I OSK 765/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia NSA del. Jolanta Sikorska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Barbara Dąbrowska-Skóra po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. i A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1409/12 w sprawie ze skargi A. M. i A. K. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1409/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. i A. K., dalej także skarżące, na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wojewoda Podkarpacki postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania z wniosku A. M., dalej skarżąca, o wydanie decyzji stwierdzającej, że zespół pałacowo-parkowy położony w B. nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.) z uwagi na brak interesu prawnego wnioskodawczyni. Na powyższe postanowienie A. M. wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. oraz naruszenie § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.), a ponadto art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. - podważając uprawnienia Wicewojewody Podkarpackiego A. W. do podpisania z upoważnienia Wojewody Podkarpackiego kwestionowanego postanowienia. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Podkarpackiego o odmowie wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu podał, że jak wynika z akt sprawy, właścicielką majątku B. była H. z K. P. Podstawą nabycia majątku była umowa (sporządzony notarialnie kontrakt) z dnia 9 stycznia 1928 r. zawarta pomiędzy w/w a L. S. Na jej podstawie H. z K. P. została ujawniona w wykazie hipotecznym Lwh [...]. Jednocześnie obecnie jej następcą prawnym jest A. K. (postanowienie Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim z dnia 17 stycznia 1991 r. sygn. akt I Ns 2/91, postanowienie Sądu Rejonowego w Żyrardowie z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. I Ns 240/10). Organ uznał, że twierdzenie wnioskodawczyni A. M., że sporna nieruchomość stanowiła współwłasność małżeńską H. z K. P. i jej małżonka – W. P. nie zostało udowodnione. Twierdzeniu temu przeczy treść powołanego powyżej kontraktu z 1928 r. Organ odmówił również mocy dowodowej oświadczeniu J. B. (córki H. P.) z dnia 25 maja 2007 r., w którym stwierdziła, że "majętność B." stanowiła majątek wspólny H. z K. P. i W. P. Organ podał także, że wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu, postanowienie Wojewody Podkarpackiego zostało podpisane przez osobę upoważnioną do działania w imieniu tego Wojewody, co potwierdza upoważnienie udzielone A. W. w dniu 20 stycznia 2011 r. W skardze wniesionej na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. M. i A. K. skarżące żądały stwierdzenia jego nieważności oraz stwierdzenia nieważności postanowienia go poprzedzającego, ewentualnie uchylenia w/w rozstrzygnięć organów. W skardze zarzuciły naruszenie: a) art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w zw. z art. 124 § 1 i art. 126 k.p.a. z tego względu, że postanowienie Wojewody Podkarpackiego jako podpisane przez osobę nieuprawnioną dotknięte jest wadą nieważności, gdyż zgodnie z zarządzeniem nr 136/11 Wojewody Podkarpackiego, wicewojewoda załatwia sprawy należące do kompetencji wojewody wyłącznie podczas nieobecności wojewody; b) naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Wojewody Podkarpackiego wydanego z naruszeniem przepisów o formie postanowienia; c) naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez uznanie za organem I instancji, że wnioskodawca A. M. nie jest stroną w niniejszym postępowaniu, a tym samym utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia, że zespół pałacowo-parkowy w B.h nie podpadał pod działanie reformy rolnej; d) naruszenie § 6 ww. rozporządzenia w sprawie wykonanie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że majątek stanowiący przedmiot niniejszego postępowania nie stanowił wspólności małżeńskiej H. P. i W. P., przez co spadkobiercy W. P. (w tym A. M.) nie mają legitymacji procesowej do występowania w charakterze strony w sprawie majątku B. