II GSK 1973/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędziowie NSA Czesława Socha Marzenna Zielińska (spr.) Protokolant Beata Cisek – Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1740/12 w sprawie ze skargi G. P. na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych na rzecz G. P. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1740/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Gminy P. na informację M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej MJWPU) zawartą w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym: Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II GSK 1734/11 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 815/11. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2440/11, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez MJWPU oraz zasądził od MJWPU na rzecz Gminy P. zwrot kosztów postępowania sądowego. Ponownie przeprowadziwszy postępowanie, MJWPU skierowała do skarżącej pismo z dnia [...] kwietnia 2012 r., w którym poinformowała, że wniosek o dofinansowane realizacji projektu został poddany ocenie formalnej. Z pisma wynikało, że skarżąca została wezwana do złożenia oświadczenia, że na terenie pływalni miejskiej w P. nie jest prowadzona żadna działalność komercyjna ani przez Gminę ani przez inne podmioty, które na przykład wynajmują powierzchnię pod działalność gospodarczą. Wobec nieprzedłożenia wskazanego oświadczenia, wniosek o dofinansowanie projektu został odrzucony z przyczyn formalnych. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. MJWPU poinformowała skarżącego, że protest został oddalony, ponieważ skarżąca nie złożyła oświadczenia w ramach uzupełnienia wniosku, a zatem nie spełniła kryterium formalnego nr 2. W wyniku rozpoznania skargi na powyższą informację (pismo z dnia [...] lipca 2012 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił ją. W pierwszej kolejności Sąd przypomniał, że stosownie do przepisu art. 170 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, a zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Następnie Sąd przypomniał stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2440/11. WSA wskazał, że wbrew interpretacji przedstawionej w skardze wytyczne zawarte w uzasadnieniach poprzednich wyroków zawierały zobowiązania organu jedynie do rozważenia zasadności oceny umów najmu zawartych między Miejskim Ośrodkiem Sportu i Rekreacji, a różnymi podmiotami, np. prowadzącymi gabinet kosmetyczny, solarium, a nie zobowiązywały organu do bezwarunkowego przyjęcia, że działalność komercyjna w pływalni nie jest prowadzona. Decyzja o tym, czy działalność komercyjna jest prowadzona na pływalni miała zapaść po przeanalizowaniu umów ze wskazanymi podmiotami, co w ocenie WSA zostało dokonane. MJWPU uznała, że zasadnym jest odebranie od Gminy w ramach uzupełnienia wniosku o dofinansowanie oświadczenia, że na terenie pływalni miejskiej w P. nie jest prowadzona działalność komercyjna. Sąd wskazał, że skarżąca nie złożyła takiego oświadczenia, a tym samym nie zostało spełnione kryterium formalne nr 2, tj. wniosek o dofinansowanie nie został złożony w określonym terminie. W ocenie WSA, w takiej sytuacji organ słusznie uznał, że zaszła podstawa do odrzucenia wniosku. Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U z 2009 r. Nr 84 poz. 712 ze zm.; dalej u.z.p.p.r.), zgodnie z którym w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3 u.z.p.p.r., może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. Sąd wskazał, że wobec niespełnienia przez Gminę kryterium nr 2 (złożenia wniosku w terminie), czyli nieuzupełnienia braków wniosku w terminie, organ był zobowiązany do odrzucenia wniosku na etapie formalnym, a następnie do oddalenia protestu jako niezasadnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Gmina, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, w której istniały podstawy do stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo wskutek: 1. błędnego przyjęcia, że dokonana ocena nie narusza prawa, 2. błędu w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że ocena została dokonana w sposób nienaruszający prawo oraz że zachodzą przesłanki do uznania, że właściwe jest odrzucenie wniosku z przyczyn formalnych, 3. nieuwzględnienia faktu braku rzetelności dokonanej