strona skarżąca w toku postępowań poprzedzających wydanie zaskarżonych decyzji nie przedstawiła ani nie wskazała na jakiekolwiek dowody potwierdzające, iż sporne faktury dokumentują zdarzenie gospodarcze, które zaistniało między wskazanymi w nich podmiotami. Nie można uznać, iż włączenie przez organ do materiału dowodowego przedmiotowej sprawy m.in. zakwestionowanych przez skarżącą protokołów przesłuchań, stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Wskazać przy tym należy, że Ordynacja podatkowa przewiduje wyjątki od zasady bezpośredniości postępowania dowodowego z art. 190 O.p. Odstępstwo od tej reguły wprowadza art. 181 O.p., dopuszczając aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach, w tym także w postępowaniu karnym lub innym postępowaniu kontrolnym. W konsekwencji stwierdzić trzeba, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w takich postępowaniach, a korzystanie przez organy z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie narusza jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej, w tym przywołanych przez stronę. Przeciwne twierdzenie - jak słusznie stwierdzono w wyroku NSA z dnia 12 lipca 2011 r. I FSK 868/10 - jest wadliwe chociażby z punktu widzenia zasady racjonalności prawodawcy i wewnętrznej niesprzeczności prawa. Jeśli bowiem jeden przepis prawa dopuszcza możliwość określonego działania, to skorzystanie z tej możliwości nie może być jednocześnie uznane za naruszające inne normy prawne. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków pozbawiła ją prawa do obrony - w przypadku dowodów uzyskanych bez udziału strony (np. przez włączenie do akt sprawy protokołów przesłuchań z innych postępowań). Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.) - a więc i prawo strony do obrony jej stanowiska - realizowana jest poprzez zaznajomienie strony z tymi dowodami i umożliwienie jej wypowiedzenia się w ich zakresie i przedstawienie kontrdowodów. W przedmiotowej skardze kasacyjnej nie zarzucono, że organy nie umożliwiły stronie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w sprawie, w szczególności przez złożenie wyjaśnień. Należy również zauważyć, że stanowisko o możliwości korzystania z zeznań złożonych w toku innych postępowań jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie - przykładowo można wskazać na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 września 2008 r., I FSK 1128/07; z 29 stycznia 2009 r., I FSK 1916/07; z 24 lutego 2009 r., I FSK 1975/07; z 29 czerwca 2010 r., I FSK 586/09; z 21 grudnia 2007 r. II FSK 176/07; z 18 maja 2006 r., I FSK 831/05; z 28 kwietnia 2010 r., I FSK 121/09; z 29 października 2010 r., I FSK 2045/08, z 7 grudnia 2010 r., I FSK 1652/09, z 11 stycznia 2011 r., I FSK 323/10. 10. Za bezzasadny także należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p., przez zaakceptowanie przez Sąd dowolnej i wybiórczej oceny dowodów dokonanej przez organy podatkowe. Również i w tym zakresie uzasadnienie zarzutu kasacyjnego na stronie 6 skargi kasacyjnej sprowadza się do ogólnikowego stwierdzenia, że organ ustalając stan faktyczny w sprawie oparł się jedynie na zeznaniach świadków złożonych w postępowaniach karno-skarbowych i zeznaniach podejrzanych. Jednocześnie oceniając pozostałe dowody uznał, że nie maja one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem organ odwoławczy trafnie stwierdził, że przedstawiona przez podatnika dokumentacja prawno-techniczna, której stronami był Podatnik oraz Spółki "En.", "C."S.A., "P."S.A. nie stanowi dowodu wykonania spornych usług przez firmy "T.", "P." i AGENCJĘ "K.". Powyższe dokumenty stanowią bowiem potwierdzenie wykonania usług przez Podatnika na rzecz Spółek "En.", "C." SA, "P." S.A., z czego w żaden sposób nie wynika, że usługi te zostały wykonane z pomocą powyższych firm ("T.", "P." i AGENCJĘ "K."). Strona skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dokumentów świadczących o współpracy z firmami "T.", "P." i AGENCJĘ "K.", nie podała także informacji na temat osób zatrudnionych przez te firmy, które bezpośrednio nadzorowały i wykonywały wykopy i przepusty koszowe zgodnie z dokumentacją CP, wykonywały przesunięcia i trasy instalacyjne do zasilania operatorów i do agregatu prądotwórczego, wykonywały adaptacje budowlane, tzn. pracowały przy usługach wymienionych w zakwestionowanych fakturach. Tym samym nie zostały podważone zeznania K.J.P., P.R.L. i P.B., że nie zatrudniali żadnych pracowników, jak również sami nie posiadali w tej kwestii żadnego wykształcenia. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się, aby w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej. 11. Argumentacja zaprezentowana przez stronę w piśmie z dnia 28 września 2012 r. jest w niniejszej sprawie bezprzedmiotowa, gdyż w sprawach rozstrzygniętych przez TSUE z 21 czerwca 2012 r. (C 80/11 i C 142/11), a w konsekwencji przez NSA w wyrokach o sygn. akt I FSK 1200/11 i IFSK 1201/11, nie było spornym – jak w niniejszej sprawie – że czynności zakwestionowane w zakresie prawa do odliczenia podatku z wystawionych przez kontrahentów faktur były faktycznie wykonane przez podmioty trzecie, a kwestionowane jedynie było, że wykonali je wystawcy spornych faktur. W rozpoznawanej natomiast sprawie brak jakichkolwiek dowodów, że czynności z zakwestionowanych faktur zostały w ogóle wykonane przez podmioty trzecie, co powyższe orzeczenia czyni nieadekwatnymi do stanu faktycznego tej sprawy, tym bardziej że strona w powyższym piśmie w żaden sposób nie odniosła tez tychże orzeczeń do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Ubocznie należy wskazać, że podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, czerwiec, październik i listopad 2007 r. oraz styczeń i marzec 2008 r. (wyrok z dnia 16 października 2012 r. I FSK 1994/11). 12. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.