I SA/Sz 655/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 października 2011 r. sprawy ze skargi Z. K., D.K., J. O. i K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ustalającej podatek od nieruchomości na rok 2010 oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...]. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R z dnia [...] r. znak [...] odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej znak [...] z [...]. ustalającej D i Zowi Km oraz Kze i J Jm wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2010 r. w kwocie [...] zł . Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny. Decyzją z dnia [...]r. o nr j.w. Wójt Gminy R ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...]zł należnego od Dy i Za Kch oraz Ky i J Jch za należące do nich nieruchomości położone w Pie przy ul. K.B, w skład których wchodziły budowle o wartości [...] zł, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m kw, budynki pozostałe o pow. 283 m kw., oraz budynki mieszkalne o pow. [...] m kw. i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m kw. W dniu 27 września 2010 r. Z K złożył korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, w której wskazano do opodatkowania grunty pozostałe o powierzchni [...]m kw., budynki pozostałe o powierzchni [...]m kw., budynki mieszkalne o pow. [...] m kw., oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...]zł. W związku z powyższą korektą podatnicy oświadczyli, iż prowadzony na terenie ww. nieruchomości ośrodek wypoczynkowy zaprzestał działalności ze względu na planowane inwestycje budowlane i rozwiązanie umowy z dotychczasowym dzierżawcą B Spółką z o.o. Ponadto wskazano, iż przedmiotowa nieruchomość jest majątkiem prywatnym, nie związanym z działalnością gospodarczą, a uzyskiwany przychód z wynajmu rozliczany jest indywidualnie zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W trakcie wszczętego postępowania podatkowego w sprawie zmiany decyzji organ podatkowy ustalił, iż Z K figuruje w ewidencji działalności gospodarczej od [...]r. i nie zgłosił rezygnacji z jej prowadzenia, natomiast Da K, Ka O i J J w 2010 r. nie figurowali w ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto, na podstawie wypisów z rejestru gruntów z dnia 22 października 2010 r. ustalono, iż stanowiące przedmiot współużytkowania wieczystego działki gruntu wchodzące w skład nieruchomości położonej w Pie przy ul. K.B oznaczone są symbolem użytku "Bi". Stosownie do powyższych ustaleń Wójt Gminy R decyzją z dnia [...] r. odmówił zmiany decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r., uznając, iż znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy Za Kego jak i pozostałych współużytkowników i współwłaścicieli niebędących przedsiębiorcami Dy Kej, Ky Jej i J Jego budynki i budowle oraz grunty, w świetle art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych traktowane muszą być jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej niezależnie od efektów ekonomicznych tej działalności i planowanych inwestycji. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnicy wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie art. 6 ust. 3 w zw. z art. 1a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęcie, ze w trakcie roku podatkowego nie zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w roku 2010 r., - naruszenie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez faktyczne uniemożliwienie podatnikom wypowiedzenie się do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, - nierozpoznanie istoty sprawy w zakresie zmiany decyzji ostatecznej z dnia 8 lutego 2010 r. odnośnie dokonanej korekty powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i gruntów pozostałych, - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że pomimo dokonywanych inwestycji w ośrodku wczasowym, nie zachodzą podstawy do uznania, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, a także poprzez nieuwzględnienie faktu, że nieruchomość gruntowa jest przedmiotem współużytkowania wieczystego podatników i tylko Z K posiada status przedsiębiorcy, natomiast budynek jest przedmiotem współwłasności jako odrębny od gruntu przedmiot własności i dla wszystkich współwłaścicieli zarówno prawo użytkowania gruntu jak i własność budynków stanowią majątek prywatny, niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę ponownie, wskutek powyższego odwołania nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia, podzielając faktyczne i prawne podstawy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazując na treść art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz poglądy wyrażone w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodził się ze stanowiskiem, iż samo posiadanie przez przedsiębiorcę gruntów, budynków i budowli prowadzi do ich opodatkowania wyższą stawką podatkową niezależnie od ich wykorzystania. Ponadto stwierdził, że nieodpowiedni stan techniczny, przeprowadzanie remontów, inwestycji nie oznacza pozbawienia budynków związku z działalnością gospodarczą, nie dyskwalifikuje bowiem w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej, przytaczając treść wyroków, w