II SA/Sz 699/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2011 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , po rozpatrzeniu odwołania S. D. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., Nr[...] , dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz 1p. 10.1. lit. a i lit. b, 1p. 10.2. lit. a i lit. b, 1p. 10.3. lit. a i lit. b, 1p. 10.4. lit. a i lit. b, 1p. 11.2. ust. 4 i 1p. 11.4. ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 13, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 27.300 zł z tytułu: a) skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, b) skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu, c) przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego, d) przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, e) nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego: nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych (selektorem), f) nieokazania wykresówki lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach [...] r. na podstawie upoważnienia nr WITD[...] z dnia [...] r., utrwalonej w protokole kontroli z dnia [...] r., nr WITD[...] , organ I instancji dokonał ustaleń na podstawie, których nałożono na przedsiębiorcę S. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "D." S. D., ul. [...] [...] , karę pieniężną w wysokości [...] zł. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, przepisów ustawy o czasie pracy kierowców, ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), przestrzeganie przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych. Kontrola objęła okres: [...] r. W odwołaniu od powyższej decyzji S. D. zarzucił organowi I instancji: - naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy on transporcie drogowym w szczególności poprzez nieuwzględnienie art. 93 ust. 7 ustawy, - rażące naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez powoływanie się na orzecznictwo wydane na podstawie nieobowiązującego stanu prawnego, - rażące naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez porzucenie obowiązku zgromadzenia pełnego, obiektywnego i rzetelnego materiału dowodowego w sprawie, * naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez porzucenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności zawarcie w decyzji okoliczności nieudowodnionych oraz niesprawdzonych w trakcie postępowania, * rażące naruszenie art. 9 K.p.a. poprzez porzucenie obowiązku wykazania w decyzji przyczyn sankcjonowania strony w przypadku ewidentnego stwierdzenia braku wpływu na powstanie niektórych naruszeń. Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zważył, co następuje: Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, tj. 1p. 10.1 lit. a i lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym: Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy M. K. opisanych za okres: [...] r., że kierowca w dniu [...] r. o godzinie 21 : 25 rozpoczął nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym początek nowego okresu rozliczeniowego trwającego maksymalnie sześć okresów 24 godzinnych po upływie którego tj. najpóźniej o godzinie 21 : 25 dnia [...] r. winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 45 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 23 : 10 dnia [...] r., a godziną 19 : 30 dnia [...] r., który trwał 44 godziny i 20 minut. Kierowca skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 40 minut w stosunku do normy 45-godzinnej. Konieczność odbioru odpoczynku tygodniowego w wymiarze 45-godzinnym wynika z faktu, że poprzedni odpoczynek tygodniowy odebrany między godziną 06 : 25 dnia [...] r. a godziną 21 : 35 dnia [...] r. był odpoczynkiem skróconym i trwał 39 godzin. Prawidłowo obliczona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 50 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za okres: [...] r., że kierowca w dniu[...] . o godzinie 21 : 40 rozpoczął nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym początek nowego okresu rozliczeniowego trwającego maksymalnie sześć okresów 24 godzinnych po upływie którego tj. najpóźniej o godzinie 21 : 40 dnia [...] r. winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 45 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 09 : 30 dnia [...] r. a godziną 20 : 50 dnia [...] r., który trwał 11 godzin i 20 minut. Kierowca skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 33 godziny i 40 minut w stosunku do normy 45-godzinnej. Konieczność odbioru odpoczynku tygodniowego w wymiarze 45-godzinnym wynika z faktu, że poprzedni odpoczynek tygodniowy odebrany między godziną 13 : 15 dnia 12.09.2009 r., a godziną 21 : 40 dnia [...] r. był odpoczynkiem skróconym i trwał 32 godzin i 25 minut. Prawidłowo obliczona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 3.350 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za okres: [...] r., że kierowca w dniu[...] . o godzinie 20 : 45 rozpoczął nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym początek nowego okresu rozliczeniowego trwającego maksymalnie sześć okresów 24 godzinnych po upływie którego tj. najpóźniej o godzinie 20 : 45 dnia[...] . winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 45 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 05 : 25 dnia [...] r., a godziną 23 : 45 dnia [..] r., który trwał 42 godziny i 20 minut. Kierowca skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 3 godziny i 30 minut w stosunku do normy 45-godzinnej. Konieczność odbioru odpoczynku tygodniowego w wymiarze 45-godzinnym wynika z faktu, że poprzedni odpoczynek tygodniowy odebrany między godziną 08 : 10 dnia [...] r. a godziną 20 : 45 dnia [...] r. był odpoczynkiem skróconym i trwał 36 godzin i 35 minut. Prawidłowo obliczona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 350 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za okres: [...] r., że kierowca w dniu [...] r. o godzinie 09 : 25 rozpoczął nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym początek nowego okresu rozliczeniowego trwającego maksymalnie sześć okresów 24 godzinnych po upływie którego tj. najpóźniej o godzinie 09 : 25 dnia [...] r. winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 24 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 08 : 10 dnia [...] r. a godziną 23 : 00 dnia [..] r., który trwał 14 godzin i 50 minut. Kierowca skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 10 godzin i 10 minut w stosunku do normy 24-godzinnej. Prawidłowo obliczona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 1.050 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za okres: [...] r., że kierowca w dniu[...] . o godzinie 09 : 00 rozpoczął nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym początek nowego okresu rozliczeniowego trwającego maksymalnie sześć okresów 24 godzinnych po upływie którego tj. najpóźniej o godzinie 09 : 00 dnia [...] r. winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 24 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 23 : 50 dnia [...] r. a godziną 14 : 00 dnia [...] r., który trwał 14 godzin i 10 minut. Kierowca skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 9 godzin i 50 minut w stosunku do normy 24-godzinnej. Organ odwoławczy stwierdza, że organ I instancji zawyżył rozmiar popełnionego naruszenia o 1 godzinę i 10 min. Prawidłowo obliczona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 950 zł. Organ I instancji ustalił fakt popełnienia naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku w dniach [...] r. o 11 godzin i 55 minut w stosunku do normy 45 godzinnej przez A. R.. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za okres [...] r., że w dniu [...] r., z uwagi na nieodebranie w poprzednim okresie rozliczeniowym prawidłowego odpoczynku tygodniowego, o godzinie 09 : 00 rozpoczął się dla kierowcy nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu inicjujący tym samym początek nowego okresu rozliczeniowego trwającego maksymalnie sześć okresów 24 godzinnych po upływie którego tj. najpóźniej o godzinie 09 : 00 dnia [...] r. winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 45 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 13 : 00 dnia [...] r. a godziną 21 : 05 dnia [...] r., który trwał 76 godzin i 5 minut. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny została nałożona niezasadnie. Organ I instancji ustalił fakt popełnienia naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o 9 godzin i 10 minut w stosunku do normy 45 godzinnej w dniach [...] r.-[...] r. przez S. S.. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy S. S. opisanych za okres [...] r., że kierowca w dniu [...] r. o godzinie 08 : 00 zakończył odbiór odpoczynku tygodniowego trwającego 47 godzin i rozpoczął nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu, inicjując tym samym początek nowego okresu rozliczeniowego trwającego maksymalnie sześć okresów 24 godzinnych po upływie którego tj. najpóźniej o godzinie 08 : 00 dnia [...] r. winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 24 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 20 : 20 dnia [...] r. a godziną 08 : 10 dnia [...] r., który trwał 35 godzin i 50 minut. Organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji nieprawidłowo przyjął konieczność odbioru odpoczynku w wymiarze 45-godzinnym, podczas gdy nie ulega wątpliwości, że w tym przypadku kierowcy przysługiwał odpoczynek tygodniowy skrócony w wymiarze 24 godzin. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny została nałożona niezasadnie. Organ I instancji ustalił fakt popełnienia naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o 9 godzin i 35 minut w stosunku do normy 45 godzinnej w dniach [...] r. przez S. S.. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy S. S. opisanych za okres [...] r., że kierowca w dniu [...] r. o godzinie 08 : 10 rozpoczął nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu, inicjując tym samym początek nowego okresu rozliczeniowego trwającego maksymalnie sześć okresów 24 godzinnych po upływie którego tj. najpóźniej o godzinie 08 : 10 dnia [...] r. winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 45 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 21 : 00 dnia [...] r. a godziną 07 : 00 dnia [...] r., który trwał 10 godzin. Stosownie jednak do faktu, że przed upływem następnych trzech tygodni kierowca odebrał odpoczynek regularny zrekompensowany w dniach [...] r. w wymiarze 67 godzin i 25 minut a następnie odpoczynek skrócony zrekompensowany w dniach [...] r. w wymiarze 68 godzin i 20 minut, należy określić wielkość naruszenia w stosunku do normy 24 godzinnej. S. S. skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 14 godzin w stosunku do normy 24 godzinnej. Prawidłowo obliczona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 950 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy S. S. opisanych za okres [...] r., że w dniu [...] r., z uwagi na nieodebranie w poprzednim okresie rozliczeniowym prawidłowego regularnego odpoczynku tygodniowego, o godzinie 08 : 10 rozpoczął się dla kierowcy nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu inicjujący tym samym początek nowego okresu rozliczeniowego trwającego maksymalnie sześć okresów 24 godzinnych po upływie którego tj. najpóźniej o godzinie 8 : 10 dnia [...] r. winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 45 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 15 : 25 dnia [..] r. a godziną 06 : 15 dnia [...] r., który trwał 38 godzin i 50 minut. Kierowca skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 6 godzin i 10 minut w stosunku do normy 45 godzinnej. Prawidłowo obliczona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 650 zł. Organ I instancji ustalił fakt popełnienia naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o 20 godzin w stosunku do normy 45 godzinnej w dniach [...] r. – [...] r. przez S. S.. