II SA/Sz 1005/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. L. i D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...]Wójt Gminy odmówił A. L. i D. L. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego oraz zaplecza gospodarczego w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr [...]. Jako powód decyzji odmownej organ I instancji wskazał, że w przypadku wnioskowanej inwestycji nie ma zastosowania art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), dotyczący lokalizacji zabudowy zagrodowej bez konieczność kontynuacji funkcji, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z wnioskowaną zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa w gminie, gdyż wnioskujący uzyskali już decyzję o warunkach zabudowy dla zabudowy zagrodowej na położonej w pobliżu działce nr [...]. Tym samym wnioskujący wyczerpali uprawnienia wynikające z art. 61 ust 4 u. p. z. p. przy realizacji obiektów o funkcji siedliska rolniczego. Organ podał także, że działka objęta wnioskiem położona jest na terenie Parku Krajobrazowego, na którym obowiązuje Plan Ochrony zatwierdzony rozporządzeniem Nr 113/2006 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 22. sierpnia 2006 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego Nr 95 poz. 1777), który jednoznacznie określa zakaz zabudowy poza zwartym obszarem wsi, a w przypadkach zabudowy zagrodowej, położonej poza zabudową wsi, dopuszcza jedynie przebudowę i rozbudowę zagrody istniejącej. Od w/w decyzji organu I instancji A. i D. L. złożyli odwołanie, podnosząc, że niezrozumiałe jest twierdzenie Wójta o posiadaniu przez nich warunków zabudowy na działce [..]., albowiem wspomnianą decyzję o warunkach zabudowy przeniesiono na nowych adresatów – J. S. i J. K. Nie są więc obecnie adresatami żadnej decyzji ustalającej warunki zabudowy i nie można powoływać się na ten argument w decyzji administracyjnej. Ponadto wskazali, że działka [...] nie jest ich własnością, są jednak zainteresowani jej zakupem. Ich celem jest uzyskanie informacji co do możliwości jej zabudowy w ramach zabudowy zagrodowej, przed jej ewentualnym zakupem. Podnieśli także że Wójt w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na zapisy Planu Ochrony dla Parku Krajobrazowego, mimo, iż znane mu jest orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego jasno wynika, że zapisy tego Planu, bez recypowania ich treści do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą wywoływać bezpośrednich skutków prawnych. Wątpliwości dotyczące tej kwestii ostatecznie rozwiał wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. (II OSK 2035/09). Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. wydaną z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98. poz. 1071 z późn. zm. – dalej: Kpa) w związku z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. – dalej u.p.z.p.) oraz z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj.1. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) w zw. z art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2012, poz. 803 j.t.) - utrzymało w mocy decyzją organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, iż w myśl art. 61 ust 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające ; dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przedmiotem wniosku inwestora jest realizacja zabudowy zagrodowej na działce rolnej, a zatem do przepisów odrębnych, z którymi decyzja winna być zgodna, z pewnością należy zaliczyć przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 tej ustawy stanowią, że ochrona gruntów rolnych polega na ograniczeniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne oraz że na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Wbrew unormowaniom tej ustawy nie można zmieniać przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zdaniem organu, do przepisów odrębnych, mających zastosowanie w tej sprawie, należy zaliczyć także art. 5 i 6 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Zgodnie z art. 5 ww. ustawy za gospodarstwo rodzinne uważa się gospodarstwo rolne: 1) prowadzone przez rolnika indywidualnego oraz 2) w którym łączna powierzchnia użytków rolnych jest nie większa niż 300 ha. W myśl art. 6 tej ustawy "za rolnika indywidualnego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, uważa się osobę fizyczną będącą właścicielem, użytkownikiem wieczystym, samoistnym posiadaczem lub dzierżawcą nieruchomości rolnych, których łączna powierzchnia użytków rolnych nie przekracza 300 ha, posiadającą kwalifikacje rolnicze oraz