I SA/Gd 898/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania zabezpieczającego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 lipca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej ostatecznie odmówił R. G. uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w zakresie prowadzonego postępowania zabezpieczającego. Powyższe rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 5 grudnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego działając na podstawie art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej jako "O.p.") określił R. G. w podatku VAT przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego za II i III kwartał 2010 r. oraz miesiące październik, listopad i grudzień 2010 r. oraz od lutego do sierpnia 2011 r. na łączną kwotę 6 649 525 zł wraz z odsetkami, orzekając jednocześnie o zabezpieczeniu tej kwoty na majątku skarżącego. W uzasadnieniu wskazano, że w składanych za kontrolowany okres kolejnych deklaracjach podatnik wykazywał podatek VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, nie spełniając jednocześnie warunków uprawniających do obniżenia zobowiązania o podatek naliczony, którego łączna kwota ostatecznie dwukrotnie przewyższyła wysokość podatku należnego. W toku postępowania kontrolnego R. G. oświadczył, że nie może przedłożyć dokumentacji księgowej, ponieważ uległa ona zniszczeniu w związku z podpaleniem samochodu, o którym w dniu 12 września 2011 r. powiadomił Policję. Organ wskazał, że podpalenie samochodu zostało zgłoszone przez podatnika w tym samym czasie, w którym pracownicy Urzędu Skarbowego począwszy od sierpnia 2011 r. wielokrotnie bezskutecznie próbowali przeprowadzić czynności kontrolne w firmie podatnika. Zaznaczył, ze utrata dokumentów w istotny sposób kształtuje sytuację podatnika, który nie dopełnił obowiązku ich prawidłowego przechowywania, a następnie pomimo wezwań organu nie podjął żadnych działań w celu odtworzenia utraconej dokumentacji. Mając na uwadze powyższe okoliczności, zaległości w podatkach i toczące się wobec podatnika postępowanie egzekucyjne, organ stwierdził zatem konieczność zabezpieczenia zobowiązań przed wydaniem decyzji określającej podatek VAT za ww. okresy z uwagi na uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania przez R. G.. Na podstawie powyższej decyzji w dniu 20 stycznia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał dwanaście zarządzeń zabezpieczenia o numerach od [...] do [...]. Zawiadomieniem z dnia 25 stycznia 2012 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności. Dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał zawiadomienie w dniu 30 stycznia 2012 r. Zawiadomienie wraz z zarządzeniami zabezpieczenia doręczono zobowiązanemu w dniu 10 lutego 2012 r. W konsekwencji, ustanowiony w sprawie pełnomocnik dokonał zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego. Zarzuty zostały sformułowane w dwunastu odrębnych, tożsamych co do treści, pismach datowanych na dzień 15 lutego 2012 r. Zgłoszone przez pełnomocnika zarzuty objęły: 1. zarzut nieistnienia zabezpieczonego obowiązku w dacie wystawienia zarządzenia (art. 33 pkt 1 w zw. z art. 166 b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz.U. 2005 Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej jako " ustawa P.e.a."); 2. zarzut braku wymagalności zabezpieczonego obowiązku (art. 33 pkt 2 w zw. z art. 166 b ustawy P.e.a.); 3. zarzut niedopuszczalności zabezpieczenia w trybie administracyjnym (art. 33 pkt 6 w zw. z art. 166 b ustawy P.e.a.); 4. zarzut niedopuszczalności zastosowanych środków zabezpieczających, w szczególności zajęcia zabezpieczającego praw majątkowych stanowiących wierzytelności z rachunków bankowych u dłużnika zajętych wierzytelności będącego bankiem - "A" Oddział [...] w G. na podstawie zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 stycznia 2012 r., nr [...] (art. 33 pkt 6 w zw. z art. 166 b ustawy P.e.a.); 5. zarzut niespełnienia przez treść zarządzeń wymogów określonych w art. 156 ustawy P.e.a. Uzasadniając zarzuty, pełnomocnik powołał się na fakt, że zobowiązanemu nie doręczono będącej podstawą wystawienia zarządzeń decyzji o zabezpieczeniu. W wydanych pomimo tego zarządzeniach zabezpieczenia organ przyjął jednocześnie zawyżoną kwotę należności, ponieważ nie uwzględnił przerwy w naliczaniu odsetek od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji kończącej postępowanie kontrolne, a w przedmiotowej sprawie - do dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu zarządzenia zabezpieczenia. Pełnomocnik zaznaczył dodatkowo, że odrębnym pismem (również z dnia 15 lutego 2012 r.) zobowiązany wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w przedmiocie zabezpieczenia. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, po rozpatrzeniu zarzutów wniesionych na postępowanie zabezpieczające prowadzone na podstawie zarządzeń wystawionych w dniu 20 stycznia 2012 r. postanowił uznać zarzuty nieistnienia obowiązku i braku wymagalności obowiązku za niedopuszczalne, zarzuty niedopuszczalności zabezpieczenia w trybie administracyjnym, niedopuszczalności zastosowanych środków oraz niespełnienia wymogów formalnych zarządzeń za nieuzasadnione, odmówić umorzenia postępowania zabezpieczającego prowadzonego na podstawie dwunastu zarządzeń z dnia 20 stycznia 2012 r. oraz utrzymać zastosowany środek zabezpieczający w postaci zajęcia wierzytelności w "A" S.A. Niedopuszczalność zarzutów została stwierdzona przez organ w oparciu o wynikającą z art. 34 § 1a ustawy P.e.a. zasadę niekonkurencyjności środków prawnych i okoliczność, że zobowiązany zakwestionował wymagalność należności z uwagi na jej wysokość określoną w decyzji z dnia 5 grudnia 2011 r., dokonując jednocześnie równoległego wniesienia odwołania. Zarzuty nieistnienia i braku wymagalności obowiązku oraz zarzuty odwołania zostały jednocześnie oparte na tej samej podstawie tj. braku skutecznego doręczenia decyzji o zabezpieczeniu. W uzasadnieniu zaznaczono, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, jeżeli nie są one związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania podatkowego. Ponieważ zarzut dotyczący niedopuszczalności zabezpieczenia w trybie administracyjnym również został oparty o taką samą argumentację, organ uznał, że nie mogło to stanowić postawy dla jego uwzględnienia, ponownie wskazując, że kwestia skuteczności doręczenia decyzji, jak i wysokości zobowiązania stanowi przedmiot odrębnego postępowania. W zakresie pozostałych zarzutów organ wskazał, że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostało wystawione na podstawie prawidłowo wprowadzonego do obrotu prawnego zarządzenia oraz zgodnie z dyspozycją wierzyciela ujawnioną w rubryce 46 tego zarządzenia, opisującą sposób i zakres zabezpieczenia o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 9 P.e.a. W złożonym zażaleniu pełnomocnik ponownie wystąpił o uwzględnienie zarzutów podniesionych przeciwko postępowaniu zabezpieczającemu, powielając argumenty przedstawione na wcześniejszym etapie postępowania. Wskazał jednocześnie na niedopuszczalność rozstrzygnięcia wszystkich zgłoszonych przez niego zarzutów przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w jednym postanowieniu. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko o braku możliwości rozpoznawania przez organ egzekucyjny zarzutów strony, które nie są związane z postępowaniem zabezpieczającym. Wskazał, że kwestia doręczenia decyzji z dnia 5 grudnia 2011 r. została już rozstrzygnięta w odrębnym podatkowym postępowaniu odwoławczym, a tym samym istnienie podstawy do wydania zarządzeń zabezpieczenia nie mogło być skutecznie zakwestionowane przez pełnomocnika. W ocenie organu, zawiadomienie o zajęciu zostało zatem wystawione na postawie prawidłowo wprowadzonych do obrotu zarządzeń zabezpieczenia, spełniających wszelkie wymogi formalne tj. wskazujących rodzaj należności, kwotę należności, akt normatywny będący podstawą do wydania orzeczenia, podstawę prawną należności oraz okoliczności świadczące o możliwości utrudnienia lub udaremnienia egzekucji. W uzasadnieniu wskazano końcowo, że organ I instancji zasadnie rozpoznał zarzuty w jednym postanowieniu, mając na uwadze, że zarządzenia zabezpieczenia zostały doręczone zobowiązanemu w tym samym dniu, argumenty podnoszone przez skarżącego w zarzutach były tożsame i zawarte w pismach łącznie skierowanych do organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik R. G. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 lipca 2012 r. wskazując, że wobec nieuwzględnienia przez organ odwoławczy zarzutów przeciw prowadzonemu postępowaniu zabezpieczającemu w sprawie doszło do naruszenia art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. Podtrzymując dotychczasowe argumenty mające uzasadniać dostrzeżone przez stronę nieprawidłowości w zakresie prowadzonego postępowania zabezpieczającego (tj. argument wydania zarządzeń zabezpieczenia przed doręczeniem decyzji o zabezpieczeniu oraz braki formalne zarządzeń), w skardze sformułowane zostały zarzuty naruszenia art. 34 §1 a w zw. z art. 33 pkt 1 i 2 w zw. z art. 166 b ustawy P.e.