II FSK 2071/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Protokolant Marta Wyszkowska, po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2107/11 w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie z dnia 31 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2107/11, mocą którego oddalono skargę S. SA w W. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 31 maja 2011 r. w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. W motywach orzeczenia Sąd podał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania S. SA z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 21 grudnia 2007 r. w sprawie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej z dnia 24 sierpnia 2006 r. nr (...). Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w decyzji z 24 sierpnia 2006r. określił skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. Decyzja ta stała się ostateczna z uwagi na niewniesienie odwołania w terminie. Postanowieniem z 17 września 2007 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 24 sierpnia 2006 r. Jako podstawę prawną do wznowienia postępowania spółka wskazała art. 240 § 1 w zw. z art. 241 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącej nie miała ona zdolności do czynności prawnych, a organ zaniechał poinformowania Prezesa Zarządu L. D. w sposób poprzednio ogólnie przyjęty, tj. telefonicznie, o podejmowanych czynnościach, wysyłania korespondencji do strony na adres inny, niż wskazany jako adres do korespondencji, zaniechał próby doręczenia zastępczego lub bezpośredniego podatnikowi w sytuacji, gdy zawiadomienie o wszczęciu postępowania podatkowego, jak również informacja o wyznaczeniu terminu do zapoznania się z aktami postępowania podatkowego nie zostały podjęte w terminie. Ponadto skarżąca powzięła informację o nowych istotnych okolicznościach dla sprawy, którymi były działania organu podatkowego w trakcie postępowania kontrolnego bez posiadania stosownego i prawidłowo doręczonego w terminie dokumentu przedłużającego postępowanie kontrolne. Skarżąca powołała również jako przesłankę wznowienia brak przeprowadzenia kluczowych w sprawie dowodów dla ustalenia decyzji wymiarowej spółki, niepowiadomienie Prezesa Zarządu L. D. oraz byłych członków Zarządu − E. B. oraz C. A. − o toczącym się postępowania podatkowym celem przystąpienia do niego w charakterze strony, z uwagi na możliwe przeniesienie odpowiedzialności na nich za zobowiązania podatnika, a także brak rozstrzygnięcia o dowodach znajdujących się w aktach sprawy, a w szczególności o zeznaniach E. B. oraz dowodach z dokumentów świadczących o złożeniu wniosku Prezesa Zarządu o konieczności ogłoszenia upadłości spółki. Ponadto wskazała na wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu - w tym wypadku sądu, który wyznaczyłby kuratora dla osoby prawnej nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z 21 grudnia 2007 r. odmówił uchylenia decyzji z 24 sierpnia 2006 r., gdyż nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 4, 5 i 6 Ordynacji podatkowej. W powołanej na wstępie decyzji z 31 maja 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję z 21 grudnia 2007 r. W uzasadnieniu stwierdził, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 24 sierpnia 2006 r. została skutecznie doręczona stosownie do art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Przedstawiając swoje stanowisko organ podniósł, że w toku postępowania kontrolnego w 12 listopada 2003 r. zwrócono się do spółki o wyjaśnienie, gdzie znajduje się siedziba spółki, gdzie przechowywane są jej księgi oraz o wskazanie, na jaki adres należy kierować korespondencję związaną z prowadzonym postępowaniem kontrolnym, w tym o wskazanie osób upoważnionych do odbioru korespondencji. Powyższe wątpliwości wynikały z tego, że Skarżąca faktycznie nie posiadała siedziby w W. przy ul. (...) (nie wynajmowała już pomieszczeń pod tym adresem), a w pomieszczeniach przy ul. (...) w W., gdzie były przechowywane dokumenty, spółka zaprzestała wykonywania działalności. Spółka w piśmie z dnia 1 grudnia 2003 r. wyjaśniła, że wszelką korespondencję należy kierować na adres: "L. D., ul. (...) W.". Odnosząc się do zarzutu, że spółka w postępowaniu nie miała zdolności do czynności prawnych i w związku z tym należało wystąpić do sądu o ustanowienie kuratora, organ zauważył, że z brzmienia art. 138 § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że organ składa do sądu wniosek o ustanowienie kuratora jedynie w przypadku, gdy osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej nie może prowadzić swoich spraw wskutek braku powołanych do tego organów. Organ podkreślił, że postępowanie kontrolne wobec spółki zostało wszczęte poprzez doręczenie postanowienia osobom reprezentującym skarżącą w sposób uwidoczniony w Rejestrze Handlowym, tj. L. D. - Prezesowi Zarządu oraz A. M. - prokurentowi spółki, a w toku postępowania kontrolnego spółka była reprezentowana przez L. D. - Prezesa Zarządu oraz jedynego członka zarządu (spółka posiadała wówczas zarząd, którego skład był jednoosobowy). Zgodnie z § 10 pierwszego statutu spółki (akt notarialny z dnia 29 września 1993 r.) Zarząd spółki składał się z 2-3 członków powołanych na okres 3 lat przez radę nadzorczą. W dniu 28 czerwca 2000 r. Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy podjęło uchwałę w sprawie zmiany statutu spółki - na mocy przedmiotowej uchwały Zarząd składał się z 1-3 członków (pkt 17 uchwały). Uchwała ta została zgłoszona do rejestru sądowego. Również zgodnie z uchwałą Zarządu spółki podjętą 16 kwietnia 2007 r. w sprawie ustalenia tekstu jednolitego statutu spółki, Zarząd spółki może składać się z 1 do 3 członków (§ 12 tekstu jednolitego statutu spółki załączonego przez stronę do stanowiska z dnia 31 października 2007 r.). W świetle powyższego nie można uznać, aby kontrolowany nie miał wymaganych prawem organów, w sytuacji gdy skład Zarządu spółki był jednoosobowy (Prezes Zarządu - L. D.); tym samym nie zaistniały okoliczności obligujące organ kontroli skarbowej do złożenia do sądu wniosku o ustanowienie dla spółki kuratora. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje również na to, aby spółka nie miała w tym czasie organów statutowych (Rady Nadzorczej lub Walnego Zgromadzenia), a co się z tym wiąże, organu uprawnionego do powołania pozostałych członków Zarządu. Z przebiegu postępowania wynika również, że spółka brała czynny udział w postępowaniu - składała wyjaśnienia, zeznania, wnioski dowodowe, podpisała protokół, wniosła zastrzeżenia do protokołu, co – zdaniem organu − potwierdza, że spółka mogła prowadzić i prowadziła swoje sprawy. Organ nie podzielił też stanowiska strony co do zaistnienia przesłanek do wyłączenia inspektora B. P. od prowadzenia sprawy i dodał, że w dniu 26 listopada 2007 r. Dyrektor UKS w W. odmówił wyłączenia tego inspektora od prowadzenia sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka zarzuciła naruszenie art. 151 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że spółce prawidłowo doręczano w sprawie korespondencję; art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na błędnym przyjęciu, iż przy wydaniu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 24 sierpnia 2006 r. Skarżąca posiadała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania; art. 135 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, iż strona posiadała zdolność prawną, w sytuacji gdy strona nie posiadała właściwie wyznaczonych osób do jej reprezentowania z uwagi na funkcjonowanie jednoosobowego zarządu oraz wypowiedzenie prokury. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto skarżąca wskazała na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 373 k.s.h. w zw. z art. 38 K.c. w zw. z art. 42 § 1 K.c. poprzez jego niezastosowanie, polegające na pominięciu faktu, iż Skarżąca w czasie wydania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 24 sierpnia 2006 r. nie posiadała odpowiednio obsadzonych organów do jej reprezentowania. W odpowiedzi Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd podkreślił, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu zapadło w nadzwyczajnym trybie postępowania, tj. wznowienia postępowania. Wskazał, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe dotknięte było określonym wadami i usunięcie ewentualnych mankamentów postępowania zwykłego, ustalenie czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej istotę sprawy. Odnosząc się do powołanej przez Skarżącą przesłanki w postaci nowych dowodów Sąd wskazał na treść art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. O zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji. Skarżąca w ramach przesłanki nowych okoliczności powołała działanie organu podatkowego w trakcie postępowania kontrolnego bez posiadania stosownego i prawidłowo doręczonego w terminie dokumentu przedłużającego postępowanie kontrolne, nieprzeprowadzenie kluczowych w sprawie dowodów dla ustalenia decyzji wymiarowej, niepowiadomienie prezesa Zarządu L. D. oraz byłych członków Zarządu o toczącym się postępowaniu podatkowym celem przystąpienia do niego w charakterze strony oraz brak rozstrzygnięcia o dowodach znajdujących się w aktach sprawy, a w szczególności o zeznaniach E. B. oraz dowodach z dokumentów świadczących o złożeniu wniosku do Prezesa Zarządu o konieczności ogłoszenia upadłości Skarżącej. Sąd uznał, że wymienione wyżej okoliczności nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. Odnoszą się one bowiem do zawartości akt sprawy postępowania zwykłego i do sposobu działania organu, a zatem okoliczności znanych organowi. Wyklucza to możliwość upatrywania w tych okolicznościach przesłanki wznowieniowej. Sąd uznał też, że wniosek skarżącej w części dotyczącej braku działań dowodowych podważa prawidłowość prowadzonego postępowania dowodowego i – co za tym idzie – wywiedzionych przez organ na jego podstawie wniosków. Strona wskazując, że "urząd nie rozstrzygnął