IV SA/Po 405/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Donata Starosta (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy, 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...] marca [...] r., nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego K. W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] marca 2012 r.) Burmistrz K. (dalej Burmistrz albo organ I instancji) działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp), po uzgodnieniu stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6, 8, 9 upzp oraz zgodnie z art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2003 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), po rozpatrzeniu wniosku I. B. (dalej inwestor), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę magazynu płodów rolnych w L. przy ul. M., działka nr [...] z uwarunkowaniami określonymi w załączniku nr 1 oraz w liniach rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych w załączniku nr 2 do decyzji. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że mając na uwadze analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu, analizę stanu faktycznego, a także spełnienie warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp, planowana inwestycja zlokalizowana będzie na terenie o funkcji zagrodowej. W obrębie analizowanego terenu występuje zabudowa związana z prowadzeniem gospodarstw rolnych, mieszkaniowa i usługowa. Gabaryty i formy istniejących obiektów architektonicznych są częściowo ujednolicone. Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6, 9 upzp Burmistrz dokonał uzgodnień ze Starostą Krotoszyńskim w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego w sprawie melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.) - na zasadzie zajęcia milczącego stanowiska przez organ oraz z Zarządcą Drogi na mocy opinii Zastępcy Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej, Ochrony Środowiska i Rolnictwa w Krotoszynie z dnia [...] marca 2012 r., nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji pismem z dnia [...] marca 2012 r. wniósł K. W. podkreślając swoje niezadowolenie z jej treści oraz zauważając, że wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu nie zostały określone w sposób zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 r., nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie z 2003 r.), a ponadto Burmistrz przekroczył swoje kompetencje wskazując na możliwość usytuowania budynku przy granicy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO albo Kolegium) utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] marca 2012 r. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że biorąc pod uwagę obiekty występujące w wyznaczonym obszarze analizowanym, wnioskowana inwestycja spełnia warunki "dobrego sąsiedztwa" w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy oraz gabarytów i formy architektonicznej. Natomiast szczegółowa ocena odnośnie możliwości realizacji inwestycji w granicy nieruchomości będzie przedmiotem postępowania związanego z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero bowiem w tym postępowaniu ocenie podlegał będzie konkretny projekt budowlany, z uwzględnieniem spełnienia wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm., dalej rozporządzenie z 2002 r.) oraz oddziaływaniem tego obiektu na sąsiedni teren. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) na powyższą decyzję SKO pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. wywiódł K. W. (dalej skarżący), reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego, wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2012 r. oraz o zasądzenie od SKO kosztów postępowania w kwocie 1237 zł. Zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. skarżący zarzucił naruszenie: a) art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez jego zastosowanie, b) art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez jego niezastosowanie, c) art. 55 upzp przez niewłaściwe uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy nie wiąże organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, d) art. 63 ust. 2 upzp przez niewłaściwe uznanie, że przepis ten uwalnia organ administracji architektoniczno-budowlanej od obowiązku zastosowania się do wskazań zawartych w decyzji o warunkach zabudowy, e) art. 6 kpa polegające na przekroczeniu uprawnień przez organ I instancji; Burmistrz przekroczył swoje kompetencje wskazując na możliwość usytuowania budynku przy granicy (wszedł w kompetencje projektanta i Starosty), f) §9 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. polegające na nie dołączeniu wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 upzp do decyzji o