I SA/Gl 499/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Bożena Suleja, Protokolant Monika Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., w dalszej części określane zamiennie "Kolegium" lub "SKO" działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm. – dalej określaną zamiennie "Ordynacja podatkowa" lub "Op.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79, poz. 856 z 2001 r. z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) – po rozpoznaniu zażalenia A S.A. – dalej określaną zamiennie "Spółka", A, "strona" lub "skarżąca" – utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Prezydenta Miasta B. z dnia [...] określającej A wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie [...] zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie, SKO wskazało, że nadając rygor natychmiastowej wykonalności w/w decyzji organ I instancji odwołał się do treści art. 239 b § 1 pkt 4 Op., zgodnie którym rygor natychmiastowej wykonalności decyzji może być nadany, jeżeli do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego pozostało mniej niż trzy miesiące. W zażaleniu na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, Spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 145 § 1, art. 137 w zw. z art. 239 a i b, art. 239 b § 2 oraz art. 124, art. 125 § 1, art. 121 § 1, § 2 i art. 122 Op. Uzasadniając zażalenie, pełnomocnik A wskazał na niewłaściwe doręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności z dnia [...], jak również podniósł zarzut nie wykazania przez organ podatkowy zaistnienia przesłanki wymienionej w art. 239 b § 2 Op. polegającej na uprawdopodobnieniu, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Dodatkowo wskazał na niewłaściwe działanie organu podatkowego, który wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2006 po upływie 4,5 roku od złożenia przez podatnika deklaracji podatkowej, w której wykazał, jako zwolnione z opodatkowania – na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkowych i opłatach lokalnych – budowle oraz usytuowane pod nimi grunty. Odnosząc się do argumentów zażalenia, SKO w pierwszej kolejności podniosło, że w jego ocenie, doręczenie postanowienia z dnia [...] nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia [...] zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi Spółki, który do akt sprawy podatkowej dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2006 złożył – pismem z dnia 27 czerwca 2011 r. – pełnomocnictwo obejmujące swym zakresem również kwestie związane z nadaniem tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z treści udzielonego pełnomocnictwa wynika, że pełnomocnik M.H. jest uprawniony między innymi do reprezentowania Spółki przed organami administracji państwowej i samorządowej oraz organami podatkowymi w sprawach, których stroną lub uczestnikiem postępowania jest Spółka. Tym samym od zgłoszenia się pełnomocnika procesowego w sprawie organ ma obowiązek zawiadamiać go o wszystkich czynnościach w sprawie. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostecznej decyzji nie jest odrębnym postępowaniem od postępowania podatkowego, a jedynie jego "zakończeniem" oczywiście w sytuacji, gdy wystąpią przesłanki do jego zastosowania. Ponadto z treści pełnomocnictwa jasno wynika zakres udzielonego pełnomocnictwa, tzn. jakich czynności, w jakich sprawach, przed jakim organem może dokonywać pełnomocnik w imieniu swojego mocodawcy. Pełnomocnictwo nie zostało ograniczone tylko do niektórych czynności procesowych, jak również nie odnosiło się wyłącznie do określonego jego etapu. Odnosząc się natomiast do zasadniczego przedmiotu sporu, a dotyczącego zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] określającej A wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2006 stwierdzono, że zgodnie z art. 239b § 1 Op. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub; 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową, lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub; 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub; 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Jak zaakcentowało SKO, użycie przez ustawodawcę słowa "lub" oznacza zastosowanie jednej z alternatywnych przesłanek. Inaczej mówiąc, części zdania, które spójnik ten łączy mogą zaistnieć równocześnie, bądź też każde z nich osobno. Tym samym, rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany w sytuacji wystąpienia, którejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek, bądź też wszystkich. Z kolei § 2 w/w przepisu – zdaniem Kolegium – musi być odczytywany w powiązaniu i zgodnie z rozumieniem treści §1, a więc uprawdopodobnieniem, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Powyższe nie oznacza jednak, że organ podatkowy I instancji nadając decyzji rygor, w związku z przesłanką określoną w pkt 4, ma obowiązek uprawdopodobnić wystąpienie również przesłanki wymienionej w pkt 2, czy też pkt 3, a do tego sprowadzałoby się postępowanie gdyby przyjąć stanowisko Spółki zaprezentowane we wniesionym zażaleniu. Zdaniem Kolegium organ podatkowy I instancji uprawdopodobnił, że A może nie uiścić należnego podatku, gdyż wniosła odwołanie od decyzji określającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2006, a