oceny projektu, 4. naruszenia art. 153 i art. 170 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd, że organ rozpatrując wniosek nie naruszył ww. przepisów oraz naruszenie art. 170 p.p.s.a. przez Sąd I instancji, który wydał wyrok nie stosując zasady związania prawomocnymi orzeczeniami sądów administracyjnych, a w szczególności poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że sądy administracyjne orzekające wcześniej w niniejszej sprawie wyraźnie wskazały (1) że wynajem części pływalni przez gminę nie stanowi działalności komercyjnej, (2) na obowiązek organu oceny umów najmu zawartych między MOSiR a innymi podmiotami, np. prowadzącymi gabinet kosmetyczny, solarium i dokonanie rozstrzygnięcia przez organ po analizie tych kwestii. 5. naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne sporządzenie uzasadnienia, niepełne przedstawienie zarzutów skargi oraz nieodniesienie się w pełni do części zarzutów skargi, a w szczególności 1) nieodniesienie się w ogóle do twierdzeń gminy w skardze, że w toku postępowania gmina złożyła w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. oświadczenie zawierające treść przytoczoną w skardze, tj. że "działalność prowadzona przez Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w P., który działa jako jednostka budżetowa Gminy P. w celu realizacji zadań publicznych oraz nie prowadzi działalności komercyjnej"; 2) brak przedstawienia w uzasadnieniu wyroku oraz dokonania oceny przez Sąd zarzutu Gminy, że organ w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. skierowanym do Gminy poprosił o przedstawienie oświadczenia dot. działalności komercyjnej o ściśle określonej treści, w tym także w odniesieniu do innych podmiotów, którym wynajmowana jest powierzchnia pod działalność gospodarczą; Sąd nie dokonał w tym zakresie w ogóle oceny, że była to jedynie prośba o przedstawienie oświadczenia, a nie wezwanie (prośba niekoniecznie musi być spełniona, a także Sąd nie dokonał oceny możliwości występowania z taką prośbą w świetle stanowiska sądów administracyjnych, które orzekały wcześniej w niniejszej sprawie, z orzeczeń których wynika jednoznacznie, że wynajmowanie powierzchni przez Gminę w budynku pływalni na rzecz innych podmiotów nie stanowi działalności komercyjnej, 3) niewskazanie w uzasadnieniu wyroku oraz niewyjaśnienie, pomimo podnoszenia tej kwestii w skardze, dlaczego Sąd uznał za prawidłową ocenę projektu w kontekście ww. wyroków sądów administracyjnych, w sytuacji kiedy ww. sądy stwierdziły, że wynajem niektórych powierzchni nie może przesądzać o uznaniu, że jest prowadzona działalność komercyjna, 4) nieodniesienie się przez Sąd do kwestii podnoszonej w skardze, że w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. na stronie 2 linijka 9 od góry organ stwierdził, że "podstawą odrzucenia projektu było niezłożenie w terminie uzupełnienia do wniosku". Uzasadniając zarzuty, Gmina wskazała, że nieprawidłowym jest, że odrzucenie wniosku nastąpiło na etapie oceny formalnej, podczas gdy wszelkie wymagane dokumenty do, wniosku zostały przez Gminę złożone. Niezłożenie dodatkowego dokumentu zawierającego oświadczenie określonej treści, które to oświadczenie zostało złożone w uprzednio złożonym piśmie, w ocenie Gminy nie może mieć wpływu na odrzucenie wniosku z przyczyn formalnych. Następnie Gmina podniosła, że na wcześniejszym etapie postępowania organ podnosił naruszenie kryterium formalnego nr 10 i 12, w ogóle nie wskazując na naruszenie kryterium nr 2. Z powyższego wynika, że kryterium nr 2 było już wcześniej spełnione, zatem błędne jest wskazywanie obecnie na jego niespełnienie. Skarżąca podniosła, że pomimo jednoznacznej oceny rozumienia działalności komercyjnej w wyrokach wydanych wcześniej w sprawie, organ nie dokonał żadnej analizy prowadzonej działalności w budynku pływalni z uwzględnieniem stanowiska wynikającego z ww. wyroków, a Sąd i instancji nie kwestionował tak dokonanej analizy. Wobec tego uzasadnione jest twierdzenie, że Sąd I instancji naruszył przepisy art. 153 i 170 p.p.s.a. Zdaniem skarżącej naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. świadczy o tym, że Sąd i instancji nie dokonał wnikliwej analizy treści skargi wniesionej przesz Gminę i w związku z tym nie wskazał na wszystkie istotne zarzuty podnoszone