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpatrując skargę Sąd I instancji wskazał, że stan faktyczny sprawy dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania jest oczywisty. Podał, że art. 61a k.p.a. stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w sytuacji kiedy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W postępowaniu o stwierdzenie, że majątek ziemski nie podpadał pod działanie przepisów o przeprowadzeniu reformy rolnej przymiot strony przysługuje byłemu właścicielowi lub jego spadkobiercy (spadkobiercom). Oznacza to, że podmiot, który nie może wykazać się tytułem prawnym do nieruchomości, nie ma legitymacji do występowania z wnioskiem w tej sprawie. W niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, że skarżąca A. M. nie ma legitymacji procesowej aby żądać wszczęcia postępowania dotyczącego ustalenia, czy majątek B. podlegał przejęciu w trybie powołanego dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Majątek ten został przejęty przez Państwo od H. P. Natomiast, jak wynika z akt sprawy, jej spadkobiercą jest A. K. jako spadkobierca J. B., będącej jedynym spadkobiercą H. P. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca zarzuca, że przedmiotowa nieruchomość w dniu wejścia w życie dekretu o reformie rolnej stanowiła współwłasność małżonków H. z K. P. oraz jej męża W. P. jako objęta wspólnością małżeńską. Zarzutowi temu zdaniem Sądu I instancji przeczy jednak treść dokumentów urzędowych. Kluczowe znaczenie dla sprawy ma treść umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 9 stycznia 1928 r., zgodnie z którą L. S. scedowała wszystkie prawa do dóbr tabularnych B. na wyłączną własność H. z K. P. Sąd ten wskazał, że stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 2 sierpnia 1926 r. o prawie właściwym dla stosunków prywatnych wewnętrznych (Dz. U. z 1926 r. Nr 101, poz. 580 ze zm.), nabycie nieruchomości co do formy jak i innych warunków podlegało wyłącznie prawu miejsca, gdzie nieruchomość jest położona. Bez znaczenia było zatem miejsce zamieszkania nabywcy. Przedmiotowa nieruchomość w dniu zawarcia umowy położona była na terenie powiatu sanockiego, a więc umowa nabycia nieruchomości musi być oceniana przez pryzmat przepisów kodeksu cywilnego austriackiego. Zgodnie z § 431 tego kodeksu, do przeniesienia własności nieruchomości potrzeba, aby tytuł nabycia wniesionym był do ksiąg publicznych na to przeznaczonych. Wniesienie to nazywa się wpisem hipotecznym (intabulacją). Natomiast § 433 stanowił, że: "W dokumencie muszą być dokładnie wymienione osoby, które oddają i obejmują własność; nieruchomość, która ma być oddana z jej częściami składowemi; tytuł prawny oddania; dalej miejsce i czas zawarcia umowy; a nadto musi oddawca w tym samym lub osobnym dokumencie wyraźnie oświadczyć, że zezwala na intabulację". Wprawdzie zgodnie z ówczesnym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa, kwestia skuteczności braku wpisu do ksiąg publicznych na gruncie kodeksu cywilnego austriackiego nie miała wpływu na przeniesienie własności nieruchomości, to jednak nabycie nieruchomości wymagało szczególnej formy umowy przeniesienia własności nieruchomości w odpowiedniej formie - z podpisami uwierzytelnionymi przez sąd lub notariusza. Ponadto zgodnie z § 433 kodeksu cywilnego austriackiego, w dokumencie (umowie nabycia) musiały być dokładnie wymienione osoby, które oddają i obejmują własność; nieruchomość, która miała być oddana z jej częściami składowymi; tytuł prawny oddania; dalej miejsce i czas zawarcia umowy; a nadto musi oddawca w tym samym lub osobnym dokumencie wyraźnie oświadczyć, że zezwala na intabulację. Wobec powyższego jest zatem rzeczą oczywistą, że Władysław Płaneta nie nabył nieruchomości w przewidzianej prawem formie. W tym kontekście trafnie, zdaniem Sądu I instancji, organy odmówiły mocy dowodowej oświadczeniu J. B. z dnia 25 maja 2007 r., w którym stwierdziła, że "majętność B.e" stanowiła majątek wspólny H. z K. P. i W. P. - jako nie mogącego zmienić jednoznacznej w treści umowy z 1928 r. Powołany akt stanowił bowiem o nabyciu w/w majątku na wyłączną własność H. P., która została intabulowana w wykazie hipotecznym L.[...]