II SA/Go 16/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Protokolant specjalista Ewa Kłosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. sprawy ze skargi T.L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T.L. kwotę 100 (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 27 listopada 2009 r. T.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W związku ze stwierdzeniem kilkukrotnego parkowania pojazdu marki [...] nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty w okresie październik i listopad 2002 r. oraz luty i marzec 2003 r. w oparciu o tytuły wykonawcze: z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...], z [...] sierpnia 2004 r. Nr [...], z [...] września 2004 r. nr [...], z [...] maja 2005 r. nr [...], z [...] sierpnia 2005 r. nr [...], z [...] września 2005 r. nr [...] wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne przeciwko T. i E.L.. Od powyższych tytułów zobowiązani wnieśli zarzuty. Postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. Prezydent Miasta, działając jako wierzyciel, uznał zarzuty dłużników za nieuzasadnione. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]. Na powyższe postanowienie E. i T.L. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., która została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Go 194/06. Następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. Prezydent Miasta, działając jako organ egzekucyjny, uznał zarzuty E. i T.L. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. Postanowienie to zaskarżone zostało także przez E. i T.L. do WSA w Gorzowie, a sprawę zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Go 318/06. Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2006 r., II SA/Go 318/06 WSA w Gorzowie Wlkp. uchylił postanowienia organów l i II instancji wskazując na liczne uchybienia w przeprowadzonym przez organy postępowaniu egzekucyjnym. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż w dacie nastąpienia zdarzeń skutkujących wszczęciem wobec skarżących postępowania egzekucyjnego istniała postawa prawna dla pobierania z tego tytułu przez zarządcę drogi - Prezydenta Miasta kary pieniężnej w trybie ustalonym przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. oraz uchwały Rady Miasta a Nr XLVI 11/583/01 z [...] listopada 2001 r. Także w sprawie II SA/Go 194/06 wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2006 r. WSA w Gorzowie Wlkp. uchylił postanowienie SKO z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji z [...] września 2005 r. jako naruszające przepisy prawa. W następstwie w/w rozstrzygnięć sądowych postanowieniami z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone na postawie wcześniej wymienionych sześciu tytułów wykonawczych. Następnie wydane zostały przez Prezydenta Miasta tytuły wykonawcze z dnia [...] marca 2007 r.: nr [...], i wszczęte zostało tym samym przeciwko E. i T.L. postępowanie egzekucyjne, obejmujące kary za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania w dniach [...] lutego 2003 r., [...] lutego 2003 r., [...] maja 2003 r., [...] września 2004 r, [...] września 2004 r., [...] grudnia 2004 r., [...] grudnia 2004 r., [...] stycznia 2005 r., [...] lutego 2005 r., [...] lutego 2005 r., [...] lutego 2005 r. i [...] lutego 2005 r., na łączną kwotę 650 zł. Pismem z dnia [...] maja 2008 r. T.L. wniósł zarzuty od w/w tytułów wraz z wnioskiem o: 1) umorzenie postępowania, 2) wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu wyczerpania wszystkich przewidzianych prawem środków odwoławczych, 3) umożliwienie skarżącemu złożenia zeznań oraz przesłuchania świadków na okoliczność, że w czasie podanym w raportach nie przebywał na terenie, 4) dołączenie do akt egzekucyjnych raportów oraz 5) dopuszczenie dowodu w postaci kopii zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z [...] kwietnia 2002 r. na okoliczność, że Prezydent w 2002 r. wszczynał wobec osób obwinionych o niezapłacenie opłaty parkingowej za parkowanie postępowania administracyjne, pouczając o prawie do składania w jego toku wyjaśnień i wniosków dowodowych. Jednocześnie T.L. podniósł zarzut braku podstawy do wystawienia zaskarżonych tytułów z powodu braku decyzji o ukaraniu karą pieniężną oraz wskazał, iż zaskarżone tytuły wykonawcze zostały wydane bez podstawy prawnej, a przepisy powołane jako podstawa są uchylone z dniem 30 listopada 2003 r. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego jako sprzeczne z Konstytucją. Ponadto zobowiązany podniósł zarzut naruszenia przez organ art. 27 i art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm, dalej zwanej u.p.e.a.). Zobowiązany podał, iż w terminach, czasie i miejscach strefy płatnego parkowania nie tylko nie parkował swojego auta, ale nawet tam nie przebywał. Ponadto wskazał, iż nie otrzymał nigdy raportów-wezwań, ale nawet jeżeli takie raporty istnieją to nie mogą stanowić one wiarygodnego dowodu w rozumieniu art. 76 kpa, że to zobowiązany jest osobą, która parkowała w dniach i godzinach wskazanych przez organ, gdyż nie zostały one sporządzone przez urzędnika, a przez osoby nieuprawnione do kontroli. Zobowiązany oświadczył też, iż nie doręczono mu upomnienia. Z ostrożności procesowej zobowiązany podniósł też zarzut przedawnienia egzekwowanych kar z uwagi na fakt, iż upłynęły 3 lata. Zdaniem zobowiązanego Prezydent Miasta był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji o ukaraniu karą pieniężną. T.L. podniósł także zarzut naruszenia prawa Unii Europejskiej tj. zasady piątej i szóstej Rekomendacji nr R(91) 1 Komitetu Ministrów dla Państw Członkowskich. Podnosząc zarzuty T.L. wskazał na pkt 3, 4, 5 i 6 art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj.: określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ustawy egzekucyjnej, błąd co do osoby zobowiązanego, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym i niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. W wyniku rozpoznania w/w zarzutów działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Skarbnik Miasta postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...] uznał zarzuty T.L. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez zobowiązanego. Wpierw organ wskazał, iż chybiony jest zarzut błędu co do osoby zobowiązanej, gdyż z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, iż przedmiotowy pojazd stanowi przedmiot współwłasności T. i E.L.. Następnie organ szczegółowo wskazał na podstawę prawną do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie opłat za parkowanie wraz z procedurą nakładania tejże opłaty i jej egzekwowania. Ustosunkowując się do zarzutu uchylania się przez Prezydenta Miasta od wszczęcia postępowania administracyjnego organ wskazał, iż egzekwowane należności są karami porządkowymi, których obowiązek pobierania wynika z mocy prawa - ustawy o drogach publicznych i jako czynność materialno-techniczna nie wymaga wszczęcia postępowania administracyjnego. Za niezasadne uznał też organ pozostałe zarzuty szczegółowo uzasadniając w tym zakresie swoje stanowisko. Na powyższe postanowienie T.L. złożył zażalenie wnosząc o jego uchylenie. Odwołujący wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta do przedłożenia kopii wezwań-raportów, na podstawie których organ ustalił, iż strona we wskazanych w nich terminach parkowała należący do niej pojazd w strefie płatnego parkowania. Odwołujący podniósł ponadto zarzut naruszenia art. 33 pkt 1,4, 10, art. 27 § 1 pkt 3 oraz art. 15 u.p.e.a. Zdaniem odwołującego nie istnieje obowiązek zapłaty przedmiotowych kar pieniężnych za okres do