I SA/Ke 390/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.),, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 września 2012r. sprawy ze skargi K. W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz K. W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] 2012 r., nr [...] Minister Finansów stwierdził, że stanowisko K. W.przedstawione we wniosku z dnia 29 grudnia 2011 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków sprzedaży nieruchomości wykorzystywanej w prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej jest nieprawidłowe. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawczyni w dniu 26 lipca 2011 r. nabyła do majątku osobistego za fundusze pochodzące z majątku osobistego lokal użytkowy stanowiący odrębną nieruchomość wraz z udziałem (18903/111980) w częściach wspólnych budynku i urządzeń, stanowiącym prawo użytkowania wieczystego gruntu. W momencie zakupu wnioskodawczyni wiedziała, że nieruchomość ta zostanie sprzedana w tym samym roku (przedwstępna warunkowa umowy sprzedaży z dnia 21 czerwca 2011 r.). W przedmiotowym lokalu wnioskodawczyni prowadzi od dnia 1 maja 2004 r. działalność gospodarczą w zakresie handlu książkami i artykułami papierniczymi, opodatkowaną według zasad ogólnych, prowadząc księgę przychodów i rozchodów. W styczniu 2012 r. działalność ta zostanie zlikwidowana. Zakupiona nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie prowadzono prac mających charakter modernizacji lokalu i nie dokonywano od tego lokalu odpisów amortyzacyjnych. W dniu 6 października 2011 r., przedmiotowa nieruchomość została sprzedana, a działalność gospodarcza została wyrejestrowana z dniem 20 lutego 2012 r. W związku z przedstawionym stanem faktycznym zadano pytanie, czy przychód ze sprzedaży lokalu użytkowego stanowiącego odrębną nieruchomość wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku i urządzeń, wykorzystywanego w ramach prowadzenia działalności gospodarczej i niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? Zdaniem wnioskodawczyni sprzedaż przedmiotowego lokalu opodatkowana jest zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (u.p.d.o.f.), który stanowi, że źródłem przychodów jest odpłatne zbycie (...) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, określonych w lit. a-c przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Nadmieniła, że przedmiotem jej działalności nie jest obrót nieruchomościami, czy prawami określonymi w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., ponadto zbycie nieruchomości nastąpiło przed upływem 5 lat. W ocenie wnioskodawczyni kwota uzyskana ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości i prawa użytkowania wieczystego, nie może stanowić przychodu z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. Ustawa wyraźnie określa katalog środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których zbycie powoduje powstanie przychodu z działalności gospodarczej. Wymienione w art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, warunki tj.: zaliczenie do środków trwałych, wykorzystywanie w ramach działalności gospodarczej, ujęcie w ewidencji środków trwałych powinny być spełnione łącznie. Nabyta przez nią nieruchomość nie spełniła warunków definicji środka trwałego zawartej w art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. ponieważ okres jej używania był krótszy niż rok. Na potwierdzenie swojego stanowiska wnioskodawczyni powołała orzeczenia sądów administracyjnych. Uznając stanowisko K. W. za nieprawidłowe Minister Finansów wskazał, że jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.). Przychodem z tej działalności są kwoty określone w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących: środkami trwałymi; składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa, ustalona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 1500 zł; wartościami niematerialnymi i prawnymi; ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c (art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f.). Zdaniem Ministra Finansów niewprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, pozostaje bez wpływu na kwalifikację przychodu uzyskanego ze zbycia nieruchomości do źródła jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Powołane przepisy nie regulują wprost zasad opodatkowania przychodu ze sprzedaży składników majątku nie spełniających kryteriów wymienionych w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Dokonując wykładni przepisów ustawy w tym zakresie należy mieć na względzie zasadę, że przychód z działalności gospodarczej stanowi każda kwota należna podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą. Przepis art. 14 u.p.d.o.f. nie wymienia szczegółowo wszystkich przychodów z tego źródła, zaś w art. 14 ust. 2 pkt 1 tej ustawy wymienione zostały tylko niektóre rodzaje przychodów zaliczanych do przychodów z działalności gospodarczej (w tym przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi). Z tego względu, sprzedaż każdego innego składnika, wykorzystywanego w działalności gospodarczej, stanowi przychód z tytułu działalności gospodarczej na podstawie ogólnej zasady wyrażonej w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych). Minister Finansów wymienił środki trwałe podlegające amortyzacji (art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f.) oraz środki trwałe i wartości niematerialne i prawne nie podlegające amortyzacji (art. 22c pkt 1 tej ustawy). Jednocześnie wskazał, że o klasyfikacji danego składnika majątku do środków trwałych lub towarów handlowych