o dowodach znajdujących się w aktach sprawy – a w szczególności o zeznaniach E. B. oraz dowodach z dokumentów świadczących o złożeniu wniosku do prezesa Zarządu o konieczności ogłoszenia upadłości spółki" nie mogła zatem skutecznie domagać się wznowienia postępowania. Sąd stwierdził, że organ prawidłowo ocenił, iż wskazane wyżej zarzuty Skarżącej nie stanowią przesłanek przekładających się na sposób rozstrzygnięcia. Odnosząc się do przesłanki opierającej się na art. 240 § 1 pkt 4 w zw. z art. 241 Ordynacji podatkowej, tj. niemożności brania udziału strony w postępowaniu z przyczyn nie leżących po jej stronie, Sąd wskazał, że wznowienie postępowania z tej przyczyny na podstawie art. 241 § 2 pkt 1 O.p. następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, który w tej sprawie nie został zachowany. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony 11 czerwca 2007 r. Strona powzięła natomiast wiadomość o wydaniu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 24 sierpnia 2006 r. najpóźniej w dniu 24 listopada 2006 r. W tym bowiem dniu, jak wynika z postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 5 stycznia 2007 r., odebrany został tytuł egzekucyjny wystawiony na podstawie ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 24 sierpnia 2006 r. Biorąc pod uwagę te okoliczności Sąd uznał, że nie została zrealizowana przesłanka dotycząca zachowania terminu do złożenia wniosku z powołaniem się na przepis art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, co wyklucza merytoryczną ocenę zaistnienia tej przesłanki. Na marginesie Sąd wyjaśnił, że wywodzenie braku możliwości działania w charakterze strony ze względu na brak organów jest niezasadne. Odnosząc się do zarzutu doręczenia decyzji z 24 sierpnia 2006 r. niezgodnie z wymogami Ordynacji podatkowej, polegającego na skierowaniu korespondencji do osoby fizycznej w sytuacji, gdy stroną jest osoba prawna, Sąd wskazał, że stosownie do art. 151 tego aktu osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, przy czym przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio. Przesyłka zawierająca decyzję z 24 sierpnia 2006 r. została doręczona w dopuszczalnym trybie, tj. trybie fikcji doręczenia, o której mowa w art. 150 Ordynacji podatkowej. Sąd dalej wskazał, że ze zdania drugiego art. 151 wynika, że do doręczania stronom niebędącym osobami fizycznymi ma odpowiednie zastosowanie art. 146 O.p., nakładający obowiązek zawiadomienia organu o zmianie adresu, w tym adresu poczty elektronicznej. W toku postępowania kontrolnego zwrócono się do spółki o wskazanie, na jaki adres należy kierować korespondencję związaną z prowadzonym postępowaniem kontrolnym, w tym o wskazanie osób upoważnionych do odbioru tej korespondencji. spółka wskazała, że wszelką korespondencję należy kierować na adres: "L. D., ul. (...) W.". W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 368 w zw. z art. 372 i art. 373 k.s.h., w zw. z art. 38 k.c. i art. 42 § 1 k.c. przez ich niezastosowanie i pominięcie faktu, że strona w trakcie postępowania, w chwili wskazywania adresu do korespondencji, nie posiadała odpowiednio obsadzonych organów, co oznacza, że oświadczenie woli co do wskazania adresu było nieskuteczne. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - przez nieustosunkowanie się przez Sąd do zarzutu naruszenia art. 151 Ordynacji podatkowej, polegającego na wskazaniu adresu do korespondencji przez osobę nieuprawnioną, co skutkowało nieskutecznym doręczeniem decyzji z dnia 24 sierpnia 2006 r. Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie rozważań konieczne jest zastrzeżenie, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 P.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Przepis art. 174 P.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto należy zwrócić uwagę, że zarzut naruszenia prawa musi być wyraźnie postawiony, to znaczy wskazywać konkretny przepis prawa oraz sposób jego naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem zobowiązany ani też uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyroki NSA z 10 grudnia 2010 r. II FSK 1387/09 i II FSK 1389/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kolejnym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest nie tylko sformułowanie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 1663/09 oraz z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1667/09 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Te ogólne uwagi były konieczne dla oceny zasadności podnoszonych zarzutów skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie. Sprawa, która była przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji, dotyczyła postępowania nadzwyczajnego – wznowieniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia scharakteryzował tą instytucję procesową prawidłowo, stąd Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się jedynie do kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy aspektów. Należy