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy S. S. opisanych za okres [...] r., że kierowca w dniu [...] r. o godzinie 06 : 00 zakończył odbiór odpoczynku tygodniowego trwającego 68 godzin i 20 minut rozpoczął nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu, inicjując tym samym początek nowego okresu rozliczeniowego trwającego maksymalnie sześć okresów 24 godzinnych po upływie którego tj. najpóźniej o godzinie 06 : 00 dnia [...] r. winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 24 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 20 : 45 dnia [...] r. a godziną 21 : 45 dnia [...] r., który trwał 25 godzin. Organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji nieprawidłowo przyjął konieczność odbioru odpoczynku w wymiarze 45-godzinnym, podczas gdy nie ulega wątpliwości, że w tym przypadku kierowcy przysługiwał odpoczynek tygodniowy skrócony w wymiarze 24 godzin. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny została nałożona niezasadnie. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy S. S. opisanych za okres [...] r., że w dniu [...] r. o godzinie 21 : 45 rozpoczął się dla kierowcy nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu inicjujący tym samym początek nowego okresu rozliczeniowego trwającego maksymalnie sześć okresów 24 godzinnych po upływie którego tj. najpóźniej o godzinie 21 : 45 dnia [...] r. winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 45 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 15 : 55 dnia [...] r. a godziną 08 : 40 dnia [...] r., który trwał 16 godzin i 35 minut. Kierowca skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 28 godzin i 25 minut w stosunku do normy 45 godzinnej. Prawidłowo obliczona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 2.850 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy S. S. opisanych za okres: [...] r., że kierowca w dniu[...] . o godzinie 14 : 55 rozpoczął nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym początek nowego okresu rozliczeniowego trwającego maksymalnie sześć okresów 24 godzinnych po upływie którego tj. najpóźniej o godzinie 14 : 55 dnia [...] r. winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 45 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 18 : 10 dnia [...] r. a godziną 03 : 15 dnia [..] r., który trwał 33 godziny i 5 minut. Kierowca skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 11 godzin i 55 minut w stosunku do normy 45-godzinnej. Konieczność odbioru odpoczynku tygodniowego w wymiarze 45-godzinnym wynika z faktu, że poprzedni odpoczynek tygodniowy odebrany między godziną 08 : 30 dnia[...] . a godziną 14 : 55 dnia [...] r. był odpoczynkiem skróconym i trwał 30 godzin i 25 minut. Prawidłowo obliczona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 1.150 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy S. S. opisanych za okres: [...] r., że kierowca w dniu [...] r. o godzinie 09 : 10 rozpoczął nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym początek nowego okresu rozliczeniowego trwającego maksymalnie sześć okresów 24 godzinnych po upływie którego tj. najpóźniej o godzinie 09 : 10 dnia [...] r. winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 24 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 13 : 00 dnia [...] . a godziną 10 : 00 dnia[...] ., który trwał 21 godzin. Kierowca skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 3 godziny w stosunku do normy 24-godzinnej. Prawidłowo obliczona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 350 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, tj. 1p.10.2 lit. a i lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym: Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy M. K. opisanych za dni [...] r. oraz za dni [...] r., że w dniu [...] r. o godzinie 06 : 50 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 06 : 50 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 11 godzin. Konieczność odbioru odpoczynku w powyższym wymiarze wynikła z faktu, że kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 20 : 10 dnia [...] r. a godziną 06 : 50 dnia r., który trwał 10 godzin i 40 minut. M. K. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 20 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Wykresówka opisana za dni [...] r. zawiera jedynie na rewersie adnotację o przestawieniu zegara o 15 minut ze względu ładowanie baterii. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy M. K. opisanych za dni [..] r. oraz za dni [...] r., że w dniu [...] r. o godzinie 08 : 10 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 08 : 10 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 11 godzin. Konieczność odbioru odpoczynku w powyższym wymiarze wynikła z faktu, że w badanym tygodniowym okresie prowadzenia pojazdu kierowca odebrał już trzy skrócone odpoczynki dzienne w dniach [...] r., [...] r., [...] r. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 18 : 10 dnia [...] r. a godziną 03 : 15 dnia [...] r., który trwał 9 godzin i 5 minut. [...] [...] skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 55 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Wykresówka opisana za dni [...] r. zawiera jedynie na rewersie adnotację o przekroczeniu czasy jazdy z powodu podjazdu pod załadunek. Organ I instancji zasadnie nie uwzględnił powyższego, powyższa okoliczność nie może stanowić powodu odstępstwa od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia, wymaganych przerw i odpoczynków. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 300 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy M. K. opisanych za dni [...] r. oraz za dni [...] r., że w dniu[...] . o godzinie 09 : 30 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 09 : 30 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 11 godzin. Konieczność odbioru odpoczynku w powyższym wymiarze wynikła z faktu, że kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 23 : 40 dnia [...] r. a godziną 09 : 30 dnia [...] r., który trwał 9 godzin i 50 minut. [...] [...] skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 10 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Wykresówka opisana za dni [...] r. zawiera na rewersie jedynie adnotację o dojeździe na prom około godziny 05:00, a następnie o wjeździe na prom. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 300 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [...] r., [...] r. oraz za dni [...] r., że w dniu [...] r. o godzinie 06 : 30 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 06 : 30 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 00 : 15 dnia [...] r. a godziną 06 : 30 dnia [...] r., który trwał 6 godzin i 15 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 2 godziny i 45 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 500 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [...] r., oraz za dni [...] r., że w dniu [...] r. o godzinie 21 : 30 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 21 : 30 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 13 : 45 dnia [..] r. a godziną 21 : 30 dnia [..] r., który trwał 7 godzin i 45 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 15 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 300 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [...] r., dzień [...] r. oraz za dni [...] r., że w dniu [...] r. o godzinie 05 : 50 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 05 : 50 dnia [..] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 11 godzin. Konieczność odbioru odpoczynku w wymiarze 11-godzinnym wynikła z faktu, że kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 11 : 45 dnia[..] . a godziną 22 : 35 dnia [..] r., który trwał 10 godzin i 50 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 10 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Wykresówka opisana za dzień[...] . zawiera jedynie adnotację w wjeździe na prom. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [...] r., dzień [...] r. oraz za dni [...] r., że w dniu [...] r. o godzinie 18 : 20 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 18 : 20 dnia [..] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 07 : 45 dnia [..] r. a godziną 14 : 30 dnia [...] r., który trwał 6 godzin i 45 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 2 godziny i 15 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 500 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [...] r. oraz za dni [...] r., że w dniu[...] . o godzinie 07 : 55 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 07 : 55 dnia [..] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 11 godzin. Konieczność odbioru odpoczynku w wymiarze 11-godzinnym wynikła z faktu, że kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem oraz faktu, iż w dniach [...] r., [...] r. i [...] r. kierowca wykorzystał już skrócone odpoczynki dzienne. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 17 : 15 dnia [...] r. a godziną 04 : 00 dnia[..] ., który trwał 10 godzin i 45 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 15 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [..] r., oraz za dni [...] r., że w dniu [..] r. o godzinie 23 : 45 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 23 : 45 dnia [..] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał jako alternatywny odpoczynek dzielony: między godziną 02 : 00 dnia[...] . a godziną 05 : 05 dnia [...] r. (łącznie 3 godziny i 5 minut) oraz między godziną 15 : 10 a godziną 23 : 45 dnia [...] r., (łącznie 8 godzin i 35 minut). A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 25 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [..] r., oraz za dni [..] r., że w dniu [...] r. o godzinie 09 : 25 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 09 : 25 dnia [..] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 11:10 dnia [...] r. a godziną 19 : 35 dnia [...] r., który trwał 8 godzin i 25 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 35 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [...] r. oraz za dni [..] r., że w dniu [...] r. o godzinie 16 : 35 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 16 : 35 dnia [..] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 11 godzin. Konieczność odbioru odpoczynku w wymiarze 11-godzinnym wynikła z faktu, że kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 05 : 40 dnia [..] r. a godziną 14 : 50 dnia [...] r., który trwał 9 godzin i 5 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 55 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 300 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [...] r., dzień [...] r. oraz za dni [..] r., że w dniu [..] r. o godzinie 09 : 30 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 09 : 30 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 11 godzin. Konieczność odbioru odpoczynku w wymiarze 11-godzinnym wynikła z faktu, że kierowca w dniach [..] r., [..] r. i [..] r. kierowca wykorzystał już skrócone odpoczynki dzienne. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 19 : 00 dnia[..] . a godziną 04 : 10 dnia[...] ., który trwał 9 godzin i 10 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 50 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 300 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [...] r., oraz za dni [..] r., że w dniu [..] r. o godzinie 04 : 10 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 04 : 10 dnia [..] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał jako alternatywny odpoczynek dzielony: między godziną 09 : 30 dnia [...] r. a godziną 17 : 15 dnia [...] r. (łącznie 7 godzin i 45 minut) oraz między godziną 20 : 10 dnia [..] r. a godziną 04 : 11 dnia [...] r., (łącznie 8 godzin i 10 minut). A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 50 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [..] r., oraz za dni [...] r., że w dniu [..] r. o godzinie 09 : 20 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 09 : 20 dnia[...] . winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 11 : 35 dnia[...] . a godziną 19 : 50 dnia [...] r., który trwał 8 godzin i 15 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 45 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [..] r., oraz za dni [..] r., że w dniu [...] r. o godzinie 09 : 00 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 09 : 00 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 11:10 dnia[..] . a godziną 19 : 40 dnia [..] r., który trwał 8 godzin i 30 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 30 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [..] r. oraz za dni [..] r., że w dniu [...] r. o godzinie 19 : 10 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 19 : 10 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 11 godzin. Konieczność odbioru odpoczynku w wymiarze 11-godzinnym wynikła z faktu, że kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 04 : 00 dnia [..] r. a godziną 14 : 00 dnia [..] r., który trwał 9 godzin i 50 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 10 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 300 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dzień [...] r. oraz za dni [..] r., że w dniu [...] r. o godzinie 08 : 45 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 08 : 45 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 11 godzin. Konieczność odbioru odpoczynku w wymiarze 11-godzinnym wynikła z faktu, że kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 23 : 50 dnia[...] . a godziną 08 : 45 dnia [...] r., który trwał 8 godzin i 50 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 2 godziny i 10 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 500 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [..] r. oraz za dni [...] r., że w dniu [...] r. o godzinie 07 : 00 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 07 : 00 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 11 godzin. Konieczność odbioru odpoczynku w wymiarze 11-godzinnym wynikła z faktu, że kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 22 : 45 dnia [...] r. a godziną 07 : 00 dnia [...] r., który trwał 8 godzin i 10 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 2 godziny i 50 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 500 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy Pana A. R. opisanych za dni [..] r., oraz za dni [...] r., że w dniu [..] r. o godzinie 18 : 35 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 18 : 35 dnia[...] . winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 22 : 00 dnia [...] r. a godziną 06 : 10 dnia [..] r., który trwał 8 godzin i 10 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 50 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [..] r., oraz za dni [..] r., że w dniu [..] . o godzinie 00 : 20 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 00 : 20 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 14 : 35 dnia [...] r. a godziną 22 : 40 dnia [..] r., który trwał 8 godzin i 5 minut. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 55 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [..] r., oraz za dni [..] r., że w dniu [..] r. o godzinie 09 : 10 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 09 : 10 dnia [..] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 11 : 35 dnia[..] . a godziną 19 : 35 dnia [...] r., który trwał 8 godzin. A. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy S. S. opisanych za dni [..] r., oraz za dni [..] r., że w dniu [..] r. o godzinie 02 : 30 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 01 : 30 dnia [..] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 16 : 50 dnia [..] r. a godziną 01 : 30 dnia [..] r., który trwał 8 godzin i 40 minut. S. S. skrócił tym samym wymagany-odpoczynek dzienny o 20 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Wykresówka opisana za dni [..] r. zawiera jedynie adnotację o wjeździe i zjechaniu z promu na odcinku [...] - [...] . Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy S. S. opisanych za dni [..] r. oraz za dzień [..] r., że w dniu [..] r. o godzinie 08 : 25 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 08 : 25 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 11 godzin. Konieczność odbioru odpoczynku w wymiarze 11-godzinnym wynikła z faktu, że kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 22 : 45 dnia [..] r., a godziną 08 : 25 dnia [..] r., który trwał 9 godzin i 40 minut. S. S. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 20 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Wykresówka opisana za dzień [..] r. zawiera jedynie adnotację o przebyciu odcinka [...] - [...] promem. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 300 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy S. S. opisanych za dni [...] r., oraz za dni [..] r., że w dniu [...] r. o godzinie 03 : 15 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 03 : 15 dnia [..] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 22 : 20 dnia [...] r. a godziną 03 : 15 dnia [..] r., który trwał 4 godziny i 55 minut. S. S. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 4 godziny i 5 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 900 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy S. S. opisanych za dni [..] r., oraz za dni [..] r., że w dniu [..] r. o godzinie 03 : 15 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 03 : 15 dnia [..] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 18 : 55 dnia [...] r. a godziną 03 : 15 dnia [..] r., który trwał 8 godzin i 20 minut. S. S. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 40 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy S. S. opisanych za dni [...] r., oraz za dni [...] r., że w dniu [ ..] r. o godzinie 22 : 20 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 22 : 20 dnia[..] . winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 14 : 30 dnia [..] r. a godziną 22 : 20 dnia [...] ., który trwał 7 godzin i 50 minut. S. S. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 10 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 300 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy S. S. opisanych za dni [..] r. oraz za dni [..] r., że w dniu [..] r. o godzinie 09 : 05 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 09 : 05 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 11 godzin. Konieczność odbioru odpoczynku w wymiarze 11-godzinnym wynikła z faktu, że kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 22 : 40 dnia [..] r. a godziną 09 : 05 dnia [..] r., który trwał 10 godzin i 25 minut. S. S. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 35 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Wykresówka opisana za dni [..] r. zawiera jedynie adnotację o przebyciu odcinka [...] - [...] promem. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 100 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy S. S. opisanej za dni [..] r., że w dniu [..] r. o godzinie 18 : 05 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 18 : 05 dnia [...] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 19:15 dnia [..] r., a godziną 02:45 dnia [..] ., który trwał 7 godzin i 30 minut. S. S. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 30 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 300 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy S. S. opisanych za dni [..] r. oraz za dni [...] r. że w dniu [..] r. o godzinie 14 : 15 kierowca rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując tym samym nowy 24-godzinn okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 14 : 15 dnia [..] r. winien odebrać maksymalny odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 06 : 45 dnia [..] r. a godziną 14 : 15 dnia [..] r., który trwał 7 godzin i 30 minut. S. S. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 30 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Powyższe prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 300 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego lp. 10.3 lit a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym: Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy M. K. opisanych za dni [..] r. i [...] r., że kierowca w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 30 minut. Kierowca prowadził pojazd od godziny 08 : 10 dnia [..] r. do godziny 13 : 40 tego dnia przez 5 godzin. W powyższym okresie kierowca nie odebrał wymaganej rozporządzeniem nr [...] przerwy minimum 45 minutowej Wykresówka opisana za dni [...] r. zawiera na rewersie adnotację o przekroczeniu czasu jazdy z uwagi na konieczność dojazdu do miejsca załadunku. Organ I instancji zasadnie nie uznał w/w adnotacji i wskazał, że przytoczona okoliczność wynika z organizacji przewozu i nie jest okolicznością niemożliwą do przewidzenia. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 150 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy M. K. opisanej za dni [..] r., że kierowca w dniu [..] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 20 minut. Kierowca prowadził pojazd od godziny 02 : 30 dnia [..] r. do godziny 07 : 30 tego dnia przez 4 godziny i 50 minut. W powyższym okresie kierowca nie odebrał wymaganej rozporządzeniem nr [...] przerwy minimum 45 minutowej. Wykresówka opisana za dni [...] r. zawiera na rewersie adnotację o przekroczeniu czasu jazdy z uwagi z powodu dojazdu do pod załadunek i awizację. Organ I instancji zasadnie nie uznał w/w adnotacji i wskazał, że przytoczona okoliczność wynika z organizacji przewozu i nie jest okolicznością niemożliwą do przewidzenia. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 150 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy M. K. opisanej za dni [..] r., że kierowca w dniu [..] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 30 minut. Kierowca prowadził pojazd od godziny 08 : 00 dnia [...] r. do godziny 14 : 20 tego dnia przez 5 godzin. W powyższym okresie kierowca odebrał dwie przerwy minimum 15 minutowe w godzinach 08 : 15 - 08 : 45 oraz 13 : 45 - 14 : 10, natomiast nie odebrał wymaganej rozporządzeniem nr [..]przerwy minimum 45 minutowej. Wykresówka opisana za dni [..] r. zawiera na rewersie adnotację o przekroczeniu czasu jazdy z uwagi z powodu dojazdu do pod załadunek. Organ I instancji zasadnie nie uznał w/w adnotacji i wskazał, że przytoczona okoliczność wynika z organizacji przewozu i nie jest okolicznością niemożliwą do przewidzenia. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 150 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego 1p. 10.4, lit. a i lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [..] r., za dzień [..] r. oraz dni [...] r., że kierowca w dniu [...] r. o godzinie 05 : 50 rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu, który trwał do godziny 11:10 dnia [..] r. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 15 minut czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 1 godzinę i 15 minut w stosunku do normy 10-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 150 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [..] r., za dzień [..] r. że kierowca w dniu [..] r. o godzinie 18 : 20 rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu, który trwał do godziny 11:10 dnia [..] r. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 13 godzin i 40 minut czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 3 godziny i 40 minut w stosunku do normy 10-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 750 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy A. R. opisanej za dni [..] r., że kierowca w dniu [..] r. o godzinie 23 : 45 rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu, który trwał do godziny 15 : 10 dnia [..] r. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 20 minut czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 20 minut w stosunku do normy 10-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 150 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy A. R. opisanej za dni [...] r., że kierowca w dniu [..] r. o godzinie 09 : 25 rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu, który trwał do godziny 07 : 30 dnia [..] r. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 25 minut czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 25 minut w stosunku do normy 10-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 150 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [..] r. oraz [...] r., że kierowca w dniu [...] r. o godzinie 16 : 35 rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu, który trwał do godziny 00 : 30 dnia [...] r. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 17 godzin i 55 minut czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 7 godzin i 55 minut w stosunku do normy 10-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 1550 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [..] r. oraz dzień [..] r., że kierowca w dniu [..] r. o godzinie 09 : 20 rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu, który trwał do godziny 11 : 50 dnia[..] . W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 1 godzinę w stosunku do normy 10-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 150 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [...] r. oraz [...] r., że kierowca w dniu [..] r. o godzinie 19 : 10 rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu, który trwał do godziny 23 : 45 dnia [..] r. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 15 godzin i 25 minut czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 5 godzin i 25 minut w stosunku do normy 10-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 1.150 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [..] r. oraz [..] r., że kierowca w dniu [...] r. o godzinie 18 : 35 rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu, który trwał do godziny 18 : 35 dnia[..] . W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 55 minut czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 1 godzinę i 55 minut w stosunku do normy 10-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 350 zł. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy A. R. opisanych za dni [...] r., [...] r. oraz [...] ., że kierowca w dniu [...] r. o godzinie 00 : 20 rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu, który trwał do godziny 12 : 40 dnia [...] r. W powyższym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 16 godzin i 10 minut czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 6 godzin i 10 minut w stosunku do normy 10-godzinnej. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 1.350 zł. We wszystkich wyżej opisanych przypadkach nałożenia kary organ stwierdził, iż podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnośnie naruszenia z polegającego na nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego - nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) - 1p. 11.2. ust. 4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym: Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy S. S. opisanej za dni [..] r. oraz protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka z dnia [...] r. oraz protokołu przesłuchania strony z dnia [...] r., że kierowca S. S. wykonując w dniach [..] . przewóz drogowy w załodze kilkuosobowej z kierowcą S. D. nieprawidłowo operował przełącznikiem grup czasowych (selektorem) w tachografie analogowym poprzez ustawienie w pozycję "odpoczynek" zamiast zgodnie z zasadami dotyczącymi rejestracji czasu pracy w załodze w pozycji "gotowość". Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy S. S. opisanej za dzień [..] r. oraz protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka z dnia [..] r. oraz protokołu przesłuchania strony z dnia [..] r., że kierowca S. S. wykonując w dniu [...] r. przewóz drogowy w załodze kilkuosobowej z kierowcą S. D. nieprawidłowo operował przełącznikiem grup czasowych (selektorem) w tachografie analogowym poprzez ustawienie w pozycję "odpoczynek" amiast zgodnie zasadami dotyczącymi rejestracji czasu pracy w załodze w pozycji "gotowość". Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy S. S. opisanej za dni [..] r. oraz protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka z dnia [..] r. oraz protokołu przesłuchania strony z dnia [..] r., że kierowca S. S. wykonując w dniach [...] r. przewóz drogowy w załodze kilkuosobowej z kierowcą S. D. nieprawidłowo operował przełącznikiem grup czasowych (selektorem) w tachografie analogowym poprzez ustawienie w pozycję "odpoczynek" zamiast zgodnie z zasadami dotyczącymi rejestracji czasu pracy w załodze w pozycji "gotowość". Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy S. S. opisanej za dni [..] r. oraz protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka z dnia [..] r., że kierowca S S. wykonując w dniach [..] r. przewóz drogowy w załodze kilkuosobowej nieprawidłowo operował przełącznikiem grup czasowych (selektorem) w tachografie analogowym poprzez ustawienie w pozycję "odpoczynek" zamiast zgodnie z zasadami dotyczącymi rejestracji czasu pracy w załodze w pozycji "gotowość". Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy S. S. opisanej za dni [...] r. oraz protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka z dnia [..] r., że kierowca S. S. wykonując w dniach [..] r. przewóz drogowy w załodze kilkuosobowej nieprawidłowo operował przełącznikiem grup czasowych (selektorem) w tachografie analogowym poprzez ustawienie w pozycję "odpoczynek" zamiast zgodnie z zasadami dotyczącymi rejestracji czasu pracy w załodze w pozycji "gotowość". Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy S. S. opisanej za dni [..] r. oraz protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka z dnia [..] r., że kierowca S. S. wykonując w dniach [..] r. przewóz drogowy w załodze kilkuosobowej nieprawidłowo operował przełącznikiem grup czasowych (selektorem) w tachografie analogowym poprzez ustawienie w pozycję "odpoczynek" zamiast zgodnie z zasadami dotyczącymi rejestracji czasu pracy w załodze w pozycji "gotowość". Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisane stany faktyczne wynosi 600 zł. Odnośnie naruszenia z polegającego na nieokazaniu wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu 1p. 11.4. ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym: Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci karty pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego nr [..] z dnia [..] r., protokołu z okazania dokumentów z dnia [..] r. oraz protokołu przesłuchania kierowcy S. S. w charakterze świadka z dnia [..] r. oraz protokołu przesłuchania strony z dnia [..] r., że przedsiębiorca nie okazał do kontroli wykresówek kierowcy, który w dniach [..] r., wykonywał przewóz drogowy w załodze z S. S.. Fakt wykonywania przewozu w załodze z drugim kierowcą potwierdzili zarówno S. D. jak i S. S., jednakże nie potrafili wskazać konkretnie tej osoby z imienia i nazwiska. Biorąc pod uwagę powyższe, uwzględniając jednocześnie pozostałe okazane wykresówki lub dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu przez S. S. be[...] pornym jest, że skarżący nie okazał wykresówek opisanych za dni [...] r. drugiego kierowcy prowadzącego pojazd o nr rej [...] [..] w załodze z S. S.. Prawidłowo nałożona kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi 1.500 zł. Łączna kwota kar pieniężnych obliczona przez organ odwoławczy ulega zatem zmianie i wynosi [...] zł. Odnośnie podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących wskazanych przez skarżącego naruszeń z 1p. 10. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym popełnionych przez kierowców M. K. i A. R. organ II instancji zważył, że przedstawione przez skarżącego analiza ww. przypadków pod kątem ich zgodności z przepisami rozporządzenia nr 561/2006 jest nieprawidłowa. Możliwość dwukrotnego przerwania odpoczynku czynnościami trwającymi nie dłużej niż jedną godzinę dotyczy wyłącznie sytuacji, w której kierowca odbiera jednorazowo odpoczynek dzienny w wymiarze nie krótszym niż 11 godzin. Nie oznacza to, że można równocześnie traktować taki odpoczynek jako przewidziany w art. 4 lit. g rozporządzenia nr 561/2006. W przypadku odpoczynku dzielonego pierwsza część trwająca minimum 3 godziny i druga trwająca minimum 9 godzin obie muszą być odebrane w sposób ciągły, bez żadnych przerw innymi czynnościami np. jazdą, bądź inną pracą. W przypadku odpoczynku regularnego dziennego dzielonego jego łączny wymiar ulega przedłużeniu do 12 godzin w danym 24-godzinnym okresie rozliczeniowym. Organ odwoławczy zważył, że przeprowadzona analiza okresów aktywności przez organ I instancji we skazanych wyżej przypadkach została przeprowadzona prawidłowo i zgodnie z przepisami prawa. W żadnym z przypadków organ I instancji nie dokonał nadinterpretacji przepisów prawa. Organ odwoławczy zważył również, że w żadnym z wypadków zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził realizacji przesłanek wymienionych w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, natomiast skarżący nie przedstawił żadną dowodów na taką okoliczność, ograniczając się jedynie do zarzutów przedstawionych w odwołaniu. Odnośnie przedstawionej wizualizacji okresów aktywności wykonanej przez program Tachospeed na podstawie wykresówek, organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą ustalenia okresów aktywności w przedmiotowej sprawie mogą być wyłącznie okresy aktywności kierowcy zarejestrowane na wykresówkach, których analizę przeprowadził inspektor transportu drogowego. Organ podkreślił, że każde oprogramowanie ma funkcje wyliczenia, sumowania długości poszczególnych rodzajów okresów aktywności, ale te wyliczenia bynajmniej nie są wiążące dla organu, który niezależnie od powyższego musi tych ustaleń dokonać samodzielnie. Ustalanie wielkości stwierdzonych przekroczeń norm czasu pracy jest nierozerwalnie związane z interpretacją przepisów Rozporządzenia 561/2006 oraz umowy AETR. Jeżeli zatem twórcy oprogramowania przyjęli niewłaściwą interpretację tychże przepisów to istnieje ryzyko, iż stworzą algorytm, który będzie dokonywał nieprawidłowych obliczeń. W takim przypadku funkcja oprogramowania polegająca na analizie danych, na dokonaniu sumowań i ustalaniu np. dziennego czasu prowadzenia pojazdu i ustalania naruszeń będzie działać niewłaściwe. Program zliczy bowiem czas prowadzenia pojazdu ale np. tylko z 24 godzin zamiast z okresu zawartego pomiędzy dwoma prawidłowymi okresami odpoczynku itp. Organ odwoławczy po wnikliwej analizie zapisów dokonanych na wykresówkach stwierdza, że wyliczenia organu I instancji zostały dokonane poprawnie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia z 1p. 10.3 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, organ odwoławczy zważył, że w żadnym z kwestionowanych przez stronę przypadków nie istniały podstawy do zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Opisane przez kierowców okoliczności na rewersach wykresówek nie mogły stanowić powodu odstępstwa od przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy. Organ II instancji wskazał, iż to na kierowcy zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 (WE) ciąży obowiązek dokonania właściwych adnotacji na rewersie wykresówki bądź na wydruku cyfrowego urządzenia rejestrującego wskazujących na powód odstępstwa od przestrzegania przepisów w/w rozporządzenia. Skarżący w postępowaniu nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność, że skracanie przerw i odpoczynków było skutkiem konieczności zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Organ odwoławczy podkreślił, że przedsiębiorca transportowy jako odpowiedzialny za właściwą organizację przewozu, musi uważnie planować przejazd kierowcy, tak aby był on bezpieczny i uwzględniał na przykład regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów, innymi słowy musi tak organizować trasę by kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia i aby spełniać wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów. Ponadto kierowca musi bezwzględnie przestrzegać przepisów i nie przekraczać dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu, za wyjątkiem wystąpienia nieprzewidzianych i wyjątkowych okoliczności, gdy nie jest w stanie przestrzegać rozporządzenia bez spowodowania zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego, bezpieczeństwa osób pojazdu lub ładunku. Jeśli kierowca zdecyduje, że konieczne jest odstępstwo od rozporządzenia i że nie będzie ono zagrażało bezpieczeństwu drogowemu, musi wskazać odręcznie charakter odstępstwa i jego przyczyny w jakimkolwiek języku wspólnotowym, na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo w planie pracy natychmiast po zatrzymaniu się. Brak świadomości kierowcy o konieczności uczynienia adnotacji również nie jest podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Stosownie do treści art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 5, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do pociągnięcia przedsiębiorstw transportowych do pełnej odpowiedzialności, Państwa Członkowskie mogą uzależnić pociągnięcie do odpowiedzialności od naruszenia przez przedsiębiorstwo przepisów ust. 1 i 2. Państwa Członkowskie mogą wziąć pod uwagę wszelkie dowody wskazujące na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie. A zatem do zadań skarżącego należało takie przeszkolenie kierowców by realizowali obowiązek nałożony na nich przez art. 12 ww. rozporządzenia. W związku z powyższym nie można powołać się na art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, gdyż zaniechanie dokonania przez kierowcę wymaganego wpisu nie jest w świetle powyższego okolicznością niemożliwą do przewidzenia wyłącznie efektem niedostatecznego przeszkolenia. Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia polegającego na przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu tj. kwestii dwukrotnego karania przedsiębiorcy za ten sam czyn, organ odwoławczy stwierdził jego bezzasadność. Stosownie bowiem do treści art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": — "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. Jednocześnie zgodnie z art. 4 lit. k ww. rozporządzenia "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Wykładnia przytoczonych wyżej przepisów nie nasuwa żadnych wątpliwości, iż dzienny czas prowadzenia pojazdu jest to okres zawarty między dziennymi odpoczynkami nie krótszymi niż 9 bądź 11 godzin, bądź odpoczynkami tygodniowymi nie krótszymi niż 24 lub 45 godzin. A zatem bezspornym jest, że w przypadku gdy w 24 godzinnym lub 30 godzinnym okresie rozliczeniowym kierowca nie odebrał wymaganego odpoczynku dziennego w wymiarze przewidzianym przepisami rozporządzenia lub nie rozpoczyna odpoczynku tygodniowego, dzienny czas prowadzenia pojazdu trwa do chwili gdy kierowca rozpocznie okres, w którym może swobodnie dysponować swoim czasem i nie trwa on krócej niż 9 albo 11 godzin. Okres 24 godzinny wymieniony w art. 8 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia nie stanowi tym samym granicy dziennego czasu prowadzenia pojazdu. W przypadku zatem gdy w tygodniowym okresie prowadzenia pojazdu kierowca przez kilka dni z rzędu nie odbierze wymaganego odpoczynku w wymiarze nie krótszym niż 9 bądź 11 godzin, dzienny okres prowadzenia pojazdu z mocy obowiązujących przepisów prawa ulega wydłużeniu aż do momentu odebrania wymaganego prawidłowego odpoczynku dziennego lub tygodniowego. W związku z powyższym należy stwierdzić, że organ I instancji w żadnym ze stwierdzonych przypadków nie dokonał dwukrotnego nałożenia kary za ten sam czyn i nie naruszył art. 19 rozporządzenia (WE) nr 561/2006r. Skrócenie odpoczynku dziennego jest bowiem w sposób oczywisty innego rodzaju naruszeniem niż przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia, aczkolwiek zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 561/2006 ma ono w określonych przypadkach wpływ na rozmiar przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia polegającego na nieprawidłowym operowaniu przełącznikiem grup czasowych umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy przez S. S. należy ponownie wskazać, że art. 10 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG)nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do pociągnięcia przedsiębiorstw transportowych do pełnej odpowiedzialności, Państwa Członkowskie mogą uzależnić pociągnięcie do odpowiedzialności od naruszenia przez przedsiębiorstwo przepisów ust. 1 i 2. Państwa Członkowskie mogą wziąć pod uwagę wszelkie dowody wskazujące na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie. Fakt popełnienia naruszeń przez S. S. dowodzi, że kontrola przestrzegania przepisów prowadzona przez przedsiębiorcę była niewystarczająca. Poza powyższym art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym dopuszcza uchylenie odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy wyłącznie w przypadku zaistnienia okoliczności niemożliwej do przewidzenia. Na poparcie powyższego organ przytoczył tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27.04.2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 86/10 oraz stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 17.11.2010 r., sygn. akt II GSK 976/09. Organ odwoławczy wskazał poza powyższym, że art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym nie dotyczy przesłanki braku wpływu na popełnienie naruszenia. W związku z powyższym i w tym zakresie brak podstaw do uchylenia odpowiedzialności przedsiębiorcy. Zdaniem organu II instancji nie ma wątpliwości, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i czyni zadość dyspozycji art. 7 K.p.a. Powołane powyżej: protokół kontroli, tarcze tachografu oraz potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie okazanych podczas kontroli dokumentów wskazują jednoznacznie, iż przedsiębiorca swoim zachowaniem dopuścił się realizacji znamion: 1p. 10. 1, 1p. 10. 2, 10. 3, 1p. 10. 4, 1p. 11. 2 ust. 4 i 1p. 11. 