IV SA/Po 1224/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski ( spr ) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz Miasta P. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2009 r.) Prezydent Miasta P. (dalej Prezydent albo organ I instancji), na podstawie: art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust 1 pkt 4 oraz art. 84 i art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 w związku z art. 156 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej udiś), § 3 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), art. 13 ust. 2 pkt 1, art. 34 ust. 1, 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. nr 173, poz. 1219 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Transportu Miejskiego w P., ul. G. [...],[...] P. (dalej Inwestor bądź Skarżący), bez przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Odnowa infrastruktury transportu publicznego w związku z organizacją Euro 2012 w P. - etap I". Określając rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia organ I instancji wskazał, że polega ono na odnowie infrastruktury transportu publicznego w związku z organizacją Euro 2012 w P. - etap I. Przedmiotowa inwestycja będzie realizowana na działkach: - [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: J., - [...],[...],[...], ark. [...], obręb: J., - [...],[...],[...], ark. [...], obręb: J., - [...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., - [...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., - [...],[...], ark. [...], obręb: Ł., - [...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., - [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., - [...], ark. [...], obręb: J., - [...],[...],[...], ark. [...], obręb: J., - [...],[...],[...], ark. [...], obręb: J., - [...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., - [...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., - [...], ark. [...], obręb: J., - [...],[...], ark. [...], obręb: J., - [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: J., - [...], ark. [...], obręb: J., - [...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: J., - [...],[...],[...], ark. [...], obręb: P., - [...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., - [...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...] obręb: Ł., - [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., - [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., - [...],[...],[...], ark. [...], obręb: J., - [...], ark. [...], obręb: Ł.. Planowana inwestycja swym zakresem obejmuje przebudowę infrastruktury torowo-sieciowej następujących odcinków ulic i torowisk Miasta P.: - pętla tramwajowa "O.", - ul. D. na odcinku od wjazdu na pętlę tramwajową "O." do węzła rozjazdowego "D. - Ż.", - węzeł rozjazdowy "D. - Ż." wraz z odcinkami przyległymi, - ul. P. od węzła rozjazdowego "D. -Ż." do ul. B., - ul. P. od ul. B. do węzła rozjazdowego "Rondo J. N. -J.", - ul. G. od węzła rozjazdowego "Rondo J. N. - J." do ul. M., - ul. G. od ul. M. do węzła rozjazdowego "R. - B.", - ul. G. na odcinku od ul. B. do 50 m przed skrzyżowaniem z ul. S., - ul. R. od węzła rozjazdowego "Rondo J. N. - J." do ul. H., - ul. Hetmańska od ul. R. do skrzyżowania z ul. Kasprzaka, - ul. R. od węzła rozjazdowego "Rondo K." do węzła rozjazdowego "Most T.", - węzeł rozjazdowy "Most T.", - ul. R. od węzła rozjazdowego "Most T." do węzła rozjazdowego "PST - R.", - węzeł rozjazdowy "PST - R.", - ul. R. od węzła rozjazdowego "R. - B." do Mostu D. Przewidziane do przebudowy odcinki infrastruktury torowo-sieciowej i torowisk obecnie są wykorzystywane przez miejską sieć tramwajową. Stanowią one główną oś przemieszczania się środkami komunikacji miejskiej mieszkańców P. z/do Centrum do/z O. i G. Łączna powierzchnia nieruchomości przewidzianych pod przebudowy wnioskowanych linii tramwajowych będzie wynosiła około [...] ha (k. 130, 36-50 akt administracyjnych). Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] marca 2010 r.) Prezydent Miasta P., na podstawie art. 113 § 2 i art. 126 kpa, po rozpatrzeniu wniosku Inwestora z dnia [...] marca 2010 r. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do zakresu rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia określonego w decyzji z [...] grudnia 2009 r., postanowił wyjaśnić wątpliwości Inwestora dotyczące zakresu rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia określonego w decyzji z [...] grudnia 2009 r. dla przedsięwzięcia pn. "Odnowa infrastruktury transportu publicznego w związku z organizacją Euro 2012 w P. - etap I". Dnia [...] października 2009 r. Inwestor wystąpił do Wydziału Ochrony Środowiska organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Odnowa infrastruktury transportu publicznego w związku z organizacją Euro 2012 w P. - etap I" [k. 130 akt administracyjnych]. W pkt 1 karty informacyjnej przedsięwzięcia w sposób opisowy przedstawiono przebieg infrastruktury torowo-sieciowej poszczególnych odcinków ulic i torowisk Miasta P., a w pkt 2 wymieniono numery działek ewidencyjnych, na których planowane jest owe przedsięwzięcie. Nadto na załączniku nr 1 do karty informacyjnej przedsięwzięcia, autor opracowania przedstawił lokalizację planowanej modernizacji wybranych odcinków torowisk tramwajowych na tle mapy topograficznej w skali 1:10. 