co najmniej od 5 lat zamieszkałą w gminie, na obszarze której jest położona jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego i prowadzącą przez ten okres osobiście to gospodarstwo. Skarżący wezwany prawidłowo przez organ odwoławczy do wykazania się kwalifikacjami rolnymi uprawniającymi do prowadzenia rodzinnego gospodarstwa rolnego wskazał, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie statuuje takiego wymogu, wobec czego przedmiotowe żądanie uznał za bezpodstawne. Zdaniem organu odwoławczego, wykazanie się faktycznym prowadzeniem gospodarstwa rolnego i posiadanymi kwalifikacjami rolniczymi jest warunkiem koniecznym do uznania wnioskowanego zamierzenia jako inwestycji w ramach zabudowy zagrodowej, tj. zabudowy realizowanej przez rolnika indywidualnego w rozumieniu art. 5 i art. 6 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Nie jest zatem słuszny zarzut skarżących, że organ nie ma prawa domagać się wykazania spełniania przez stronę ww. przesłanek. Wprawdzie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga wykazania żądanych okoliczności i faktów, nie mniej obowiązek taki wynika z przepisów odrębnych tj przepisów innych ustaw mających zastosowanie w tej sprawie. Powyższy pogląd prawny znalazł akceptacje także w judykaturze, co potwierdza chociażby jedna z tez wyroku WSA w Szczecinie z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt. II SA/Sz 116/10 w którym Sąd wskazał, m. in., że "analiza stanu faktycznego dokonana przez organ administracji prowadzi do wniosku, że zamiar inwestycyjny skarżących w odniesieniu do działki (...) nie obejmuje budowy siedliska zagrodowego z zabudową gospodarczo-garażową związanego z produkcja rolną, lecz w istocie polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Zatem planowaną inwestycję należy zaliczyć, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, do zabudowy jednorodzinnej, a nie do zabudowy zagrodowej. Taki rodzaj zabudowy pozostaje w sprzeczności z ustalonymi w ustawie o ochronie gruntów rolnych leśnych zasadami ochrony gruntów rolnych, jaki stanowi działka nr (...) i winno skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy. Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest fakt, że skarżący uzyskali już decyzję o warunkach zabudowy na realizację siedliska na sąsiedniej działce o nr (...). W tej sytuacji zamiar inwestycyjny skarżących obejmuje budowę drugiego siedliska na obszarze gospodarstwa rolnego o pow. 3,0719 ha. Tym samym dopuszczenie do realizacji na terenach rolnych w ramach gospodarstwa rolnego kolejnych siedlisk prowadziłoby do nieuzasadnionego wyłączenia tych terenów z produkcji rolnej." Samorządowe Kolegium Odwoławcze podziela powyższą ocenę. Rozpatrywana sprawa dotyczy podobnego stanu faktycznego. Nie pozostaje bez znaczenia okoliczność, że wnioskodawcy wprawdzie nie dysponują aktualnie decyzją ustalającą warunki zabudowy, albowiem - jak podają -dokonali przeniesienia jej na inną osobę, ale nie realizując posiadanej decyzji potwierdzili fikcyjność prowadzenia gospodarstwa rolnego, z jaką ma być związana decyzja ustalająca warunki zabudowy dla zabudowy zagrodowej. Powyższe w oczywisty sposób wskazuje na brak jakiegokolwiek zamiaru prowadzenia przez niech gospodarstwa rolnego, dla którego wskazane we wniosku siedlisko miałoby stanowić centrum zaplecza rolniczego. Nie wiadomo również dla jakich celów inwestor występuje o budowę dwóch równoległych siedlisk, w ramach zabudowy zagrodowej z pewnością nie dla celu prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego, do prowadzenia którego i tak nie spełnia przesłanek formalnych. Zdaniem SKO takie działanie inwestora zmierza w istocie do obejścia przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Należy mieć na uwadze, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie ma jedynie charakteru informacyjnego, ale również niesie za sobą uprawnienia dla wskazanego w niej inwestora. Decyzja ustalająca warunki zabudowy stanowi rodzaj promesy i otwiera proces inwestycyjny oraz wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Zatem na etapie ustalania warunków zabudowy organ powinien czuwać i badać, czy zamierzenie inwestora, deklarowane jako przyszłe siedlisko rolnicze związane z prowadzonym przez niego gospodarstwem rolnym, rzeczywiście służy funkcji deklarowanej we wniosku (prowadzenie gospodarstwa rolnego), a nie jest w istocie zabudową mieszkaniową. Kolegium wskazało, iż podziela zapatrywanie prawne, że zawarte w "Planie Ochrony (...) parku krajobrazowego" ustalenia, adresowane