I SA/Wr 439/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Halina Betta, Sędziowie: Sędzia WSA - Maria Tkacz-Rutkowska, Sędzia WSA – Anetta Chołuj (sprawozdawca), Protokolant: Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012r. sprawy ze skargi A. w W. na interpretacje indywidualną Wójta Gminy O. z dnia 14 lutego 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Przedmiotem skargi "A" S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej Spółką, stroną lub skarżącą), jest indywidualna interpretacja Wójta Gminy O. z dnia [...] r. nr [...] dotycząca przepisów ustawy z dn. 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., zwanej dalej u.p.o.l.) w zakresie zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Wniosek o interpretację złożony został dnia 17 marca 2011 r. Należy zaznaczyć, że zaskarżona interpretacja wydana została po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1217/11, który uchylił decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] r. z powodu nieprawidłowego oznaczenia adresata interpretacji indywidualnej. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Spółka jest właścicielem stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG (dalej stacji gazowej LNG). Stacje składają się ze zbiorników służących do magazynowania skroplonego metanu, parownicy atmosferycznej, armatury odcinającej wraz z zabezpieczeniami, stacji redukcyjnej wraz z kotłownią, nawanialni kontaktowej, gazociągów wylotowych, stacji pomiarowej, gazociągu średniego ciśnienia, sztycy przyłączeniowej, wolno stojącej szafki redukcyjnej. Stacja redukcyjna, zbiorniki i parownice są posadowione na fundamentach. Fundamenty pod urządzenia techniczne (zbiorniki magazynowe, parownice, stacje redukcyjne, nawanialnie, stację pomiarową) wykonane są z reguły z bloczków betonowych związanych zaprawą cementowo-wapienną. W związku z powyższym skarżąca zwróciła się z pytaniem: jaka jest podstawa opodatkowania w podatku od nieruchomości w przypadku opodatkowania stacji zgazowania gazu ziemnego LNG? Przedstawiając własne stanowisko skarżąca stwierdziła, że podstawą obliczenia podatku od nieruchomości powinna być wartość części budowlanych stacji gazowej LNG, ponieważ tylko ta część może być kwalifikowana jako budowla. Powołała się przy tym skarżąca na przepisy art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej u.p.b.) oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wskazała, że opodatkowane podatkiem od nieruchomości są m.in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a następnie przedstawiła analizę pojęcia budowla. Stwierdziła strona, że aby mówić o budowli musi ona stanowić całość użytkową. A contrario jeżeli obiekt nie stanowi całości techniczno-użytkowej, badana konstrukcja nie stanowi budowli. Ponadto przez sam fakt połączenia urządzeń nie można stwierdzić, że powstaje budowla, niezbędny jest jeszcze trwały związek techniczny poszczególnych części, czyli w każdym przypadku, gdy jakiekolwiek urządzenie techniczne nie jest trwale połączone z fundamentem, to wówczas nie może być w całości uznane za budowlę i opodatkowaniu podlegać będzie wyłącznie fundament. Podkreśliła strona, że katalog obiektów z art. 3 pkt 3 in fine u.p.b., które mogą być uznane za budowle nie ma charakteru enumeratywnego i może być poszerzony, a budowlami będą tylko konstrukcje podobne do wymienionych. Rozważając kolejne przykłady wywiodła strona, że budowlami są tylko ich budowlane części, natomiast urządzenia techniczne (poprzez wskazanie na ich części budowlane bądź bezpośrednio fundamenty) zostały wykluczone z katalogu budowli. Budowlane części obiektu są to elementy obiektu umożliwiające obsługę urządzeń technicznych (np. częścią budowlaną kotła są wsporniki lub fundamenty, a nie cały obiekt). Zdaniem strony przepisy nie pozostawiają wątpliwości, że w przypadku urządzeń technicznych, jeśli posiadają one budowlane części lub fundamenty pozostające z nimi w związku funkcjonalnym, to budowlę stanowią jedynie budowlane części urządzeń technicznych, a także fundamenty. O słuszności takiej wykładni przepisów przekonuje także projekt budowlany stacji LNG, jaki został przedstawiony na etapie budowy obiektu. Na poparcie swojego stanowiska Spółka odwołała się do wyroków, w tym: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 629/09, w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 324/10, I SA/Rz 340/10, w Gliwicach z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. Akt I SA/gl 323/10, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 