ogłoszenia w dniu 24 listopada 2003 r. w Dzienniku Ustaw ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Ponadto odwołujący zwrócił uwagę, iż w wystawionych tytułach wykonawczych brak jest wskazania podstawy prawnej ich wystawienia. Na mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] postanowienie organu l instancji zostało uchylone w całości, a postępowanie w sprawie zostało umorzone. Kolegium wskazało w uzasadnieniu, iż na gruncie niniejszej sprawy Prezydent Miasta działa jednocześnie jako wierzyciel i organ egzekucyjny. Mając powyższe na uwadze postanowienie z dnia [...] czerwca 2008 r. Kolegium potraktowało jako wyrażenie stanowiska przez wierzyciela, o którym mowa w art. 34 § 1 u.p.e.a., które jest następnie podstawą do rozpoznania przez organ egzekucyjny wniesionych zarzutów. W ocenie Kolegium prowadzenie w takiej sytuacji przez organ postępowania w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a. jest bezprzedmiotowe. Wyrokiem z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Go 777/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił w/w postanowienie SKO , wskazując, iż Kolegium błędnie przyjęło, że postanowienie z dnia [...] czerwca 2008 r. wydane zostało jako stanowisko wierzyciela, gdyż z okoliczności sprawy uznać je należało za postanowienie wydane przez organ egzekucyjny w sprawie rozpoznania zarzutów dłużnika. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] działając m.in. na podstawie art. 44, art. 138 § 2 w zw. z art. 144 kpa i w zw. z art. 15 § 1, art. 18, art. 27 § 3 i art. 33 u.p.e.a. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z informacji Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta z dnia [...] czerwca 2009 r. wynika, iż właścicielami samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] do dnia [...] lutego 2006 r. byli małżonkowie E. i T.L.. Następnie organ wskazał na prawidłowość wystawionych sześciu tytułów egzekucyjnych, które są podstawą do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jako osobę zobowiązaną wskazano w nich T.L., zaznaczając jednocześnie w poz. 9 kwadrat nr 1 (małżeństwo), co oznacza, że tytuły wykonawcze wystawiono na wspólne zobowiązania małżonków. Nadto Kolegium zwróciło uwagę, iż jako podstawę prawną egzekucji w poz. 29 wskazano art. 13 ust. 2 pkt 4 i ust. 2 a, 2 b ustawy o drogach publicznych ([...]) oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 f ustawy o drogach publicznych (w pozostałych tytułach wykonawczych). Jako podstawę prawną należności organ egzekucyjny wskazał ,,z mocy prawa" (poz. 30 kwadrat nr 3). Dalej SKO podkreśliło, iż istnieją podstawy prawne do pobierania kar pieniężnych i opłat za nieopłacone postoje w Strefie Płatnego Parkowania, nie zgadzając się z odwołującym, iż brak jest podstaw prawnych do prowadzenia egzekucji. Kolegium dodało, iż nie podziela zarzutów naruszenia prawa Unii Europejskiej w zakresie wskazanym przez odwołującego. Kolegium podało ponadto, iż w kwestii zarzutów dotyczących kwestii ogólnych związanych z możliwością prowadzenia postępowania egzekucyjnego należności pieniężnych aktualne pozostają wywody Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z 2 sierpnia 2006 r. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, iż w wyniku dokonania oceny formalnej tytułów wykonawczych z punktu widzenia treści art. 15 i art. 27 u.p.e.a. dostrzeżono uchybienia przy wystawieniu tytułów wykonawczych objętych postępowaniem. Organ odwoławczy uznał, iż w świetle art. 44 kpa upomnienie nr [...] z [...] lutego 2007 r. dotyczące trzech wezwań do zapłaty: [...] z [...] stycznia 2004 r., [...] z [...] grudnia 2006 r. nie zostało doręczone zobowiązanemu w sposób skuteczny. Na kserokopii koperty znajduje się adnotacja poczty ,,zwrot nie podjęto w terminie", ale brak jest pozostałych wymaganych w rozumieniu art. 44 kpa informacji: o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, okresu przez jaki placówka przechowywała pismo, czy i w jaki sposób doręczyciel powiadomił adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej, czy dokonana została stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Tym samym zdaniem Kolegium z powodu braku w aktach sprawy dowodów doręczenia upomnień egzekucja administracyjna w stosunku do obowiązków nimi objętych nie mogła być wszczęta co wynika z art. 15 § 1 u.p.e.a. i stanowi podstawę zarzutu z art. 33 pkt 7 u.p.e.a. W związku z łącznym rozpatrzeniem zarzutów w stosunku do sześciu tytułów wykonawczych powyższe uchybienie zdaniem SKO skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Ponadto Kolegium dodało, iż rozpatrując ponownie sprawę organ l instancji winien wyjaśnić czy w stosunku do zdarzeń z [...] lutego 2003 r. nie istnieją w obrocie prawnym różne tytuły wykonawcze, gdyż WSA w wyroku z dnia [...] sierpnia 206 r. rozpatrywał sprawę zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych: z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...], z [...] sierpnia 2004 r. Nr [...], z [...] września 2004 r. nr [...], z [...] maja 2005 r. nr [...], z [...] sierpnia 2005 r. nr [...], z [...] września 2005 r. nr [...]. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi T.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W treści skargi T.L. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie szeregu przepisów prawa tym: art. 18, art. 33 pkt 1,4, 10, art. 27 § 1 pkt 3, art. 15 § 1, art. 34 § 4, art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4, 7, 10 u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 136, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 , art. 107, art. 124 i art. 144 kpa. Przede wszystkim skarżący zarzucił Kolegium uchylanie się od merytorycznego rozpoznania wniesionego przez niego zażalenia i brak wykazania w uzasadnieniu, że istnieje przesłanka z art. 138 § 2 kpa, a której wykazanie stanowi podstawę do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżący zarzucił Kolegium, iż nie rozpoznało jego wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków i skarżącego na okoliczność, iż nie korzystał on ze strefy płatnego parkowania oraz nie odniosło się do zarzutów zgłoszonych przez skarżącego. W pozostałej części skargi skarżący powielił argumentację wcześniej użytą w toku postępowania, w tym w piśmie zawierającym zarzuty i zażaleniu na postanowienie z dnia [...] czerwca 2008 r. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowienie wraz z uzasadniającą je argumentacją. Jednocześnie organ podkreślił, iż w związku z łącznym rozpatrzeniem zarzutów w stosunku do sześciu tytułów wykonawczych nie było możliwości uchylenia przez Kolegium postanowienia w części, a w pozostałej części wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd bierze przy tym pod uwagę czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa procesowego i prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga okazała się zasadna, chociaż nie w całości z powodów w niej wskazanych. W ocenie Sądu organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowa sprawa była już rozpoznawana przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie, który wyrokiem z dnia 12 lutego 2009r. uchylił postanowienie SKO, które uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2008r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu WSA wskazał, iż zgodnie z art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwana dalej u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Stosownie zaś do art. 34 § 4 pea organ egzekucyjny po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów. WSA podzielił treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 r. o sygn. l FPS 4/06, że "wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 pea w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa reprezentowany przez kierownika statio fisci - naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe". Kierując się wyrokiem WSA przesądził, że pomimo niepełnego wskazania przez Prezydenta Miasta podstawy prawnej jego postanowienie z dnia [...] czerwca 2008r. jest postanowieniem organu egzekucyjnego rozstrzygającym o zarzutach skarżącego co do postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie sześciu tytułów egzekucyjnych tj. [...]