są do organów uchwalających studia i plany zagospodarowania przestrzennego i nie mogą być uznane za samoistne zakazy, wywierające bezpośrednie skutki prawne. Okoliczność ta, choć podniesiona przez organ I instancji jako przesłanka odmowna wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie jest akceptowana przez organ odwoławczy i nie stanowi powodu odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w ramach zabudowy zagrodowej. Z tych też względów zaskarżoną decyzję organu I instancji SKO utrzymuje w całości w mocy. Powyższą decyzję ostateczną A. i D. L. zaskarżyli skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie art. 107 § 3 Kpa, gdyż nie przedstawiono w niej wiarygodnego uzasadnienia prawnego zastosowanych przepisów, oraz naruszenie art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną jego wykładnię, polegającą na niewłaściwym zdefiniowaniu pojęcia "zabudowa zagrodowa", o której mowa w wymienionym przepisie, i w konsekwencji przyjęciu, że może ona być zrealizowana jedynie przez rolnika indywidualnego w rozumieniu art. 5 ust. 1 oraz art. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego, podczas gdy brak jest podstaw prawnych do zastosowania tych przepisów przy dokonywaniu wykładni przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu zarzutu skarżący podali, że - ich zdaniem - organ odwoławczy błędnie zdefiniował pojęcie "zabudowy zagrodowej". Ustawodawca w art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym posłużył się pojęciem "zabudowa zagrodowa", którego jednak nie zdefiniował, mimo zamieszczenia w art. 2 ustawy słowniczka. Nie zawarł też odesłania do innego aktu prawnego, i to pomimo zastosowania w ustawie takiej techniki legislacyjnej (np. art. 2 ust. 2 tejże ustawy). W związku z powyższym, skoro w systemie prawa brak jest definicji legalnej pojęcia "zabudowa zagrodowa", mogącej znaleźć zastosowanie w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, to przy ustalaniu sensu przepisu (czyli definicji zawartych w art. 61 ust. 4) powinno się stosować dyrektywy wykładni językowej. Z przyjętej w doktrynie i judykaturze reguły wynika następująca kolejność różnych sposobów wykładni: 1. wykładnia językowa, 2. wykładnia systemowa, 3. wykładnia funkcjonalna (celowościowa). Pierwszeństwo wykładni językowej podczas ustalania rozumienia przepisu podkreślił Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 5.11.2001 r. (T 33/01). Ta reguła ma zastosowanie zwłaszcza wtedy, gdy wykładane pojęcie ma charakter definicji. Natomiast w myśl zasady clara non sunt interpretanda, nie występuje potrzeba i możliwość dokonywania wykładni systemowej i funkcjonalnej, gdy wynik wykładni gramatycznej jest jednoznaczny (wyrok TK z 28. 06.2000 r. K 25/99, wyrok SN z 9 czerwca 1994 r., III PZP 36/87, OSNC 1988/2-3/23 oraz wyrok NSA z 9 czerwca 1994 r., SA/Po 565/94, POP 1996/3/82). Istota wykładni językowej polega na ustaleniu znaczenia przepisu na podstawie znaczenia użytych wyrażeń i słów w języku potocznym (J. Wróblewski - Sądowe stosowanie prawa, PWN, W-wa 1988, str.130). Jeżeli więc na podstawie rozumienia słownikowego można wywieść definicję zabudowy zagrodowej czy też gospodarstwa rolnego, to zgodnie z powyższą zasadą nie powinno się sięgać do definicji zawartych w innych aktach. W języku potocznym wyraz "zabudowa" oznacza ogół zabudowań na jakimś terenie (Słownik języka polskiego pod red. Mirosława Bańko, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007, T.6, str. 264). Natomiast "zagroda" to podwórze z zabudowaniami należące do jednego rolnika (tamże, str.288). "Zagroda" to także dom wiejski z podwórzem i zabudowaniami gospodarskimi (zob. Mały słownik języka polskiego pod redakcją St. Skorupki, H. Anderskiej i Z. Łempickiej, PWN, W-wa 1969, str. 965). Takie stanowisko, dotyczące sposobu odczytywania i interpretacji definicji zawartych w art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zaprezentowane zostało między innymi w wyrokach: NSA z dnia 04.12.2008 r. (II OSK 1536/07), dnia 23.08.2007 r. (II OSK 118/06), WSA w Poznaniu z dnia 18.07.2012 r. (IV SA/Po 405/12) , WSA w Poznaniu z dnia 26.11.2010 r. (II SA/Po 504/10), WSA w Białymstoku z dnia 10.11.2009 r. (II SA/Bk 513/09). Tymczasem organ II instancji zamiast dokonać wykładni językowej pojęcia "zabudowa zagrodowa", dokonał wykładni tego pojęcia odwołując się do art. 5 i art. 6 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Uczynił to pomimo braku w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym delegacji do posługiwania definicjami