I SA/Łd 1234/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012r. sprawy ze skargi J. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, sierpień 2006r. - oddala skargę. Decyzją z [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. – G. z dnia [...] określającą J. Ś. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2006r. w wysokości 3.787,00 zł, za luty 2006r. w wysokości 1.623,00 zł i sierpień 2006r. w wysokości 1.298,00 zł. W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, że po wszczęciu postępowania podatkowego organ pierwszej instancji ustalił, iż skarżący od 2002r. nabywał pojazdy mechaniczne na terytorium kraju, zaś od października 2004r. również na terytorium państw członkowskich. W okresie od czerwca 2002r. do lipca 2007r. podatnik nabył 17 pojazdów, z których 14 sprzedał w okresie od stycznia 2003r. do października 2007r., natomiast kolejne 2 sprzedał w 2008r., już w trakcie postępowania podatkowego. Podatnik wyjaśnił, że nabywając samochody realizował życiową pasję. Dokonując kolejnych zakupów, pragnął przetestować różne modele. Zaznaczył, że wszystkie samochody były używane, a sprzedawał jedynie te, które na skutek wad nie opłacało się naprawiać lub też mu się znudziły, a i w tym przypadku to on wybierał nabywcę, aby pojazd trafił w dobre ręce. Organ pierwszej instancji przyjął, że skarżący prowadził działalność gospodarczą i występował w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm.), a od dnia 1 maja 2004r. w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.). Organ pierwszej instancji wskazał przy tym, że w dniu 7 kwietnia 2005r. podatnik zakupił na terytorium Francji od firmy A nr VAT [...],będącej podatnikiem podatku od wartości dodanej, samochód marki Renault Megane 1.4 za cenę 1.100,00 Euro (faktura nr [...]z dnia 7 kwietnia 2005r.) W związku z przywozem samochodu na terytorium kraju podatnik uiścił podatek akcyzowy w kwocie 1.223,00 zł. Pojazd ten podatnik sprzedał w dniu 28 stycznia 2006r. za cenę 21.000,00 zł. W dniu 2 czerwca 2005r. podatnik zakupił na terytorium Francji od firmy A samochód marki Renault Scenic za cenę 300 Euro (faktura nr [...]z dnia 2 czerwca 2005r.). W związku z przywozem tego samochodu na terytorium kraju podatnik uiścił podatek akcyzowy w wysokości 805,00 zł. Podatnik sprzedał ten pojazd w dniu 15 lutego 2006r. w Ł. za cenę 9.000,00 zł. W dniu 2 czerwca 2005r. podatnik zakupił na terytorium Francji od firmy A samochód marki BMW 320 za cenę 300 Euro (faktura nr [...]z 2 czerwca 2005r.). W związku z przywozem wskazanego samochodu na terytorium kraju podatnik uiścił podatek akcyzowy w wysokości 805,00 zł. Podatnik sprzedał ten pojazd na podstawie umowy komisu nr [...]zawartej w dniu 31 sierpnia 2006r. za cenę 7.200,00 zł. Zakup przez podatnika pojazdów marki Renault Megane, Renault Scenic oraz BMW 320 stanowił w kwietniu 2005r. oraz czerwcu 2005r. wewnatrzwspólnotowe nabycie towarów, co zostało stwierdzone w decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. – G. z dnia [...]. Stronie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wewnatrzwspólnotowego nabycia towarów odpowiednio w kwietniu i czerwcu 2005r. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne organ pierwszej instancji uznał, że sprzedaż tych pojazdów nastąpiła na zasadach ogólnych. W wyniku rozpatrzenia odwołania podatnika Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu drugiej instancji okoliczności sprawy świadczyły o tym, że czynności wykonane przez podatnika nosiły znamiona działalności gospodarczej i jako takie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wobec dokonywanych przez stronę czynności bez żadnych wątpliwości można użyć następujących określeń: działalność prowadzona w sposób ciągły i zorganizowany, nakierowana na osiągnięcie zysku. Pojęcia tego rodzaju występują zarówno w definicji "działalności gospodarczej" zamieszczonej w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jak i definicji znajdującej się w art. 3 pkt 9 Ordynacji podatkowej. Podnoszona przez podatnika okoliczność wykorzystywania pojazdów na cele osobiste nie zmieniła ich charakteru, nadal bowiem były towarami handlowymi. W skardze na powyższą decyzję J. Ś. wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. błędną wykładnię art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług polegającą na uznaniu, iż elementem determinującym stwierdzenie, że dana osoba wykonuje działalność gospodarczą jest intencja osoby fizycznej dokonywania określonej czynności wielokrotnie i pominięcie pozostałych okoliczności wpływających na ocenę, czy dana