których wyjaśniono użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 w/w ustawy pojęcie "nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" jako warunku odstąpienia od wymierzenia przedsiębiorcy podatku według najwyższych stawek (wyrok WSA w Gliwicach z 5.07.2010 r., sygn. akt I SA/GL 367/09, WSA w Gdańsku z 6.06.2006 r., sygn. akt I SA/Gd 481/05 i z dnia 4.03.2006 r., sygn. akt I SA/Gd 49/04, WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 94/07, wyrok NSA z 16.02.2006 r., sygn. akt II FSK 301/05). Organ zauważył ponadto, iż podatnicy w odwołaniu nie wykazali, iż nieruchomość podlegająca opodatkowaniu nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organ odwoławczych wskazał także, iż do opodatkowania wyższą stawką podatkową przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą wystarczy posiadanie statusu przedsiębiorcy jedynie przez Za Kego będącego współwłaścicielem czy współposiadaczem nieruchomości. Dalej w uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się do złożonego w toku postępowania odwoławczego pisma podatników z dnia 4 maja 2011 r., w którym podniesiono kwestie związane ze współwłasnością oraz prowadzeniem działalności gospodarczej przez jednego ze współwłaścicieli. Podatnicy wyjaśnili, że przedmiotowa nieruchomość nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa, nie była miejscem prowadzenia działalności, nie była nigdy amortyzowana, jak też wprowadzona do ewidencji środków trwałych, a koszty związane z jej nabyciem nie zostały przez żadnego z właścicieli zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Nabycie nieruchomości nastąpiło do majątku prywatnego, a środki z wynajmu nieruchomości stanowiły odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodów. W ocenie podatników związek z działalnością gospodarczą nieruchomości ustał z chwilą ustania stosunku najmu przez Spółkę z o.o. B. W tym kontekście przytoczono stanowisko wyrażone w interpretacji Ministra Finansów z 4 maja 2006 r., oraz komentarzu do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych autorstwa: L.Etel, S. Presnarowicz, G.Dudar (Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008) zgodnie z którym, w przypadku nabycia nieruchomości przez osoby fizyczne nawet prowadzące działalność gospodarczą, gdy nieruchomość nie służy tej działalności, podlega ona opodatkowaniu stawką określoną dla gruntów i budynków pozostałych. Organ odwoławczy stwierdził, iż nie podziela zaprezentowanych poglądów opowiadając się za stanowiskiem wyrażonym ww. wyrokach sądów administracyjnych. Wskazano także na poglądy ugruntowane orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, iż faktyczne niewykorzystywanie gospodarcze przez podatnika nieruchomości pozostaje bez wpływu na wymiar podatku. Ustawa podatkowa nie wiąże bowiem obowiązku w zakresie podatku od nieruchomość z osiąganiem korzyści z posiadanego gruntu. W konsekwencji organ II instancji stwierdził, iż organ I instancji, prawidłowo odmówił zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...]r. wobec nie ustalenia przesłanek mających wpływ na dotychczasowy wymiar podatku. Końcowo w swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem wszelka korespondencja była przekazywana stronom postępowania, a organ nie ograniczył w żaden sposób praw strony w toku postępowania. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podatnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy R z dnia [...]r. W skardze nie wskazano konkretnych przepisów prawa, które zdaniem skarżących zostały naruszone, a w jej uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz stanowisko i argumenty powoływane w odwołaniu, a na ich poparcie poglądy orzecznictwa i doktryny – przeciwne do tych prezentowanych przez organ podatkowe - dotyczące interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym poglądem, w stanie faktycznym sprawy, w sytuacji gdy nieruchomość podlegająca opodatkowaniu stanowiąca przedmiot współwłasności, będąca w posiadaniu przedsiębiorcy, faktycznie nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ani przez tego przedsiębiorcę, ani pozostałych współwłaścicieli (nie stanowi składnika przedsiębiorstwa, nie obciąża kosztów prowadzonej działalności, nie stanowi źródła przychodów z działalności, a należy do majątku prywatnego osób fizycznych), również ze względu na jej stan techniczny i inwestycje, to podatek od tej nieruchomości nie powinien być obliczany według stawki należnej od gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Ponadto skarżący wskazali, że nawet w dacie prowadzenia na nieruchomości działalności gospodarczej (przez najemcę) faktycznie wykorzystywany był na ten cel grunt, na którym znajduje się budynek, a reszta gruntu należy do kategorii gruntów związanych z budynkiem mieszkalnym. Według skarżących stosowne stawki podatku powinny zostać przyporządkowane poszczególnym udziałom we współwłasności nieruchomości – z uwzględnieniem stawki podatku obowiązującej dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – co najwyżej jedynie w odniesieniu do części Za Kego. W ocenie skarżących, organy podatkowe pominęły ocenę zasadności korekty w zakresie opodatkowania gruntu, co jednoznacznie wskazuje na brak rozpoznania istoty sprawy. Ich zdaniem, okolicznością zobowiązującą organ do zmiany decyzji w ramach art. 6 ust. 3 ustawy podatkowej była ich nowa wiedza w zakresie prawidłowego sposobu określenia powierzchni gruntu zajętego na potrzeby działalności gospodarczej. Końcowo skarżący wskazali, iż organ podatkowy w tożsamym stanie faktycznym wydał decyzję uchylającą decyzję ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011 r. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wydania decyzji o odmiennym rozstrzygnięciu, organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja z dnia [...]r. dotyczyła innego roku podatkowego i wydana została w oparciu o odmienny stan faktyczny, a uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wynikało ze stwierdzonych uchybień proceduralnych. W piśmie uzupełniającym skargę podatnicy wnieśli dodatkowo o rozważenie zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie, w jakim przepis ten mówi wyłącznie o posiadaniu przez przedsiębiorcę nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy opodatkowania nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności skarżących Za i Dy Kch oraz Ky i J Jch, spośród których tylko Z K posiadał status przedsiębiorcy. W ocenie podatników, nieruchomość w części dotyczącej gruntów i budynków wobec tego, iż nie jest wykorzystywana na prowadzoną działalność gospodarczą zarówno przez Za Kego, jak i pozostałych podatników i należy do majątku prywatnego podatników powinna zatem być zakwalifikowana do kategorii pozostałe i opodatkowana stawką niższą, a nie przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto, zdaniem skarżących, prowadzenie działalności gospodarczej jest niemożliwe ze względu na stan techniczny i prowadzone prace budowlane. Według podatników, są to wystarczające przesłanki do zmiany decyzji wymiarowej z dnia 8 lutego 2010 r. Zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm., dalej zwana u.p.o.l), który dodany został nowelizacją ustawy od 01 stycznia 2003r, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt.1b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Sąd przychylił się do stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poglądów powołanego przez ten organ orzecznictwa, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób w jaki faktycznie jest wykorzystywana. Z treści art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. wyraźnie bowiem wynika, że czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest wyłącznie kryterium posiadania i to w znaczeniu o jakim mowa w art. 336 Kodeksu cywilnego. Odwołanie się do art. 336 Kodeksu cywilnego jest o tyle zasadne, iż przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawierają legalnej definicji posiadania jak też innych wskazówek pozwalających na nadanie innej treści temu pojęciu. Uwzględniając zatem obowiązujące reguły wykładni prawa należało posiłkowo sięgnąć do istniejącej już normy prawnej regulującej tę kwestię. Posiadanie w ujęciu tego przepisu przedstawia się jako stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą. Posiadanie występuje zatem przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą, określanego jako corpus possessionis, oraz psychicznego elementu animus rem sibi habendi, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Posiadaczem rzeczy jest więc zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 czerwca 1972 r. (III CRN 121/72), wyraził pogląd, że "posiadanie jest stanem faktycznym polegającym na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą. Efektywne więc w sensie gospodarczym korzystanie z rzeczy (nieruchomości) nie jest konieczną przesłanką posiadania.". Zdaniem Sądu, w świetle przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i wyżej wskazanej wykładni organ podatkowy w celu określenia prawidłowej stawki podatkowej jest uprawniony jedynie do ustalenia statusu podatnika i charakteru gruntu lub budynku, natomiast nie jest uprawniony do badania rodzaju związku łączącego nieruchomość z prowadzoną przez właściciela czy właścicieli nieruchomości działalnością gospodarczą, czy sposobu wykorzystania nieruchomości. Tak więc, obiekt nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się już za związany z działalnością, bowiem definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Wyjątkiem od uznania, że grunty, budynki czy budowle są związane z działalnością gospodarczą są względy techniczne. Jak słusznie jednak zauważył organ podatkowy warunkiem odstąpienia od wymierzenia podatku w wyższej stawce podatnikowi będącemu przedsiębiorcą co do zasady nie mogą być prace remontowe, budowlane, adaptacyjne, które nie dyskwalifikują ich w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej lecz jedynie czasowo ograniczają korzystanie z niej, uzyskiwanie z niej dochodów. Pogląd, że względy techniczne oznaczają trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, np.: z dnia 1 czerwca 2011r. II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011r. II FSK 226/10, z dnia 12 kwietnia 2011r. II FSK 2128/09 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl), z dnia 14 października 2009r. II FSK 747/08 Lex nr 571608, wojewódzkich sądów administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 28 marca 2011r. I SA/Wr 125/11, Lex nr 785784, z dnia 17 czerwca 2009r. I SA/Wr 64/09, Lex nr 563436, w Bydgoszczy z dnia 14 września 2010r. I SA/Bd 659/10, Lex nr 747050, w Gdańsku z dnia 10 września 2009r. I SA/Gd 137/09, Lex nr 525706 i z dnia 9 października 2008r. I SA/Gd 867/07, Lex nr 499086. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił ten pogląd. W ocenie skarżących, nieuprawnione jest opodatkowanie wyższą stawką podatkową osób fizycznych przedsiębiorców i ich nieruchomości stanowiących ich majątek "prywatny". Zdaniem Sądu, powyższy pogląd, w świetle jednoznacznie brzmiącego art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ma raczej charakter postulatu prawotwórczego. Na tle rozpoznawanej sprawy można bowiem dojść do przeświadczenia, iż wprowadzone przez ustawodawcę kryterium posiadania nie jest adekwatne do oczekiwań określonej grupy podatników - przedsiębiorców, nabywających nieruchomości o charakterze użytkowym na cele osobiste, nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy jednak pamiętać, iż dokonywana w ramach stosowania prawa wykładnia nie może wypaczać sensu normy prawnej zawartej w poddanym interpretacji przepisie, bowiem tą drogą nie można "poprawiać" ustawodawcy. Nieuzasadnione ponadto jest, domaganie się stosowania niższej stawki podatkowej z uwagi na udział we własności osób, które nie prowadzą działalności gospodarczej. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 3 ust.1 pkt.1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne będące właścicielami lub posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy przedmiotem opodatkowania są grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W art. 5 ust.1 różnicuje się stawki w zależności od charakteru przedmiotu opodatkowania oraz sposobu jego wykorzystania, ustawa wyższe stawki określa dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Bezsporny jest stan prawny nieruchomości położonej w Pie - stanowi ona współwłasność Za Kego, Dy Kej oraz Ky Jej i J Jego. Wprawdzie każdy ze współwłaścicieli ma udział we własności nieruchomości jednak żaden ze współwłaścicieli nie ma wyłącznego prawa do fizycznie wydzielonej części rzeczy, a każdemu z nich przysługuje jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli. Postępowanie dowodowe nie zawiera bowiem żadnych dowodów na okoliczność, iż którykolwiek z właścicieli nie posiada jakiejś części nieruchomości. Do zaistniałej sytuacji odnosi się regulacja z art. 3 ust.4 ustawy, który stanowi, że jeśli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Na podstawie tego przepisu należy wyprowadzić wniosek, że niezależnie od formy współwłasności nieruchomości obiekty budowlane będące współwłasnością stanowią odrębny przedmiot opodatkowania i nie mogą być opodatkowane razem z innymi nieruchomościami i obiektami budowlanymi stanowiącymi odrębną własność podatników. Posiadanie nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej będących współwłasnością kilku osób ma miejsce zarówno wtedy, gdy wszyscy współwłaściciele są przedsiębiorcami, jak i wtedy, gdy status przedsiębiorcy przysługuje jednemu z nich. W świetle powyższych rozważań, zdaniem Sądu, zarzut skarżących nierozpoznania istoty sprawy poprzez pominięcie oceny zasadności dokonanej korekty w zakresie opodatkowania jest całkowicie niezasadny. W przedmiotowej sprawie wbrew twierdzeniom stron nie zaszły żadne przesłanki mające wpływ na wysokość zobowiązania w rozumieniu art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Prawidłowo organy podatkowe za takie zdarzenie nie uznały ustania związku nieruchomości z działalnością wynikającego z zakończenia najmu, a także rozpoczęcia prac remontowo-budowlanych w tym miejscu i konsekwencji zasadnie odmówiły zmiany decyzji z dnia [...] r. Było to następstwem prawidłowej wykładni przepisu prawa materialnego tj. art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., z którego jednoznacznie wynika opodatkowanie całej nieruchomości w podwyższonej stawce gdy posiadaczem (współposiadaczem) nieruchomości jest podmiot mający status przedsiębiorcy, niezależnie od faktycznego wykorzystywania nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. Jak wcześniej wskazano, przepis art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest jasny i jego interpretacja nie budzi wątpliwości. Nie ma zatem żadnych wątpliwości w zakresie zgodności tej normy prawnej z Konstytucją, wobec tego Sąd doszedł do wniosku, iż nie zachodzi konieczność zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego, zatem nie uwzględnił wniosku skarżących w tym przedmiocie. Reasumując, Sąd uznał, iż organy administracji rozpatrujące przedmiotową sprawę prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i wydały rozstrzygnięcia zgodnie z prawem, nie naruszając reguł procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony, zgromadzono i rozpatrzono cały materiał dowodowy, a strony postępowania były informowane o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.