przez Gminę oraz nie odniósł się do nich w sposób, który świadczyłby o dogłębnym rozważeniu istoty sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, iż stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretna, sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określa § 2 tego artykułu, a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Analizując skargę kasacyjną stwierdzić należy, iż jej autor zarzuca rozstrzygnięciu WSA wyłącznie naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Z uwagi na to, że kontroli kasacyjnej poddany został wyrok Sądu I instancji (z dnia 27 września 2012 r.) oddalający skargę na informację wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ administracyjny w następstwie wyroku WSA w W. z dnia 17 stycznia 2012 r. uwzględniającego zapatrywania prawne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2011 r., w pierwszej kolejności rozpoznania wymaga podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 153 i art. 170 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd, że organ rozpatrując wniosek, nie naruszył tych przepisów oraz naruszenie art. 170 p.p.s.a. przez Sąd I instancji, który wydał wyrok, nie stosując zasady związania prawomocnymi orzeczeniami sądów administracyjnych, a w szczególności poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że sądy administracyjne orzekające wcześniej w niniejszej sprawie wyraźnie wskazały: (1) że wynajem części pływalni przez gminę nie stanowi działalności komercyjnej, (2) na obowiązek organu oceny umów najmu zawartych między MOSiR a innymi podmiotami (np. prowadzącymi gabinet kosmetyczny, solarium) i dokonanie rozstrzygnięcia przez organ po analizie tych kwestii. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 153 w powiązaniu z art. 170 p.p.s.a., należy uznać za uzasadniony. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie przez sąd i instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie tylko samą wykładnię w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Ocena ta może odnosić się do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie. Z kolei wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Mają one wytyczać kierunek działania organu przy ponownym przyszłym rozpoznaniu sprawy.. Zmierzają do uniknięcia błędów już popełnionych oraz wskazują kierunek, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Między oceną prawną, a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi więc ścisły związek. Podnieść nadto należy, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne. (tak m.in. NSA w wyroku z 13.12.2011 r. sygn. akt II OSK 2250/11). Zatem sąd administracyjny, który ponownie orzeka w sprawie powinien uwzględnić skargę na decyzję (w tym przypadku chodzi o zbliżoną z nią charakterem świetle przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju "informację" M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych zawartą w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r.), jeżeli organ administracji nie zastosuje się do oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu poprzednio zapadłego w tej sprawie wyroku. Natomiast przepis art. 170 p.p.s.a. dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia. Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i Sąd, który je wydał lecz również sądy i inne organy państwa, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Odnosząc powyższe do sprawy niniejszej, stwierdzić należy, że rozpoznając ponownie sprawę organ administracyjny (MJWPU) związany był, na podstawie art. 153 p.p.s.a., oceną, prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w W. z dnia 17 stycznia 2012 r., który z kolei stosownie do art. 190 p.p.s.a. związany był wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2011 r. Niezastosowanie się organu administracji publicznej do oceny prawnej jest równoznaczne z naruszeniem prawa i obliguje sąd w każdym wypadku do usunięcia wadliwego aktu administracyjnego z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 297/07, LEX nr 488566). Również każdy kolejny skład sądu orzekający w danej sprawie (w tym także Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tejże sprawie), jeżeli nie wystąpiły okoliczności, uprawniające do odstąpienia od oceny prawnej, jest tą oceną także związany (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 139/07). Ocena prawna, a tym samym wskazania co do dalszego postępowania tracą moc wiążącą jedynie w wypadku istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 835/07, LEX nr 486489; wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, OSNAP z 1999 r. Nr 1, poz. 2). Żadna z tych sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie miała jednak miejsca. Przedstawiona w ww. wyroku WSA z dnia 17 stycznia 2012 r. ocena prawna, oparta na wykładni dokonanej przez NSA, dotyczyła w pierwszym rzędzie rozumienia pojęcia "działalność komercyjna" w świetle zapisu zawartego w § 4 pkt 5 Regulaminu konkursu, z zastrzeżeniem, że generalnie działalność komercyjna jest to działalność nastawiona na zysk, oraz z uwzględnieniem tego, że gmina realizuje zadania własne, finansowane z własnego budżetu i w ramach tych działań nie jest podmiotem gospodarczym nastawionym na osiągnięcie zysku. Natomiast wynikające z tych orzeczeń "wskazania" co do dalszego postępowania dotyczyły przede wszystkim konieczności przeanalizowania – pod tym właśnie kątem – treści umów najmu zawartych przez Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji z najemcami niektórych pomieszczeń w budynku pływalni. W podobny sposób, jak się wydaje, odczytał zawarte w tych wyrokach wskazania również Wojewódzki Sąd Administracyjny, który w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku z dnia 27 września 2012 r. stwierdził, że "...wytyczne zawarte w uzasadnieniach poprzednich wyroków zawierały zobowiązania organu jedynie do rozważenia zasadności oceny umów najmu zawartych między Miejskim Ośrodkiem Sportu i Rekreacji, a różnymi podmiotami, np. prowadzącymi gabinet kosmetyczny, solarium", a nie zobowiązywały organu do bezwarunkowego przyjęcia, że działalność komercyjna w pływalni nie jest prowadzona. Jak zauważył WSA, decyzja o tym, czy działalność komercyjna jest prowadzona na pływalni "miała zapaść po przeanalizowaniu tych kwestii, co też w sprawie uczyniono" (vide str. 3-4 uzasadnienia wyroku). O ile należy zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu I instancji, że wskazania zawarte w uzasadnieniach poprzednich wyroków "nie zobowiązywały organu do bezwarunkowego przyjęcia stanowiska, że działalność komercyjna w podległej Gminie pływalni nie jest prowadzona", o tyle trudno zrozumieć, na czym została oparta ocena Sądu, że podjęte przez organ działania czynią zadość treści wytycznych (wskazań) wynikających z poprzednio wydanych wyroków. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ, ponownie rozpoznając sprawę, nie zastosował się do zawartych w poprzednich wyrokach (WSA i NSA) oceny prawnej i wskazań i nie przeanalizował umów zawartych ze wskazanymi podmiotami, w szczególności nie przeanalizował w kontekście wyrażonej w tych wyrokach oceny prawnej związanej z pojęciem "działalność komercyjna" i charakterem realizowanych przez gminę zadań własnych. Zamiast tego organ, czyli MJWPU "uznała, że zasadnym jest odebranie od Gminy w ramach uzupełnienia wniosku o dofinansowanie oświadczenia, że na terenie pływalni miejskiej w P. nie jest prowadzona działalność komercyjna" (jak to przytoczył WSA w zaskarżonym wyroku), zaś fakt, że skarżąca nie złożyła takiego oświadczenia został potraktowany zarówno przez organ, jak i przez kontrolujący jego działalność Sąd, że "tym samym nie zostało spełnione kryterium formalne nr 2, tj. wniosek o dofinansowanie nie został złożony w określonym terminie". W związku z tym trzeba zauważyć, że również i w tym przypadku Sąd I instancji w ogóle nie wyjaśnił (nie uzasadnił), na czym (konkretnie) oparta została jego ocena, iż "...słusznie organ uznał, że podstawą odrzucenia projektu było niezłożenie w terminie uzupełnienia do wniosku" (vide akapit pierwszy na str. 4 uzasadnienia wyroku), a przede wszystkim nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że w okolicznościach tej sprawy (wobec jednoznacznych wskazań wynikających z poprzednio wydanych wyroków WSA i NSA) istniała potrzeba takiego "uzupełniania" wniosku a zarazem prawna możliwość zastosowania kryterium formalnego nr 2 jako podstawy do "odrzucenia" tego wniosku (projektu). Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny jako uzasadniony uznał także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez – jak to ujęto w pkt 5 petitum skargi kasacyjnej – błędne sporządzenie uzasadnienia, niepełne przedstawienie zarzutów skargi oraz nieodniesienie się w pełni do części zarzutów skargi. Uznając zasadność tego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie miał na uwadze m.in. zapatrywanie już wcześniej wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 29 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 205/11) stwierdził, że: "Jeżeli w uzasadnieniu wyroku wojewódzki sąd administracyjny ogranicza się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prostej akceptacji, nie służy to realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej. Jeżeli bowiem skarżący dowodząc swoich racji wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, to sąd powinien uczynić ją przedmiotem weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego. Jej zaniechanie stanowi zaś wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik" (LEX nr 1218368), Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny poniekąd na marginesie (z uwagi na to, że nie miało to wpływu na sposób rozstrzygnięcia) zauważa, że jako niezrozumiałe (a w konsekwencji i niezasadne) ocenia dywagacje wnoszącej skargę kasacyjną Gminy (zamieszczone w pkt 5 ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej) związane z tym, że w piśmie organu z dnia [...] kwietnia 2012 r. skierowanym do Gminy zawarta była jedynie "prośba" o przedstawienie oświadczenia, a nie "wezwanie" oraz że "prośba niekoniecznie musi być spełniona...". Nie ulega wątpliwości, że Gmina powinna była zareagować na to pismo, choćby przypominając organowi, że podobnej treści oświadczenie znajduje się w aktach sprawy. Z drugiej jednak strony, w okolicznościach tej sprawy, wnosząca skargę kasacyjną Gmina zasadnie podnosi, że orzekając w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji nie dokonał oceny możliwości (potrzeby/zasadności) występowania z taką prośbą w świetle stanowiska sądów administracyjnych (WSA i NSA), wyrażonego w poprzednio wydanych wyrokach. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. powinien uwzględnić przedstawione wyżej uwagi. Powinien też raz jeszcze, tym razem bardziej wnikliwie, przeanalizować i uwzględnić wynikające z poprzednio wydanych wyroków (tj. wyroku WSA z dnia 17 stycznia 2012 r. oraz NSA z dnia 27 września 2011 r.) wskazania oraz ocenę prawną, zwracając uwagę na wszystkie te aspekty (zwłaszcza dotyczące rozumienia pojęcia "działalności komercyjnej" w kontekście § 4 pkt 5 Regulaminu konkursu, oraz charakteru realizowanych przez gminę zadań własnych, finansowanych z jej własnego budżetu), które szerzej zostały przedstawione w uzasadnieniu wyroku NSA, a które zostały powtórzone (choć w nieco "okrojonej" formie) przez WSA. Powinien również ponownie zbadać i ocenić (to, co powinien był zbadać i ocenić Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., prawidłowo realizując wynikające z poprzednio wydanych wyroków wskazania), jaki wpływ na rezultaty niniejszej sprawy miało pismo M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] stycznia 2011 r. skierowane do Burmistrza Miasta P., zwracając uwagę (na co też zwrócił uwagę WSA w ww. wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r.), że "pomoc publiczna", zgodnie z Regulaminem konkursu, to "wsparcie dla podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą, zatem nie może się ona odnosić do gminy". Ponadto powinien także ponownie przeanalizować i wyraźnie odnieść się do tego, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji, w ślad za organem, przyjął, "nie zostało spełnione kryterium formalne nr 2" ("Wniosek o dofinansowanie projektu złożony w określonym terminie"), tj. że "wniosek o dofinansowanie" nie został złożony w określonym terminie, jak również że pierwotnie wniosek Gminy został odrzucony z powodu niespełnienia kryteriów formalnych nr 10 i 12 i tylko te kryteria (10 i 12) były przedmiotem badań i oceny poprzednio orzekających w tej sprawie sądów administracyjnych (WSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r. oraz NSA w wyroku z dnia 27 września 2011 r.). Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i dlatego też, działając na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.