osoba wykonuje działalność gospodarczą dokonując określonej czynności, jakimi są w szczególności zamiar odsprzedaży istniejący już w dacie zakupu oraz okoliczności prowadzenia działalności gospodarczej o podobnym charakterze w innej formie prawnej wskazująca, że nabywca rozróżnia przedmioty nabywane w związku z działalnością gospodarczą i do majątku osobistego z tą działalnością niezwiązanego; 2. błędne ustalenie, że sprzedaż samochodów, które skarżący nabywał, jako osoba fizyczna, w sposób niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą, w okresie od 2004r. do 2007r. stanowiła działalność gospodarczą, a skarżący występował w ramach stosunku sprzedaży, jako podatnik VAT, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie takiego ustalenia, które sprzeczne jest w szczególności z wykazanym przez skarżącego w toku postępowania powodem, dla którego dokonywał on zakupu pojazdów, z którego nie wynika, iż dokonując zakupu pojazdów skarżący działał z istniejącym w momencie nabycia pojazdu zamiarem jego odsprzedaży; 3. ustalenie, w sposób zupełnie dowolny, że skarżący prowadził działalność związaną ze sprzedażą pojazdów w sposób zorganizowany w sytuacji, gdy skarżący swoimi działaniami związanymi z pieczą nad kupowanymi pojazdami i ich naprawą nie wykraczał poza normalny sposób korzystania z pojazdów i ich eksploatacji przez osobę fizyczną wykorzystującą pojazd w swoich sprawach osobistych; 4. oparcie rozstrzygnięcia – w zakresie ustalenia, że skarżącego uznać należy (w związku z transakcjami objętymi decyzją) za osobę prowadzącą działalność gospodarczą – wyłącznie na kryterium wielokrotności i częstotliwości dokonywania przez niego zakupów i sprzedaży pojazdów, przy całkowitym pominięciu wykazywanego przez skarżącego w toku postępowania zamiaru, jakim nie była chęć osiągnięcia zysku, a chęć zmiany pojazdu w związku z realizacją pasji; 5. pominięcie przy dokonywaniu analizy stanu faktycznego sprawy, znanej organowi i wskazywanej w uzasadnieniu decyzji informacji, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, w ramach której dokonywał zakupów i sprzedaży pojazdów, oraz nieuwzględnienie tej okoliczności przy ocenie, czy zakup przez skarżącego pojazdów we własnym imieniu, jako osoby fizycznej, uznać należy za działalność gospodarczą w sytuacji, gdy fakt ten jednoznacznie wskazuje, że skarżący rozdzielał zakupy pojazdów, które związane były z zamiarem odsprzedaży pojazdów i chęcią uzyskania zysku, od zakupów o charakterze prywatnym i hobbystycznym, nienakierowanych na odsprzedaż w momencie zakupu; 6. nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji, że dla uznania, w przypadku dokonywania zakupu ruchomości i następnie ich odsprzedaży, mamy do czynienia z czynnością, którą należy uznać za "handel", a w konsekwencji za czynność podjętą w ramach działalności gospodarczej, koniecznym jest stwierdzenie, iż podmiot dokonujący zakupu przedmiotu, musi działać w sposób zorganizowany w celu dalszej odsprzedaży, która to okoliczność jest czym innym niż ewentualne liczenie się przez nabywcę z koniecznością odsprzedaży pojazdu, w sytuacji jego wadliwości lub z uwagi na inne okoliczności; 7. zaniechanie inicjatywy dowodowej w zakresie ustalenia rzeczywistego wykorzystania i przeznaczenia pojazdów skarżącego i uznanie – bez poparcia w materiale dowodowym – że skarżący nie przeznaczył pojazdów na cele prywatne, co skutkowało błędnym uznaniem, że dokonując transakcji, których przedmiotem były pojazdy prowadził działalność gospodarczą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 17 maja 2011r., sygn. akt I SA/Łd 100/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd pierwszej instancji uznał, że organy podatkowe przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i co najmniej przedwczesne było ustalenie organów, iż sprzedaż wszystkich samochodów, które skarżący nabywał w analizowanym okresie stanowiła niezarejestrowaną działalność gospodarczą, a skarżący występował w ramach stosunku sprzedaży jako podatnik VAT. Przeprowadzone postępowanie dowodowe dotknięte było wadą polegającą na braku jakichkolwiek działań zmierzających do wyjaśnienia, czy skarżący oprócz pojazdów, które sprzedał posiadał również samochody, których używał jako osoba fizyczna do celów prywatnych. Za dalece niewystarczające sąd uznał stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, iż skoro dokonywane przez podatnika nabycia i dostawy pojazdów mechanicznych realizowane były w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to pojazdy te stanowiły towar handlowy, nie zaś element majątku osobistego skarżącego, który służyć miał zaspokajaniu jego potrzeb. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z organem, że okoliczność wykorzystywania pojazdu na cele osobiste pozostawała bez wpływu na jego charakter. W konsekwencji sąd zobowiązał organ podatkowy do zbadania, czy oprócz samochodów, które zostały przez skarżącego sprzedane, posiadał on również inne pojazdy, których używał do celów prywatnych. Za nie bez znaczenia dla wyniku sprawy sąd pierwszej instancji uznał także fakt prowadzenia przez skarżącego równolegle działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej, w ramach której dokonywał on zakupów i sprzedaży pojazdów. W ocenie sądu szczegółowej analizy wymagało porównanie skali sprzedaży pojazdów przez spółkę i skarżącego osobiście. Zdaniem sądu większa ilość pojazdów sprzedanych przez skarżącego poza spółką mogłaby świadczyć o chęci uniknięcia obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług i stanowić jedną z przesłanek uznania spornych transakcji za dokonywane w ramach prowadzenia niezarejestrowanej działalności gospodarczej. Wyrokiem z 27 czerwca 2012r., sygn. akt I FSK 1340/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził między innymi, że w okolicznościach sprawy nakazanie przez sąd pierwszej instancji, by organy podatkowe dokonały dodatkowych ustaleń, prowadziłyby w istocie do tworzenia nowego stanu faktycznego oraz pozostawałoby w sprzeczności z dotychczasowymi wyjaśnieniami samego podatnika, który przyznał, że wszystkie zakupione samochody były używane do celów osobistych i zawsze miał wcześniej osobę chętną na zakup samochodu. Sąd pierwszej instancji nie wskazał, jakimi kryteriami powinny posłużyć się organy podatkowe w celu ustalenia podziału na samochody używane wyłącznie dla celów osobistych i samochody używane w celach niezgłoszonej działalności gospodarczej. Brak wskazania kryteriów przy pomocy, których można było wychwycić samochody używane wyłącznie do celów osobistych, czyniło wytyczne sądu pierwszej instancji niewykonalnymi. Za niewystarczające Naczelny Sąd Administracyjny uznał stwierdzenie, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia zasad określonych w art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, bez wytknięcia konkretnych błędów w przeprowadzonym postępowaniu. Zarzucił przy tym, że sąd pierwszej instancji nie wykazał, na czym dokładnie polegało wadliwe działanie organów podatkowych. Ponadto sąd pierwszej instancji nie ocenił faktu, że w okresie od dnia 2 stycznia 1998r. do dnia 15 listopada 2001r. skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży pojazdów mechanicznych oraz obsługi i napraw pojazdów mechanicznych. W tym zakresie zarejestrowany był jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (2 lutego 1998r. – 1 grudnia 2001r.). Ponadto od dnia 13 września 1996r. do chwili obecnej prowadzi działalność gospodarczą jako wspólnik w spółce cywilnej, zajmującej się handlem nowymi i używanymi częściami samochodowymi. Profesjonalnie zorganizowany charakter sprzedaży aut poprzedzony był przywróceniem ich do stanu używalności. Z faktów tych już wynikało, że skarżący był podatnikiem podatku od towarów i usług, a jego działalność należało opodatkować tym podatkiem. Skarżący w toku postępowania nie obalił tego wniosku, a wszelkie podnoszone przez niego polemiczne zarzuty zostały skutecznie podważone przez organy podatkowe w toku postępowania podatkowego. W szczególności, organy podatkowe wskazały na konkretne i istotne okoliczności potwierdzające tezę, że sporne transakcje stanowiły działalność handlową. Wobec takich ustaleń nie można było przypisać organom podatkowym działania sprzecznego z zasadami logiki i życiowego doświadczenia przy ocenie ustalonych faktów. W rozpatrywanej sprawie, patrząc przez pryzmat doświadczenia życiowego, zarówno ilość zakupionych samochodów, jak i częstotliwość ich sprzedaży, nie wskazywały na zaspokajanie potrzeb własnych skarżącego. W tej sytuacji nakaz ustalenia, które pojazdy były wykorzystywane wyłącznie w celach osobistych, prowadziłby do sytuacji, w której podatnik mógłby dowolnie traktować zakup i sprzedaż samochodów bądź jako realizację osobistej pasji, bądź jako działalność gospodarczą. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił również dokonaną przez organy podatkowe interpretację przepisów prawa materialnego oraz sposób ich zastosowania w sprawie stwierdzając, iż organy podatkowe trafnie uznały, że sprzedaż samochodów przez skarżącego stanowiła działalność gospodarczą, a skarżący występował w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Subiektywna ocena podatnika, że wykonywane przez niego czynności były realizacją pasji życiowej, nie znalazła potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę oceni, czy analiza okoliczności faktycznych i ustalenia organu w powyższym zakresie są okolicznościami istotnymi w aspekcie przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc sprzedaż następuje w celu uzyskania stałych dochodów, z uwzględnieniem całości okoliczności sprawy, w szczególności czynników wskazujących na zamiar dokonywania tych transakcji w sposób powtarzalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej "P.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Sąd ten może odstąpić od wykładni prawa zawartej w orzeczeniu NSA jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie będą miały zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA (por. wyrok SN z 9 lipca 1998r., sygn. akt I PKN 226/98, OSN 1999, nr 15, poz. 486) lub gdy po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny. Jednakże wyjątek ten nie dotyczy rozpoznawanej sprawy, w której wiąże wyrok NSA z 27 czerwca 2012r., sygn. akt I FSK 1340/11. Dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą więc być prowadzone w oparciu o stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wydanym w rozpatrywanej sprawie wyroku. Istotna i wiążąca dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest dokonana przez ten Sąd ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśniającego przez organ oraz ocena okoliczności faktycznych tej sprawy, a także dokonana wykładnia przepisów prawa materialnego. Kierując się zatem wskazanymi zasadami i mając na uwadze ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2012r., sygn. akt I FSK 1340/11, należało uznać wniesioną w niniejszej sprawie skargę za niezasadną. W myśl art.15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami są, m.in. osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 zd. 1 tej ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców (...) również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy wynika, że pojazdy zakupione przez skarżącego były przez niego naprawiane, a następnie odsprzedawane z zyskiem. Wielokrotność transakcji towarami tego samego rodzaju oraz porównanie cen zakupu i sprzedaży pozwalała na stwierdzenie, że czynności te wypełniały znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Okolicznością bezsporną było, że podatnik prowadził zarejestrowaną działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej, polegającą na handlu samochodami, posiadając niezbędną wiedzę i zaplecze techniczne. Wobec podatnika organy wydały decyzje dotyczące podatku VAT za okres od 2004r. do 2008r. i ustalono, że łącznie w tym okresie podatnik nabył kilkanaście pojazdów, które były sprzedawane z zyskiem. Z wyjaśnień złożonych przez samego podatnika wynikało, że żadnego z nabytych pojazdów nie zaliczył wyłącznie do kategorii samochodu używanego na potrzeby wyłącznie osobiste. Zeznał on, że wszystkie zakupione samochody były używane do celów osobistych. W okresie od dnia 2 stycznia 1998r. do dnia 15 listopada 2001r. skarżący prowadził działalność gospodarczą na własne nazwisko w zakresie sprzedaży pojazdów mechanicznych oraz obsługi i napraw pojazdów mechanicznych. W tym zakresie zarejestrowany był jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (od dnia 2 lutego1998r. do dnia 1 grudnia 2001r.). Natomiast od dnia 13 września1996r. do chwili obecnej prowadzi również działalność gospodarczą jako wspólnik w spółce cywilnej zajmującej się handlem nowymi i używanymi częściami samochodowymi. Już z tego faktu wynika, że chociaż nabycie, a następnie odsprzedaż konkretnych pojazdów miała miejsce również w czasie po wyrejestrowaniu własnej działalności gospodarczej prowadzonej w tym samym zakresie, to skarżący powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług, a działalność ta powinna być opodatkowana tym podatkiem. W toku postępowania podatkowego skarżący nie obalił tego twierdzenia, a wszelkie podnoszone przez niego polemiczne zarzuty zostały skutecznie podważone przez organy podatkowe. Organy wskazały na konkretne i istotne okoliczności potwierdzające tezę, że sporne transakcje stanowiły działalność handlową. Profesjonalnie zorganizowany charakter sprzedaży aut, poprzedzony był przywróceniem ich do stanu używalności. Wobec takich ustaleń nie można przypisać organom podatkowym działania sprzecznego z zasadami logiki i życiowego doświadczenia przy ocenie ustalonych faktów. W rozpatrywanej sprawie, patrząc przez pryzmat doświadczenia życiowego, zarówno ilość