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutów nieistnienia i braku wymagalności obowiązku oraz naruszenia art. 34 § 4 w zw. z art. 33 pkt 6 i 10 w zw. z 166 b ustawy P.e.a. poprzez stwierdzenie przez organ niezasadności pozostałych zarzutów skierowanych przeciwko postępowaniu zabezpieczającemu. Pełnomocnik wskazał, że wbrew ocenie organów I i II instancji, istnienie i wymagalność obowiązków objętych zarządzeniami zabezpieczenia nie są badane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniami z dnia 29 marca 2012 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o zabezpieczeniu (postanowienie nr [...]) i stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji (postanowienie nr [...]). W skardze zaakcentowano wadliwość powołanych rozstrzygnięć, (zaskarżonych przez stronę w drodze odrębnych skarg do Sądu zarejestrowanych odpowiednio pod sygnaturami I SA/Gd 581/12 i I SA/Gd 580/12), a także wadliwość kolejno wydawanych przez organy na podstawie art. 159 ustawy P.e.a. postanowień w przedmiocie przedłużenia terminu do wszczęcia postępowania, spośród których postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 maja 2012 r. również zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (skarga zarejestrowana pod sygnaturą I SA/Gd 715/12). Pełnomocnik wskazał końcowo, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszają przepisy art. 124 §1 i 2 K.p.a. Organy bezpodstawnie potraktowały bowiem zarzuty zgłoszone w odrębnych pismach jako jeden zarzut - nie odnosząc się tym samym do wszystkich zarzutów dotyczących poszczególnych zarządzeń zabezpieczenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012, Poz. 270 – zwanej w dalszej części "P.p.s.a"), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ono prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Mając na uwadze charakter podniesionych w skardze zarzutów, w ocenie Sądu na wstępie podkreślenia wymaga, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ocena prawidłowości określania skarżącemu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego za II i III kwartał 2010 r. oraz miesiące październik, listopad i grudzień 2010 r. oraz od lutego do sierpnia 2011 r. i orzeczenia o zabezpieczeniu, ani też kwestia wejścia do obrotu prawnego zawierającej powyższe rozstrzygnięcia decyzji z dnia 5 grudnia 2011 r. W niniejszym postępowaniu ocenie Sądu nie podlegają także wymienione przez pełnomocnika kolejne postanowienia wydane przez organy w przedmiocie przedłużenia terminu do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Kwestie te zostały już rozstrzygnięte przez Sąd w ramach wcześniej wydanych wyroków oddalających skargi R. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (wyrok Sądu z dnia 5 września 2012, sygn. akt I SA/Gd 580/12), w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu (wyrok Sądu z dnia 5 września 2012, sygn. akt I SA/Gd 581/12) oraz w przedmiocie przedłużenia terminu do wszczęcia postępowania egzekucyjnego (wyrok Sądu z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 715/12) i tylko w tym znaczeniu i kontekście mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W konsekwencji wniesionej skargi, kontroli Sądu podlega zatem tylko postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 lipca 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 kwietnia 2012 r. wydane w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania zabezpieczającego. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc wyłącznie na kwestii istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania zabezpieczającego, a zatem dotyczy oceny, czy organ prawidłowo uznał podniesione przez stronę na podstawie art. 33 ustawy P.e.a. zarzuty za nieuzasadnione, a w części także za niedopuszczalne. W ocenie Sądu organy wzięły pod uwagę wszystkie zgłoszone przez skarżącego zarzuty, prawidłowo stwierdzając brak podstaw dla ich uwzględnienia. Zasadnie również odstąpiły od merytorycznej oceny zarzutów nieistnienia i braku wymagalności obowiązku, stwierdzając ich niedopuszczalność, do czego obligowała je treść art. 34 §1 a ustawy