000. Dnia [...] grudnia 2009 r. Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P., działając w imieniu organu I instancji jako właściwego do wydania decyzji, występując jednocześnie jako organ ochrony środowiska, wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Niniejsza decyzja uwzględniała wszystkie wskazane przez Inwestora we wniosku i karcie informacyjnej przedsięwzięcia numery działek ewidencyjnych, a także obejmowała swym zakresem wymienione w niej odcinki ulic i torowiska Miasta Poznania. Zarówno w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, jak i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wymieniono samodzielnie nazwy "węzła rozjazdowego Rondo J. N. J.". Jednakże należy zauważyć, że decyzja wyraźnie wskazuje numery działek ewidencyjnych, na których zlokalizowany jest węzeł i które wchodzą w zakres odcinków ulic krzyżujących się na węźle rozjazdowym, tj.: dz. nr [...], ark. [...]; dz. nr [...],[...],[...], ark. [...]; dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł.. Węzeł rozjazdowy Rondo J. N. J. został również uwzględniony w sposób graficzny na mapie topograficznej w skali 1:10.000 będącej jednocześnie załącznikiem nr 1 do karty informacyjnej przedsięwzięcia. Nadto Inwestor we wniosku (karcie informacyjnej przedsięwzięcia, pkt. 2), w wykazie działek nie ujął dwu nieruchomości: dz. nr [...], ark. [...], obręb: Ł. i dz. nr [...], ark. [...], obręb: J.. Natomiast działki te są objęte zakresem odcinków torowisk tramwajowych ujętych w sposób opisowy w pkt 1 karty informacyjnej przedsięwzięcia, tj. pozycja 5a tabeli - ul. G. i pozycja nr 2 tabeli - ul. D., a także w sposób graficzny na mapie topograficznej w skali 1:10.000, a następnie opisane w treści decyzji pkt 1.1 - rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Działki te są integralną częścią zakresu całej inwestycji, a brak ich nie uczyni ich nową inwestycją, a tym bardziej nie zmieni zakresu planowanego przedsięwzięcia objętego wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wszystkie granice tych dwu działek sąsiadują bezpośrednio z działkami ujętymi w decyzji z [...] grudnia 2009 r., tj. znajdują się w środku innych wymienionych działek. Jednocześnie należy zaznaczyć, że zarówno węzeł rozjazdowy Rondo J. N. J., jak i działki o numerach ewidencyjnych: nr [...], ark. [...], obręb Ł. i dz. nr [...], ark. [...], obręb J., zostały poddane analizie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, opisanej w pkt 9 karty informacyjnej w zakresie wykorzystywania surowców, materiałów, paliw i energii, w tym zasobów naturalnych, w zakresie emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu stosowanych technologii tj. emisji hałasu, emisji do powietrza, ilości i sposobów odprowadzania ścieków bytowych, technologicznych, wód opadowych, odpadów oraz ochrony powierzchni ziemi czy ilości i rodzajów zainstalowanych i planowanych maszyn i urządzeń (k. 16-17,7-9 akt administracyjnych; tom 1 karty informacyjnej przedsięwzięcia). Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] lutego 2011 r.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium), na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. 2001 r., nr 79, poz. 856 [ze zm.]) i art. 17 pkt 1, art. 113 § 2, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 126 kpa, stwierdziło nieważność postanowienia Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że niniejsze postępowanie wszczęto na wniosek N. W. SKO wzięło pod uwagę nie tylko przesłankę stwierdzenia nieważności o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 kpa, lecz wszystkie podstawy badając pod tym kątem całe postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu Kolegium dokonując analizy istniejących w orzecznictwie sądowym i w doktrynie rozbieżności na temat pojmowania, czym jest rażące naruszenie prawa zaprezentowało pogląd, że występuje ono w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zostało oparte na błędnej interpretacji przepisu, przy czym błąd ten jest oczywisty. W niniejszej sprawie postanowienie z [...] marca 2010 r. oparte zostało o przepis art. 113 § 2 kpa, zgodnie z którym organ wyjaśnia wątpliwości co do treści decyzji w formie postanowienia. Tymczasem zgodnie z treścią sentencji i uzasadnienia tego postanowienia, Inwestor zarówno w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, jak również organ w decyzji z [...] grudnia 2009 r. nie wymienili "węzła rozjazdowego Rondo J. N. J." jako samodzielnej nazwy - wymieniono jednakże numery