zakupionych samochodów, jak i częstotliwość ich sprzedaży, nie wskazuje na zaspokajanie potrzeb własnych skarżącego. Trafnie więc organy podatkowe zastosowały przepis art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz dokonały jego prawidłowej wykładni. Nie było zatem koniecznym ustalenie, czy podatnik oprócz pojazdów, które sprzedał poza prowadzoną działalnością gospodarczą, posiadał również inne samochody, których używał jako osoba fizyczna do celów prywatnych. Dla przyjęcia, że podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wystarczające jest ustalenie, że działanie polegające na kupnie samochodów używanych, ich naprawa oraz sprzedaż z zyskiem pozwala na stwierdzenie, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy. Słusznie zostało uznane, że prowadzenie działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej nie wyłącza możliwości prowadzenia takiej działalności w jakiejkolwiek innej formie organizacyjnej np. osoby fizycznej, tak jak zresztą działo się w przypadku skarżącego już wcześniej. Dokonywanie sprzedaży pojazdów przez skarżącego w ramach spółki cywilnej, której jest wspólnikiem, nie oznacza, że nie może on dokonywać sprzedaży na własne nazwisko, a okoliczności sprawy dowodzą, że w tym przypadku tak właśnie było. Z brzmienia art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług jednoznacznie wynika, że elementem istotnym dla ustalenia, czy czynność podlega opodatkowaniu i osoba działa w charakterze podatnika, jest ustalenie zamiaru, w którym działa podatnik. Postępowanie przeprowadzone przez organy podatkowe w sposób jednoznaczny pozwalało stwierdzić, że zamiarem skarżącego nie był zakup samochodów w celu zaspokojenia wyłącznie celów osobistych, a ich naprawa przeprowadzona była celem zwiększenia ich wartości rynkowej i miała powodować sprzedaż z zyskiem. Nie można też w tej sprawie pominąć przesłanek wynikających z art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz okoliczności, że podatnik prowadził działalność w formie spółki cywilnej, której przedmiotem działalności był handel używanymi samochodami. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że sprzedaż samochodów przez skarżącego stanowiła działalność gospodarczą, zaś skarżący występował w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Świadczą o tym czynności zakupu i sprzedaży na własny rachunek, których skarżący dokonywał w sposób częstotliwy (ilość sprzedanych pojazdów) oraz zorganizowany, gdyż posiadał stosowne urządzenia do naprawy oraz odpowiednie warunki lokalowe i parkingowe, a z racji prowadzonej działalności w ramach spółki cywilnej posiadał również wiedzą o potencjalnych nabywcach. W okresie od czerwca 2002r. do lipca 2007r. skarżący posiadał od 2 do 6 pojazdów w jednym czasie, a sprzedając jeden nabywał następne. Subiektywne przekonanie skarżącego, że wykonywane przez niego czynności stanowią realizacją pasji życiowej, nie znalazło więc potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy podatkowe trafnie zatem uznały, że skarżący dokonywał sprzedaży samochodów działając w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Reasumując należy stwierdzić, że w omawianej sprawie organy nie naruszyły art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia i zastosowania prawa materialnego, gdyż wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przesłanek określonych w tym przepisie, zostały w sposób wystarczający udowodnione i uzasadnione. Wreszcie zauważyć trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 września 2011r., sygn., akt I FSK 1179/10 oddalił skargę kasacyjną J. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2010r., sygn. akt I SA/Łd 169/10 w sprawie ze skargi J. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2004r. Orzeczenie to zapadło w stosunku do skarżącego w podobnym, a nawet wręcz identycznym stanie faktycznym i prawnym z tym, że dotyczyło chronologicznie pierwszego zarzucanego miesiąca prowadzonej działalności gospodarczej i związanej z tym kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Na okoliczność tę zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie wyroku. Analogiczne stanowisko dotyczące opodatkowania działalności gospodarczej związanej ze sprzedażą używanych samochodów Naczelny Sąd Administracyjny zajął również w wyrokach z dnia 18 kwietnia 2011r., sygn. akt I FSK 733/11, z dnia 17 grudnia 2009r., sygn. akt I FSK 2070/09, z dnia 19 października 2009r., sygn. akt I FSK 1861/09, czy też z dnia 27 dnia 2009r., sygn. akt I FSK 738/09). Z powyższych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. k.ż.