winien zdecydować sam podatnik w szczególności w sytuacji przekazania określonego składnika majątku na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Decyzja w tym zakresie nie może być jednak dowolna. Decydujące znaczenie dla ww. klasyfikacji ma przeznaczenie określonego składnika majątku. Jeżeli podatnik zamierza w przyszłości sprzedać nabytą uprzednio nieruchomość i z takim zamiarem zostanie ona przekazana na potrzeby tej działalności, to winna być ona uznana za towar handlowy. Jeżeli natomiast, nieruchomość ma być wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, winna zostać uznana za środek trwały. W przedstawionym stanie faktycznym przedmiotowa nieruchomość stanowi towar handlowy w prowadzonej przez wnioskodawczynię działalności gospodarczej. Przytoczył treść przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, z których wynika, że podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów zobowiązani są ujmować towary handlowe wg ceny ich zakupu (§ 17 ust. 1, § 3 pkt 1 lit. a i pkt 3). W przedmiotowej sprawie ceną zakupu przedmiotowej nieruchomości będzie cena określona w akcie notarialnym dokumentującym nabycie (zakup) tej nieruchomości. Reasumując Minister Finansów wskazał, że przychód ze sprzedaży towaru handlowego, tj. lokalu użytkowego wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu stanowić będzie dla wnioskodawczyni przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Dochód z tego tytułu podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa K. W. zarzuciła Ministrowi Finansów naruszenie art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. przez przyjęcie, że sprzedaż nieruchomości nieujętej w ewidencji środków trwałych, nabytej uprzednio do majątku osobistego stanowi przychód z działalności gospodarczej. Wskazała, że przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była ujęta w ewidencji i nie mogła być towarem handlowym. Powołując opinię zawartą w komentarzu do ustawy wskazała, że z przychodu z działalności gospodarczej wyłączono przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą m.in. budynków i lokali użytkowych niewprowadzonych do ewidencji środków trwałych. Przy określaniu przychodów ze sprzedaży tych obiektów stosuje się zasady rozliczenia podatku właściwe dla prywatnych transakcji. Powołując wyroki NSA wnioskodawczyni podniosła, że zaniechanie wprowadzenia określonego składnika majątku wykorzystywanego na potrzeby działalności gospodarczej do ewidencji środków trwałych umożliwia opodatkowanie zbycia takiego składnika na zasadach ogólnych. Ponadto przychody winny być przypisane do tego ze źródeł, którego opis w sposób bardziej szczegółowy odpowiada sposobowi jego powstania, chyba że ustawodawca nakazuje wprost zaliczenie ich do przychodów z innego źródła. Odpłatne zbycie nieruchomości stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodów, chyba że zbycie to następuje w wykonaniu działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f.). Zbycie tych składników majątku w wykonaniu działalności gospodarczej następuje w sytuacji, gdy podatnik prowadzi działalność polegającą na obrocie nieruchomościami czy prawami określonymi w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., tzn. gdy stanowią one towar handlowy. Wnioskodawczyni nie prowadziła natomiast działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. Odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego K. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie: - art. 14h w związku z art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej przez niewyłącznie na etapie udzielania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa osoby, która podpisała interpretację; - art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. przez przyjęcie, że sprzedaż nieruchomości nieujętej w ewidencji środków trwałych, nabytej uprzednio do majątku osobistego stanowi przychód z działalności gospodarczej. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 14h w związku z art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej skarżąca podniosła, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest surogatem środka odwoławczego, organ może bowiem wezwanie takie uwzględnić. W związku z tym w ocenie skarżącej nie ma podstaw, by traktować je inaczej, niż określają to przepisy dotyczące klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. W przedmiotowej sprawie osobą, która podpisała zarówno interpretację jak i odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa był wicedyrektor Izby Skarbowej w Łodzi S. Ć.. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. skarżąca podtrzymała argumenty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, nie zmieniając stanowiska zajętego w zaskarżonej interpretacji. Stwierdził dodatkowo, że zarzut naruszenia art. 14h w związku z art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniony. Postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji nie jest bowiem dwuinstancyjne. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie skutkuje obowiązkiem weryfikacji zajętego uprzednio stanowiska. Organ może również nie udzielić żadnej odpowiedzi. Od zachowania organu zależy jedynie termin do wniesienia ewentualnej skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270) określanej jako ustawa p.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdza, że interpretacja narusza prawo. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do zakwalifikowania przychodu ze sprzedaży lokalu użytkowego stanowiącego odrębną nieruchomość wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku i urządzeń. Zdaniem skarżącej sprzedaż lokalu winna być opodatkowana zgodnie z przepisem art. 10 ust 1 pkt 8 lit a u.p.d.o.f. natomiast w ocenie Ministra Finansów przychód ze zbycia lokalu użytkowego wraz z udziałem w prawie wieczystego użytkowania gruntu stanowiącego towar handlowy winien być zaliczony do przychodów z działalności gospodarczej, wskazanych w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. Stanowiska organu nie można podzielić. Określenie w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8 u.p.d.o.f. dwóch odrębnych źródeł przychodów: z pozarolniczej działalności gospodarczej (pkt 3) oraz z odpłatnego zbycia nieruchomości z zastrzeżeniem ust 2 (pkt 8) ma istotny wpływ – na ustalenie podstawy, sposobu i wysokości opodatkowania. Przepis art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. zawiera ogólną definicję przychodów z działalności gospodarczej o której mowa w art. 10 ust 1 pkt 3 u.p.d.o.f. , którymi to przychodami są kwoty należne, choćby nie zostały otrzymane. Kwoty te muszą być jednak uzyskane w ramach źródła, którym jest działalność gospodarcza. Pojęcie działalności gospodarczej określa przepis art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., zgodnie z którym działalność gospodarcza lub pozarolnicza działalność gospodarcza to działalność zarobkowa: wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa; polegająca na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż; polegająca na wykorzystaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych; prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły z której uzyskane przychody nie są zaliczone do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 4-9. Czyli zasadą jest, że przychód z działalności charakteryzującej się regularnością, powtarzalnością w zakresie wskazanym jest przychodem z działalności gospodarczej. Taką działalnością jest bez wątpienia działalność w zakresie obrotu nieruchomościami i kwoty należne będą stanowić przychód ze źródła przychodu działalność gospodarcza. W art. 14 ust 2 u.p.d.o.f. do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej ustawodawca zaliczył również enumeratywnie wymienione przychody, w tym w pkt 1 lit a-c przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku będących środkami trwałymi, składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, (czyli takimi, od których podatnicy nie dokonują odpisów amortyzacyjnych, a których wartość początkowa nie przekracza 1.500 zł) oraz wartościami niematerialnymi i prawnymi przy spełnieniu określonych w przepisie warunków. NSA w wyroku z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2290/10 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) zauważył, że o tym że "są to przychody inne niż odpowiadające przychodom z działalności gospodarczej, wymienionym w art.14 ust. 1 tej ustawy, świadczy użycie zwrotu: "przychodem z działalności gospodarczej są również". Użycie sformułowania "również" wskazuje jednoznacznie, że jest to przychód innego rodzaju niż przychód określony w art. 14 ust 1 u.p.d.o.f. Co do zasady przychody te uwzględniając sposób powstania są przynależne do innego źródła przychodów, ale wolą ustawodawcy, na zasadach wskazanych przepisie, mogą stanowić przychód ze źródła działalność gospodarcza. Inaczej, przychodem z działalności gospodarczej są nie tylko należności jakie podatnik otrzymuje w wyniku realizowania działalności gospodarczej ale także to, co podatnik uzyska ze sprzedaży konkretnych składników majątkowych wykorzystywanych w działalności gospodarczych posiadających cechę określoną w art. 14 ust 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Ustawodawca określając w przepisie art. 14 ust 2 pkt 1 u.p.d.o.f sprzedaż jakich konkretnych składników majątkowych stanowi przychód z działalności gospodarczej wskazał na wspólny wymóg zaliczenia przychodów ze sprzedaży środka trwałego za przychód z działalności gospodarczej ujęcie takiego środka w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Jednocześnie w przepisie tym ustawodawca wskazał także na składniki majątkowe (wymienione pod lit b, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie), których konsekwencją zbycia jest powstanie przychodu z działalności gospodarczej także wtedy, gdy podatnik nie ujął ich w ewidencji. Unormowanie art. 14 ust 2 pkt 1 u.p.do.f. stanowi kompletną regulację przedmiotowego zakresu opodatkowania dochodów ze zbycia składników majątku wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczej jako przychodów z działalności gospodarczej. (tak NSA w wyroku z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1545/10 , z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1151/10, z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FSK 2196/08 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). .... W orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, że ujęcie składnika majątkowego w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych jest warunkiem koniecznym do przypisania przychodu ze sprzedaży składnika mienia do źródła działalność gospodarcza. Przemawia za takim rozumieniem wykładnia językowa, nakazująca wykładnię tekstów prawnych jako całości, zakazująca jednocześnie uznaniu części tekstu za zbędny (por. wyrok NSA Z 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1151/10, z 18 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 51/09, 21 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1543/10, z 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FSK 2196/08, z 8 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1545/10 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przychód ze sprzedaży środka trwałego nieujętego w ewidencji nie będzie przychodem z działalności gospodarczej niezależnie od przyczyn, które spowodowały, że podatnik, mimo używania takiego środka trwałego w działalności gospodarczej, nie ujął go ewidencji. Gdyby bowiem ustawodawca chciał uznać przychód ze sprzedaży środków trwałych za przychód z działalności gospodarczej w każdym wypadku, w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. winien był sformułować warunek inaczej, odnosząc go do środków trwałych, które powinny być ujęte w ewidencji. Eksponowany w interpretacji a wynikający z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. 