202/08, z dnia 5 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1101/08. Powołała również poglądy doktryny oraz odpowiedź Ministra Finansów na interpelację nr 1206. Wskazała strona, ze w przypadku stacji gazowych LNG należy je rozdzielać na części budowlane i na urządzenia techniczne. Częścią budowlaną jest fundament, na którym osadza się pozostałą instalację, i wartość części budowlanej stanowi podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości. Słuszność podziału na część budowlaną i niebudowlaną wynika według strony również z Klasyfikacji Środków Trwałych, która ma związek z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, a z nich wynika, że klasyfikacja fundamentów w obu systemach wskazuje, że nie są one ani obiektem małej architektury ani budynkiem, a zatem zalicza się je do budowli. Wójt Gminy O. w powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe i stwierdził, że podstawą obliczenia podatku od nieruchomości w przypadku stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG jest wartość elementów budowlanych i niebudowlanych tej stacji, składających się na całość techniczno-użytkową. W interpretacji organ podatkowy podniósł, że istotne jest określenie wzajemnej relacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i Prawa budowlanego i stwierdził, że zasadnicze znaczenie w sprawie mają przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a Prawo budowlane stosowane jest w ograniczonym, pomocniczym zakresie. Z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1 i pkt 9 u.p.b. wywiódł organ, że istnienie związku techniczno-użytkowego pozwala na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, jako budowli – obiektu budowlanego składającego się z części o charakterze stricte budowlanym (np. fundament) oraz nie mających takiego charakteru (np. urządzenie techniczne). Pojęcie budowla na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest szersze, aniżeli w Prawie budowlanym, gdyż oprócz obiektu budowlanego obejmuje również urządzenia budowlane związane z tym obiektem. Odnośnie pojęcia "całość techniczno-użytkowa", to zdaniem organu występuje ona w sytuacji, kiedy elementy obiektu budowlanego stanowią część składową jednej rzeczy złożonej, o czym rozstrzyga obiektywna ocena gospodarczego znaczenia powiązania fizycznego i funkcjonalnego istniejącego między nimi. Związek techniczny to fizyczne połączenie wynikające ze sposobu wykonania obiektu, związek użytkowy, to funkcjonalne powiązanie elementów, dzięki któremu mogą być one wykorzystywane do realizacji celu, dla którego powstał dany obiekt. Wykazanie związku techniczno-użytkowego pozwala na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, jako budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. obiektu budowlanego składającego się z części budowlanych (np. maszt, fundament) oraz niebudowlanych (instalacje i urządzenia techniczne). Zdaniem organu nie ma podstaw do "rozbierania" tego rodzaju obiektów na czynniki pierwsze i opodatkowania tylko części budowlanych. Tylko jako całość (wszystkie fizycznie połączone części) dany obiekt może realizować swoje funkcje i wartość wszystkich elementów (budowlanych i niebudowlanych) składa się na wartość całej budowli stanowiącej podstawę jej opodatkowania. Wskazał organ, że przepisy Prawa budowlanego nie definiują pojęcia stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG, ale jest to niewątpliwie zespół budowli i urządzeń połączonych razem w taki sposób, że razem tworzą tego rodzaju stację, stanowiąc całość techniczno-użytkową. Istotne jest, że tylko przy wykorzystaniu wszystkich fizycznie połączonych elementów taka budowla może realizować swoje funkcje. Stacja ta z natury składa się z wielu elementów składowych. Konkludując organ stwierdził, że podział budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową składającej się z części budowlanych oraz niebudowlanych i wykazywanie, iż tylko niektóre jej elementy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie znajduje uzasadnienia w pojęciu "budowli" jako przedmiotu podatku od nieruchomości. Interpretacja indywidualna została skutecznie doręczona w dniu 21 lutego 2012 r. Pismem z dnia 23 lutego 2012 r. Spółka wystąpiła do organu w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) o usunięcie naruszenia prawa. Następnie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną na wstępie interpretację indywidualną. Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez uznanie, iż cała stacja gazu ziemnego LNG podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; - art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b., przez kwalifikację całej stacji gazu ziemnego LNG jako budowli dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości i ocenę, że wszystkie elementy stacji stanowią całość techniczno-użytkową oraz niewyodrębnienie budowlanych urządzeń technicznych ze stacji gazu ziemnego LNG i w efekcie wskazanie jako podstawy opodatkowania wszystkich elementów wchodzących w skład stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego; - art. 14b § 1 w zw. z art. 14a § 2 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej O.p.), przez rozszerzającą interpretację nieprecyzyjnych przepisów prawa podatkowego, dotyczących opodatkowania urządzeń technicznych posiadających budowlane części, naruszając zasadę in dubio pro tributario oraz nieuwzględnienie w wydawanej przez siebie interpretacji orzecznictwa sądowego i wprowadzanie niejednolitej wykładni przepisów prawa podatkowego; - art. 32 i 217 Konstytucji RP, przez naruszenie zasady równości wobec prawa w sytuacji, gdy w analogicznych sytuacjach podatkowych podobne budowle traktowane są odmiennie oraz pozaustawowe rozszerzenie katalogu przedmiotów opodatkowania w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała stanowisko i przywołała argumentację tożsamą z wyrażoną we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy O. podtrzymał stanowisko wyrażone w interpretacji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje zatem sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach: - oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym; - dochowania wymaganej prawem procedury; - respektowania reguł kompetencji. Dokonując oceny legalności zaskarżonej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w granicach i na podstawie kryteriów wyżej podanych, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy Rozdziału 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2008 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; zwanej dalej O.p.). Zgodnie z treścią zamieszczonego w tym Rozdziale przepisu art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie, oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, iż zakres interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie jest zdeterminowany przez przede wszystkim przedstawionym przez stronę zaistniałym stanem faktycznym albo zdarzeniem przyszłym, jak i stanowiskiem strony. Rolą organu wydającego interpretację jest zatem przyjęcie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku i dokonanie na jego tle interpretacji przepisów. Z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, że we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny: podatnik jest właścicielem stacji gazu ziemnego LNG. Stacje te składają się ze zbiorników służących do magazynowania skroplonego metanu, parownicy atmosferycznej, armatury odcinającej wraz z zabezpieczeniami, stacji redukcyjnej wraz z kotłownią, nawanialni kontaktowej, gazociągów wylotowych, stacji pomiarowej, gazociągu średniego ciśnienia, sztycy przyłączeniowej, wolno stojącej szafki redukcyjnej. Stacja redukcyjna, zbiorniki i parownice są posadowione na fundamentach. Fundamenty pod urządzenia techniczne (zbiorniki magazynowe, parownice, stacje redukcyjne, nawanialnie czy też stację pomiarową) wykonane są z reguły z bloczków betonowych związanych zaprawą cementowo - wapienną. Mając na uwadze powyższe strona zadała następujące pytanie: jaka jest podstawa opodatkowania w podatku od nieruchomości w przypadku opodatkowania stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG? Spór w sprawie sprowadza się zatem do tego czy podstawę opodatkowania stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG stanowi wartość jej elementów budowlanych i niebudowlanych, składających się na całość techniczno - użytkową (jak wskazuje organ), czy też jedynie jej wartość fundamentów, na których osadzone są te urządzenia techniczne. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej nazywanej u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicję budowli zawiera art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., zgodnie z którym jest nią obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613), dalej nazywanej w skrócie u.p.b., obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Natomiast art. 3 pkt 3 u.p.b. stanowi, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przedstawione wyliczenie obiektów, które są budowlami ma niewątpliwie charakter otwarty. Dodatkowo, według art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 3 pkt 9 u.p.b. urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W świetle powyższych regulacji prawnych, zdaniem Sądu, organ prawidłowo stwierdził w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, iż stanowisko prezentowane przez skarżącą nie jest prawidłowe. Słusznie organ podniósł, iż stosownie do art. 3 pkt 3 p.b. jako przykład budowli wymieniono zbiorniki. Jednakże z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b. wynika, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Zatem rację ma organ twierdząc, że w przypadku stacji gazu ziemnego LNG na całość techniczno-użytkową składają się zarówno zbiorniki służące do magazynowania skroplonego metanu, jak i pozostałe urządzenia wymienione we wniosku (parownica atmosferyczna, armatura odcinająca wraz z zabezpieczeniami, stacja redukcyjna wraz z kotłownią, nawanialnia kontaktowa, gazociągi wylotowe, stacja pomiarowa, gazociąg średniego ciśnienia, sztyca przyłączeniowa, wolno stojąca szafka redukcyjna, a także elementy budowlane w postaci fundamentów). Wszystkie te elementy stanowią łącznie stację zgazowania gazu ziemnego LNG, która zapewnia korzystanie z niej zgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Sądu, brak jest podstaw prawnych do sztucznego podziału stacji gazowych LNG na poszczególne elementy i wyodrębnianie z niej fundamentów. Nie ulega wątpliwości, iż sam zbiornik nie może funkcjonować samodzielnie, w oderwaniu od pozostałych urządzeń. Nie ma przy tym znaczenia czy do wytworzenia lub zamontowania zbiornika konieczne są roboty budowlane i czy odbywają się na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę czy zgłoszenia wykonania robót budowlanych. Nie jest istotna także okoliczność braku ich trwałego połączenia z gruntem, czy możliwość wymiany urządzeń. Przepisy prawa nie określają takich wymogów. Także podnoszona przez stronę kwestia wyróżnienia fundamentów w projekcie budowlanym stacji jako odrębnych części stacji czy też podział w Klasyfikacji Środków Trwałych (KTŚ) na część budowlaną i niebudowlaną (fundamentów i urządzeń technicznych) nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ugruntowany już został pogląd, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) - Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm., jak też przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 242, poz. 1622) stosuje się w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej, co oznacza iż nie mogą one przesądzać o uznaniu danego obiektu za obiekt budowlany czy urządzenie budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym decydować o jego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09, jak też powołane w nim orzecznictwo sądów administracyjnych w powyższej kwestii). W ocenie Sądu za niezasadny należało uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 14b § 1 w zw. z art. 14a § 2 oraz art. 121 § 1 O.p. oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez rozszerzającą interpretację przepisów prawa podatkowego, naruszającą zasadę in dubio pro tributario oraz nieuwzględnienie w wydawanej interpretacji orzecznictwa sądowego, jak też naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa w sytuacji, gdy w analogicznych sytuacjach podatkowych podobne budowle traktowane są odmiennie. Należy wskazać, że powołane przez wnioskodawcę orzeczenia dotyczą odmiennych stanów faktycznych, w szczególności innych budowli i urządzeń. Wydana interpretacja nie narusza przepisów prawa. Organ wskazał prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym, a dokonana wykładnia przepisu prawa materialnego nie budzi wątpliwości. Biorąc powyższe pod uwagę organ prawidłowo stwierdził, iż w przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. jest stacja zgazowania gazu LNG tworząca całość techniczno-użytkową. Zatem, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno fundamenty, jak i pozostałe, składające się na budowlę, elementy stacji gazu ziemnego LNG. Zaznaczyć należy, iż takie stanowisko zbieżne jest z poglądami wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 812/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 września 2011 r., I SA/Ke 385/11, jak też w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 listopada 2011 r., I SA/Bk 367/11, które Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela (orzeczenia opublikowane na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.