. Sąd w obecnym składzie związany jest - z mocy art. 153 p.p.s.a. - powyższym stanowiskiem i mając na uwadze aktualny stan sprawy zobowiązany jest do merytorycznego rozpoznania skargi skarżącego na postanowienie SKO , uchylające postanowienie Prezydenta Miasta jako organu egzekucyjnego z dnia [...] czerwca 2008r. w przedmiocie uznania jego zarzutów za nieuzasadnione. Na wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonego postanowienia niezbędne jest poczynienie kilku uwag natury ogólnej dotyczących wykładni prawa w związku z odpowiednim stosowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego na gruncie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwagi na to, że zakres stosowania w postępowaniu egzekucyjnym administracji uregulowań tego kodeksu jest niewątpliwie istotny dla oceny zaskarżonego postanowienia. Wskazać należy, że zagadnienie odpowiedniego stosowania K.p.a. w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji było niejednokrotnie podejmowane w literaturze przedmiotu (zob. Z. Leoński, Stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, [w:] Zagadnienia proceduralne w administracji, pod. red. K. Podgórskiego, Katowice 1984, s. 20-28 oraz Z. Leoński, Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 1995, s. 39-41), jak i orzecznictwie sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy, że w praktyce stosowanie "odpowiednio" przepisów, do których odesłano wymaga wnikliwego rozpatrzenia, w jakim zakresie i w jaki sposób należy je stosować (Postanowienie SN z dnia 8 lipca 1998 r., sygn. akt III CZP 17/98, OSNC 1999, nr 1, poz. 19). Wskazać należy, że wolą ustawodawcy, wzorem regulacji k.p.a., do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprowadzono odrębne od postępowania administracyjnego zasady ogóle. Są to m.in.: zasada obligatoryjnego podejmowania egzekucji (art. 6 u.p.e.a.), zasada legalności (art. 7 § 1 u.p.e.a.), zasada stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego (art. 7 § 2 u.p.e.a.), zasada niedopuszczalności stosowania środków egzekucyjnych, gdy odpadła podstawa prowadzenia egzekucji (art. 7 § 3 u.p.e.a.), zasada poszanowania minimum egzystencji (art. 8-10 u.p.e.a.), zasada zagrożenia (art. 15 u.p.e.a.) (M. Szubiakowski [w:] M. Szubiakowski, M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Postępowanie administracyjne - ogólne, podatkowe i egzekucyjne, C.H. Beck, Warszawa 2000 r, s. 382-386). Obok przedstawionych wyżej zasad w literaturze proponowane są także inne klasyfikacje zasad ogólnych postępowania egzekucyjnego, w tym zasadę stosowania w postępowaniu egzekucyjnym niektórych przepisów k.p.a. (J. Służewski, Postępowanie administracyjne, Warszawa 1982, s. 169). Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. W doktrynie wskazuje się, że powołany przepis zawiera przede wszystkim dyrektywne stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym tylko w sprawach nieuregulowanych "inaczej" w u.p.e.a. Ponadto nie stosuje się przepisów k.p.a. wprost, lecz "odpowiednio", co oznacza, że niektóre przepisy k.p.a. będą miały pełne zastosowanie (np. przepisy o doręczeniach, przywróceniu terminu), inne natomiast, ze względu na specyfikę postępowania egzekucyjnego, będą mogły być stosowane z odpowiednimi modyfikacjami (np. przepisy o podaniach) lub też w ogóle nie będą mogły być stosowane (np. przepisy o rozprawie, o zawieszeniu). W konsekwencji użyte w art. 18 u.p.e.a. sformułowanie o "odpowiednim stosowaniu" k.p.a., należy rozumieć jako powinność pełnego lub ze zmianami stosowania tych przepisów, ewentualnie jako powinność niestosowania w ogóle - to ostatnie ze względu na odmienne unormowanie pewnych kwestii w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczyłas Postępowanie egzekucyjne w administracji, Wydawnictwo C.H.Beck, W-wa 2003, s. 63-65; D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji -komentarz, Wydawnictwo "UNIMEX", Wrocław 2004, s. 181). Poszczególne instytucje procesowe, o których mowa w ustawie egzekucyjnej, powinny być rozumiane i stosowane z uwzględnieniem zasad dotyczących tych instytucji procesowych określonych w k.p.a. Wyjaśnić przy tym należy, że celem postępowania egzekucyjnego jest skuteczne zaspokojenie wierzyciela, poprzez wyegzekwowanie od dłużnika wierzytelności, której istnienie i wymagalność zostały uprzednio ustalone w stosownych procedurach postępowania orzekającego. Stąd też w art. 18 u.p.e.a. ustawodawca zawarł odesłanie do przepisów k.p.a. z dyrektywami odpowiedniego ich stosowania oraz stosowania wówczas, gdy przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. W praktyce oznacza to, iż tylko niektóre zasady postępowania administracyjnego można przenieść na grunt postępowania egzekucyjnego nie zmieniając ich brzmienia, inne należy stosować odpowiednio, jeszcze innych nie stosuje się w ogóle. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, iż w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio następujące zasady: wynikającą z art. 6 k.p.a. zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, określoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania, zasadę udzielania informacji (art. 9 k.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.), zasadę szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.) oraz zasadę pisemnego załatwienia sprawy (art. 14 § 1 k.p.a.). Konkludując powyższe rozważania stwierdzić należy, że skoro do u.p.e.a. wprowadzono zasady ogólne to one winne być stosowane w pierwszej kolejności w postępowaniu egzekucyjnym. Posiłkowe zaś stosowanie przepisów k.p.a. możliwe jest wyłącznie w sytuacji, kiedy nie stoi to w sprzeczności z ratio legis u.p.e.a. Niewątpliwie postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, regulowanego tak przepisami u.p.e.a., jak i k.p.a., który - jak zaznaczono - znajduje odpowiednie zastosowanie w kwestiach nie uregulowanych inaczej przez pierwszą z wymienionych ustaw. W ocenie składu orzekającego nie ulega wątpliwości, że do postępowania egzekucyjnego zastosowanie mają w szczególności przepisy k.p.a. zawarte w rozdziale 2 - "Zasady ogólne", podstawowe reguły postępowania, wspólne dla całości postępowania administracyjnego. W doktrynie, jak i w orzecznictwie za utrwalony można uznać pogląd, że w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się przepisy k.p.a. dotyczące przywracania terminów, doręczeń, wezwań, udostępniania akt sprawy, czy też przepisy o skargach i wnioskach (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji - Komentarz R. Hauser, Z. Leoński Warszawa 2003 r., str. 64). Egzekucję administracyjną wszczyna organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu egzekucyjnego. W przypadku, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 1 i § 4 u.p.e.a.). Momentem rozpoczynającym postępowanie egzekucyjne w takim przypadku jest więc dzień wystawienia tytułu wykonawczego (art. 61 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Podstawą prowadzenia egzekucji jest tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela i bez względu na to czy jest on jednocześnie organem egzekucyjnym. Tytuł wykonawczy jest zatem dokumentem urzędowym, który musi spełniać rygorystycznie określone wymogi treściowe, ponieważ warunkuje wszczęcie egzekucji (zob. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczyłaś, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, 4. wydanie, C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 97, Nb. 1). Wymogi te określone są w art. 27 § 1 ww. u.p.e.a., poza tym tytuł wykonawczy musi być sporządzony według ustalonego wzoru, jak stanowi z kolei art. 26 § 1 wskazanej ustawy. Obowiązek zbadania, czy tytuł spełnia powyższe wymagania obciąża organ egzekucyjny (art. 29 § 2), a stwierdzenie ich niespełnienia przesądza o niedopuszczalności egzekucji. Trzeba zauważyć, że w przypadku, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, to faza postępowania badania dopuszczalności egzekucji w ogóle nie występuje. Organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem już na etapie sporządzania tytułu wykonawczego powinien ocenić, czy egzekucja jest dopuszczalna. W razie stwierdzenia niedopuszczalności egzekucji organ ten po prostu nie przystępuje do sporządzenia tytułu wykonawczego. Tym niemniej także w wypadku, jak w niniejszej sprawie, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, wystawiony przez niego tytuł musi spełniać warunki z art. 27 § 1 ustawy. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z orzecznictwem sądowym "brak chociażby jednego z elementów (wskazanych w art. 27 ustawy) powoduje niedopuszczalność egzekucji" (wyrok NSA z dnia 6 maja 1998 r., sygn. akt II SA/Sz 1477/97, niepubl.). Powyższy dokument stwierdza jedynie istnienie i wymagalność obowiązku do wykonania którego doprowadzić ma - wszczęte na jego podstawie - postępowanie egzekucyjne. Uprawnia to do wniosku, iż jeden tytuł wykonawczy prowadzi do wszczęcia jednego postępowania egzekucyjnego, przy czym w egzekucji administracyjnej brak prawnych przeszkód, aby jeden tytuł wykonawczy obejmował dwie decyzje. Art. 26 § 2 u.p.e.a. wskazuje jedynie, że wierzyciel, jeśli jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Brak więc w niniejszym uregulowaniu ograniczenia tytułu wykonawczego do jednej decyzji. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że istotą postępowania egzekucyjnego, podobnie jak postępowania administracyjnego jest to, że toczy się ono w jednej sprawie administracyjnej (art. 1 pkt 1 k.p.a., art. 61k.p.a., art. 66 § 1 k.p.a., art. 18 u.p.e.a. ). Obowiązuje tutaj zasada "jedna sprawa - jeden tytuł egzekucyjny ", podobnie jak w postępowaniu administracyjnym "jedna sprawa -jedna decyzja". Stosownie do przepisu art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Istotne jest to, że w przypadku wszczęcia postępowania np. przez stronę, to tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot tego żądania. Nie można podzielić poglądu, iż w jednym postępowaniu administracyjnym objąć należy każde postępowanie dotyczące określonego przedmiotu. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego w oparciu o jeden tytuł wykonawczy określa przedmiot sprawy. W sytuacji gdy organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem wszczyna postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy, który obejmuje dwa lub więcej decyzji lub zdarzeń powodujących obowiązek egzekucyjny, to on sam określa zakres przedmiotowy postępowania egzekucyjnego, a więc obowiązek podlegający egzekucji. Jeśli wystawia kilka tytułów wykonawczych tym samym inicjuje kilka odrębnych postępowań egzekucyjnych. Wydaje się, że organy jak gdyby w ogóle nie zauważyły, że rozstrzygając o zarzutach skarżącego w stosunku do sześciu odrębnych postępowań egzekucyjnych, jednym postanowieniem, faktycznie połączyły te sprawy do łącznego rozpoznania. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie jest to jednak istotne uchybienie procesowe, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Kodeks postępowania administracyjnego, który ma odpowiednie stosowanie do omawianej kwestii, nie zawiera normy, która przewidywałaby możliwość wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania dotyczącego dwóch lub więcej spraw tej samej strony. Przepis art. 62 k.p.a., który definiuje współuczestnictwo formalne, dopuszcza taką możliwość (prowadzenie jednego postępowania) tylko wtedy, gdy postępowanie dotyczy więcej niż jednej strony i gdy prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej, w sprawach, w których właściwy jest ten sam organ, a więc w innej sytuacji faktycznej i prawnej niż ta, która wystąpiła w niniejszej sprawie. Należy dodać, że -poza uregulowaniem zawartym w art. 62 k.p.a. - w kodeksie tym brak jest przepisu przewidującego połączenie dwóch lub więcej toczących się już spraw tej samej strony do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przepis art. 62 k.p.a. jest jedynym przepisem pozwalającym organowi na połączenie różnych spraw. Orzecznictwo dopuszcza możliwość prowadzenia jednego postępowania dotyczącego tej samej strony, ale w sytuacji gdy są spełnione warunki określone w art. 62 k.p.a. ( por. wyrok NSA z 3 lutego 1999r. l SA 630/98 ONSA 2000/1/25). Stanowisko to zostało zaakceptowane w doktrynie ( por. Łaszczyca Grzegorz, Martysz Czesław, Matan Andrzej, Komentarz do art. 62 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom l. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II). Warunki te zostały spełnione w niniejszej sprawie, gdyż obowiązki zobowiązanego co prawda wynikają z różnych zdarzeń, rodzących zobowiązanie egzekucyjne, jednakże są jednorodzajowe, tytuły wykonawcze zostały wystawione tego samego dnia i przez tego samego wierzyciela, będącego jednocześnie organem egzekucyjnym. Stwierdzić należy, że przy współuczestnictwie formalnym nadal mamy do czynienia z wielością spraw administracyjnych prowadzonych łącznie w jednym postępowaniu. Z prawnego punktu widzenia skutkiem współuczestnictwa formalnego jest to techniczne (procesowe) połączenie czynności procesowych. Czynności takie podejmuje się wspólnie, jednakże w takim postępowaniu podejmuje się tyle decyzji, ile spraw połączyło się w jednym postępowaniu. Od każdej decyzji strona ma prawo wnieść odwołanie. Jest to zgodne z wcześniej wskazaną zasadą postępowania administracyjnego, że jedną sprawę załatwia się jedną decyzją. Wobec tego postępowanie, w obrębie którego rozpatruje się kilka spraw, musi się zakończyć wydaniem tylu decyzji, ile spraw podlegało rozpatrzeniu. Orzeczenia te są od siebie niezależne, co ma ten skutek, że podlegają one odrębnemu zaskarżeniu. Przenosząc te ogólne uwagi na grunt przedmiotowej sprawy uznać należy, iż organ egzekucyjny mógł prowadzić postępowanie egzekucyjne w stosunku do skarżącego łącznie dla sześciu tytułów egzekucyjnych. Nic nie stało na przeszkodzie, do tego, aby organ ten łącznie rozpoznał zarzuty skarżącego, jakie zgłosił on do tych tytułów wykonawczych w jednym piśmie. Organ egzekucyjny natomiast zobligowany były do wydania odrębnych postanowień. Jednakże w sytuacji, gdy tytuły wykonawcze, w stosunku do których zostały złożone zarzuty doręczono skarżącemu tego samego dnia, gdy zarzuty sformułowane przez skarżącego były identyczne do wszystkich tytułów wykonawczych wystawionych w tym samym dniu, gdy zarzuty zostały podniesione w jednym piśmie procesowym, a organ wszystkie uznał za nieuzasadnione, to możliwe było wydanie jednego orzeczenia. Zauważyć jednak należy, że zagadnienie powyższe miałoby inne znaczenie