zawartymi w innym akcie (ustawie o kształtowaniu ustroju rolnego). Orzecznictwo NSA kwestionuje' także posługiwanie się definicją zabudowy zagrodowej zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Potwierdzają to wyroki II OSK 1536/07 oraz II OSK 1118/06. Zgodnie z § 149 Zasad techniki prawodawczej zawartych w załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U.Nr100, poz. 908), "w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych; w szczególności w akcie wykonawczym nie formułuje się definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej". Należy zauważyć – zdaniem skarżących - że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który to przepis nie zawierał upoważnienia do formułowania w rozporządzeniu definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych. Poza tym z brzmienia § 3 ww. rozporządzenia wynika, że definicje w nim zawarte mają zastosowanie jedynie w ramach przepisów tego rozporządzenia, o czym świadczy zwrot: "Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o". W uzasadnieniu wyroku NSA (II OSK 1118/06) napisano także: "Skoro w niniejszej sprawie przy dokonywaniu wykładni art. 61 ust. 4 u.p.z.p., nie można było stosować definicji "zabudowy zagrodowej" ustalonej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. to tym samym nie można też było posłużyć się definicją "gospodarstwa rodzinnego" wynikającą z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego". Skarżący zwracają też uwagę na odmienne cele ustaw o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz o kształtowaniu ustroju rolnego. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego zadaniem tej ustawy jest poprawa struktury obszarowej gospodarstw rolnych, przeciwdziałanie nadmiernej koncentracji nieruchomości rolniczych oraz zapewnienie prowadzenia działalności rolniczej w gospodarstwach rolnych przez osoby o właściwych kwalifikacjach, natomiast nie odnosi ona się do problemu zagospodarowania użytkowanych rolniczo działek (wskazuje na to m.in. wyrok II SA/Gd 526/07). Przyjęcie sposobu interpretacji art. 61 ust. 4 u.p.z.p. zaprezentowanego w decyzji organu odwoławczego oznaczałoby, że o warunki zabudowy wystąpić może jedynie osoba wcześniej zamieszkała na terenie tej gminy od co najmniej 5-ciu lat. Czyli na uzyskanie warunków zabudowy w ramach zabudowy zagrodowej należy "zasłużyć", prowadząc przez 5 lat gospodarstwo i zamieszkując w kupionym lub wynajmowanym na terenie danej gminy lokum. Takie podejście dyskryminowałoby osoby nie posiadające własnego lokum ani innej możliwości zamieszkania na terenie gminy, w której prowadzą lub zamierzają prowadzić gospodarstwo rolne, zwykle najbardziej zainteresowane budową siedliska. Było by to nielogiczne i kolidowałoby z art. 32 Konstytucji R.P. Dodatkowo przyjęcie sposobu interpretacji art. 61 ust. 4 u.p.z.p. zaprezentowanego w decyzji organu odwoławczego oznaczałoby przyjęcie, że na terenie R.P. nie mogą powstawać i tworzyć siedlisk żadne nowe' gospodarstwa rolne. A przecież rozumieniu cywilistycznym pojęcia gospodarstwa] rolnego, do jego utworzenia i prowadzenia nie są wymagane żadne specjalne kwalifikacje ani konieczność zamieszkiwanie na terenie określonej gminy. Każdy obywatel RP ma prawo utworzyć nowe gospodarstwo rolne kupując lub dzierżawiąc ziemię rolną i bez 5-cio letniego oczekiwania utworzyć związane z tym gospodarstwem siedlisko (zabudowę zagrodową). Identyczny pogląd zaprezentowany został w uzasadnieniu wyroku NSA z 23 sierpnia 2007 r. (II OSK 1118/06): "nie do przyjęcia w demokratycznym państwie prawnym, gdzie wszyscy są wobec prawa równi (art. 2 i 32 Konstytucji), była przyjęta przez Sąd i organy administracji publicznej definicja "zabudowy zagrodowej", ograniczająca zakres tego pojęcia wyłącznie do budynków "w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub) ogrodniczych". Podobny pogląd znalazł się także w uzasadnieniu wyroku WSA w Gdańsku (II SA/Gd 526/07). Dokonana przez organy interpretacja, że warunki zabudowy dla zabudowy zagrodowej może uzyskać jedynie właściciel gospodarstwa rolnego w pojęciu art. 553 Kodeksu cywilnego, które składa się z gruntów rolnych wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, prowadzi do absurdalnej konkluzji, że na terenie Rzeczpospolitej Polskiej nie mogą powstawać żadne nowe gospodarstwa rolne i jest w sposób rażący błędne." Błędna wykładnia art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skłoniła organ II instancji do bezprawnego żądania od wnioskodawców wykazania się kwalifikacjami rolnika