działek na których znajduje się ten węzeł. Organ stwierdził, że Inwestor nie ujął we wniosku dwu nieruchomości: działki nr [...], ark. [...], obręb Ł. i działki nr [...], ark [...], obręb J., choć działki te są objęte zakresem odcinków torowisk tramwajowych ujętych w sposób opisowy w pkt 1 karty informacyjnej przedsięwzięcia, a także w sposób graficzny na mapie topograficznej - nadto działki te są opisane w sentencji decyzji pkt I.1. Takie postępowanie organu I instancji uznać należy za sprzeczne z treścią art. 113 § 2 kpa. Przepis ten ma na celu wyjaśnienie treści decyzji wątpliwej dla strony lub organu egzekucyjnego, a nie konwalidowanie wadliwego postępowania administracyjnego, którego wynikiem jest decyzja odbiegająca od wniosku inwestora. W żadnym przypadku postanowienie wyjaśniające treść decyzji nie może rozszerzać jej zakresu ani zakresu decyzji objętego wnioskiem Inwestora, jeśli we wniosku nie ujął on wszystkich działek, bądź jeśli istniała rozbieżność między wnioskiem a załącznikiem do wniosku. Biorąc pod uwagę treść art. 87 udiś, rozszerzenie zakresu decyzji środowiskowej może nastąpić tylko i wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania zmierzającego do jej wydania (postanowienie z 23 lutego 2011 r. w aktach administracyjnych). Pismem z [...] marca 2011 r. Inwestor, wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z [...] lutego 2011 r. zarzucając: 1) błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie treści wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i błędną interpretację treści sentencji decyzji z [...] grudnia 2009 r., 2) niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co do postanowienia z [...] marca 2010 r. w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości treści decyzji z [...] grudnia 2009 r., 3) wydanie przez SKO postanowienia z wniosku N. W. przy braku ustalenia dla ww. osoby znamion strony postępowania tj. jej interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, 4) brak podstaw prawnych do wydania orzeczenia w przedmiocie oceny postanowienia wyjaśniającego z 15 marca 2010 r. (k. 88-77 akt SKO). Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] września 2011 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 113 § 2, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 126 kpa, utrzymało w mocy postanowienie z [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu SKO zaprezentowało tożsamą argumentację jak w postanowieniu z [...] lutego 2011 r. (k. 110-104 i 97 akt SKO). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) na postanowienie z [...] września 2011 r., utrzymujące w mocy postanowienie z [...] lutego 2011 r. złożył Inwestor, zaskarżając postanowienie z [...] września 2011 r. w całości. Zaskarżonym rozstrzygnięciom Inwestor zarzucił naruszenie: 1) przepisu postępowania tj. art. 113 § 2 kpa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że postanowienie z [...] marca 2010 r. wykraczało poza zakres dyspozycji art. 113 § 2 kpa i zmierzało do konwalidowania wad postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 2) przepisu postępowania tj. art. 113 § 2 kpa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, i nie uwzględnienie istoty postanowienia wyjaśniającego treść decyzji administracyjnej, a w konsekwencji uznanie, że prawomocne i ostateczne postanowienie wyjaśniające posiada samodzielny byt prawny i może stanowić odrębny od decyzji administracyjnej, którą wyjaśnia, przedmiot postępowania o stwierdzenie nieważności, 3) przepisu postępowania tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez uznanie, że wyjaśnienie wątpliwości wynikających z treści decyzji z [...] grudnia 2009 r. dokonane w trybie art. 113 § 2 kpa zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2010 r. stanowi rażące naruszenie prawa, 4) przepisów postępowania tj. art. 28 kpa i dopuszczenie do udziału w postępowaniu N. W. mimo braku jakichkolwiek ustaleń organu administracji w zakresie istnienia po stronie N. W. interesu prawnego w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, 5) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych jako podstawę rozstrzygnięcia w postanowieniach z: [...] lutego 2011 r. i [...] września 2011 r. w zakresie ustalenia treści wniosku Inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i w zakresie wykładni sentencji decyzji z [...] grudnia 2009 r. Nadto Skarżący zarzucił postanowieniu SKO z [...] września 2011 r. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, art. 104 § 2 i art. 107 § 1 i 3 kpa w związku z art. 127 § 3 i art. 140 kpa przez nierozpoznanie przez SKO zarzutów i okoliczności podniesionych we wniosku Skarżącego z [...] marca 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy; nierozpoznanie istoty wniosku Skarżącego z [...] marca 2011 r.; brak uzasadnienia faktycznego i prawnego przesłanek leżących u podstaw całkowitego pominięcia w rozpoznaniu przez organ wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego we wniosku z [...] marca 2011 r.; istotną wadliwość uzasadnienia postanowienia którym stwierdzono nieważność postanowienia z [...] marca 2010 r. Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z [...] września 2011 r. i poprzedzającego go postanowienia z [...] lutego 2011 r. (k. 4-19 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], Kolegium wniosło o jej oddalenie (k. 24-25 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadną. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu było postanowienie z [...] września 2011 r. i poprzedzające jego wydanie postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta z [...] marca 2010 r., którym na podstawie art. 113 § 2 kpa wyjaśnione zostały wątpliwości co do treści decyzji z [...] grudnia 2009 r. Sąd podzielił powyżej przedstawione ustalenia jedynie w odniesieniu do następujących po sobie zdarzeń procesowych. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że we wniosku z [...] października 2009 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji wybranych odcinków torowisk w Poznaniu i w karcie informacyjnej przedsięwzięcia z października 2009 r. (dalej karta informacyjna przedsięwzięcia bądź karta; tom 1), na s. 1 karty oznaczono rodzaj, skalę i usytuowanie przedsięwzięcia, obejmujące w pkt 4a ul. P. od węzła rozjazdowego "D.-Ż." do ul. B., w pkt 4b ul. P. od ul. B. do węzła rozjazdowego "Rondo J. N.-J.", w pkt 5a ul. G. od węzła rozjazdowego "Rondo J. N.-J." do ul. M. i w pkt 7a ul. R., od węzła rozjazdowego "Rondo J. N.-J." do ul. H.. Z załączonego do wniosku wypisu z rejestru gruntów (tom 2) wynika, że działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb Ł., położona jest w ul. G., stanowiąc drogę publiczną. Zapisana została w KW nr [...] (k. 99-107 akt sądowych; s. 56 z 74 tomu 2). Działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb J., położona jest w ul. J.H. D., stanowiąc drogę publiczną. Zapisana została w KW nr [...] (k. 89-98 akt sądowych; s. 10 z 97 tomu 2). Z załączonych do decyzji z [...] grudnia 2009 r. map ewidencyjnych gruntów i budynków w skali 1;10.000 wynika, że działka nr [...], stanowi fragment ulicy G. na odcinku między ul. U. i ul. Sz. (arkusz 12 obrębu Ł.), a działka nr [...], stanowi fragment ul. J.H. D. na odcinku od pętli tramwajowej O. - od ul. B. do ul. Ż. (arkusz 7 mapy obręb J.). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy wymienionych wyżej dokumentów i odpisów dokumentów, mających charakter dokumentów urzędowych. Sąd dał wiarę wskazanym dokumentom i odpisom dokumentów, bowiem nie zostały one zakwestionowane przez Strony i nie nasunęły Sądowi wątpliwości co do ich autentyczności i wiarogodności (106 § 5 ppsa w zw. z – odpowiednio - art. 244 § 1 i art. 245 kpc, i – odpowiednio – art. 252 i 253 kpc; postanowienie SN z 27.1.2006 r. III CK 369/05, OSNC 11/06/187; T. Ereciński w: "Kodeks postępowania cywilnego Komentarz" LexisNexis 2009 t. 1 s. 707 uw. 32). Podstawą prawną postanowienia z [...] marca 2010 r., którego nieważność została stwierdzona zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem SKO z [...] lutego 2011 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z [...] września 2011 r., był art. 113 § 2 kpa przyznający kompetencję organowi, który wydał decyzję w sprawie, do wyjaśnienia na żądanie strony wątpliwości co do treści decyzji. W doktrynie podkreśla się, że postanowienie w sprawie wyjaśnienia treści decyzji wszczynane jest tylko na żądanie strony (J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" C.H. Beck 2011 r., s. 456 nb 8). Sięgnięcie do art. 113 § 2 kpa prowadzić ma do usunięcia niejasności co do treści decyzji, w szczególności wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. W trybie art. 113 § 2 kpa nie można zmieniać decyzji ani jej uzupełniać, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, czy też dostosowywać ją do wymogów ukształtowanych zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym (A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wolters Kluwer 2011 r., s. 703 uw. 13; wyrok NSA z: 24.6.2008 r., II GSK 211/08, Lex nr 493163; 13.6.2008 r., II FSK 594/07, Lex nr 475581). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, postanowienie z [...] marca 2010 r. nie nadało decyzji z [...] grudnia 2009 r. nowej treści ani jej nie uzupełniło, nie dokonało nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, nie dostosowało jej do wymogów ukształtowanych zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym. W doktrynie utrwalonym jest pogląd, że decyzja administracyjna jest to oświadczenie woli kompetentnego organu administrującego, podjęte w wyniku zastosowania normy materialnego prawa administracyjnego lub w określonym zakresie normy prawa procesowego do ustalonego stanu faktycznego, w trybie, formie, strukturze uregulowanej prawem procesowym, zakomunikowany stronie, w celu wywołania skutku prawnego w sferze stosunku materialnoprawnego (decyzja rozstrzygająca sprawę co do jej istoty w całości lub części) bądź w sferze procesowego (decyzja w inny sposób kończąca sprawę w danej instancji) – B. Adamiak "Wadliwość decyzji administracyjnej" Wrocław 1986, s. 22-23; B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski – op. cit., s. 393, nb 5. Także postanowienie wydane w toku postępowania jest oświadczeniem woli kompetentnego organu administracji publicznej. W doktrynie przyjmuje się przekonująco, że wyrok jest oświadczeniem woli i wiedzy, mającym charakter rozstrzygający (W. Berutowicz "Postępowanie cywilne zarysie" PWN 1978 s. 195-196, 4.3.2.2; PWN 1984 s. 231, 4.3.2.2; K. Piasecki w: "System prawa procesowego cywilnego" t. II, Ossolineum 1987 s. 222; tenże "Wyrok pierwszej instancji w procesie cywilnym" W. Pr. 1981, s. 11, 13, 22; K. Knoppek "Dokument w procesie cywilnym" Poznań 1993 s. 90-91). Zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, pozostająca w obrocie decyzja ostateczna wiąże organy administracji publicznej (art. 16 § 1 kpa). Utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego jest pogląd, że decyzja administracyjna jest dokumentem urzędowym (art. 244 § 1 kpc; odpowiednio- uzasadnienie uchwały SN z 21.X.1983 r. – III CZP 48/83- OSNC 5/84/71; postanowienie SN z 28.9.1993 r. – I CRN 139/93; T. Ereciński w: "Kpc. Komentarz" LexisNexis 2009 t. 1 s. 702 uw. 8), tak jak dokumentem urzędowym jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym. Oświadczenie woli organu, zawarte w decyzji administracyjnej bądź w postanowieniu, podlega zatem interpretacji operatywnej na zasadach ogólnych - metodą obiektywną (odpowiednio - Z. Radwański "System Prawa Prywatnego" t. 2 C. H. Beck 2008 s. 43 nb 10,11; s. 66 nb 63,64; L. Morawski "Zasady wykładni prawa" TNOiK 2006 s. 42 – 43; K. Knoppek – op. cit., s. 104). Oświadczenie woli organu, zawarte w postanowieniu z [...] marca 2010 r., jako wydane w trybie art. 113 § 2 kpa, winno być odczytywane łącznie z decyzją z 15 grudnia 2009 r., do której wyraźnie się odnosi. Oświadczenie woli organu, zawarte w postanowieniu z [...] marca 2010 r., zawiera w sobie jedynie takie postanowienia, które stanowią wyjaśnienia oświadczenia woli, zawartego w decyzji z [...] grudnia 2009 r., w szczególności z przywołaniem załącznika "Karty informacyjnej przedsięwzięcia" – w szczególności punktu 1 i 2 tego załącznika (k. 7-9 akt administracyjnych). W szczególności – w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy – Prezydent Miasta wyjaśnił wątpliwości wnioskodawcy dotyczące zakresu rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia określonego w decyzji z [...] grudnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ wskazał, że w punkcie 1 karty informacyjnej przedsięwzięcia w sposób opisowy przedstawiono przebieg infrastruktury torowo-sieciowej poszczególnych odcinków ulic i torowisk Miasta Poznania, a w punkcie 2 wymieniono numery działek ewidencyjnych, na których planowane jest owo przedsięwzięcie. W załączniku nr 1 do karty informacyjnej przedsięwzięcia, autor opracowania przedstawił lokalizację planowanej modernizacji wybranych odcinków torowisk tramwajowych na tle mapy topograficznej w skali 1:10.000 (w tomie 1). Decyzja z [...] grudnia 2009 r. uwzględniała wszystkie wskazane przez Inwestora we wniosku i karcie informacyjnej przedsięwzięcia numery działek ewidencyjnych, a także obejmowała swym zakresem odcinki ulic i torowiska Miasta Poznania – w szczególności: pętla tramwajowa "O."; ul. D. na odcinku od wjazdu na pętlę tramwajową "O." do węzła rozjazdowego "D.-Ż." [...], ul. G. od węzła rozjazdowego "Rondo J. N.-J." do ul. M.[...]. Z wykazu odcinków ulic i torowisk w decyzji z 15 grudnia 2009 r. i w karcie informacyjnej przedsięwzięcia jednoznacznie wynika, że wielokrotnie wymieniono w nich samodzielnie nazwę "węzeł rozjazdowy Rondo J. N.-J.", w powiązaniu z właściwymi odcinkami dróg i torowisk tramwajowych. Decyzja z [...] grudnia 2009 r. nadto wyraźnie wskazuje numery działek ewidencyjnych, na których zlokalizowany jest węzeł i które wchodzą w zakres odcinków ulic krzyżujących się na węźle rozjazdowym Rondo J. N.-J., tj. dz. nr [...], ark. [...], obręb: Ł.; [...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł.; [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł.. Węzeł rozjazdowy Rondo J. N.