P.e.a. Zgodnie z art. 34 §1 a ustawy P.e.a. jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Kwestia istnienia obowiązku podlegającego zabezpieczeniu (tj. wejścia do obrotu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 grudnia 2011 r.) została rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu podatkowym. Wbrew przekonaniu strony skarżącej, postanowienie wydane na podstawie art. 228 O.p. przez Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jest jednym z rozstrzygnięć, którym może zakończyć się prowadzone przez ten organ postępowanie odwoławcze. Okoliczność, że strona skarżąca nie dokonała skutecznego zaskarżenia decyzji określającej przybliżoną wysokość zobowiązania i orzekającej o zabezpieczeniu nie może stanowić argumentu umożliwiającego kwestionowanie tego orzeczenia w odrębnie toczącym się postępowaniu zabezpieczającym. Decyzja o zabezpieczeniu wydawana jest w toku postępowania podatkowego. Samo zaś zabezpieczenie dokonywane jest w trybie, który określa ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepisy te stanowią zatem dostateczną podstawę do stwierdzenia odrębności tych dwóch postępowań i wydawanych w ich toku rozstrzygnięć. Pogląd o odrębności postępowania podatkowego i zabezpieczającego znajduje potwierdzenie w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z: 22 marca 2011 r. II FSK 695/10 i II FSK 1990/09, oraz z 22 kwietnia 2010 r. II FSK 2146/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Decyzja o zabezpieczeniu łączy się ściślej z toczącym się postępowaniem wymiarowym, podczas gdy postępowanie zabezpieczające pełni funkcję pomocniczą względem postępowania egzekucyjnego. Istotą i podstawowym celem postępowania zabezpieczającego jest zmniejszenie ryzyka wierzyciela związanego z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem przez dłużnika obciążających go obowiązków. Stwierdzając niezasadność sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 34 §1 a w zw. z art. 33 pkt 1 i 2 w zw. z art. 166 b Sąd wyjaśnia, że argumentacja strony skarżącej mającą wykazać nieistnienie i niewymagalność obowiązku skoncentrowała się w istocie wyłącznie na podważaniu prawidłowości decyzji o zabezpieczeniu, co do której stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania. Sąd wziął jednocześnie pod uwagę, że wyrokami z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 580/12 i sygn. akt I SA/Gd 581/12 przesądzono, że decyzja z dnia 5 grudnia 2011 r. została skutecznie doręczona podatnikowi w trybie art. 150 o.p., weszła do obrotu prawnego i z winy strony nie została skutecznie zaskarżona. Stała się zatem ostateczna i podlegała wykonaniu, a określona w niej przybliżona wysokość zobowiązania nie mogła być skutecznie zakwestionowana w ramach postępowania zabezpieczającego. Z tego względu zdaniem Sądu organy zasadnie oceniły zarzuty nieistnienia i braku wymagalności zabezpieczonego obowiązku jako niedopuszczalne. Ponieważ w istocie całość sformułowanych przez skarżącego zarzutów została oparta na twierdzeniu o niedoręczeniu decyzji o zabezpieczeniu organy prawidłowo oceniły dalsze zarzuty niedopuszczalności zabezpieczenia w trybie administracyjnym oraz zastosowanego środka zabezpieczającego jako nieuzasadnione. W sprawie nie doszło zatem także do naruszenia art. 34 § 4 w zw. z art. 33 pkt 6 w zw. z 166 b ustawy P.e.a. Organ egzekucyjny wystawił bowiem w dniu 25 stycznia 2012 r. zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego dłużnika zajętej wierzytelności. Co istotne, zawiadomienie zostało wystawione po wydaniu prawidłowo sporządzonych zarządzeń zabezpieczenia, określających zakres i sposób zabezpieczenia, a działanie to miało swe podstawy w art. 164 § 1 ustawy P.e.a. Wbrew zarzutom skargi, zarządzenia zabezpieczenia spełniały wszystkie wymogi przewidziane w art. 156 § 1 ustawy P.e.a. Oddalając wskazany zarzut organy nie naruszyły tym samym art. 34 § 4 w zw. z art. 33 pkt 10 w zw. z 166 b ustawy P.e.a. Nie ulega wątpliwości, że zarządzenie zabezpieczenia stosownie do art. 156 § 2 ustawy P.e.a. sporządza się według ustalonego wzoru, a więc za pomocą jednakowych, urzędowych formularzy. Analiza treści znajdujących się w aktach sprawy formularzy stanowiących zarządzenia zabezpieczenia o numerach od [...] do [...] wskazuje, że zostały one prawidłowo wypełnione przez organ poprzez każdorazowe podanie rodzaju należności (przybliżona kwota zobowiązania w