procesowe w sytuacji, gdyby zobowiązany sformułował różne zarzuty w stosunku do różnych tytułów wykonawczych, wystawionych na innych podstawach prawnych. Wówczas na organie ciążyłyby większe obowiązki, począwszy na sprawdzeniu odrębnie dla wszystkich tytułów egzekucyjnych tego czy zobowiązany dochował terminu do złożenia zarzutów, a skończywszy na odrębnym rozpoznaniu różnych zarzutów w stosunku do każdego tytułu wykonawczego. Sprawy te, stosownie do powyższych uwag, winny podlegać odrębnemu załatwieniu przez organ egzekucyjny. Ważnym argumentem przemawiającym za w/w poglądem jest to, że egzekucja administracyjna wszczęta w oparciu o tytuł wykonawczy może zakończyć się skutecznym wyegzekwowaniem świadczenia, natomiast inna na skutek braku środków pieniężnych może okazać się nieskuteczna, co w konsekwencji prowadzić może do umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na skutek innego tytułu wykonawczego. W związku z powyższym Sąd nie podziela stanowiska SKO, że łączne rozpatrzenie zarzutów w stosunku do sześciu tytułów wykonawczych, w sytuacji gdy w jego ocenie zasadne są zarzuty w stosunku do jednego tytułu wykonawczego skutkują koniecznością uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy w oparciu o przepis art. 138 § 1 zd. 2 k.p.a. mógł częściowo w stosunku tylko do jednego tytułu egzekucyjnego uchylić zaskarżone postanowienie i rozstrzygnąć merytorycznie co do niego, natomiast w pozostałej części w stosunku do innych tytułów, uznając zarzuty skarżącego za nieuzasadnione, utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy, który uchyla zaskarżoną decyzję w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jest obowiązany do szczególnie starannego i niebudzącego wątpliwości oznaczenia, w jakim zakresie uchyla zaskarżoną decyzję. Ma to na celu przede wszystkim ochronę sytuacji prawnej strony, aby wiedziała w jakiej części określona zaskarżona decyzja została przez organ odwoławczy uchylona, w jakim zakresie organ ten orzekł co do istoty sprawy a w jakiej części nieuchylonej decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy. W przedmiotowej sprawie jest to o tyle łatwiejsze, że SKO uznając zasadność zarzutów jedynie co do części tytułów wykonawczych, może w tej części uchylić zaskarżone postanowienie i orzec co do istoty sprawy, natomiast w stosunku do pozostałych tytułów utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Podkreślić należy, że organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a. tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji bowiem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 136 k.p.a. umożliwiłoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy, podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z tym uzasadnieniem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, jest równoznaczne z naruszeniem obu tych przepisów. Zaskarżone postanowienie SKO wydało w trybie art. 138 § 2 k.p.a., a więc zapadło rozstrzygnięcie o charakterze kasatoryjnym. Dopuszczalność wydania tego typu orzeczenia kasacyjnego jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 w związku z art. 136 k.p.a. przyjmuje jako przesłankę wydania takiego rozstrzygnięcia określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie "rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części". Sytuacja taka mogłaby zaistnieć gdyby organ l instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadził je z rażącym naruszeniem przepisów k.p.a. W takim przypadku organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości lub w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, gdyż naruszyłby zasadę dwuinstancyjności. Jednakże w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Dodać też należy, że organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego Rozpoznając zażalenie na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów SKO jako organ odwoławczy zobowiązane jest rozpoznać sprawę w pełnym zakresie tj. w granicach zakreślonych tym postanowieniem co oznacza konieczność badania stanowisk zobowiązanego i organu egzekucyjnego zawartych w zarzutach i postanowieniu wydanym w ich sprawie. Rzeczą SKO jest rozstrzygnięcie sprawy zarzutów co do jej istoty, a więc ich zasadności bądź bezzasadności przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności oraz aktów i czynności podjętych przed jego wydaniem. Organ odwoławczy powinien rozpatrzyć przedmiotową sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że SKO ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. W niniejszej sprawie SKO nie dochowało temu obowiązkowi. Zlecenie organowi l instancji, aby wyjaśnił, czy w stosunku do zdarzeń z dnia 14 i 19 lutego 2003r. nie istnieją w obrocie prawnym różne tytuły wykonawcze jest niedopuszczalne. Organ odwoławczy dysponował aktami administracyjnymi i na ich podstawie bez żadnej trudności mógł poczynić ustalenia w zakresie występowania czy też nie dwóch tytułów wykonawczych odnośnie zdarzeń z dnia 14 i 19 lutego 2003r, podobnie jak to uczynił w zakresie doręczenia skarżącemu upomnień. Nie istniała zatem konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia wskazanych wyżej okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli organ administracji państwowej działający w trybie odwoławczym kwestionuje rozstrzygnięcie organu l instancji, przy czym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w myśl art. 136 k.p.a., ma obowiązek zastosować w swej decyzji instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), zamiast uchylać decyzję organu l instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, przesądzając przy tym o treści przyszłego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy w przedmiotowym rozstrzygnięciu nie wskazał nawet czy i w jakim zakresie istnieje potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jak również nie wskazał z jakich powodów nie zastosował art. 136 k.p.a., uprawniającego go do przeprowadzenia postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Zasadą jest przecież na co zwrócono uwagę wcześniej, rozpoznanie sprawy w II instancji w jej całokształcie, a więc organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli argumentacji l instancji. W przedmiotowej sprawie skoro nie zachodziła sytuacja konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, SKO winien był wydać decyzję reformatoryjną z art. 138 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy nie zajął stanowiska co do podniesionych w zażaleniu zarzutów dotyczących naruszenia skarżącemu prawa do obrony, polegającego na uniemożliwieniu mu złożenia zeznań i odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych złożonych na okoliczność, że nie parkował on samochodem w strefie płatnego parkowania na terenie miasta w miejscu i czasie wskazanym w raportach. Poza tym nie odniósł się do stwierdzenia skarżącego, że raporty sporządzone przez kontrolerów nie mają żadnej mocy dowodowej, nie są dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. W sytuacji, gdy skarżący kwestionuje fakty parkowania w strefie płatnego parkowania w miejscu i czasie wskazanym w raportach, gdy na okoliczność nie przebywania w tych miejscach i w tym czasie podaje świadków niewątpliwie organy powinny przeprowadzić szczegółowe postępowanie wyjaśniające, a w swoich orzeczeniach dokonać zgodnie z art. 80 k.p.a. tzw. swobodnej oceny zebranych w sprawie dowodów, w tym również oceny sporządzonych przez kontrolerów raportów o nieziszczonej opłacie za postój pojazdu. Zauważyć bowiem należy, że właściciel pojazdu ma zagwarantowaną możliwość obrony swoich praw w sprawie egzekucji opłaty dodatkowej z tytułu nieopłaconego parkowanie w strefie płatnego parkowania m.in. właśnie poprzez złożenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, z czego skarżący skorzystał w niniejszym postępowaniu. Kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił. Zdaniem strony skarżącej organ egzekucyjny naruszyły zasadę postępowania wynikającą z art. 10 § 1 k.p.a., bowiem przed wydaniem postanowienia nie umożliwiły mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, nie przesłuchał go i zawnioskowanych przez niego świadków. Organ odwoławczy nie zajął stanowiska w przedmiotowej kwestii. Nie wyjaśnił, czy faktycznie skarżącego pozbawiona czynnego udziału w sprawie, nie zbadał, czy umożliwiono mu zapoznanie się z materiałem dowodowym. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Użycie w art. 10 § 1 k.p.a. sformułowania "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o ten moment postępowania, w którym organ administracji publicznej, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia. Przesłanki odstąpienia od tego obowiązku określone zostały w art. 10 § 2 k.p.a. ("Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną"). Prawdą jest, że w niniejszej sprawie postępowanie zakończone zostało nie decyzją, ale postanowieniem. Jednakże w ocenie Sądu przepis art. 10 § 1 k.p.a. poprzez art. 18 u.p.e.a. ma zastosowanie również w postępowaniu prowadzonym na podstawie u.p.e.a., które kończy orzeczenie wydane w formie procesowej postanowienia, rozstrzygającego sprawę co do istoty. Powyższy zarzut strony skarżącego organ odwoławczy powinien rozpoznać i ustosunkować się do niego. Badając ten zarzut SKO powinno ustalić, czy Prezydent Miasta po otrzymaniu zarzutów wezwał skarżącego do przedłożenia dowodów, wyjaśnień uzasadniających jego stanowisko w przedmiocie zaprzeczenia faktom, na których oparto tytuły wykonawcze, czy umożliwił mu zapoznanie się z materiałami przed wydaniem postanowienia. SKO powinno rozważyć, czy na etapie postępowania zażaleniowego zażądać od skarżącego dowodów podważających zdarzenia na podstawie których wydano tytuły wykonawcze. Sąd pragnie zwrócić uwagę na to, że w orzecznictwie podkreśla się, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r, sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157). W innym wyroku NSA wskazał, że ustawodawca nakazuje stosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym nie wprost, lecz odpowiednio, to jest z uwzględnieniem jego specyfiki polegającej przede wszystkim na przymusowym jego charakterze, a także szybkości i skuteczności wykonania określonych prawem obowiązków. Ta reguła o odrębności celów postępowań powinna być także uwzględniana w zakresie interpretacji zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym też zasady czynnego udziału stron w postępowaniu przewidzianej w art. 10 § 1 k.p.a. Zatem sposób stosowania tych przepisów kodeksu należy uznać za cechujący się znacznym ograniczeniem z uwagi na inną funkcję procesową, (wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II FSK 157/05, Lex nr 173123). Z zaskarżonego postanowienia wynika również, że rozstrzygając sprawę organ odwoławczy, w odniesieniu do istotnej kwestii spornej (zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku wskutek jego przedawnienia) co prawda rozpoznał ją merytorycznie, uznając ten zarzut za nieuzasadniony, jednakże uczynił to właściwie jednym zdaniem, stwierdzając, że "należności nie uległy przedawnieniu". Powyższe stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a., w świetle której to regulacji uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zauważyć należy, iż przedmiotem postępowania jest 12 zdarzeń polegających na nie opłaceniu przez skarżącego postoju w Strefie Płatnego Parkowania w dniach [...] lutego 2003r., [...] lutego 2003r, [...] maja 2003r., [...] września 2004r, [...] września 2004r., [...] grudnia 2004r., [...] grudnia 2004r., [...] stycznia 2005r, [...] lutego 2005r., [...] lutego 2005r, [...] lutego 2005r. i [...] lutego 2005r. Biorąc pod uwagę istotę instytucji przedawnienia i obowiązujące w tym zakresie przepisy organ powinien szczegółowo tą kwestie wyjaśnić. Odwoływanie się w niniejszej sprawie do uzasadnienia wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 2 sierpnia 2006r. należy uznać za nieuprawnione, przede wszystkim z uwagi na to, że w sprawie II SA/Go 194/06 przedmiotem postępowania były inne zdarzenia powodujące zobowiązanie egzekucyjne i inne tytuły wykonawcze niźli w sprawie niniejszej. Skoro SKO nie zweryfikowało wypowiedzi skarżącego i stanowiska wierzyciela co do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, to tym samym uniemożliwił Sądowi ocenę prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę przeciwegzekucyjną. Również jednym zdaniem SKO wypowiedziało się co do zarzutu skarżącego naruszenia prawa wspólnotowego w postaci soft law tj. Rekomendacji Nr R (91)1 Komitetu Ministrów Rady Europy przyjętej w dniu 13 lutego 1991 r. okręcającej zasady nakładania sankcji administracyjnej. Organ odwoławczy rozpoznając zażalenie skarżącego powinien w pierwszej kolejności rozważyć, czy powyższa Rekomendacja Nr R (91) 1 Komitetu Ministrów Rady Europy odnosi się do niniejszej sprawy, w której podstawą nałożenia sankcji jest wprost przepisów prawa. Zasada piąta Rekomendacji, zgodnie z którą konieczne jest wydanie decyzji o nałożeniu sankcji, jak zasada szósta, w części dotyczącej wysłuchania strony przed podjęciem decyzji oraz wskazania motywów tej decyzji, wskazują jednoznacznie, że Rekomendacja dotyczy decyzji administracyjnej. Za nie wyczerpujące Sąd uznał wywody uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, odnośnie postawionego w zażaleniu od postanowienia pierwszoinstancyjnego zarzutu wadliwości tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta Miasta. Organ odwoławczy w ogóle nie ustosunkował się do zarzutu nie wskazania w podstawie prawnej tytułów wykonawczych uchwały Rady Miasta nr XLVI 1/168/03, co zdaniem skarżącego stanowi brak formalnych tytułów wykonawczych. Organ odwoławczy nie odniósł się również do innych zarzutów dotyczących braków formalnych tytułów wykonawczych tj. błędnego wskazania treści i terminu obowiązku podlegającego egzekucji. Wydając zaskarżone orzeczenie organ odwoławczy nie uwzględnił tej kwestii i nie odniósł się do zasadności postępowania organu egzekucyjnego ani też prawidłowości formalnej i merytorycznej postanowienia pierwszoinstancyjnego. Odnośnie braku określenia terminu w jakim opłata podlega zapłacie, należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przepisy prawa nie określiły terminu wykonania obowiązku, strona obowiązana winna go wykonać w dniu, w którym on powstał. Podobna sytuacja występuje w przypadku wydania przez organ decyzji nakazującej wykonanie jakiegoś obowiązku bez wskazania ( z uwagi na treść przepisów prawa materialnego) terminu wykonania. Zagadnienie to było wielokrotnie poruszane w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie przyjęto ugruntowane już dzisiaj stanowisko, że w przypadku braku w przepisach prawa materialnego podstawy do określenia terminu wykonania obowiązku, decyzja orzekająca nakaz jego wykonania podlega wykonaniu z dniem, w którym decyzja ta staje się ostateczna ( tak zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 1994 r. sygn. akt SA/Gd 2562/93, OSP 1996 r., z. 3, z dnia 5 października 1999r. sygn. akt IV SA 1502/97, LEX nr 47792). Skoro termin wykonania obowiązku wiąże się w takich przypadkach z dniem jego powstania, to