4 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Okresy aktywności kierowców zostały wyraźnie utrwalone na tarczach tachografów, a dokonane zapisy są spójne i logiczne bezspornie dowodząc faktu popełnienia zarzucanych naruszeń. Organ I instancji poza powyższym przesłuchał kierowców w charakterze świadków oraz stronę postępowania. Zeznania wskazanych wyżej osób w żadnym przypadku nie potwierdzają tezy, jakoby popełnienie naruszeń było efektem wystąpienia okoliczności niemożliwych do przewidzenia. Należy w tym miejscu wskazać, że składając zeznania w dniu [...] . odwołujący się stwierdził, że nie prowadził typowych kursów dokształcających w zakresie norm czasu pracy, nie prowadził również szkolenia z zakresu obsługi tachografów, gdyż sądził, że kierowcy z tak dużym stażem potrafią prawidłowo obsługiwać tachograf, a nadzór nad czasem pracy kierowców był pobieżny. Poza powyższym treść zeznań kierowców A. R. oraz S. S. nie daje żadnych podstaw do przyjęcia tezy, że samowolnie naruszali oni przepisy prawa pracy, a wręcz przeciwnie czynili tak z konieczności dostarczenia ładunków w przewidzianym terminie na miejsce przeznaczenia. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 6 K.p.a. poprzez przytoczenie w uzasadnieniu decyzji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wydanego na podstawie nieobowiązujących obecnie przepisów ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy stwierdził, że powyższego nie można zakwalifikować jako naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Jak wskazano wyżej w przedmiotowej sprawie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym nie znajdzie zastosowania, w związku z powyższym kara pieniężna nałożona na przedsiębiorcę z tytułu stwierdzonych naruszeń została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może wystąpić ze stosownym wnioskiem do właściwego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który wydał decyzję w I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego S. D. zarzucił: * rażące naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy z 6 września 2001 roku o transporcie drogowym oraz przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowe, * wielokrotne naruszenie przez organy I i II instancji obowiązków określonych art. 77 § 1 K.p.a. poprzez porzucenie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, * obrazę art. 7 K.p.a. poprzez rozpatrzenie sprawy wyłącznie pod kątem interesu Skarbu Państwa, bez dbałości o rzetelność i obiektywność w ocenie materiału dowodowego, * naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem obowiązującego prawa. W konsekwencji powyższego wniósł o uchylenie niniejszej decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że już w odwołaniu wskazywała na błędy w ustaleniu części rzekomych naruszeń, a mianowicie: 1) Kierowca [...] [...] w dnia 24 czerwca 2009 r., kierując pojazdem o nr rej. [...] skrócił dzienny okres odpoczynku o 20 minut w odniesieniu do normy 11 godzinnej. Kierowca w komentowanym okresie realizował odpoczynek dzienny przerwany w celu wjazdu na prom. Organ II instancji uzasadniając zasadność nałożonej w tej części kary argumentuje, że podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od stosowania opisów. Jednak potwierdzono, że wykresówka ta zawiera adnotację sporządzona przez kierowcę o przestawieniu zegara o 15 minut ze względu na ładowanie baterii. Należy zauważyć, iż organ II instancji lekceważąc obowiązki wynikające z art. 107 § 3 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. nie dokonał jakiejkolwiek analizy, czy przestawienie zegara przez kierowcę miało wpływ na ustalenie rzekomego naruszenia norm rozporządzenia 561/2006. Jest kwestią oczywistą, że przestawienie zegara w trakcie dnia pracy wpływa na ostateczny wynik rejestracji, zaś organ odwoławczy powinien być zainteresowany poznaniem skutków przestawienia zegara przez kierowcę na cały zakres rejestracji w analizowanym dniu. Organ zamiast ustalić stan faktyczny, skupił się jedynie na penalizacji stwierdzonego naruszenia bez dogłębnego zbadania stanu faktycznego w omawianym zakresie. Uzasadnienie zatem w niniejszym punkcie nie spełnia obowiązków wynikających z norm procesowych określonych w art. 7, 8, 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. 2) Kierowca [...] [...] , kierując pojazdem o nr rej. [..] w dniu 26 czerwca 2009 r. skrócił dzienny okres odpoczynku o 1 godzinę i 55 minut w odniesieniu do normy 11 godzin. Kierowca zrealizował w niniejszym punkcie odpoczynek prawidłowy, zaś odniesienie czasookresu jego trwania do normy 11 godzin było nieuprawnione. Kierowca w danej zmianie roboczej miał prawo skorzystać ze skróconego dziennego odpoczynku, w rozumieniu art. 4 lit. g w związku z art. 8 pkt 2 rozporządzenia 561/2006. Ponieważ wcześniej rozliczone okresy odpoczynków dziennych zostały rozliczone błędnie jako skrócone kontrolujący stwierdził, iż w dniu 26 czerwca kierujący winien wykorzystać odpoczynek regularny 11 godzinny. We wskazanym okresie kierowca korzystał dopiero z drugiego z kolei skróconego okresu odpoczynku dziennego pomiędzy dwoma okresami odpoczynku tygodniowego (w dniu 23/24 czerwca kierowca wykorzystał skrócony odpoczynek tygodniowy). Należy nadmienić, iż kierowca może wykorzystać dwa z kolei odpoczynki tygodniowe skrócone pod warunkiem, iż na każde kolejne dwa kolejne tygodnie wykorzysta także co najmniej 1 odpoczynek regularny (art. 8 pkt 6 rozporządzenia 561/2006). Organ odwoławczy odrzucił wyjaśnienia strony argumentując, iż w dniu [...] r. nie stwierdzono skróconego tygodniowego okresu odpoczynku, który powinien trwać co najmniej 24 godziny. Należy podnieść, iż w odwołaniu od decyzji organu I instancji strona przekazała wizualizację okresów aktywności, sporządzoną przez program komputerowy "TachoSpeecT, który służy do obiektywnego i rzetelnego rozliczania okresów aktywności. Wg przedstawionego raportu w omawianym dniu nie doszło do naruszenia przepisów socjalnych. Organ odrzucając argumentację strony, a także wynik rozliczenia aktywności z pozbawionego stronniczości i subiektywności programu komputerowego, nie dokonał analizy rozbieżności pomiędzy stanowiskiem organu a wskazanym raportem komputerowym. GITD ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że inspektor ITD jako profesjonalista rozliczał samodzielnie okazane do kontroli wykresówki, więc nie może być mowy o błędzie w procedurze rozliczeniowej. Strona oczywiście nie wątpi, że kontrolujący mógł dołożyć wszelkich starać by rozliczenie aktywności kontrolowanego kierowcy było maksymalnie poprawne, jednak argumentacja organu nie przywołująca w tym zakresie norm prawnych na których oparto tezy negujące stanowisko strony, jest z punktu widzenia prawa błędna i nie do zaakceptowania. Obalenie dowodu w postaci wydruku raportu ze specjalistycznego oprogramowania rozliczającego czas pracy kierowców może nastąpić wyłącznie poprzez dokładną analizę przypadku z przywołaniem odpowiednich norm prawnych, czego tutaj zabrakło. Zatem uzasadnienie nałożonej kary nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. 3) Kierowca A. R. prowadząc pojazd o nr rej. [...] w dniu [...] r. dopuścić się miał skrócenia dziennego okresu odpoczynku o 2 godziny i 45 minut w odniesieniu do odpoczynku skróconego dziennego - 9 godzinnego. Strona w odwołaniu od decyzji organu I instancji wykazała, że organ nie uczynił jakichkolwiek kroków w celu ustalenia kompletnego stanu faktycznego związanego z tym naruszeniem. Przede wszystkim wskazano, że WITD w [...] w myśl art. 7 K.p.a. w związku z art. 93 § 7 ustawy o transporcie drogowym organ prowadzący postępowanie powinien być zainteresowany poznaniem przyczyny powstania wskazanego naruszenia. Mógł to ustalić korzystając ze standardowych uprawnień określonych w art. 55 ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym inspektor wykonując zadania określone w art. 50 ustawy mają prawo żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli. Znamienne, iż WITD nakładając z niezwykłą łatwością karę pieniężną w wysokości 30 tysięcy zł (która następnie została obniżona w decyzji organu II instancji) nie uznał za stosowne, by dokonać bezpośredniego potwierdzenia wysuwanych tez przez przesłuchanie kierowców w charakterze świadków, których wskazane naruszenia dotyczą. Do podobnych wniosków można dojść analizując dotychczasowe orzecznictwo w tożsamym zakresie - przykładowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 329/2009. Zatem nie ulega wątpliwości, że organy obu instancji również winne były dokonać analizy sprawy, czy nie zachodzą przesłanki wyłączające odpowiedzialność strony wg przywołanych przepisów. W niniejszej sprawie zarówno WITD jak GITD były zainteresowane wyłącznie penalizacją omawianego czynu, czego nie można uznać za spełnienie obowiązku określonego w art. 8 K.p.a. odnośnie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Zatem uzasadnienie decyzji również w tym przypadku nie spełnia norm określonych w art. 107 § 3 K.p.a. 4) Kierowca A. R. kierując w dniu [...] r. pojazd o numerze rejestracyjnym [...] dopuścił się skrócenia minimalnego okresu dziennego odpoczynku o 25 minut w odniesieniu do normy 12 godzin odpowiednio dla odpoczynku dzielonego. Kontrolujący wskazał, iż "najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł: pierwsza część 3:05 h od 2:00 do 5:05 dnia [...] r., druga część 8 godzin i 35 minut od godziny 15:10 do 23:45 dnia [...] r.". Analogicznie jak w punkcie poprzednim organy obu instancji nie wykazały w swoich decyzjach przyczyn sankcjonowania strony za to niewielkie naruszenie normy odpoczynku dziennego. Trudno bowiem obronić tezę, uwzględniając przede wszystkim kwestię logiki i doświadczenia życiowego organu, że 25 minutowe skrócenie okresu odpoczynku nastąpiło w interesie kontrolowanego przedsiębiorstwa. Także nie wykazano, jakoby decyzję o skróceniu komentowanego odpoczynku podjął pracodawca bądź inna osoba przełożona kierowcy. Strona już na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji wskazywała, że do komentowanego naruszenia doszło wyłącznie z przyczyn leżących po stronie kierowcy, a w szczególności w wyniku niedbałego realizowania obowiązków pracowniczych i niewłaściwego stosowania norm prawnych. GITD nie rozpatrując sprawy w omawianej części w odniesieniu do postanowień wynikających z art. 93 ust. 7 dokonał arbitralnego ro[...] trzygnięcia, który nie uwzględnia wszelkich okoliczności towarzyszących komentowanemu zdarzeniu. 5) W dniu 4 czerwca 2009 r. kierowca [...] [...] prowadzać pojazd o nr rej. [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy o 20 minut (łączny czas jazdy 4h 50 minut). Na rewersie wykresówki kierowca dokonał zapisu, iż wydłużony czas jazdy wyniknął z "powodu dojazdu pod załadunek i awizację". Główny Inspektor w skarżonej decyzji orzekł, że "przytoczona okoliczność wynika z organizacji przewozu i nie jest okolicznością niemożliwą do przewidzenia". W myśl art. 12 rozporządzenia: "Pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój". Zatem w komentowanym przepisie nie ma mowy o konieczności zaistnienia warunków nieprzewidywalności, by zastosowanie wyjątku o którym mowa w art. 12 rozporządzenia 561/2006 było skuteczne i respektowane przez organ kontrolny. GITD nie wziął pod uwagę faktu, iż skoro awizacja ładunku przygotowana jest na określoną godzinę oznacza to, iż towar jest wywożony na rampę załadowczą, gdzie od ustalonej godziny załadunku przechodzi pod nadzór kierowcy. Zatem w celu zapewnienia bezpieczeństwa ładunkowi kierowca zjawił się na miejscu załadunku z nieznacznym naruszeniem norm czasu jazdy, pomimo, iż przewóz był przygotowany (trasa przejazdu) w sposób właściwy. Reasumując organ w niniejszym punkcie dokonał nieprawidłowej wykładni przepisu art. 12 rozporządzenia 561/2006, zatem decyzja w omawianym zakresie powinna zostać uchylona i odesłana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. 