podatku VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe), kwoty należności, aktu normatywnego będącego podstawą do wydania orzeczenia (ustawa O.p.), podstawy prawnej należności (decyzja z dnia 5 grudnia 2011 r. nr [...]) oraz okoliczności świadczących o możliwości utrudnienia lub udaremnienia egzekucji (nieujawnienie zobowiązań powstających z mocy prawa, nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych). Wbrew oczekiwaniom strony skarżącej, podana w zarządzeniu zabezpieczenia kwota należności nie mogła być inna niż wynikająca z decyzji o zabezpieczeniu, która nie została skutecznie zakwestionowana przez podatnika. Z kolei okoliczność, że organ nie podał konkretnych przepisów O.p. nie może być uznana za uchybienie podważające prawidłowość zarządzenia, mając na uwadze, że z każdego zarządzenia jasno wynikało, że stanowi ono konsekwencję decyzji o zabezpieczeniu z dnia 5 grudnia 2011 r., której podstawę stanowił art. 33 O.p. Zdaniem Sądu, nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera bowiem wszystkie elementy wymienione w treści ww. przepisu, w tym w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne z dostatecznym podaniem przyczyn zapadłego w sprawie administracyjnej rozstrzygnięcia. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny oraz treść regulującej postępowanie zabezpieczające ustawy P.e.a., Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie było przeciwwskazań do wydania jednego postanowienia, co do wszystkich zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. Kwestia dopuszczalności zbiorczego rozpatrzenia zarzutów do kilku tytułów wykonawczych była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, w tym m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Go 16/10 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, w którym wskazano m.in., że "w sytuacji gdy tytuły wykonawcze, w stosunku do których zostały złożone zarzuty doręczono skarżącemu tego samego dnia, gdy zarzuty były identyczne do wszystkich tytułów wykonawczych wystawionych w tym samym dniu [...], a organ wszystkie uznał za nieuzasadnione, to możliwe było wydanie jednego orzeczenia". W ocenie Sądu, pogląd wyrażony w tym orzeczeniu pozostaje aktualny również w zakresie rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności zbiorczego rozpoznania zarzutów skierowanych przeciwko zarządzeniom zabezpieczenia. Wynika to z treści art. 166 b ustawy P.e.a., nakazującego odpowiednie stosowanie w postępowaniu zabezpieczającym m.in. art. 33 i art. 34 tej ustawy, a więc przepisów dotyczących podstaw oraz trybu rozpatrzenia zarzutów przeciwegzekucyjnych. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że wszystkie wydane wobec skarżącego zarządzenia zabezpieczenia zostały wydane na podstawie tej samej decyzji o zabezpieczeniu z dnia 5 grudnia 2011 r. i doręczone skarżącemu w tej samej dacie tj. w dniu 10 lutego 2012 r. wraz z zawiadomieniem o zastosowanym środku zabezpieczającym. Sformułowane przez skarżącego zarzuty poza wskazaniem, że dotyczą konkretnych zarządzeń zabezpieczenia, były identyczne, co wprost wynika z treści znajdujących się w aktach sprawy dwunastu pism pełnomocnika z dnia 15 lutego 2012 r. (karta 25-106 akt administracyjnych). Jak wyjaśniono wyżej, organy jednocześnie prawidłowo oceniły, że żaden z podniesionych przez skarżącego zarzutów nie mógł być podstawą od odstąpienia od prowadzenia postępowania zabezpieczającego. Zasadnicza część zarzutów skarżącego koncentrowała się co do zasady na kwestii niedoręczenia decyzji z dnia 5 grudnia 2011 r. Tymczasem w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 września 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 580/12 i I SA/Gd 581/12 przesądzono, że pomimo dwukrotnego awizowania, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 grudnia 2011 r., stanowiąca podstawę prawną należności wskazanych w kwestionowanych zarządzeniach zabezpieczeń, nie została odebrana przez skarżącego i została zasadnie uznana za doręczoną z upływem 14 dni od dnia dokonania zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, zgodnie z dyspozycją art. 150 Ordynacji podatkowej. W powołanych wyrokach Sąd przesądził, że skarżącemu zasadnie odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz prawidłowo odmówiono merytorycznej oceny wniesionych w złożonym po terminie odwołaniu zarzutów. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.