-J. uwzględniono także w sposób graficzny na mapie topograficznej w skali 1:10.000, będącej załącznikiem nr 1 do karty informacyjnej przedsięwzięcia (tom 1). Inwestor we wniosku (karcie informacyjnej przedsięwzięcia, pkt 2), w wykazie działek, nie ujął dwu nieruchomości: dz. nr [...], ark. [...], obręb: Ł. i dz. nr [...], ark. [...], obręb: J.. Działki te są jednak objęte zakresem odcinków torowisk tramwajowych, ujętych w sposób opisowy w pkt. 1 karty informacyjnej przedsięwzięcia- w pozycji 5a tabeli – ul. G. i w pozycji nr 2 tabeli – ul. D., i w sposób graficzny na mapie topograficznej w skali 1:10.000 i opisane w pkt. I.1 decyzji z [...] grudnia 2009 r. – rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Działki nr [...], ark. [...], obręb: Ł. i nr [...], ark. [...], obręb: J., są integralną częścią zakresu całej inwestycji, a nie wymienienie ich numerów nie uczyni ich nową inwestycją, a tym bardziej nie zmienia zakresu planowanego przedsięwzięcia objętego wnioskiem z [...] października 2009 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wraz z załącznikami. Wszystkie granice obu działek sąsiadują bezpośrednio z działkami ujętymi w decyzji z [...] grudnia 2009 r. – znajdują się w środku innych, wyraźnie wymienionych działek. Zarówno węzeł rozjazdowy Rondo J. N.-J., jak i działki o numerach ewidencyjnych: nr [...], ark. [...], obręb: Ł. i nr [...], ark. 07, obręb: J., zostały poddane analizie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, opisanej w pkt 9 karty informacyjnej w zakresie wykorzystywania surowców, materiałów, paliw i energii, w tym zasobów naturalnych, w zakresie emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu stosowanych technologii tj. emisji hałasu, emisji do powietrza, ilości i sposobów odprowadzania ścieków bytowych, technologicznych, wód opadowych, odpadów, ochrony powierzchni ziemi, ilości i rodzajów zainstalowanych i planowanych maszyn i urządzeń. Jest rzeczą oczywistą, że ową analizą oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, z uwagi na liniowy charakter zamierzenia, nie było możliwe objęcie obu tych działek odrębną analizą, ani też, by przy dokonywaniu owej analizy, móc w rzeczywistości pominąć obie działki (przez które odbywa się analizowany ruch pojazdów) w zakresie oddziaływania na środowisko (przykładowo – s. 7-9, 15-17, 27-56,58,61, 62 karty informacyjnej w tomie 1). Trafnym okazał się zarzut istotnej wadliwości uzasadnienia postanowienia z [...] lutego 2011 r. i z [...] września 2011 r. – mimo przytoczenia orzecznictwa, komentarzy i piśmiennictwa, uzasadnienia nie nawiązują do stanu faktycznego sprawy. W istocie jedynie w przedostatnim akapicie (na stronach 7) obu uzasadnień postanowień z: [...] lutego 2001 r. i z [...] września 2011 r., Kolegium podjęło próbę konkretyzacji wcześniejszych, wielostronicowych rozważań dotyczących koncepcji nieważności decyzji administracyjnych, opartych na dorobku orzecznictwa i piśmiennictwa, zaprezentowanych przez M. Jaśkowską w elektronicznej wersji publikacji "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" do art. 156 kpa. Z badania map ewidencji gruntów i budynków Miasta P. (w skali 1:1000; obręb Ł. nr [...], arkusz [...]; obręb J. nr [...], arkusz [...]; w tubie załączonej do akt administracyjnych) wynika jednoznacznie, że w granicach terenu objętego wnioskiem, oznaczonych żółtymi liniami, zaznaczone są obie działki. Działka nr [...], na arkuszu [...] mapy, obręb: Ł., stanowi niewielki fragment ul. G. – przy skrzyżowaniu z ul. U., od której oddziela ją działka nr [...], ark. [...], obręb Ł. - na odcinku od ul. U. do R. J. N.-J. Numer działki [...], Sąd okolił pomarańczowym markerem. Działka nr [...], arkusz [...], w wypisie z rejestru gruntów z dnia [...] maja 2009 r., oznaczony jest jako dr [droga], ma [...] ha powierzchni, położona jest w ul. G. i jest opisana w księdze wieczystej PO1P/00167159/1, jako własność Skarbu Państwa, a jako władający Prezydent Miasta Poznania, wykonujący zadania starosty (strona 56 z 74 w tomie 2 załącznika do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji wybranych odcinków torowisk tramwajowych w Poznaniu z października 2009 r.). Numer działki [...], ark. [...], obręb J., stanowi istotny fragment ul. J. H. D., na odcinku od ul. Ż. do pętli O. Numer działki [...], Sąd podkreślił zielonym markerem. Działka nr [...], ark. [...], obręb J., w wypisie z rejestru gruntów z dnia [...] maja 2009 r., oznaczony jest jako dr [droga], ma [...] ha powierzchni, położona jest w ul. J. H. D. i jest opisana w księdze wieczystej [...], jako własność Skarbu Państwa, a jako władający Prezydent Miasta P., wykonujący zadania starosty (strona 10 z 97 w tomie 2 załącznika do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji wybranych odcinków torowisk tramwajowych w Poznaniu z października 2009 r.). Działka nr [...], sąsiaduje bezpośrednio w szczególności z działkami nr [...],[...], ark. [...], obręb J., w wypisie z rejestru gruntów z dnia [...] maja 2009 r., oznaczonych jako dr [droga] (strona 7 z 97 w tomie 2). Pojęcie rażące naruszenie prawa jest kryterium nieostrym i stosunkowo mniej określonym treściowo, wymagającym od podmiotu badającego tę przesłankę stwierdzenia naruszenia oczywistego, jednoznacznego, w wyniku którego oceniana decyzja nie daje się pogodzić ze stanem praworządności danego porządku prawnego (wyrok NSA z 24.4.2010 r., II