. Sąd ten stwierdził, że w ramach badania kwestii dopuszczalności wszczęcia postępowania organ nie rozstrzyga sporów dotyczących praw do nieruchomości. Trafne jest więc stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia o braku legitymacji skarżącej do domagania się ustalenia, że przedmiotowy majątek nie podlegał pod zakres przepisów o reformie rolnej. Za niezasadny Sąd I instancji uznał też zarzut dotyczący podpisania postanowienia wydanego w I instancji przez osobę nieuprawnioną. Wskazał, że zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206, ze zm.), wojewoda może upoważnić na piśmie pracowników urzędu wojewódzkiego, niezatrudnionych w urzędach obsługujących inne organy rządowej administracji zespolonej w województwie, do załatwiania określonych spraw w jego imieniu i na jego odpowiedzialność, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Ponadto stosownie do art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie takie upoważnienie zostało udzielone A. W. przez Wojewodę Podkarpackiego w dniu 16 lutego 2012 r. W związku z treścią pkt X tego upoważnienia, zarzuty zawarte w skardze i odwoływanie się do treści ww. zarządzenia Wojewody z dnia 13 czerwca 2011 r. nr 136/11 nie mogły zdaniem Sądu I instancji odnieść zamierzonego skutku. Za niezasadny uznał także Sąd I instancji zarzut dotyczący opatrzenia postanowienia faksymile podpisu, albowiem w ocenie tego Sądu postanowienie zostało podpisane własnoręcznie przez upoważnioną osobę. W tej sytuacji Sąd ten nie podzielił zarzutu dotyczącego nieprawidłowej formy postanowienia. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że A. M. nie ma legitymacji do bycia stroną niniejszego postępowania w sprawie wszczęcia postępowania o stwierdzenie, że majątek ziemski B. nie podpadał pod działanie przepisów o przeprowadzeniu reformy rolnej. Zostało bowiem wykazane, że A. M. nie jest następcą prawnym byłego właściciela tego majątku i nie może wykazać się tytułem prawnym do nieruchomości, a tylko w takiej sytuacji przysługiwałby jej przymiot strony w tym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a organy orzekające w sprawie nie uchybiły przepisom postępowania administracyjnego i w sposób wyczerpujący przedstawiły motywy podjętych rozstrzygnięć. W tej sytuacji Sąd ten, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) oddalił skargę. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył pełnomocnik skarżących A. M. i A. K., zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.; art. 19 oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, dalej powoływanej jako "ustawa o wojewodzie", poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i wydanie przez Sąd I instancji orzeczenia, w którym błędnie uznano, że Wicewojewoda A. W. została skutecznie upoważniona do działania w imieniu Wojewody Podkarpackiego, podczas gdy art. 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie stanowi, że zakres kompetencji i zadań wykonywanych przez wicewojewodów jest określany przez wojewodę w formie zarządzenia, nie zaś w formie upoważnienia i w konsekwencji poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że postanowienie z dnia 27 marca 2012 r. zostało wydane przez osobę właściwie umocowaną do dokonania tej czynności; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 "ust." 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. wobec braku stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody Podkarpackiego z uwagi na fakt, że postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] marca 2012 r. nie zostało podpisane przez odpowiednio upoważnioną osobę oraz oddalenie skargi pomimo przedstawienia oczywistych zarzutów naruszenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Wojewodę Podkarpackiego przepisów postępowania, co stanowiło uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd I instancji nie skontrolował legalności i prawidłowości czynności podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy administracji publicznej, na które wskazywał skarżący, a które to czynności dotknięte uchybieniami proceduralnymi winny skutkować stwierdzeniem nieważności postanowień, gdyby Sąd I instancji rzeczywiście je rozpoznał i się do nich odniósł w należyty sposób; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a., polegające na zastosowaniu przez Sąd I instancji oczywiście błędnych kryteriów oceny dowodów oraz przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów przejawiające się w naruszeniu obowiązku wyprowadzenia z materiału dowodowego wniosków logicznych i spójnych, a w konsekwencji nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie postanowień, pomimo naruszenia przez organy oraz Sąd I instancji przepisów art. 19 oraz art. 