warunkach zabudowy; brak możliwości kontroli owej analizy i odniesienia się do niej, g) §1 rozporządzenia z 2003 r. polegające na nie ustaleniu wymagań dotyczących między innymi wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (czym innym jest powierzchnia biologicznie czynna), szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (czym innym jest wysokość budynku), wysokości kalenicy, h) §9 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. polegające na tym, że załącznik nr 1 nie jest załącznikiem do decyzji, tylko do projektu decyzji. W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę, że Kolegium błędnie uznało, że zapis zawarty w punkcie 1 załącznika nr 1 do projektu decyzji z dnia [...] marca 2012 r. w brzmieniu "linia zabudowy; nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości min. 7,0 m od granicy działki oznaczona literami AB oraz z możliwością usytuowania w granicy z działką nr [...], zgodnie z załącznikiem nr 2 do niniejszej decyzji" nie wiąże organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Takiego zapisu w ogóle nie powinno być w decyzji o warunkach zabudowy. Burmistrz przekroczył swoje kompetencje wskazując na możliwość usytuowania budynku przy granicy (wszedł w kompetencje projektanta i Starosty). Skarżący zauważył również, że wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną powinny stanowić załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem do decyzji o warunkach zabudowy zostały dołączone dwa załączniki, z których żaden nie stanowi wyników analizy. Czym innym są warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu zawarte w części tekstowej i graficznej dołączonej do decyzji o warunkach zabudowy, a czym innym są wyniki analizy. Brak analizy uniemożliwia jej kontrolę i odniesienia się do niej (k. 4-6 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], Kolegium wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej (k. 11-12 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz poprzedzające jej wydanie postępowanie prowadzone w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę magazynu płodów rolnych w L. przy ul. M., działka nr [...]. Postępowanie to zostało zainicjowane podaniem I. B. z dnia [...] stycznia 2012 r., skierowanym do Burmistrza K. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy upzp. Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 4 upzp). Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których stanowi art. 61 ust. 1 upzp. Z kolei elementy składowe, jakie powinna zawierać analizowana decyzja wymienione zostały przez ustawodawcę w art. 54 upzp, stosowanym odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 ust. 1 upzp. Pierwszym z elementów jest określenie w decyzji rodzaju planowanego przedsięwzięcia (art. 54 pkt 1 upzp) przez wskazanie typu zamierzenia inwestycyjnego objętego ustaleniem warunków i zasad zabudowy terenu. Jako drugi rodzaj składników ustawodawca wymienił w art. 54 ust. 2 upzp szczegółowe warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy na potrzeby planowanej inwestycji. Trzecim elementem pozostaje konieczność wyznaczenia w decyzji linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie w odpowiedniej skali. Z kolei szczegółowy sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony przez normodawcę w rozporządzeniu z 2003 r. Mając na uwadze wynikające z powyżej wskazanych przepisów wymogi, jakie powinna spełniać sama decyzja o warunkach zabudowy oraz postępowanie w przedmiocie jej wydania, decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz czynności poprzedzające jej wydanie zostały podjęte z naruszeniem zarówno upzp, jak i przepisów rozporządzenia z 2003 r., co obligowało Sąd do uchylenia zarówno decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r., jak i decyzji z dnia [...] marca 2012 r. O podjęciu takiego rozstrzygnięcia przesądziły następujące względy: Po pierwsze, Sąd miał na uwadze, że w decyzji z dnia [...] marca 2012 r. organ I instancji dopuścił możliwość lokalizacji magazynu płodów rolnych przy granicy z sąsiednią działką nr [...]