OSK 677/09 dostępne w Internecie na cbois.nsa.gov.pl). W doktrynie, orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyróżnia się trzy różne stanowiska odnośnie treści pojęcia rażące naruszenie prawa (J. Borkowski "Nieważność decyzji administracyjnej" ZCO 1997 s. 102). Wskazuje się na różne koncepcje nieważności decyzji administracyjnej (Z. Janowicz "Kpa. Komentarz": PWN 1995 s. 389-400 = W.Pr. PWN 1999 s. 438-449; J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kpa. Komentarz" C.H. Beck 2011 s. 609-610 nb 3 i n.; M. Jaśkowska w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kpa. Komentarz" Wolters Kluwer 2011 s. 950-953, 957-969 A. uw. 1-6, C. uw. 1-10 ). Sąd, nie wdając się w owe spory doktrynalne i rozbieżności w orzecznictwie, winien dekodować taką normę prawną z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, która najpełniej odzwierciedla wolę ustawodawcy i najlepiej służy współczesnym potrzebom obywateli i organów stosujących prawo. Przepisy nie definiują pojęcia rażącego naruszenia prawa, zawartego w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Znaczenia tego terminu należy szukać w orzecznictwie i doktrynie. Orzecznictwo wskazuje, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (przykładowo: wyroki NSA z dnia 21.8.2001 r., II SA 1726/00, Lex 51233; 26.9.2000 r., V SA 2998/99, Lex 51249; 5.10.2000 r., III SA 2244/99- Lex 47084; wyrok WSA w Warszawie z 9.11.2005 r., III SA/Wa 2210/05, Lex 192628). Rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa (wyrok WSA w Warszawie z 21.12.2005 r., VII SA/Wa 706/05, Lex 196278). W części orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Ten pogląd należy uznać za przestarzały i odwołujący się do nieaktualnej koncepcji stosowania przepisów prawa, nie zaś norm prawnych. W doktrynie wskazuje się, że koncepcja rozumienia bezpośredniego przepisów prawnych (J. Wróblewski "Wykładnia prawa a poglądy na strukturę normy prawnej" PiP 1960, z. 1, s. 118), jest nieadekwatna (J. Woleński, "Logiczne problemy wykładni prawa" Kraków 1972 s. 72-73). Z wyróżnieniem rozumienia bezpośredniego i jego braku, łączono paremię clara non sunt interpretanda (J. Wróblewski, "Rozumienie prawa i jego wykładnia" Ossolineum 1990 s. 55-59). W orzecznictwie Sądu Najwyższego w okresie 1990-2000 odstąpiono od takiego rozumienia zasady clara non sunt interpretanda, nadając jej znaczenie właściwe dla paremii interpretatio cessat in claris, a Sąd Najwyższy w tym okresie, w przytłaczającej większości przypadków, nawet w sytuacji uzyskania jednoznaczności językowej przepisu, poddawał go również wykładni systemowej i funkcjonalnej - zwykle po to, by sprawdzić, czy jednoznaczność uzyskana nie prowadzi do sprzeczności w systemie prawa (np. z normami hierarchicznie wyższymi albo z zasadami prawa), bądź czy nie burzy powszechnie akceptowanych społecznie wartości (A. Municzewski, "Reguły interpretacyjne w działalności orzeczniczej Sądu Najwyższego", Szczecin 2004 s. 103-104, 151-152, 217). Takie stanowisko odnośnie interpretacji przepisów prawa administracyjnego prezentują E. Smoktunowicz "Orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego- kpa" Białystok 1994 s. 18-51; J.P. Tarno, "Naczelny Sąd Administracyjny a wykładnia prawa administracyjnego", W-wa 1999, s. 52-53). Poglądy te trafnie akceptuje doktryna (M. Zieliński, "Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki", LexisNexis 2010 s. 56-62). Tym samym za niewystarczające dla stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (postanowienia) na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa byłoby proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu. O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja (postanowienie). Skutki, które wywołuje decyzja (postanowienie) uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z: 9.02.2005 r., OSK 1134/04; 2.3.1006 r., II GSK 398/05; 30.11. 1999 r., V SA 876/99; 29.7.1999 r., IV SA 1381/97; 30.11.1999 r., V SA 876/96; 29. 7.1999 r., IV SA 1381/97; 21.6.1999 r., IV SA 935/96; 13.5.1999 r., IV SA 881/97; 29.4.1999 r., II SA 505/99; 15.11.2007 r., II OSK 1512/06). Kolegium zarówno w postanowieniu z [...] lutego 2011 r., jak i w postanowieniu z 20 września 2011 r., błędnie uznały, że postanowienie [...] marca 2010 r. rażąco narusza prawo, w postaci oparcia rozstrzygnięcia na błędnej interpretacji przepisu (art. 113 § 2 kpa), uznając że błąd ten jest oczywisty (s. 7 uzasadnień obu postanowień SKO). Nie ulega wątpliwości, że zarówno autor wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji wybranych odcinków torowisk tramwajowych w Poznaniu z października 2009 r., jak i następnie Prezydent Miasta wydając decyzję z [...] grudnia 2009 r., winni byli we wniosku z należytą starannością, znamienną dla profesjonalistów, precyzyjnie wymienić nazwy wszystkich węzłów rozjazdowych, jak i wszystkie numery działek, objętych wnioskiem, a następnie decyzją z [...] grudnia 2009 r. Jednakże należy zauważyć, że zarówno we wniosku z października 2009 r., w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (w tym na s. 1 w tabeli pod l.p. 4b, 7a; na s. 4 w rubryce "ul. P. [...] do węzła rozjazdowego "Rondo J. N.