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Wicewojewoda A. W. została skutecznie upoważniona do działania w imieniu Wojewody Podkarpackiego, podczas gdy przepis art. 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie stanowi, że zakres kompetencji i zadań wykonywanych przez wicewojewodów jest określany przez wojewodę w formie zarządzenia, nie zaś w formie upoważnienia i tym samym uznanie, że postanowienie z dnia 27 marca 2012 r. zostało wydane przez osobę właściwie umocowaną do dokonania tej czynności, które to naruszenia skutkowały bezpodstawnym oddaleniem skargi wniesionej przez skarżącego; c) art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 156 § 1 ust. 7 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Wojewody Podkarpackiego wydanego z naruszeniem przepisów o formie postanowienia oraz poprzez oddalenie skargi skarżących mimo, że zaskarżone postanowienie narusza wskazane przez skarżące przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, które to naruszenie skutkowały bezpodstawnym oddaleniem skargi wniesionej przez skarżące. Wskazując na powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżących kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie w razie niepodzielenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów skarżących w przedmiocie uchybień procesowych Sądu I Instancji, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty zgodnie z art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 19 oraz art. 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie podniósł, że Sąd I instancji błędnie uznał, mając na względzie art. 19 ustawy o wojewodzie oraz art. 268a k.p.a., że upoważnienie udzielone przez Wojewodę Podkarpackiego Wicewojewodzie A. W. z dnia 16.02.2012 r. stanowi skuteczne umocowanie do wykonywania decyzji i postanowień dotyczących przedmiotu niniejszego postępowania. Zarzucił, że powyższy pogląd stoi w rażącej sprzeczności z art. 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie. Skarżące podniosły, że na gruncie powoływanych przez Sąd I instancji przepisów, wojewoda może pisemnie upoważnić do wykonywania konkretnych czynności pracownika urzędu wojewódzkiego. Wicewojewoda nie jest pracownikiem urzędu - jest organem powoływanym przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek Wojewody. Ustawodawca rozdzielił kwestie określania przez wojewodę zakresu kompetencji wicewojewodów od udzielania pisemnych upoważnień dla pracowników urzędu wojewódzkiego. Ustawodawca przewidział różne formy dokonania powyższych czynności, co daje podstawę do stwierdzenia, że art. 7 ust. 3 i art. 19 ustawy o wojewodzie nie mogą być stosowane zamiennie, w szczególności w celu usankcjonowania decyzji bądź postanowienia wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżących kasacyjnie podniósł, że postanowienie z dnia 27 marca 2012 r. zostało podpisane przez Wicewojewodę działającego z upoważnienia Wojewody. Zgodnie jednak z Zarządzeniem nr 136/11 Wojewody Podkarpackiego z dnia 13 czerwca 2011 r. w sprawie określenia zakresu kompetencji i zadań wykonywanych przez Wojewodę Podkarpackiego, Wicewojewoda załatwia wszystkie sprawy należące do kompetencji wojewody, w tym wydaje decyzje administracyjne, postanowienia i zaświadczenia, za wyjątkiem decyzji administracyjnych wstrzymujących egzekucję administracyjną wyłącznie podczas nieobecności Wojewody Podkarpackiego (§ 3 zarządzenia). Ponadto, jeżeli Wojewoda Podkarpacki nie pełni obowiązków służbowych, zakres obowiązków i uprawnień Wicewojewody rozciąga się na wszystkie zadania i kompetencje Wojewody (§ 4 zarządzenia). Pełnomocnik skarżących kasacyjnie zarzucił, że w niniejszej sprawie Wicewojewoda nie wykazał zaistnienia przesłanek wynikających z § 3 zarządzenia uprawniających Wicewojewodę do wydania decyzji. W tej sytuacji uznać należy, że zaskarżone postanowienie nie zostało podpisane przez uprawniony organ, ani przez osobę działającą z upoważnienia tego organu. Może zostać uznane co najwyżej za projekt aktu administracyjnego. Podniósł, że brak podpisu osoby reprezentującej organ na postanowieniu winien być uznany za rażące naruszenie prawa, bądź za istotną wadę, które to naruszenia powinny skutkować stwierdzeniem nieważności postanowienia lub jego uchyleniem. Powyższa okoliczność powoduje w ocenie pełnomocnika skarżących kasacyjnie nieważność zaskarżonego postanowienia Wojewody Podkarpackiego z dnia 27 marca 2012 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., co zarówno Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jak i Sąd I instancji powinni wziąć pod uwagę z urzędu i stwierdzić nieważność powyższego postanowienia. Mając na uwadze powyższe należy zdaniem pełnomocnika skarżących kasacyjnie stwierdzić, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 19 oraz art. 