indywidualnego, stosownie do przepisów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Jednak przy ustalaniu znaczenia pojęcia "gospodarstwo rolne", podobnie jak w przypadku pojęcia "zabudowa zagrodowa" organ odwoławczy powinien był dać pierwszeństwo wykładni językowej. Tym bardziej, że w każdym słowniku języka polskiego znaleźć można hasło "gospodarstwo" odnoszące się do gospodarstwa rolnego. Przykładem jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.10.2009 r. (NSA II OSK 1632/08): w którym wskazano, iż skoro "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera pojęcia gospodarstwa rolnego, należy dokonać jego wykładni przy uwzględnieniu treści art. 55 3 k.c. Przepis ten stanowi, iż za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Gospodarstwo rolne w ujęciu kodeksu cywilnego to pewna zorganizowana całość gospodarcza. Przez "zorganizowaną całość gospodarczą" orzecznictwo rozumie te składniki, które stanowią pewien zorganizowany, spójny system gospodarczy zdolny do osiągania założonych celów". Skarżący podkreślają, iż ich gospodarstwo spełnia tak rozumiane przesłanki uznania go za gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Poza tym – zdaniem skarżących – skarżona decyzja narusza art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że wydanie pozytywnej decyzji, ustalającej warunki zabudowy zgodnej z ich wnioskiem, skutkować będzie zmianą przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. Ich wniosek o wydanie warunków zabudowy dotyczy zabudowy zagrodowej (tzn. budynku jednorodzinnego oraz gospodarczego w ramach jednego podwórza) związanej z gospodarstwem rolnym o średniej powierzchni przekraczającej średnią w gminie. Organy I jak i II instancji nie kwestionowały, że powyższe zamierzenie inwestycyjne, czyli rodzaj budynków i ich układ, spełniają wymogi definicji zabudowy zagrodowej w rozumieniu ustawy oj planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organy nie kwestionowały także załączonej przez nich dokumentacji potwierdzającej istnienia gospodarstwa rolnego, z którym związana będzie planowana zabudowa. Organy nie kwestionowały samego faktu prowadzenia przez wnioskodawców gospodarstwa rolnego. Natomiast organ odwoławczy uznał, że za gospodarstwo rolne, związane z zabudową zagrodową uznać można jedynie gospodarstwo rodzinne w rozumieniu art. 5 ust. 1 oraz art. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego i zażądał od nich dowodów wymienionych w w/w ustawie. Ich wniosek bez wątpienia dotyczy zabudowy zagrodowej, ponieważ zamierzają wybudować obiekty służące im jako miejsce mieszkania i pracy w gospodarstwie rolnym w rozumieniu art. 55 3 K.c. na terenie gminy, które prowadzą od 2002 r. Wbrew interpretacji organu odwoławczego projektowana przez nich zabudowa kontynuować będzie dotychczasową (rolną) funkcję terenu. Niema więc mowy o zmianie przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Naruszeniem art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegało na przyjęciu, iż do przepisów odrębnych w rozumieniu tego przepisu można zaliczyć art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego. Skarżący podnoszą, iż w uzasadnieniu wyroku WSA w Gliwicach z dnia 30 stycznia 2012 r. wskazano, iż "pojęcie przepisów odrębnych, przywołane w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. W literaturze przedmiotu twierdzi się, że katalog przepisów odrębnych, przez pryzmat których winna być dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do przepisów odrębnych należy zaliczyć regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, a także przepisy sanitarne, unormowanie z zakresu prawa geologicznego i górniczego i inne. Można więc twierdzić, iż skoro nadrzędnym celem przepisów ustawy jest zapewnienie ładu przestrzennego to poprzez przepisy odrębne, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy należy rozumieć te wszystkie zawarte w innych aktach normy, które skonfrontowane z charakterem i zamierzoną lokalizacją inwestycji umożliwiają ocenę czy lokalizacja na danym terenie danego typu inwestycji nie jest sprzeczna z wynikającymi z innych aktów wymogami co do ładu przestrzennego. " W konkluzji skarżący stwierdzają, iż w swym odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zakwestionowali twierdzenie organu I instancji, który swoją decyzję odmowną oparł miedzy innymi na fakcie rzekomego istnienia zaadresowanej na skarżących decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do innej działki, co jest nieprawdą. Działka [...], w stosunku do której toczy się to