152, poz.1475 ze zm.) jak również i wynikający z art. 22 d ust. 2 u.p.d.o.f. obowiązek ewidencjonowania środków trwałych, nie może być argumentem wystarczającym dla obalenia wyników wykładni językowej.(por. wyrok NSA z 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1151/10 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podatniczka przedstawiając stan faktyczny jednoznacznie wskazała, że przedmiotem prowadzonej od 2004 r. działalności gospodarczej, którą zlikwidowała w styczniu 2012 r., był handel książkami i artykułami papierniczym. Działalność prowadziła w przedmiotowym lokalu, który zakupiła 26 lipca 2011 r. ze środków osobistych i który sprzedała 6 października 2011 r. Nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie dokonywano od lokalu odpisów amortyzacyjnych. Definicja działalności gospodarczej, wymaga regularności, powtarzalności w zakresie wskazanym jako przedmiot działalności. Przedmiotem działalności określonym przez podatniczkę we wniosku o interpretację był handel książkami i artykułami papierniczymi. Jakkolwiek wnioskując o interpretację skarżąca wskazała, że zamierzała zbyć lokal w tym samym roku, to z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, iż lokal miał być towarem handlowym a jego zbycie miało nastąpić w zakresie prowadzonej działalności, co uzasadniałoby powstanie przychodu działalności gospodarczej, zgodnie z art. 14 ust 1 u.p.d.o.f. Jednostkowe zbycie lokalu nabytego w celu innym niż obrót nie może być uznane za sprzedaż wykonywaną w ramach działalności gospodarczej. Przypomnieć należy, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Weryfikacja stanu faktycznego może mieć ewentualnie miejsce w postępowaniu podatkowym. Z kolei brak ujęcia lokalu, jakkolwiek wykorzystywanego na cel działalności gospodarczej, w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, nie pozwala z przyczyn wskazanych wyżej na uznanie przychodu z jego sprzedaży jako przychodu z działalności gospodarczej. Przyjęcie stanowiska Ministra Finansów, że sprzedaż lokalu nie ujętego w ewidencji powoduje powstanie przychodu z działalności gospodarczej na podstawie art. 14 ust 1 u.p.d.o.f. czyniłoby zbędną regulację zawartą w art. 14 ust 2 pkt 1 u.p.d.o.f. w zakresie wymogów zaliczenia do przychodów z działalności gospodarczej przychodów ze zbycia składników majątku wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Wystarczyłby ogólny zapis, że przychodem jest również sprzedaż składników majątkowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Skoro ustawodawca zdecydował się na wskazanie konkretnych składników, których zbycie wymaga ujęcia w ewidencji jak również składników, których zbycie, mimo nie ujęcia ich w ewidencji, generuje przychód z działalności gospodarczej, to należy przyjąć, że jest to unormowanie całościowe i ustawodawca uznał za zasadną rezygnację z opodatkowania jako przychodu z tej działalności sprzedaży innych tego rodzaju składników majątkowych nie ujętych w ewidencji (por. wyrok z dnia 17 lutego 2012 r. WSA we Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 1628/11 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Z powyższych przyczyn w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego organ dokonał błędnej wykładni art. 14 ust 1 oraz art. 14 ust 2 pkt 1 u.p.d.o.f . Dokonaną przez Sąd wykładnię przepisu art. 14 ust 2 pkt 1 u.p.d.o.f. organy uwzględnią przy ocenie stanowiska podatnika odnośnie zakwalifikowania przychodu ze sprzedaży lokalu użytkowego stanowiącego odrębną nieruchomość wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku i urządzeń do źródła przychodu. Nie jest natomiast zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej przez podpisanie interpretacji oraz odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez tą samą osobę działającą z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 497/10 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest typowym środkiem zaskarżenia (na pewno nie jest środkiem dewolutywnym), a jedynie formalnym warunkiem, którego spełnienie umożliwia wniesienie skargi na interpretację indywidualną. Organ dokonując autokontroli, może zmienić interpretację albo odmówić jej zmiany albo milczeć, ale w dalszym ciągu to interpretacja indywidualna, a nie akt autokontroli, będzie przedmiotem skargi do WSA". Tym samym Sąd nie podziela powołanego w skardze poglądu WSA w Krakowie Uwzględniając powyższe Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację. Na zasadzie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a, uwzględniając: uiszczony w sprawie wpis od skargi w kwocie 200 zł na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym, w kwocie 240,00 zł, przyznane na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) oraz opłatę od pełnomocnictwa.