. O takiej możliwości stanowi §12 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. Sądowi w składzie rozpoznającym niniejszą sprawą znany jest pogląd wypowiedziany w wyroku NSA z dnia 18.01.2012 r., sygn. akt II OSK 2065/10, lex nr 1121197, zgodnie z którym zamieszczenie w decyzji o warunkach zabudowy pozwolenia na usytuowanie garażu bezpośrednio przy granicy działki inwestora z działką innego podmiotu lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy stanowi naruszenie prawa materialnego. Chociażby w niniejszej sprawie nie podzielić tego poglądu, to jednak trzeba podkreślić, że na organie I instancji spoczywał obowiązek szczegółowego wyjaśnienia dopuszczenia takiej lokalizacji magazynu płodów rolnych, zwłaszcza że działka nr [...] nie jest na tyle wąska, ażeby nie było możliwe usytuowanie na niej powyższego magazynu na ogólnych zasadach wynikających z rozporządzenia z 2002 r. Brak jakiejkolwiek wzmianki na temat okoliczności uzasadniających możliwość zabudowy przy granicy z działką, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, skutkuje uznaniem, że decyzja taka narusza art. 107 § 3 kpa. Za niezasadny należało w związku z tym uznać pogląd wypowiedziany przez Kolegium w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r., zgodnie z którym szczegółowa ocena odnośnie możliwości realizacji inwestycji w granicy nieruchomości będzie przedmiotem postępowania związanego z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, skoro w §12 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. prawodawca przesądził o możliwości takiej lokalizacji budynku już w decyzji o warunkach zabudowy. Innymi słowy, na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy w razie dopuszczenia możliwości lokalizacji budynku w granicy działki powinny zostać w sposób szczegółowy wskazane motywy takiego rozstrzygnięcia, ponieważ w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie podlegają one powtórnej weryfikacji. Po drugie, zgodnie z art. 61 ust. 1 upzp, wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku kumulatywnego spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek. Jednak stosownie do art. 61 ust. 4 upzp, obowiązek zachowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp został wyłączony w stosunku do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Oznacza to, że w przypadku zabudowy zagrodowej istnieje możliwość ustalenia warunków zabudowy w sytuacji gdy brak jest w sąsiedztwie zabudowanej działki, o której mowa w art. 61 ust 1 pkt 1 upzp. W upzp brak jest definicji pojęcia "zabudowa zagrodowa", natomiast definicja tego pojęcia w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia [...] grudnia 2002 r., nie może być uznana za definicję legalną "zabudowy zagrodowej" przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 61 ust. 4 upzp. Skoro w systemie prawa brak jest legalnej definicji pojęcia zabudowy zagrodowej mogącej znaleźć zastosowanie w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy, to rzeczą organów stosujących prawo było samodzielne dokonanie wykładni tego pojęcia. Tymczasem organ I instancji pominął przy wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2012 r. brzmienie art. 61 ust. 4 upzp wskazując w jej uzasadnieniu, że "planowana inwestycja lokalizowana będzie w terenie o funkcji zagrodowej. W obrębie analizowanego terenu występuje zabudowa związana z prowadzeniem gospodarstw rolnych, zabudowa mieszkaniowa i usługowa" (cytat z uzasadnienia decyzji z dnia 2 marca 2012 r.). Obowiązkiem organów obu instancji było ustalenie, czy zabudowa, która ma powstać na działce nr [...] będzie spełniała wymogi z art. 61 ust. 4 upzp, jaka jest dokładnie powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora i czy przekracza ona średnią wielkość gospodarstwa rolnego w gminie. Po trzecie, wydana w niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna. Nie zawiera ona wszystkich wymaganych elementów o których stanowi art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp. Stosownie do §3 ust. 1-2 rozporządzenia z 2003 r., celem ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ administracji powinien wyznaczyć wokół działki budowlanej obszar analizowany, którego granice należy wyznaczyć na kopii mapy zasadniczej o której stanowi art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Jak wskazuje się w orzecznictwie, §3 rozporządzenia z 2003 r. określa minimalne granice obszaru analizowanego co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną (wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 919/07, lex nr 488144, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 585/08, lex nr 486229). Poza tym, w uzasadnieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy należy wskazać nie tylko granice obszaru analizowanego, ale także kryteria, jakimi kierowały się organy administracji wyznaczając te granice (wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1872/06, lex nr 467129). Stosownie natomiast do §9 ust. 1 powołanego rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r.). Decyzja o warunkach zabudowy powinna zatem zawierać dwa integralne załączniki, jeden w postaci analizy, na którą składają się część opisowa i część graficzna, o czym stanowi wprost zacytowany §9 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r., drugi w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, o czym stanowi art. 54 pkt 3 upzp w zw. z art. 64 ust. 1 upzp (zob. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.11.2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1601/06, lex nr 424613, wyrok NSA z dnia 19.01.2007 r., sygn. akt II OSK 200/06, lex nr 327707, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 1002/10, baza orzeczeń NSA). Do decyzji z dnia [...] marca 2012 r. jako załącznik nr 2 dołączona została mapa bez oznaczenia obszaru analizowanego, jak o tym stanowi §3 ust. 1-2 rozporządzenia z 2003 r. oraz bez oznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji, o czym stanowi art. 54 pkt 3 upzp. Oba wskazane elementy zostały oznaczone na mapie stanowiącej załącznik do projektu decyzji z dnia [...] marca 2012 r. wraz z częścią tekstową analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Część tekstowa analizy w ogóle nie została dołączona do decyzji o warunkach zabudowy, natomiast załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] marca 2012 r. oznaczony został jako załącznik do projektu tej decyzji. Pomimo tego, że decyzja z dnia [...] marca 2012 r. jest niekompletna, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę opierając się na wszystkich dokumentach zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy, w tym na projekcie powyższej decyzji, zwraca uwagę, że granice obszaru analizowanego na podstawie wytyczenia których organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, wyznaczone zostały nieprawidłowo. Zgodnie z §3 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r., granice obszaru analizowanego wyznaczane są w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Organ I instancji w ogóle nie wyjaśnił, w jakiej odległości wyznaczył granice tego obszaru oraz jaka jest szerokość frontu działki objętej wnioskiem. Sama analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzona została w sposób lakoniczny. Nie wynika z niej w sposób dokładny, na jakiej podstawie ustalono parametry zabudowy takie jak powierzchnia zabudowy, linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej, rodzaj dachu, ukształtowanie połaci dachowych. Zarówno w analizie jak i decyzji brak jest jakichkolwiek danych pozwalających na weryfikację przyjętych w zaskarżonej decyzji parametrów. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek danych pozwalających na zweryfikowanie przyjętego w zaskarżonej decyzji wskaźnika zabudowy. Z analizy powinno wynikać jaki jest średni wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym. W szczególności w analizie tej organ powinien wskazać jaka jest wielkość zabudowy i wielkość działek zabudowanych w obszarze analizowanym. Na tej podstawie organ powinien następnie określić procent zabudowy dla poszczególnych działek w obszarze analizowanym. Powyższe pozwoliłoby na dokonanie oceny przyjętych w decyzji wskaźników. Tak samo w odniesieniu do pozostałych wskaźników takich jak szerokość elewacji frontowej, geometria dachu oraz wysokość budynku brak jest danych pozwalających na weryfikację wskaźników przyjętych w decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z §6 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Natomiast zgodnie z §7 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Geometrię dachu ustala się natomiast odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Z analizy powinno wynikać, jaka jest średnia szerokość elewacji frontowych budynków w obszarze analizowanym. Przy czym podobnie jak przy wielkości zabudowy szerokość ta powinna być wskazana dla każdego obiektu w obszarze analizowanym oddzielnie celem weryfikacji przyjęcia średniej szerokości elewacji frontowej. Natomiast odnośnie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, zgodnie z §8 rozporządzenia z 2003 r. organ powinien w pierwszej kolejności ustalić jaka jest wysokość zabudowy na działkach sąsiednich. Dopiero odpowiednio do tych ustaleń organ powinien określić wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jako przedłużenia tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich albo jako średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym, w sytuacji gdy wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok. W dalszej kolejności Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 60 ust. 4 upzp, projekt decyzji o warunkach zabudowy powinien zostać sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że autorstwo projektu powinno zostać udokumentowane w aktach sprawy, a naruszenie tego obowiązku może zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, będąc podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa (red. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004 r., str. 387-388. Zob. też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10.03.2011 r., sygn. akt IV SA/Po 876/10, lex nr 995432). W niniejszej sprawie projekt decyzji z dnia [...] marca 2003 r. został podpisany przez mgr inż. arch. J. K., członka Wielkopolskiej Okręgowej Izby Architektów, nr [...]. Członkowstwo osoby, która sporządziła projekt kontrolowanej decyzji nie zostało jednak udokumentowane w aktach sprawy w formie zaświadczenia o kwalifikacjach zawodowych podpisanego pod projektem decyzji architekta. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze do WSA, z przeprowadzonych powyżej rozważań wynika, że w ocenie Sądu okazały się one uzasadnione. Należy w tym miejscu podkreślić, że uchybienia których dopuścił się organ I instancji zostały następnie powtórzone w decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2012 r. Obowiązkiem organu II instancji było dokonanie w pełnym zakresie kontroli co do meritum sprawy decyzji z dnia [...] marca 2012 r., zidentyfikowanie zaistniałych uchybień oraz usunięcie wywoływanych przez nie skutków prawnych. Innymi słowy, błędy których dopuścił się Burmistrz, powielone następnie przez Kolegium, stały się również błędami organu II instancji. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r., tak samo jak decyzja z dnia [...] marca 2012 r. w swojej treści jest lakoniczna i powierzchowna. W tym zakresie organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 107 §3 kpa, ponieważ z uzasadnienia obu decyzji nie wynika, aby będąca przedmiotem rozpoznania sprawa administracyjna została załatwiona w sposób pogłębiony i zupełny. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270, dalej ppsa) w pkt 1 wyroku uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2012 r. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ I instancji powinien wziąć pod uwagę dokonaną w niniejszym uzasadnieniu wykładnię znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów upzp i rozporządzenia z 2003 r. Wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy powinno zostać poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego, w tym parametrów działki nr [...], czy stan jej zagospodarowania przemawia do zaliczenia jej jako zabudowy zagrodowej, czy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Ustalenia faktyczne powinny następnie posłużyć do dokonania prawidłowej wykładni znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów upzp i rozporządzenia z 2003 r. Natomiast sama decyzja administracyjna powinna spełniać wszystkie wymogi zarówno wymienione w art. 107 §1 kpa, art. 107 §2 kpa w zw. z art. 64 ust. 1 upzp w zw. z art. 54 upzp. Należy przy tym zauważyć, że szczegółowe warunki dotyczące zasad zagospodarowania i zabudowy terenu powinny stanowić element składowy samej decyzji o warunkach zabudowy, a nie załącznik do niej, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z kolei załącznikami do decyzji o warunkach zabudowy powinny być po pierwsze część tekstowa i graficzna analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a po drugie mapa zawierająca linie rozgraniczające teren inwestycji. W 2 punkcie wyroku Sąd działając na zasadzie art. 152 ppsa określił, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. Oznacza to, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (wyrok NSA z dnia 29.07.2004 r., sygn. akt OSK 591/04, ONSA i WSA 2004/2/32). W pkt 3 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od SKO na rzecz skarżącej kwotę 757 zł, na którą złożyły się: 500,00 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, którego wysokość została określona w §2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), 240 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, którego wysokość została ustalona w §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz 17,00 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zasądzając 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego należy stwierdzić, że nakład pracy radcy prawnego jak i rodzaj oraz stopień zawiłości niniejszej sprawy nie uzasadniają przyznania wynagrodzenia w wysokości wyższej niż stawki minimalne określone w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Udział Pełnomocnika w całym postępowaniu sądowoadministracyjnym (r.pr. G. W. nie reprezentował skarżącego w postępowaniu administracyjnym) ograniczał się bowiem do złożenia skargi (nie przekraczającej trzech stron o zdawkowym uzasadnieniu). Stopień skomplikowania sprawy w żaden sposób nie odbiegał od innych spraw tego samego rodzaju, dlatego nie zaistniały uzasadnione przesłanki skutkujące zasadnością wniosku pełnomocnika o zasądzenie na rzecz Skarżącego stawki minimalnej w potrójnej wysokości.