postępowanie, nie jest ich własnością, jednakże są zainteresowani jej zakupem. Ich celem jest uzyskanie informacji co do możliwości jej zabudowy w ramach zabudowy zagrodowej przed jej ewentualnym zakupem. Jak zauważył w swoim wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. WSA w Gdańsku (sygn. II SA/Gd 134/08) "jedną z funkcji decyzji o warunkach zabudowy jest informacja o terenie i dlatego ustawodawca przewidział możliwość ubiegania się o taką decyzję bez względu na to kto jest właścicielem nieruchomości. Tym sposobem każdy, kto ma zamiar nabyć nieruchomość i nie jest pewny czy będzie ona zdatna do zabudowy, którą planuje, może jeszcze przed kupnem nieruchomości wystąpić o ustalenie warunków zabudowy". Natomiast organ odwoławczy zawarł w swojej decyzji ocenę, iż fakt uprzedniego przeniesienia posiadanej wcześniej przez skarżących decyzji o warunkach zabudowy na innego adresata oznacza fikcyjność prowadzenia gospodarstwa rolnego'', co - zdaniem organu - stanowi przesłankę uniemożliwiającą uzyskanie warunków zabudowy w stosunku do innej lokalizacji. Kolegium nie przytoczyło jednak żadnego przepisu, na którym oparło swoje twierdzenie. Zgodnie z art. 63 ust. 5 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy można przenieść na innego adresata. Żaden przepis tej, ani jakiejkolwiek innej, ustawy nie ogranicza ponadto ilości decyzji o warunkach zabudowy, jakich można być adresatem. Żaden przepis nie czyni też w tej kwestii rozróżnienia na decyzje, w których zastosowanie ma art. 63 ust. 4 u.p.z.p., a decyzje bez zastosowania tego przepisu. Twierdzenia organu odwoławczego nie mają więc żadnego oparcia w przepisach prawa. Mając na uwadze wskazane wyżej uchybienia skarżący wnoszą o uchylenie skarżonej decyzji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do niektórych z ww. zarzutów organ odwoławczy stwierdził, iż powołanie się na ustawę o kształtowaniu ustroju rolnego jest jak najbardziej słuszne, albowiem niewątpliwie ustalanie warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej dla osób nie prowadzących gospodarstw rolnych i nie będących rolnikami w rozumieniu ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, przeczy istocie tej instytucji. Nie jest również prawdą, jak podnoszą skarżący, że organy nie kwestionowały dokumentacji potwierdzającej prowadzenie gospodarstwa rolnego. Skarżący wezwany w trybie art. 50 § 1 kpa do okazania dowodów prowadzenia gospodarstwa rolnego podał, że nie przedstawi takowych albowiem nie posiada takiego obowiązku, kwestionując jednocześnie podstawę prawną do żądania takich dowodów przez organ. Należy odróżnić posiadanie gruntów! rolnych i związane z tym faktem uiszczanie podatku rolnego od faktu prowadzenia gospodarstwa rolnego. W ocenie organu odwoławczego postępowanie skarżących zmierza do faktycznej zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na nierolne. Przy braku systemowej i celowościowej wykładni prawa zabudowa zagrodowa staje się zwykłą, zabudową mieszkalną jednorodzinną, z co najwyżej komórką na narzędzia ogrodnicze. Ustalenie warunków dla zabudowy zagrodowej ma być związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego nie zaś jedynie posiadaniem gruntów rolnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi i wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonana wg wskazanych wyżej kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem doprowadziła Sąd do uznania, iż skarga na uwzględnienie nie zasługuje albowiem brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów stwierdzić należy, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji ostatecznej spełnia wszystkie wymogi wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. Powyższy przepis nakłada na organ obowiązek wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co – wbrew zarzutowi skarżących – nie oznacza, że wymóg ten jest spełniony tylko wówczas, gdy wyjaśnienie to jest zgodne z oczekiwaniami i poglądami wnoszącego skargę. Brak akceptacji strony dla zajętego przez organ stanowiska prawnego nie stanowi podstawy do skutecznego formułowania zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Stanowisko to może natomiast być kwestionowane poprzez postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego, jak ma to zresztą miejsce w niniejszej sprawie, jednakże mimo trafności i słuszności niektórych twierdzeń skargi, w szczególności odnoszących się do zakwestionowania powołania się przez organ na przepisy ustawy o ustroju rolnym jako na przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p., zarzut ten również uznać należało za nietrafny. Jak wynika z akt postępowania skarżący wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zaplecza gospodarczego w ramach zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym, a jako lokalizację planowanej inwestycji wskazali działkę nr [...], nie stanowiącej ich własności. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący są właścicielami gruntów rolnych o pow. 10,04 ha na terenie gminy, w skład których wchodzą działki [...] właścicielami terenu objętego wnioskiem(działka nr [...]E. i M. K. W odpowiedzi na wezwanie SKO z dnia 17 lipca 2012 r. wnioskodawcy oświadczyli, że ustawa nie posługuje się pojęciem "rolnik indywidualny" i "osobiste prowadzenie gospodarstw rolnych", zatem za bezpodstawne uznali wezwanie do uzupełnienia wniosku przez wskazanie, "że prowadzą – jako rolnicy indywidualni – gospodarstwo rolne". Organy orzekające w niniejszej sprawie odmówiły ustalenia warunków zabudowy, uznając, że skarżący uzyskali już decyzję o warunkach zabudowy dla takiej samej inwestycji jak objęta wnioskiem, a zatem wyczerpali swoje uprawnienia wynikające z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. do budowy domu w ramach siedliska rolniczego. Powyższe rozstrzygnięcie, mimo niewłaściwego uzasadnienia, uznać należało za zgodne z prawem. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy wyraża generalną zasadę, że na terenie, gdzie nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, zabudowa jest możliwa tylko w przypadku spełnienia wskazanych w tym przepisie warunków, tzn. gdy inwestycja spełnia wymogi tzw. "dobrego sąsiedztwa". Oznacza to niemożność realizacji inwestycji nie spełniającej tych warunków. Zgodnie jednak z art. 61 ust.4 ww. ustawy przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, ale tylko w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego, związanego z tą zabudową, przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Zabudowa zagrodowa w rozumieniu powyższego przepisu musi być zatem ściśle związana z posiadaniem i prowadzeniem przez ubiegającego się o decyzję o warunkach zabudowy zagrodowej gospodarstwa rolnego, spełniającego wskazany w tym przepisie warunek w zakresie powierzchni gruntów rolnych. Nie każdy zatem właściciel czy posiadacz gospodarstwa rolnego może uzyskać decyzję o warunkach zabudowy dla zabudowy zagrodowej. Ma to oczywiście ścisły związek z zasadą ochrony gruntów rolnych wynikającą z ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), do której z kolei odsyła art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Inwestycja w postaci zabudowy zagrodowej korzysta więc ze swoistego uprzywilejowania. Jest to zatem przepis wyjątkowy. Korzystanie ze wskazanego w tym przepisie uprawienia możliwe jest w przypadku spełnienia warunków, do których należy posiadanie i prowadzenie gospodarstwa rolnego, spełniającego cechę wskazaną w art. 61 ust.4 ustawy. Związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa jako pewnej całości produkcyjnej. Skarżący trafnie zauważają, iż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają definicji legalnej pojęcia "zabudowy zagrodowej", "działki siedliskowej", ani "siedliska". Tę kwestię rozstrzygnęło jednak ukształtowane już orzecznictwo. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1969 r., III CZP 12/69, OSN 1970/3/39, za działkę siedliskową uważa się działkę pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego. Samo siedlisko nie jest jeszcze gospodarstwem rolnym, stanowi bowiem tylko zaplecze i bazę gospodarstwa rolnego (uchwala Sądu Najwyższego z 13 czerwca 1984 r., III CZP 22/84, OSN 1985, Nr 1, poz. 8). W ślad za orzecznictwem Sądu Najwyższego przyjęło się, iż działka siedliskowa to wydzielony obszar gospodarstwa rolnego przeznaczony na utworzenie siedliska (dom mieszkalny, budynki inwentarskie i budowle rolnicze oraz podwórko) zabezpieczające działalność rolniczą. Działka siedliskowa może być wydzielona z jednej lub kilku działek ewidencyjnych wchodzących w skład danego gospodarstwa rolnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 30 stycznia 2009 r., sygn. SA/Lu 777/08 – dostępny w internecie ). Skład sądu orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to w całości podziela. Aby więc można było przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy zastosować art. 61 ust.4 u.p.z.p., działka, na której rolnik zamierza realizować zabudowę siedliskową (zagrodową), stanowiącą zaplecze mieszkalno-gospodarcze gospodarstwa rolnego, winna stanowić część jego gospodarstwa rolnego. Zdaniem sądu, jedno gospodarstwo rolne może mieć jedną działkę siedliskową, by mogła ona korzystać z przywileju wynikającego ze wskazanego wyżej przepisu. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz.1266 ze zm.), gruntami rolnymi są także grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi i innymi budynkami służącymi do produkcji rolniczej. Tylko w takim wypadku uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Grunt pod budynkiem mieszkalnym wchodzącym w skład gospodarstwa rolnego pozostaje nadal gruntem rolnym, nie zmieniając swego przeznaczenia. Skarżący posiadają nieruchomość rolną w miejscowości [...], jednakże - co przyznają - działka rolna nr [...] nie wchodzi w skład ich gospodarstwa rolnego. Jest ona własnością osób trzecich,. W tym stanie rzeczy złożony przez skarżących wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zaplecza gospodarczego w ramach zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym nie mógł być rozpatrzony z uwzględnieniem art.61 ust. 4 u.p.z.p., a mógł być rozpatrzony jedynie w oparciu o art.61 ust.1 tej ustawy ( w tym pkt 1). Inna sytuacja faktyczno – prawna byłaby, gdyby skarżący wystąpili o ustalenie warunków dla zabudowy zagrodowej na terenie gruntów rolnych stanowiących ich własność, o czym zresztą świadczy wydanie na ich wniosek pozytywnej decyzji ustalający takie warunki dla inwestycji na działce [...]. Okoliczność, że skarżący zrezygnowali z tego zamierzenia i przenieśli uprawnienia wynikające z tej decyzji na inne osoby, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W przekonaniu Sądu, co do zasady zgodzić się trzeba ze stanowiskiem, że zabudowa zagrodowa powinna znajdować się na gruntach rolnych, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego wnioskodawcy (inwestora), do których posiada on tytuł prawny. Należy mieć na uwadze, że przepis art. 61 ust.4 u.p.z.p. podobnie jak sytuacje wskazane w ust.2 i 3 stanowi wyjątek od ogólnej zasady realizacji inwestycji na obszarach, na których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego wyrażonej w ust. 1 art. 61 u.p.z.p., Wobec odrębności tej regulacji nie obowiązują wobec niej zasady ogólne wydawania decyzji o warunkach zabudowanych, zgodnie z którymi decyzja taka może być wydana każdemu, bez względu na posiadanie tytułu prawnego do danego terenu. W przypadku, o którym mowa w art. 61 ust.4 decyzja o warunkach zabudowy może być wydana jedynie osobie prowadzącej gospodarstwo rolne, którego częścią jest działka, na której ma być realizowana inwestycja w postaci budowy zagrodowej. Nie bez znaczenia dla tej oceny jest też fakt, że skarżący jednocześnie wystąpili o wydanie im decyzji o warunkach zabudowy dla zabudowy zagrodowej na sąsiedniej działce nr [...] również nie wchodzącej w skład ich gospodarstwa rolnego. Wskazuje to na niewłaściwe rozumienie przez skarżących funkcji decyzji o warunkach zabudowy dla zabudowy zagrodowej w rozumieniu art. 61 ust.4 u.p.z.p. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że cytowane przez skarżących orzecznictwo sądów administracyjnych w zasadzie dotyczy spraw rozpoznawanych w oparciu o art.61 ust.1 u.p.z.p., a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2009 r., II SA/Po 190/09, związany z zastosowaniem art. 61 ust.4 w zw. z art.61 ust.1 u.p.z.p., bezpośrednio nie dotyczy kwestii, będących przedmiotem rozważań sądu w niniejszym postępowaniu. W tej sytuacji – zdaniem Sądu – organy obu instancji trafnie uznały, iż w zaistniałej sytuacji faktycznej wydanie skarżącym decyzji o warunkach zabudowy dla zabudowy zagrodowej, na gruncie rolnym, do którego nie mają tytułu prawnego i niestanowiącego części składowej prowadzonego przez nich gospodarstwa rolnego byłoby sprzeczne z przepisami odrębnymi, wynikającymi z ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266 zer zm.), a w szczególności art. 3 ust.1 pkt 1 tejże ustawy. Wprawdzie powołanie się przez organy administracji na przepisy ustawy z dnia 11 kwietnia 2003r. o kształtowaniu ustroju rolnego jako przepisy odrębne nie było trafne, bowiem przepisy tej ustawy takiego znaczenia nie mają, i w tym zakresie należy przyznać rację skarżącym, to jednak uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego na wstępie niniejszych rozważań kryterium legalności sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie organ nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, zaś niektóre błędne tezy uzasadnienia pozostają bez wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.