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i wydanie przez Sąd I instancji orzeczenia, w którym błędnie uznano, że Wicewojewoda A. W. została skutecznie upoważniona do działania w imieniu Wojewody Podkarpackiego, podczas gdy art. 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie stanowi, że zakres kompetencji i zadań wykonywanych przez wicewojewodów jest określany przez wojewodę w formie zarządzenia, nie zaś w formie upoważnienia i w konsekwencji błędne uznanie, że postanowienie z dnia 27.03.2012 r. zostało wydane przez osobę właściwie umocowaną do dokonania tej czynności. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 2 c p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie podniósł, że wymogi formalne postanowienia określa art. 124 § 1 k.p.a. Wskazał, że brak podpisu na decyzji, czy postanowieniu, albo podpisanie decyzji przez osobę nieposiadającą stosownego upoważnienia jest wadą istotną, prowadzącą do oceny, że chodzi o pismo będące projektem postanowienia, które nie wywołuje skutków prawnych. . Nie ma przy tym znaczenia, czy pismo zostało stronie doręczone. Podniósł, że za minimum elementów postanowienia traktuje się cztery składniki, takie jak: oznaczenie organu, adresata postanowienia, czyli stron, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do wydania postanowienia. Brak jednego z nich powoduje wykluczenie ustalenia podstawowych elementów stosunku prawnego. Nie mamy wówczas do czynienia z objawem woli organu, czyli z czynnością stosowania prawa przez uprawniony podmiot. Zgodnie z art. 124 § 1 k.p.a., postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie, zakres kompetencji i zadań wykonywanych przez wicewojewodów jest określany przez wojewodę w formie zarządzenia, nie zaś w formie upoważnienia. Tym samym należy uznać, że upoważnienie z dnia 16.02.2012 r. zostało udzielone nieskutecznie. Prowadzi to do wniosku, że skoro zaskarżone postanowienie Wojewody Podkarpackiego nie zostało podpisane przez uprawniony organ, ani przez osobę działającą z upoważnienia tego organu, to może być ono uznane co najwyżej za projekt aktu administracyjnego. Brak podpisu osoby reprezentującej organ na postanowieniu winien być uznany za rażące naruszenie prawa, ewentualnie za istotną wadę. Wobec powyższego Sąd I instancji, a także Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi powinni byli stwierdzić nieważność postanowienia z dnia 27 marca 2012 r. na podstawie art. 156 § 1 ust. 7 k.p.a., ewentualnie w przypadku uznania, że powyższe naruszenie przepisów postępowania stanowi wadę istotną, należało zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skarżące kasacyjnie podniosły, że Sąd I instancji zastosował oczywiście błędne kryteria oceny dowodów oraz przekroczył granicy swobodnej oceny dowodów przejawiające się w naruszeniu obowiązku wyprowadzenia z materiału dowodowego wniosków logicznych i spójnych, a w konsekwencji nie uwzględnił skargi i nie uchylił decyzji. Zarzuciły, że Sąd I instancji zaakceptował wybiórczą, dowolną oraz niewłaściwą ocenę przez organy zebranego materiału dowodowego i nie podjął wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie postanowień, pomimo naruszenia przez organy oraz Sąd I instancji art. 19 oraz art. 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Wicewojewoda A. W. została skutecznie upoważniona do działania w imieniu Wojewody Podkarpackiego, podczas gdy art. 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie stanowi, że zakres kompetencji i zadań wykonywanych przez wicewojewodów jest określany przez wojewodę w formie zarządzenia, nie zaś w formie upoważnienia i tym samym, że postanowienie z dnia 27 marca 2012 r. zostało wydane przez osobę właściwie umocowaną do dokonania tej czynności, które to naruszenia skutkowały bezpodstawnym oddaleniem skargi wniesionej przez skarżące. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 156 § 1 ust. 7 k.p.a. pełnomocnik skarżących kasacyjnie podniósł, że oddalając skargę Sąd I instancji wadliwie wykonał swój ustrojowy obowiązek zweryfikowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem. Sąd ten bezpodstawnie bowiem oddalił skargę pomimo naruszenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. a także w zw. z art. 156 § 1 ust. 7 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że jak to wskazano wyżej, postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia 27 marca 2013 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania bowiem zostało podpisane przez osobę nieupoważnioną, tj. przez Wicewojewodę A. W. Mając na uwadze powyższe należy zdaniem pełnomocnika skarżących kasacyjnie stwierdzić, że organ II Instancji prowadził postępowanie zażaleniowe w sposób nie budzący zaufania do organów Państwa i naruszający zasady praworządności, nie licząc się z słusznym interesem obywateli. Zadaniem organu II instancji było wszechstronne przeanalizowanie zarzutów podniesionych w zażaleniu w odniesieniu do zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Zdaniem skarżących kasacyjnie, zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd I instancji zaniechał dokonania powyższych czynności, czym naruszył przepisy postępowania, które skutkowały bezpodstawnym oddaleniem skargi. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżących kasacyjnie stwierdził, że skarga kasacyjna jako w pełni uzasadniona zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej w podstawach skargi kasacyjnej powołał się zarówno na pkt 1 art. 174 p.p.s.a., jak i na pkt 2 tego przepisu prawa. W takich przypadkach, co do zasady, w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego, co wynika z celowościowej wykładni art. 188 p.p.s.a. W sytuacji, gdy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 19 i art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa o wojewodzie, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie nie jest usprawiedliwiony. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji naruszył ww. przepisy prawa poprzez błędne uznanie, że Wicewojewoda A. W. została skutecznie upoważniona do działania w imieniu Wojewody Podkarpackiego, podczas gdy z art. 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie wynika, że zakres kompetencji i zadań wykonywanych przez wicewojewodów jest określany przez wojewodę w formie zarządzenia, nie zaś w formie upoważnienia. W konsekwencji Sąd I instancji błędnie zdaniem autora skargi kasacyjnej uznał, że zaskarżone postanowienie z dnia 27 marca 2012 r. zostało wydane przez osobę właściwie umocowaną do dokonania tej czynności. Oceniając zasadność powyższego zarzutu skargi kasacyjnej zauważyć należy, że kierowanie urzędem wojewódzkim obejmuje kompetencje wojewody do wyznaczania obowiązków zatrudnionych tam pracowników będących jego podwładnymi, nie wyłączając wicewojewody, o którym mowa w art. 7 ust. 3 i 4 ustawy o wojewodzie. Kierowanie urzędem mieści się w ramach stosunku łączącego organ z jego pracownikami. Ze stosunku tego nie da się jednak wyprowadzić wniosku, że osoby trzecie mają traktować wicewojewodę, czy innego podwładnego wojewody, jako zastępcę bezpośredniego organu administracji publicznej, czyli osobę działającą w imieniu i ze skutkiem dla wojewody. Dopiero upoważnienie nadaje działaniu podwładnego dodatkowe znaczenie prawne skuteczne również na zewnątrz. Tej dodatkowej kompetencji wojewody do upoważnienia podległych pracowników do działania w jego imieniu nie traktuje się jednak jako elementu składowego kompetencji kierowniczej, ani jako jej nieodłącznej konsekwencji. Jest to kompetencja, dla której wymaga się oddzielnej i wyraźnej podstawy prawnej. Obowiązuje negatywne domniemanie dopuszczalności upoważnienia i samego tylko zatrudnienia zastępcy nie można interpretować jako umocowania do działania w imieniu przełożonego organu. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12.03.2008 r., sygn. akt II SA/Ol 1044/07 dostępny w bazie internetowej CBOSA). Odrębność dwóch przepisów art. 7 ust. 3 i art. 19 ustawy o wojewodzie, będących dla wojewody podstawą prawną ustanawiania swoich administracyjnych zastępców bezpośrednich świadczy o tym, że ustawodawca różnicuje kompetencje do delegowania swoich kompetencji. Z przepisu art 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie wynika, że wojewoda określa, w formie zarządzenia, zakres kompetencji i zadań wykonywanych przez wicewojewodów. Przepis ten w ust. 4 stanowi, że jeżeli wojewoda nie pełni obowiązków służbowych, zakres zastępstwa wicewojewody, a w przypadku powołania dwóch wicewojewodów - I wicewojewody, rozciąga się na wszystkie kompetencje wojewody. Zgodnie zaś z art. 19 omawianej ustawy, wojewoda może upoważnić na piśmie pracowników urzędu wojewódzkiego, niezatrudnionych w urzędach obsługujących inne organy rządowej administracji zespolonej w województwie, do załatwiania określonych spraw w jego imieniu i na jego odpowiedzialność, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń, z tym że upoważnienie nie może dotyczyć wstrzymania egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 27 ust. 1. Przepis ten mówi o załatwianiu określonych spraw, co należy odczytywać jako załatwianie spraw indywidualnych. Odesłanie w art. 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie do zarządzenia wskazuje, że intencją ustawodawcy było funkcjonowanie upoważnień nieimiennych, dających możliwość działania w imieniu wojewody każdej osobie powołanej na stanowisko wicewojewody. Umocowanie może przybierać różne formy. Organ ustawowo właściwy – wojewoda, może dokonywać dekoncentracji wewnętrznej zarówno odrębnym imiennym upoważnieniem, jak i zarządzeniem, czy regulaminem wewnętrznym. W literaturze przyjmuje się, że artykuły 7 i 19 ustawy o wojewodzie są wyraźnym opowiedzeniem się przez ustawodawcę za elastycznym traktowaniem prawnej formy działania wykorzystywanej przez organ monokratyczny do udzielania upoważnień do działania w imieniu tegoż organu (por. W. Kisiel, Glosa do wyroku NSA z dnia 17.11.2010 r., sygn. akt I OSK 954/10, ZNSA 2011, nr 6, s. 174 – 179). W piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że upoważnienie musi być skierowane do konkretnego pracownika, a nie osoby zajmującej określone stanowisko. Powinno ono określać rodzaj spraw, które z upoważnienia organu może on załatwiać (por. Cz. Martysz w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Kraków 2005, t. II, s. 601-603). Podobne stanowisko przyjęto także w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.01.2007 r. sygn. akt I OSK 349/05, z dnia 11.05.2007 r. sygn. akt I OSK 834/06 (CBOSA). Za upoważnienie można zatem uznać akt indywidualny, upoważaniający konkretnego, wskazanego z imienia i nazwiska, pracownika do wydawania decyzji administracyjnych, nie zaś akt generalny o charakterze wewnętrznym. W postanowieniu z dnia 28.06.2011 r. sygn. akt I OZ 439/11 (lex nr 844555) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Organ może upoważniać pracowników urzędu wojewódzkiego do załatwiania spraw w jego imieniu, a upoważnienie wywiera ten skutek, iż zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu w prawnych formach, z tym że upoważniony pracownik nie staje się przez to organem administracyjnym - nosicielem kompetencji, lecz pełni - w granicach określonych w upoważnieniu - jedynie funkcję tego organu, ponieważ działania podmiotu upoważnionego zaliczane są na rachunek organu upoważniającego i traktowane są jako rozstrzygnięcia samego organu upoważniającego." Zgodnie z ugruntowanym już w tym względzie poglądem orzecznictwa, przewidziana w art. 19 ustawy o wojewodzie możliwość prawna dekoncentracji wykonywania kompetencji wojewody na pracowników urzędu wojewódzkiego nie obejmuje kompetencji do sprawowania nadzoru nad jednostkami samorządu terytorialnego. Jest to bowiem kompetencja przysługująca wyłącznie wojewodzie. Dodać należy, że wojewoda ma obowiązek dokonania takiego podziału swoich kompetencji między siebie, swoich zastępców i pozostałych pracowników urzędu wojewódzkiego w trybie powołanych przepisów, aby gwarantowana była ciągłość funkcjonowania urzędu wojewody, czyli ciągłość wykonywania jego ustawowych kompetencji. (tak W. Kisiel, Glosa do wyroku NSA z dnia 17.11.2010 r., sygn. akt I OSK 954/10, ZNSA 2011, nr 6, s. 174 – 179). W świetle powyższego przyjąć należy, że wojewoda mógł przekazać upoważnieniem określonym w art. 19 ustawy o wojewodzie przysługujące mu kompetencje wskazanej z imienia i nazwiska osobie będącej wicewojewodą do załatwiania