6) W dniu [..} kierowca [...] [...] wykonując przewóz pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 30 minut (okres prowadzenia bez przerwy wyniósł 5 h). Analogicznie do punktu poprzedniego, kierowca na wykresówce zawierającej komentowane naruszenie wskazał, iż wynikło ono "z powodu dojazdu pod załadunek". Organ również w niniejszym punkcie wskazał, iż "przytoczona okoliczność wynika z organizacji przewozu i nie jest okolicznością niemożliwą do przewidzenia". Jak argumentowano w poprzednim punkcie, organ dokonał nieuprawnionej ingerencji w sens i treść zapisu z rozporządzenia 561/2006 - nie istnieją w cytowanym przez organ akcie prawnym jakiekolwiek treści potwierdzające tezy organu odnośnie warunku korzystania z wyjątku określonego w art. 12 rozporządzenia 561. Dalej w skardze zarzucono, że wykazując w treści skarżonej decyzji naruszenia dotyczące przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego organ rażącą naruszył przepisy wspólnotowe - poprzez dwukrotne karanie podmiotu realizującego przewóz za ten sam czyn (art. 19 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006). W tym przypadku organ stosuje odmienną interpretację tego samego stanu faktycznego, tj. ocenia to samo naruszenie w dwóch płaszczyznach; wpierw nakłada karę za naruszenie polegające na skróceniu dziennego okresu odpoczynku przez poszczególnych kierowców w kontrolowanym okresie, zaś następnie organ w tym samym okresie dokonuje [...] umowania dziennych okresu prowadzenia (z okresów trwających ponad 24 godziny). Organ stosuje zatem taką interpretację przepisów, która w zależności od celu ich stosowania pozwala na odrębną, całkowicie różną ocenę tego samego stanu faktycznego. Mianowicie: * nakładając karę w części dotyczącej skrócenia dziennego okresu odpoczynku uznał, iż okres poniżej 9 godzin (bądź 11 dla odpoczynku regularnego) spełnia warunki odpoczynku dziennego, tyle, że nadmiernie skróconego - za to skrócenie organ nałożył karę, * następnie organ zliczając okres jazdy dziennej w tym samym czasie powołał się na definicję okresu jazdy dziennej, zawartej w art. 4 lit. k rozporządzenia 561/2006, zgodnie z którą "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Reasumując organ nakładając karę za skrócenie dziennego odpoczynku uznaje, że w określonych dniach kierowca skorzystał z dziennego okresu odpoczynku tyle, że nadmiernie skróconego (za brakującą część odpoczynku nakłada karę zgodnie z taryfikatorem). Następnie GITD zliczając czas jazdy dziennej (pomiędzy dwoma "pełnymi" odpoczynkami) pomija wcześniej wskazany ("ukarany") okres odpoczynku, i sumuje okres jazdy ze wszystkich dni, pomiędzy którymi nie było pełnego i prawidłowego okresu odpoczynku dziennego (tj. 9 lub 11 godzinnego) . Zatem w zależności od celu GITD dokonuje odmiennej interpretacji tego samego stanu faktycznego. Aby jednak dokonać analizy, czy faktycznie organ naruszył zakaz określony w art. 19 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 (podwójne karanie za ten sam czyn) należy podnieść hipotetyczną tezę, czy w przypadku, gdyby kierowca nie skrócił dziennego okresu odpoczynku we wskazanych dniach, drugie naruszenie (wydłużenie jazdy dziennej) nadal byłoby stwierdzone? W tym przypadku okazuje się, że wykorzystanie poprawnego odpoczynku zlikwidowałoby karę zarówno za skrócenie odpoczynku, jak i za wydłużenie jazdy dziennej. Zatem właściwą wydaje się teza, że organ z tytułu jednej okoliczności dąży do nałożenia dwóch kar pieniężnych - budzi to zatem poważne zastrzeżenia odnośnie legalności działania organu w tym zakresie w aspekcie art. 6 K.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP (zasada proporcjonalności). Pomijając wątpliwy aspekt prawny powyższej sytuacji, należy podnieść, iż logika którą posługuje się organ również burzy poczucie sprawiedliwości. Niewątpliwym jest fakt, iż kary nakładane przez organy inspekcji transportu drogowego mają charakter prewencyjny i dyscyplinujący. Jednakże tracą ten charakter w przypadku, gdy organ usiłuje "ubrać" poszczególne naruszenia w inną ocenę prawną, zmierzającą do maksymalizacji kary pieniężnej. W odniesieniu do naruszenia polegającego na nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego - nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) po analizie okazanych do kontroli wykresówek GITD stwierdził, że kierowca S. S. w dniach [..]] r. oraz [..] r. wykonywał pracę w załodze, lecz w trakcie przejazdu realizowanego przez drugą osobę rejestrowany był okres odpoczynku zamiast dyżuru (dyspozycji). Odnośnie naruszeń popełnionych przez kierowcę, w postaci nieprawidłowego obsługiwania urządzeń rejestrujących, organy obu instancji wysunęły kolejną niezrozumiałą tezę, jakoby przedsiębiorca miał wpływ na nieprawidłowego ustawienie przełącznika wyboru aktywności (selektora) przy radiografie w trakcie realizacji zadania przewozowego. Organ nie wskazał, jaki faktyczny wpływ miał przedsiębiorca realizujący przewóz z niewiedzą kierowcy i brakiem umiejętności prawidłowego obsługiwania tachografów. W momencie kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa organ szczegółowo badał, czy zatrudnieni przez stronę kierowcy spełniają wymagania określone ustawą o transporcie drogowym, a w szczególności czy legitymują się zaświadczeniem z ukończenia odpowiedniego szkolenia (kursu na przewóz rzeczy) dla kierowców zawodowych. W programie kursu dla kierowców, zgodnie z obowiązującym ówcześnie rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2004r. w sprawie kursów dokształcających kierowców wykonujących transport drogowy, obecne były zajęcia z zakresu prawidłowej obsługi tachografu. Zatem można było uznać bezspornie, iż kierowcy zawodowo i merytorycznie są przygotowani do wykonywania swojego zawodu. Należy również podnieść, iż zgodnie z art. 15 pkt 3 tiret 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym to kierowcy są odpowiedzialni za obsługę przełączników aktywności umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację okresów pracy. Odniesienie tych naruszeń do pracodawcy, uwzględniając fakt, że kierowcy są odpowiednio przygotowani do wykonywania zawodu wydaje się być niesprawiedliwe i bezzasadne. Należy zauważyć, iż w niniejszej w sprawie organ nie uwzględnił przepisów zawartych w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Norma ta stanowi wyjątek chroniący żywotne interesy strony, zgodnie z którą przepisów ust. 1-3 (dotyczących nakładania kar pieniężnych) nie stosuje się (oblig, a nie uznanie), jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje (obligatoryjnie) decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Tymczasem w decyzji, mimo obowiązków wynikających z art. 107 § 3 K.p.a., nie wykazano, jakoby podmiot realizujący przewozy miał wpływ na powstanie powyższych naruszeń - tylko bezsporne ustalenie tego faktu umożliwiłoby pełną i obiektywną ocenę sytuacji, a co za tym idzie, wydanie w konsekwencji decyzji uwzględniającej rzeczywisty stan faktyczny. W ocenie strony organ uprościł procedurę kontroli, uznając winę za stwierdzone naruszenia wyłącznie po stronie przedsiębiorcy realizującego przewóz. Zarówno Główny Inspektor, jak i organ I instancji dały wyraźny sygnał, iż nie leży w ich gestii gromadzenie materiału dowodowego w zakresie, który mógłby uchronić stronę od otrzymania kary - wyraźnie wykazano, że organy administracji publicznej w zakresie kontroli transportu drogowego mają obowiązek zebrać materiał dowodowy wyłącznie w tym zakresie, który pozwoli na jednoznaczne stwierdzenie naruszeń i nałożenie kary pieniężnej. Zatem należy zważyć, iż GITD w swoich wywodach nie uwzględnił brzmienia przepisu art. 77 § 1 K.p.a., który obliguje organ do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, niezależnie, czy jest on korzystny z punktu widzenia kontrolującego i interesów Skarbu Państwa. Bierne stanowisko organu w gromadzeniu pełnego materiału dowodowego przeczy również zasadom wywodzonym z orzecznictwa WSA i NSA w podobnych sprawach, jak w wyroku NSA OZ w Lublinie z dnia 15 września 1992 roku (sygnatura akt: SA/Lu 601/92). Zatem kontrolowany podmiot zobowiązany jest w oparciu o przepisy art. 89 § 1 ustawy o transporcie drogowym umożliwić przeprowadzenie organowi pełnej i wszechstronnej kontroli - dopiero po zgromadzeniu całości materiału dowodowego istotnego w danej sprawie strona odnieść się może w oparciu o art. 10 § 1 K.p.a. do poszczególnych kwestii, które są istotne z punktu widzenia jej interesów. Nie do zaakceptowania jest takie stanowisko organu, które ogranicza postępowanie dowodowe do stwierdzenia określonych naruszeń, bez dążenia do wyjaśnienia przyczyn takiego stanu rzeczy. Ponadto organ z własnej inicjatywy powinien zebrać informacje mogące pomóc w ustaleniu, czy w danym przypadku zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym, zawartych w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, może mieć zastosowanie. Dopiero w momencie przyjęcia negatywnych dla strony skutków analizy prawnej naruszeń, może (powinna) ona dostarczyć dodatkowe materiały dowodowe, mogące zmienić charakter stwierdzonych naruszeń, o ile takowe istnieją. Należy zatem zastanowić się nad sensem prowadzenia przez organ postępowania administracyjnego i umożliwienia składania stronie wyjaśnień na podstawie art. 10 § 1 K.p.a., skoro z treści decyzji wynika be[...] pornie, że każde wyjaśnienie poszczególnych naruszeń zostało przez organ zbyte ogólnym uzasadnieniem. Pomimo faktu, iż organ nie zgadzał się w trakcie postępowania ze stanowiskiem strony, nie wezwano jej do jakichkolwiek dodatkowych wyjaśnień odnośnie któregokolwiek aspektu prowadzonego postępowania - oznacza to zatem, iż organ nie był zainteresowany obiektywnym rozpatrzeniem sprawy w oparciu o stan faktyczny. Brak obiektywności w postępowaniu organu I instancji uwypuklił się w szczególności w trakcie przesłuchań kierowców w charakterze świadków. Organ zainteresowany był wyłącznie potwierdzeniem swoich tez wynikających z analizy wykresówek, jednak przesłuchujący nie zadał ani jednego pytania kierowcom, które mogłyby rozwiać wszelkie wątpliwości, odnośnie możliwości zastosowania wyjątku określonego w art. 93 ust. 7 ustawy. Mianowicie organ nie był zainteresowany następującymi faktami: * czy kierowcy otrzymywali dyspozycje od swoich przełożonych odnośnie naruszania przepisów rozporządzenia 561/2006 (maksymalne okresy jazdy, przerw i odpoczynku), czy wynikało to z decyzji podejmowanych samodzielnie przez kierowców, nie mających związku z procedurą