przypomnieć, że zakres postępowania wznowieniowego wszczętego na wniosek wyznacza jego treść. Istotne jest zatem zbadanie, czy wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania wskazane przez Stronę we wniosku o wznowienie postępowania. Sąd pierwszej instancji ocenił zasadność wystąpienia przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1 pkt 5, art. 240 § 1 pkt 4 oraz art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję. W ramach tej podstawy wznowienia postępowania wskazywano na wady postępowania dowodowego, które zdaniem Strony wystąpiły w postępowaniu zwykłym (wadliwe przedłużenie postępowania kontrolnego, nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów, brak uczestnictwa w postępowaniu członków zarządu spółki). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wskazywane okoliczności odnoszą się do akt sprawy postępowania zwykłego, do sposobu działania organu, czyli do okoliczności, które znane były organowi. Wyklucza to możliwość wystąpienia przesłanki wznowieniowej. Ponadto wniosek Strony w zakresie wadliwości postępowania dowodowego wprost dotyczy postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, w którym tego rodzaju okoliczności mogły być przedmiotem rozstrzygnięcia. Postępowanie wznowieniowe nie stanowi kolejnej instancji weryfikującej w całości postępowanie zakończone decyzją ostateczną Ogranicza się ono do badania występowania kwalifikowanej przesłanki wskazanej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W zakresie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, tj. niemożności brania udziału strony w postępowaniu z przyczyn od niej niezależnych, Sąd pierwszej instancji wskazał na uregulowanie z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony, wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. W rozpoznawanej sprawie termin ten został przekroczony. Jedynie dodatkowo Sąd zauważył, że wywodzenie braku możliwości działania w charakterze strony ze względu na brak organów jest niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał także, że nie wystąpiła w sprawie przesłanka z art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej (niezajęcie stanowiska przez inny organ). Sąd słusznie zwrócił uwagę, że w przepisie tym mowa jest o stanowisku organu, a nie sądu oraz wskazał, że dotyczy on innego przypadku, tj. instytucji współdecydowania organów, jeżeli wymaga tego przepis prawa. Sąd odniósł się również do zarzutu wadliwego doręczenia decyzji z 24 sierpnia 2006 r., uznając je za niezasadne. Ponowne przypomnienie uzasadnienia zaskarżonego wyroku było konieczne dla skonfrontowania podstawy prawnej podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia z zarzutami skargi kasacyjnej. Sąd uznał, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 5, art. 240 § 1 pkt 4 oraz art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W podsumowaniu stwierdził, że jedynie spełnienie przesłanek wznowieniowych daje podstawę – po spełnieniu innych wymogów – do uchylenia ocenianego w tym postępowaniu aktu. Skoro takie okoliczności nie zaistniały w sprawie, to zasadne było zaskarżone rozstrzygnięcie organu utrzymujące w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w sprawie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej z dnia 24 sierpnia 2006 r. Tym samym chcąc zakwestionować zaskarżony wyrok konieczne było wskazanie na naruszenie przepisów, których zastosowanie w sprawie było przedmiotem oceny Sądu: art. 240 § 1 pkt 5, art. 240 § 1 pkt 4 oraz art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Tymczasem w skardze kasacyjnej brak jest tego rodzaju zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wskazuje natomiast na naruszenie przepisów kodeksu cywilnego oraz kodeksu spółek handlowych, które nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie mogły w związku z tym zostać uznane za uzasadnione. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska autora skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. polegające na nieustosunkowaniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do zarzutu naruszenia art. 151 Ordynacji podatkowej. Na stronach 15-16 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obszernie odniósł się do kwestii doręczenia decyzji organu z 24 sierpnia 2006 r. W tej sytuacji nie można skutecznie wywodzić, że uzasadnienie wyroku nie zawiera któregoś z wymaganych przez art. 141 § 4 P.p.s.a. elementów. To, że autor skargi kasacyjnej nie podziela argumentacji Sądu, nie świadczy jeszcze o tym, że doszło do naruszenia cytowanego przepisu. Nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 P.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1651/11, z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2073/11, z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2412/11, z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn.. akt II FSK 1205/12 dostępne w systemie CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a.