określonych spraw w jego imieniu i na jego odpowiedzialność, w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2011 r., nr 136/11 Wojewoda Podkarpacki określił zakres kompetencji wicewojewody. Upoważnieniem z dnia 16 lutego 2012 r., podjętym na podstawie art. 19 ustawy o wojewodzie, Wojewoda Podkarpacki upoważnił A. W., Wicewojewodę Podkarpackiego do załatwiania w imieniu Wojewody Podkarpackiego określonych w upoważnieniu spraw, w tym do wydawania decyzji administracyjnych wynikających m.in.: z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. w przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 z późn. zm.), o czym stanowi pkt X tego upoważnienia. Będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji postanowienie wydane w pierwszej instancji zostało podjęte przez działającego na podstawie ww. upoważnienia Wojewody Podkarpackiego - Wicewojewodę A. W. i opatrzone jej pieczęcią oraz jej własnoręcznym podpisem. Sprawa, w której podjęto ww. postanowienie należy do zakresu spraw objętych punktem X tego upoważnienia. Za nietrafny w tej sytuacji uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 19 i art. 7 ust. 3 ustawy o wojewodzie prze błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Niezasadne okazały się także w świetle powyższego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów podstępowania oparte na twierdzeniu braku umocowania Wicewojewody A. W. do działania z upoważnienia Wojewody Podkarpackiego do podjęcia wydanego w pierwszej instancji w niniejszej sprawie postanowienia z dnia 27 marca 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku A. M. o wydanie decyzji stwierdzającej, że zespół pałacowo-parkowy położony w B. nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, z uwagi na brak interesu prawnego wnioskodawczyni. Odnosząc się do podniesionej w skardze kasacyjnej argumentacji mającej uzasadniać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 2 c p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a. wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. (por. wyrok NSA z dnia 11.05.2012 r., sygn. II OSK 335/11, lex nr 1252022). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. (por. wyrok NSA z dnia 10.07.2012 r., sygn. II GSK 1012/12, lex nr 1225696). W wyroku z dnia 10.07.2012 r., sygn. II GSK 1807/11 (lex nr 1219231) Naczelny sąd Administracyjny wskazał, że zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. (por. wyrok NSA z dnia 01.08.2012 r., sygn. II OSK 2012/11, lex nr 1225725). Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji w niczym nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie w istocie polemizuje ze stanowiskiem Sądu I instancji co do zgodności z prawem kontrolowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Polemika ta, z przyczyn wyżej wskazanych, nie może odnieść zamierzonego skutku. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, zaskarżone postanowienie wydane w pierwszej instancji zostało podpisane przez właściwą osobę, co wyżej wykazano i zawiera wszystkie wymagane przepisami wskazanymi w skardze kasacyjnej elementy. Wobec powyższego, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, brak było podstaw do stwierdzenia nieważności ww. postanowienia z dnia 27 marca 2012 r. wydanego przez organ I instancji. Wbrew odmiennemu także w tym względzie stanowisku skargi kasacyjnej, Sąd I instancji w niczym też nie naruszył art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 156 § 1 ust. 7 k.p.a. Sąd I instancji prawidłowo bowiem wykonał swój ustawowy obowiązek wynikający z art. 3 p.p.s.a. W świetle tego, co powiedziano wyżej, brak jest też podstaw do przyjęcia, że Sąd ten bezpodstawnie oddalił skargę. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w niczym bowiem nie naruszył art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. a także w zw. z art. 156 § 1 ust. 7 k.p.a., co wyżej wykazano. Postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia 27 marca 2013 r. nie narusza przepisów postępowania wskazywanych w skardze kasacyjnej, co już także wyżej wykazano. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, oddalenie w tej sytuacji skargi przez Sąd I instancji nie narusza art. 151 p.p.s.a. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione, skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.