-J."; na s. 5 w rubryce "ul. G. na odcinku od węzła rozjazdowego "Rondo J. N.-J." do węzła rozjazdowego "R.-B."; na s. 7 w tabeli pod poz. 3, 5, 8), jednoznacznie wskazano, że postępowaniem objęto także węzeł rozjazdowy "Rondo J. N.-J.", jak i oba odcinki: ulicy J.H. D. od pętli O. do ul. Ż. (w którym od dziesiątków lat znajduje się działka nr 208/18, ark. 07, obręb J.), jak i ulicy G. od węzła rozjazdowego "Rondo J. N.-J." do ul. U. (w którym od dziesiątków lat znajduje się działka nr 61/26, ark. 12, obręb Ł.; art. 106 § 4 ppsa). Tak samo w decyzji z [...] grudnia 2009 r. trzykrotnie w punkcie I. 1. jako rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia wskazano na s. 2 w akapicie drugim, że planowana inwestycja swym zasięgiem obejmuje przebudowę infrastruktury torowo-sieciowej następujących odcinków ulic i torowisk Miasta P.: trzykrotnie wymieniono nazwę węzła rozjazdowego "Rondo J. N.-J.", jak i odcinki: - ul. D. na odcinku od wjazdu na pętlę tramwajową "O." do węzła rozjazdowego "D.-Ż." (tiret drugie – na którym to odcinku od dziesiątków lat znajduje się działka nr [...], ark. [...], obręb J.); - ul. G. od węzła rozjazdowego "Rondo J. N.-J." do ul. M. (tiret szóste - na którym to odcinku od dziesiątków lat znajduje się działka nr [...], ark. 12, obręb Ł.). Normatywna treść art. 113 § 2 kpa, odpowiada normatywnej treści art. 352 zd. 1 kpc (Z. Janowicz – op. cit. s. 326-327 uw. 4, 5), co czyni dorobek doktryny i orzecznictwa na tle art. 352 kpc użytecznym przy wykładni art. 113 § 2 kpa. W doktrynie i orzecznictwie trafnie wskazuje się, że wykładnia dokonana na podstawie art. 352 kpc, jest szczególnym rodzajem wykładni autentycznej, zmierza bowiem do autentycznego wyjaśnienia treści wyroku (odpowiednio – na tle art. 113 § 2 kpa – decyzji bądź postanowienia). Potrzeba wykładni jest w szczególności wynikiem wadliwego, nie dość precyzyjnego sformułowania wyroku (K. Piasecki w: "Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem" W. Pr. 1989 t. 2 s. 574-575, uw. 1, 4). Wykładnia wyroku winna zmierzać nie tylko w kierunku wyjaśnienia myśli sędziego i jego zamiaru, [...], ale i kierunku takiej interpretacji, która odpowiadałaby przepisom prawa oraz względom słuszności, przy uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego, co nie może być jednak sprzeczne z treścią zapadłego już wyroku lub sentencji łącznie z motywami (orzeczenie SN z 15.9.1948 r., Lu.C. 295/48, PN 1949, nr 3-4, s. 325, akceptowany przez J. Gudowskiego w: "Kpc tekst, orzecznictwo, piśmiennictwo" W.Pr. 1998, t. 1. s. 624, uw. 3). W niniejszej sprawie wyjaśnienie wątpliwości co do decyzji z 15 grudnia 2009 r., dokonane postanowieniem z [...] marca 2010 r., mieściło się w granicach art. 113 § 2 kpa, bowiem służyło wykładni oświadczenia woli Prezydenta Miasta, wyrażonego decyzją z [...] grudnia 2009 r. i było spójne z wszystkimi dowodami, zebranymi w postępowaniu, zakończonym decyzją z [...] grudnia 2009 r. W żadnym zatem zakresie nie doszło do zmiany decyzji z [...] grudnia 2009 r., ani do rozszerzenia jej zakresu, skoro od początku wszystkie wskazane odcinki, w tym i nieruchomości obejmujące obie (choć nie wymienione z numerów działek) nieruchomości, objęte były postępowaniem, a następnie decyzją z [...] grudnia 2009 r. Skoro nie doszło do rozszerzenia zakresu decyzji środowiskowej, nie doszło – wbrew ocenie zawartej w postanowieniach z: [...] lutego 2011 r., i [...] września 2011 r. - do naruszenia art. 87 udiś. Już tylko z tych powodów zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z [...] lutego 2011 r., jako naruszające art. 113 § 2, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 126 kpa należało uchylić. Jedynie na marginesie należy zatem dodać, że postanowienie z [...] marca 2010 r. nie wywołało skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Trafnie Skarżąca podniosła, że Kolegium nie dokonało ustaleń i nie wskazało przyczyn, dla których uznało N. W. za stronę niniejszego postępowania (art. 28 kpa). Postanowienie z art. 113 § 2 kpa, jako postanowienie na które służy zażalenie (art. 113 § 3 kpa), mogło być przedmiotem odrębnego postępowania o stwierdzenie nieważności. Błednie SKO pozostawiło w aktach 6 odpisów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy(k.1-72 akt SKO), miast doręczyć te odpisy stronom przy zawiadomieniu w trybie art. 10 kpa. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, i art. 135 ppsa, należało orzec jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ... (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.; k. 26, 31 akt sądowych). O wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 ppsa.