transportową, * czy kierowcy byli szkoleni z zakresu stosowania przepisów rozporządzenia 561/2006, * czy kierowcy byli szkoleni i instruowani odnośnie właściwego użytkowania urządzeń rejestrujących, na podstawie rozporządzenia 3821/85, * czy kierowcy otrzymywali upomnienia i nagany z tytułu naruszania przez nich obowiązków pracowniczych w komentowanym zakresie. Wbrew przyjętemu arbitralnemu stanowisku organu odnośnie każdorazowej i pełnej odpowiedzialności podmiotu realizującego przewóz wypowiedział się w roku 2008 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, całkowicie obalając tę tezę. Mianowicie zgodnie z wyrokiem III SA / Wr 109/2008 z dnia 16 lipca 2008 r. w świetle przepisów art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym nie może być już mowy o konstruowaniu odpowiedzialności podmiotów wykonujących przewozy, niejako za sam skutek (a więc na zasadzie ryzyka), to znaczy w każdym przypadku ujawnienia naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przeciwnie, zwroty: "podmiot (...) nie miał wpływu na powstanie naruszenia" oraz "podmiot (...) nie mógł przewidzieć" nawiązują - niewątpliwie, choć pośrednio - do ocen dokonywanych z punktu widzenia staranności, jakiej można wymagać od potencjalnego zobowiązanego, w celu niedopuszczenia do powstania naruszeń, które podlegałyby penalizacji. Staranność jest zaś miernikiem subiektywnego elementu zawinienia. W niniejszym przypadku analiza, czy strona dochowała najwyższej staranności w celu uniknięcia komentowanego zarzutu, powinna uwzględniać wyłącznie okoliczności regulowane przepisami prawa - konkludując, powyższe zarzuty znalazłyby uzasadnienie wówczas, gdyby w momencie przesłuchania kierowcy oświadczyli, iż naruszenia norm czasu jazdy i odpoczynku, czy też nieprawidłowa obsługa tachografu wynikała z polecenia pracodawcy bądź innej osoby przełożonej, lub niewystarczającego przeszkolenia stanowiskowego - kierowcy takich informacji organowi nie udzielili. Brak w decyzjach GITD i WITD informacji o przedmiocie i treści przesłuchania kierowców wezwanych w charakterze świadków również budzi zastrzeżenia odnośnie obiektywności sprawy i rzetelności w ocenie materiału dowodowego. Kierowcy w swoich zeznaniach potwierdzili, iż samowolnie podejmowali decyzje o naruszeniu niektórych norm prawnych, co miało ich związek z prywatnymi planami nie związanymi z procedurami transportowymi. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej zwana ustawą, zgodnie z którym: kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: 1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, 1a) o publicznym transporcie drogowym, 2) o czasie pracy kierowców, 3) o odpadach, 4) o ochronie zwierząt, 5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia, 7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, 8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Jednocześnie w ust. 4 cyt. przepisu wskazano, iż wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa powyżej oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy, w którym w: - 1p. 10.1. lit. a i lit. b określono wysokość kar za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, - 1p.10.2. lit. a i lit. b wskazano wysokość kar za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, - 1p. 10.3. lit. a i b określono wysokość kar za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, - 1p. 10.4. lit. a i b określono wysokość kar za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, - 1p. 11.2. ust. 4 określono wysokość kar za nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem), - 1p. 11.4. ust. 1 określono wysokość kar za nieokazanie wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu. Stan faktyczny w sprawie, odnośnie zaistnienia naruszeń obowiązków lub warunków wynikających z ustawy lub przepisów, ustalony został na podstawie protokół kontroli nr [..] z dnia [..] r. Protokół ten został podpisany przez skarżącego bez żadnych uwag. Skarżący nie kwestionował prawidłowości ustaleń organu I instancji w zakresie wskazanych powyżej naruszeń. Zarzucił natomiast organowi naruszenie przepisów w art. 7, 8, 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a., poprzez nie uwzględnienie i nie rozważenie przy rozpatrywaniu sprawy takich okoliczności jak adnotacje kierowcy na wykresówce, wydruku raportu ze specjalistycznego oprogramowania rozliczającego czas pracy kierowców, a nadto nie wzięcie pod uwagę przesłuchania kierowców, których stwierdzone naruszenia dotyczyły. Naruszenie wskazanych powyżej przepisów K.p.a. nie można rozpatrywać bez wzięcia pod uwagę treści przepisów art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy, naruszenie których zresztą skarżący również zarzuca w dalszej części skargi. Przepis art. 92a ust. 4 ustawy posługuje się sformułowaniem braku wpływu podmiotu wykonującego przewóz (przedsiębiorcy) na naruszenie prawa przez kierowcę. Natomiast przepis art. 93 ust. 7 ustawy stanowi o braku możliwości przewidzenia przez przedsiębiorcę zdarzeń lub okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie przez kierowcę przepisów prawa. Z wymienionych przepisów wynika, iż przedsiębiorca jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa przez kierowcę jeżeli nie miał on wpływu na powstanie naruszenia lub nie mógł tego przewidzieć. Sytuacja taka ma miejsce gdy wyłączną winą za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia (kierowca) lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa. Domniemanie odpowiedzialności przewoźnika może być obalone i ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy spoczywa na przedsiębiorcy. Należy zaznaczyć, iż oba wymienione przepisy mają charakter wyjątkowy i podlegają interpretacji ścieśniającej. Na przewoźniku spoczywa zatem ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 2 czerwca 2009 r. w spr. II GSK 989/08, z 20 października 2010 r. w spr. II GSK 936/09, z 27 sierpnia 2009 r. w spr. II GSK 4/09, z 2 lutego 2011 r. w spr. II GSK 140/10, z 13 października 2009 r. w spr. II GSK 93/09, z 17 listopada 2010r. w spr. II GSK 976/09 i z 24 lutego 2011 r. w spr. II GSK 258/10, a także z 6 kwietnia 2011 r. w spr. II GSK 404/10. W świetle takiego stanowiska należy uznać, że samo wskazanie przez skarżącego okoliczności, które jego zdaniem zwalniają go z odpowiedzialności nie jest wystarczające do zastosowanie przepisów art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy. Do organu należy odniesienie się do wskazanych okoliczności faktycznych. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, w przedmiotowej sprawie organ nie tylko zebrał w sposób wyczerpujący ale i ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 K.p.a.), ustosunkował się do wszystkich twierdzeń strony, a także uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a. Natomiast skarżący wskazując, że na jednej z wykresówek znajduje się adnotacja kierowcy o przestawieniu zegara o 15 minut ze względu na ładowanie baterii, jednocześnie nie wyjaśnia jaki wpływ fakt ten miał na dzienny okres odpoczynku kierowcy, a tym samym na wysokość nałożonej kary. Zdaniem Sądu organ mógł przyjąć, że fakt ten pozostaje bez wpływu na prawidłowość rejestracji aktywności kierowcy. Skoro bowiem zegar był wyłączony przez 15 minut z uwagi na ładowanie baterii, to jego późniejsze przestawienie o taki czas spowodowało jedynie doprowadzenie do zgodności czasu rejestracji z faktycznym czasem aktywności kierowcy. Nie zasługuje na uwzględnienie kolejny zarzut skargi, że organ nie wziął pod uwagę, iż kierowcy zostali przeszkoleni z przepisów o czasie pracy i odpoczynku, a także przeszli szkolenie w zakresie obsługi urządzeń rejestrujących. Podjęcie takich działań nie jest wystarczające do zwolnienia skarżącego od odpowiedzialności za naruszenie prawa przez kierowców i zastosowania przepisów art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy. Celem tych przepisów jest właśnie wymuszenie na przedsiębiorcy takiej organizacji pracy, aby zapewnić przestrzeganie przez kierowców przepisów o czasie pracy i czasie odpoczynku. Twierdzenie skarżącego, że organ dokonał nieprawidłowej wykładni przepisu art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), nie znajduje uzasadnienia w treści tego przepisu. Prawidłowo organ przyjął, że skoro zgodnie z tym przepisem "kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku", to przepis ten nie znajduje zastosowania w sytuacji podjazdu pod załadunek. Trudno przyjąć, jak chce tego skarżący, że kierowca zapewnia bezpieczeństwo ładunku, którego jeszcze nie przyjął, albo że narazi ładunek na niebezpieczeństwo nie odbierając go o określonej godzinie. Towar wywieziony na rampę załadowczą nie staje się ładunkiem z tą chwilą. Oczywistym jest, że odpowiedzialność kierowcy za ładunek może powstać dopiero z chwilą jego odebrania i załadowania do pojazdu. Przy tym raz jeszcze należy podkreślić, że to na przewoźniku ciąży obowiązek takiego zorganizowania pracy, aby kierowcy mogli wykonywać powierzone zadania, w tym punktualny dojazd pod załadunek, bez naruszania przepisów o czasie pracy oraz czasie odpoczynku. Nie jest również trafny zarzut, iż nie można jednocześnie karać za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu i skrócenie dziennego czasu odpoczynku ponieważ dochodzi do podwójnego ukarania za ten sam czyn. Przekroczenie maksymalnego okresu jazdy dziennej i skrócenie dziennego czasu odpoczynku stanowią dwa odrębne naruszenia, podlegające odrębnej regulacji i innemu sposobowi obliczania ich wielkości. Skrócenie dziennego czasu odpoczynku nie musi automatycznie prowadzić do przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu i odwrotnie - można przekroczyć dzienny czas prowadzenia pojazdu i jednocześnie wykorzystać prawidłowy okres odpoczynku. Skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin. Wynika to wprost z art. 4 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, a czas odpoczynku nie spełniający tej normy nie może być potraktowany jako "dzienny okres odpoczynku''. Termin "dzienny czas prowadzenia pojazdu " należy interpretować jako łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego prawidłowego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego prawidłowego dziennego okresu odpoczynku. Jeżeli kierowca nie wykorzysta minimalnego odpoczynku dziennego, to należy ustalić następny prawidłowy okres odpoczynku. Czas jazdy pomiędzy dwoma prawidłowymi okresami odpoczynku jest sumowany i stanowi jeden okres jazdy dziennej. Wynika to wprost z art. 4 lit. k rozporządzenia nr 561/2006. Dodać należy, iż o odrębności i wzajemnej niezależności tych naruszeń świadczą także odrębne kary wskazane w załączniku do ustawy o transporcie drogowym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 października 2009 r. w spr. VI SA/Wa 1255/09 – dostępny w Internecie). W tym stanie rzeczy uznać należy, że zarzuty skargi są nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.