taką samą zasadę należy zastosować w przypadku, gdy obowiązek powstaje z mocy prawa. Wynika z powyższego, że osoba zobowiązana do uiszczenia dodatkowej opłaty powinna natychmiast przystąpić do wykonania w/w obowiązku Natomiast Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że brak jest podstaw prawnych do pobierania opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty parkingowej. Z uwagi na lakoniczność uzasadnienia SKO w powyższej kwestii poprzez odwołanie się do uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 2 sierpnia 2006r. w sprawie II SA/Go 318/06 Sąd chciałby dodać, że jak już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania drogi publicznej wynika z przepisów prawa, bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego np. decyzji (vide: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 2580/04; wyrok NSA z 11marca 2009r. l OSK 1514/08, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. II SA/Sz 534/06, niepublikowane). Opłata dodatkowa, o której mowa w art. 13f ustawy o drogach publicznych, jest bowiem funkcjonalnie związana z opłatą za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania uregulowaną w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a ustawowe określenie: "Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust.1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową", wskazuje na to, że obowiązek jej uiszczenia wynika z mocy prawa, zwłaszcza że ustawodawca nie przewidział konieczności wydawania w tym przedmiocie decyzji lub innego aktu administracyjnego. W razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża - co do zasady - właściciela pojazdu. Takie założenie, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie narusza przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, iż z pojazdu korzystała inna osoba uprawniona (np. najemca, biorący w użyczenie) albo że pojazd został użyty wbrew woli i wiedzy właściciela przez nieznaną osobę (np. złodzieja), a taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Skarżący, poza domaganiem się przedstawienia mu przez organ egzekucji dowodów potwierdzających, że to on parkował w miejscu i czasie wskazanym w upomnieniu, nie podjął próby wyjaśnienia, kim mogły być inne osoby korzystające w tym czasie z jego pojazdu. Tymczasem, wbrew stanowisku skargi, dowodów takich nie mógł przeprowadzić organ, albowiem - jak to wskazano powyżej - to nie organ egzekucyjny nakłada na korzystającego z dróg publicznych obowiązek uiszczenia należnej opłaty. Nie musi zatem, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ na to nie pozwalają przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji (por. np. art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Ma on w tej sytuacji prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu. Ten ostatni zaś może dochodzić swych racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut, o którym mowa w art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. błędu co do osoby zobowiązanego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt l OSK 209/07, Lex nr 344875), wskazując jednocześnie osoby, którym w tym czasie umożliwił korzystanie z pojazdu lub też przedkładając dowody potwierdzające okoliczność, że inne nieznane mu osoby bez jego woli i wiedzy korzystały z jego samochodu. On to bowiem, przez podniesienie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, zamierza wywołać skutek prawny w postaci uchylenia się od odpowiedzialności. W latach 2002 - 2005 obowiązek opłacenia postoju w strefie płatnego parkowania wynikał z powołanej powyżej ustawy z dnia 12 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz z przepisów prawa miejscowego - Uchwały Rady Miasta nr XLVII/583/01 z dnia [...] listopada 2001 r. w sprawie wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych i uchwała Rady Miasta nr XVII/168/03 z dnia [...] listopada 2003r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego parkowania i wysokości oraz sposobu pobierania. Przepisy obowiązujące w latach 2002 - 2003 zostały co prawda uznane przez Trybunał Konstytucyjny ( wyrok z 10 grudnia 2002 r., sygn. akt P 6/02, OTK-A.2002/7/91 ) za niekonstytucyjne, jednakże ich moc obowiązująca została przedłużona do końca listopada 2003 r. W ocenie Sądu fakt egzekwowania należności pieniężnych dotyczących zdarzeń ( parkowania ) sprzed 30 listopada 2003 r. już po tej dacie nie może mieć wpływu na ocenę postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat kryterium legalności, albowiem utrata mocy obowiązującej przez odpowiednie przepisy nie wpływa na możliwość egzekwowania nałożonych - zgodnie z obowiązującym wówczas prawem - obowiązków. W powyższym wyroku TK wskazano, iż pobrane opłaty nie podlegają zwrotowi, nie wprowadzając ewentualnego zakazu prowadzenia egzekucji administracyjnej. O konieczności uiszczenia stosownej opłaty decydować ma wobec tego stan prawny obowiązujący w dniu, w którym zobowiązany nie opłacił postoju pojazdu w strefie parkowania (wyrok NSA z 23 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1095/06, wyrok NSA z 18 sierpnia 2009r. II FSK 591/08, wyrok NSA z dnia 23 października 2007 r, II FSK 1095/06, wyrok WSA w Poznaniu z 22 czerwca 2006 r., sygn. akt l SA/Po 646/05). Powołane przepisy prawa miejscowego mogły wobec tego stanowić podstawę prawną dochodzenia egzekwowanych należności pieniężnych. Sąd podziela również stanowisko SKO w przedmiocie badania w ramach dopuszczalności egzekucji doręczeń upomnień skarżącemu. Odnosząc się do zarzutów skarżącego zgrupowanych wokół unormowania art. 15 § 1 u.p.e.a., stwierdzić należy trafność dotyczącego tej problematyki stanowiska faktycznego i prawnego SKO przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Egzekucja administracyjna może być wszczęta na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej; postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Celem instytucji upomnienia "przedegzekucyjnego", uregulowanej w art. 15 u.p.e.a., jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. W tym kontekście samo zagrożenie egzekucją, stanowiące istotę treści upomnienia, ma doprowadzić zobowiązanego do wykonania obowiązku (por. analogicznie: Z. Leoński (w:) R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczyłaś, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2008, s. 65 oraz D. Jankowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Wydawnictwo łłL)nimex", Wrocław 2005, s 165). Zgodnie z § 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia, wierzyciel jest zobowiązany do systematycznej kontroli terminowości zapłaty należności pieniężnych - jeżeli należność nie zostanie zapłacona w terminie określonym w decyzji lub wynikającym z przepisu prawa, na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. i § 3 ust. 1 rozporządzenia, wysyła zobowiązanemu upomnienie. Ustawa i rozporządzenie wprost, jednoznacznie i dosłownie stanowią o pisemnym upomnieniu zawierającym wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, nie zaś o upomnieniach, to jest o wielości upomnień poprzedzających egzekucyjną realizację danej należności. Jeżeli w danym przedmiocie uprawniającym do egzekucji administracyjnej w stosunku do określonego, nie zmienianego następnie podmiotu, na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. przesłane i doręczone zostanie upomnienie, brak jest podstaw do występowania przez wierzyciela z kolejnymi upomnieniami, także w przypadkach ponownego wszczynania postępowania egzekucyjnego w tym samym obszarze. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, przy niezmienionej tożsamości przedmiotu i podmiotu oraz podstaw wszczęcia tego postępowania, nie uchyla faktu ani znaczenia prawnego zrealizowanego przez wierzyciela obowiązku wystosowania upomnienia. Wprawdzie, na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a., umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie w przepisie tym przewidzianym powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jednakże sporządzenie, przesłanie i doręczenie upomnienia czynnościami egzekucyjnymi niewątpliwie nie są. Na podstawie art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Upomnienie natomiast ma na celu skłonienie zobowiązanego do wykonania obowiązku bez wszczynania postępowania egzekucyjnego, w którym to dopiero stosuje się środki egzekucyjne. Realizacja upomnienia obciąża też wierzyciela, a nie organ egzekucyjny, które to rozróżnienie pojęciowo i na gruncie unormowań art. 1a pkt 7 i art. 1a pkt 13 u.p.e.a. posiada znaczenie prawne, pomimo tego, że w sprawach podatkowych zdarzają się sytuacje, w których funkcje wierzyciela i organu egzekucyjnego wykonuje ten sam podmiot. Upomnienie przypomina zobowiązanemu o powinności wykonania danego obowiązku pod rygorem przymusowego prawnego wyegzekwowania, niezależnie od tego ile razy w danej sprawie wystawiane będą tytuły wykonawcze i wszczynane postępowanie egzekucyjne. Upomnienie, zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., przesyła się nie przed każdorazowym w tym samym przedmiocie wystawieniem tytułu wykonawczego, ale po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, co uzasadnia skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela, który, zgodnie z § 2 rozporządzenia, zobligowany jest do systematycznej kontroli zapłaty zobowiązań pieniężnych, a kiedy należność nie zostanie zapłacona w terminie - do wysłania upomnienia (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Jednorazowo - zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. i § 3 ust. 1 rozporządzenia - wykonany obowiązek przesłania upomnienia dotyczy administracyjnej egzekucji danego przedmiotu w stosunku do danego podmiotu, nie zaś poszczególnych czynności wszczynania postępowania egzekucyjnego w tym samym podmiotowo - przedmiotowym obszarze, również po jego umorzeniu. Upomnienie zawiera wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, które w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego już się przed tym rozstrzygnięciem dokonało, a więc w sytuacji ponawiania czynności powtórnego wszczynania postępowania egzekucyjnego w tej samej sprawie nie istnieje obowiązek powtórnego przesyłania przez wierzyciela upomnienia. Przypomnieć również należy, że na podstawie § 4 ust. 2 i 3 oraz załącznika nr 3 rozporządzenia prowadzi się ewidencję upomnień, która obejmuje: numer ewidencyjny upomnienia, datę jego wystawienia, numer konta, nazwisko i imię lub nazwę oraz adres zamieszkania (siedziby) zobowiązanego, rodzaj należności i okres, którego ona dotyczy, kwotę należności a także datę doręczenia upomnienia, co umożliwia (między innymi) sprawdzenie tożsamości sprawy oraz realizacji w niej wymogów art. 15 § 1 u.p.e.a. Przy kolejnym wystawianiu tytułu wykonawczego w danej sprawie, wierzyciel, na podstawie art. 27 § 3 u.p.e.a., nie załącza do niego dowodu (przed pierwszym tytułem wykonanego) doręczenia upomnienia, wskazując tylko na (odzwierciedlone w ewidencji upomnień) uprzednie spełnienie tego obowiązku zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. Przedmiotem oceny SKO w rozpoznawanej sprawie było, czy wystawienie upomnień, zawierających wezwanie do zapłaty opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego parkowania w strefie płatnego parkowania było prawnie skuteczne dla wszystkich tytułów wykonawczych z dnia [...] marca 2007 r. Zdaniem SKO - doręczenie upomnienia zobowiązanemu, na podstawie unormowań art. 15 § 1 u.p.e.a. i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) uzasadnia legalność wszczęcia kontrolowanego przez organ odwoławczy postępowania egzekucyjnego. W rozpatrywanej sprawie co prawda skarżący zaprzeczył, aby otrzymał upomnienia, tym niemniej z dowodów znajdujących się w aktach sprawy, przede wszystkim zwrotnych poświadczeń odbioru wynika niezbicie, że upomnienia - poza jednym upomnieniem nr [...] wystawionym w dniu [...] lutego 2007 r. dotyczącym m.in. wezwań do zapłaty: [...] (objętych tytułem wykonawczym [...]) i [...] (objętego tytułem wykonawczym [...]) - zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu. Na powyższe w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia słusznie zwróciło uwagę Kolegium, które wskazało, iż na kserokopii koperty, w której znajdowało się w/w upomnienie jest adnotacja poczty ,,zwrot nie podjęto w terminie", a brak jest wymaganych dla uznania przesyłki za skutecznie doręczoną zgodnie z treścią art. 44 § 4 kpa informacji dotyczących: pozostawienia pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce urzędu pocztowego w skrzynce pocztowej bądź na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata a także co do okresu przez jaki placówka pocztowa przechowywała pismo. Jak zasadnie uznał organ z powodu braku w aktach sprawy dowodu doręczenia w/w upomnienia egzekucja administracyjna w stosunku do obowiązków nimi objętych nie mogła być skutecznie wszczęta zgodnie z art. 15 § 1 ustawy i na mocy art. 33 pkt 7 ustawy stanowi podstawę zarzutu do tytułu wykonawczego. Jednocześnie jednak Sąd zwraca uwagę organowi, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, iż upomnienie dotyczące wezwania nr [...] (objętego tytułem wykonawczym [...]) było wcześniej skutecznie doręczone jako upomnienie nr [...] wystawione dnia [...] marca 2004 r. żonie skarżącego, a zatem jednocześnie współwłaścicielowi przedmiotowego pojazdu, w dniu [...] marca 2004 r. Zatem organ winien rozważyć, czy postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy [...] było wszczęte i prowadzone nieprawidłowo z uwagi na treść art. 15 ustawy i Czy koniecznym jest ponowne doręczenie w tym zakresie upomnienia skarżącemu. Jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych jeżeli w danym przedmiocie uprawniającym do egzekucji administracyjnej w stosunku do określonego, nie zmienianego następnie podmiotu, na podstawie art. 15 § 1 ustawy przesłane i doręczone zostanie upomnienie, brak jest podstaw do występowania przez wierzyciela z kolejnymi upomnieniami, także w przypadkach ponownego wszczynania postępowania egzekucyjnego w tym samym obszarze (zob. wyrok NSA z 8 lipca 2009 r. II FSK 618/08 oraz por. wyrok NSA z 8 lipca 2009 r. II FSK 315/08, wyrok WSA w Gliwicach z 11 czerwca 2008 r. II SA/GL 101/08). Natomiast pozostałe upomnienia, jak wskazują akta administracyjne sprawy, zostały skutecznie doręczone skarżącemu. W zakresie tytułu wykonawczego [...] - upomnienie nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. odebrane osobiście przez adresata 9 lutego 2005 r., a w zakresie tytułów wykonawczych: [...] - jedno łączne upomnienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. doręczone zastępczo córce skarżącego –A.L. w dniu 10 czerwca 2005 r., należy wskazać, iż w aktach administracyjnych znajdują się dowody ich skutecznych doręczeń. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżone postanowienie. W konsekwencji więc organ zobligowany będzie do ponownego rozpoznania sprawy w zakresie objętym zaskarżonym postanowieniem z uwzględnieniem wskazań wynikających z niniejszego uzasadnienia. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, a w przedmiocie kosztów Sąd orzekł w oparciu o treść art/200 p.p.s.a.