zgodnie z obowiązującymi przepisami wniesienie odwołania powoduje, że decyzja nie podlega wykonaniu. Stwierdzono ponadto, że Spółka konsekwentnie od 2003 roku nie zgadza się ze stanowiskiem organów podatkowych oraz ugruntowanym orzecznictwem WSA w Gliwicach odnośnie braku podstaw do wyłączenia z podstaw do wyłączenia z opodatkowania budowli i usytuowanych pod nimi gruntów. SKO wskazało ponadto, że strona skorzystała z prawa złożenia skarg kasacyjnych od wyroków WSA w Gliwicach oddalających skargi. Skargi te nie zostały rozpoznane do dnia wydawania postanowienia, a zatem organ I instancji miał prawo do zabezpieczenie się przed utratą należnego podatku od nieruchomości w związku ze zbliżającym się upływem terminu przedawnienia zobowiązania, poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Dalej wskazano, że organ podatkowy może w terminie do 5 lat licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności zobowiązania podatkowego wszcząć postępowanie podatkowe i wydać w tej sprawie decyzję. Zarzuty naruszenia treści art. 124, art. 125 § 1, art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 122 Op. uznano za odnoszące się bardziej do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku za rok 2006, niż do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik A będący radcą prawnym zarzucił SKO: 1) błędne rozpoznanie zarzutów Spółki podniesionych w środku zaskarżenia, 2) naruszenie art. 145 § 1, art. 137 w zw. z art. 239 a i b Op.; 3) naruszenie art. 239 b § 2 Op.; 4. naruszenie art. 124, art. 125 § 1, art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 122 Op., co w jego ocenie rodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa. Uzasadniając skargę, pełnomocnik odwołując się do poglądów doktryny i orzecznictwa podniósł, że postępowanie wymiarowe kończy się wydaniem decyzji. W przypadku postępowania w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, ze względu na odrębność tego postępowania pełnomocnictwo złożone w postępowaniu wymiarowym nie wywołuje skutków. W tym zakresie pełnomocnik powołał się na wyrok WSA w Opolu z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Op 322/10. W konsekwencji stwierdzono, że przesłanie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności pełnomocnikowi podatnika ustanowionemu w postępowaniu wymiarowym i w postępowaniu o zwrot nadpłaty nie mogło wywołać skutków prawnych, gdyż nastąpiło do rąk osoby nieuprawnionej. Nie zgadzając się ze stanowiskiem SKO w przedmiocie przesłanek warunkujących nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, pełnomocnik zacytował obszerny fragment wyroku WSA w Gdańsku z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 432/10, a następnie wywiódł, że nie sposób uznać za uzasadniony pogląd, że sam upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uprawnia do zastosowania instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności. Pełnomocnik wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania, 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych lub przedłożonego zestawienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Na wstępie zasadnym jest wskazanie, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skarga okazała się nieuzasadniona, a to z tej przyczyny, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przedmiotem oceny Sądu w badanej sprawie było postanowienie SKO z dnia [...] Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Prezydenta Miasta B. z dnia [...] określającej A wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie [...] zł. Autor skargi zarzucił organom podatkowym doręczenie postanowienia organu I instancji do rąk osoby nieuprawnionej tj. pełnomocnikowi Spółki ustanowionemu w sprawie oraz przepisu art. 239 b § 2 Op., poprzez nadanie rygoru, w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki, umożliwiające skorzystanie przez organ z tej instytucji. Nawiązując do zarzutu skargi, w którym zanegowano, że przesłanie postanowienia organu I instancji radcy prawnemu nie wywołało skutku doręczenia wskazać na wstępie trzeba, że poza sporem pozostaje, że w postępowaniu podatkowym Spółka reprezentowana była przez radcę prawnemu i że to właśnie jemu doręczono sporne postanowienie. Ze znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa wynika, że pełnomocnik posiadał pełnomocnictwo do działania w imieniu Spółki przed wszystkimi organami, administracji państwowej i samorządowej, organami podatkowymi, organami egzekucyjnymi, a ponadto sądami administracyjnymi i powszechnymi. Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało doręczone na adres pełnomocnika radcy prawnego M.H. w dniu 29 listopada 2011 r. (potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach). Z uwagi na fakt, że w odniesieniu do tego samego skarżącego, w tych samych kwestiach, co poruszane w niniejszej skardze wypowiadał się już tutejszy Sąd w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 450/12, a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela poglądy zawarte w uzasadnieniu w/w wyroku a zatem przyjmując je jako własne odwoła się do jego treści. Skład orzekający w pełni podziela przedstawiony w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 28 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1253/10, LEX nr 787023 pogląd, że "ustawodawca nie przewidział w ustawie Ordynacja podatkowa odrębnego od postępowania podatkowego, postępowania związanego z wydaniem postanowienia w sprawie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Czynności procesowe organu, ograniczające się do zbadania przesłanek zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności, określonych w art. 239b Ordynacji podatkowej oraz wydania stosownego postanowienia w przypadku ich ziszczenia, podejmowane mogą być tylko w ramach postępowania podatkowego, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją". W tym stanie rzeczy doręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu podatkowego osobie reprezentującej stronę w postępowaniu podatkowym, w którym to nieostateczne rozstrzygnięcie zapadło uznać należy za skuteczne. Badając z kolei legalność działań organów podatkowych w zakresie art. 239b § 1 Op. Sąd stwierdził, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Art. 239 b § 2 O.p. stanowi natomiast, że przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Przytoczona regulacja wskazuje, że dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej konieczne jest udowodnienie wystąpienia przynajmniej jednej z czterech przesłanek wymienionych w art. 239 b § 1 O.p. oraz uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Wspomniane "uprawdopodobnienie jest instytucją postępowania administracyjnego oraz cywilnego. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyspieszenie postępowania" (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 799/10, LEX nr 1126238). "Prawdopodobny" to wg Słownika Języka Polskiego taki stan, co do którego można przypuszczać, że jest prawdziwy, który przypuszczalnie nastąpi, zdarzy się, mogący się zdarzyć, mający szanse urzeczywistnienia, możliwy, przypuszczalny (Słownik Języka Polskiego, Wyd. Naukowe PWN W-wa 1994 r., wyd. IX, tom II, s. 911). Pierwsze trzy z przesłanek określonych w art. 239 b § 1 Ordynacji podatkowej odnoszą się do sytuacji majątkowej podatnika, jego postawy wobec dobrowolnego regulowania wymagalnych zobowiązań oraz zachowania majątku, który pozwoliłby na spłacenie wierzycieli. Okoliczności te, uwzględniające aspekty ekonomiczne i moralne, nie są istotne dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Regulacje zamieszczone w § 1 i § 2 art. 239 b Ordynacji podatkowej powinny być bowiem odczytywane we wzajemnym powiązaniu, na co wskazuje choćby zawarte w § 2 bezpośrednie odniesienie do § 1. Oznacza to, że zakres, sposób i sens "uprawdopodobnienia" z § 2 powinny być analizowane poprzez pryzmat tej lub tych przesłanek z pkt 1-4 § 1, na zaistnienie których organy podatkowe nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności w danej sprawie się powołały. W pełni podzielić należy pogląd wyrażony m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 287/10, że "wymienione w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności należą do dwóch różnych kategorii. O ile przesłanki wymienione w pkt 1-3 związane są z sytuacją majątkową podatnika – a więc z istoty rzeczy wymagają ustaleń faktycznych i ich oceny co do możliwości wykonania zobowiązania – o tyle przesłanka wymieniona w pkt 4 dotyczy jedynie obiektywnego okresu pozostającego do upływu przedawnienia." W sytuacji, gdy organy podatkowe powołały się na zaistnienie przesłanki z pkt 4 art.239 § 1 O.p., tj. zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania, uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć za punkt odniesienia tę właśnie przesłankę, która koncentruje się wokół okoliczności związanych z upływem czasu. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 239 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej nie wymaga zatem wykazania, że podatnik nie posiada środków majątkowych na dobrowolne bądź przymusowe zaspokojenie fiskusa. W omawianym art. 239 b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej ustawodawca dopuścił wyłączenie zasady niewykonalności decyzji nieostatecznej ze względu na fakt, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Podkreślić należy, iż "okoliczność upływu terminu przedawnienia zobowiązania, krótszego niż z trzy miesiące, ma charakter rozłączny, jej zaistnienie daje bowiem samodzielną podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przesłanka ta, podobnie jak inne, od których zależy nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie jest bezpośrednio związana z treścią decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (...) Co do zasady więc, zaistnienie stanowiącej podstawę prawną postanowienia przesłanki w kontekście czasu trwania postępowania odwoławczego, może spowodować trwałą utratę możliwości wykonania decyzji. Wydanie decyzji przez organ podatkowy lub wniesienie od niej odwołania nie przerywa ani nie zawiesza biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy ta decyzja, jej niewykonalność nie może być instrumentem do doprowadzenia do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez przedawnienie w toku postępowania odwoławczego, ani też nie może doprowadzić do praktyki, w której odwołanie będzie wnoszone jedynie z pobudek związanych z wykonalnością decyzji, a nie w celu uzyskania merytorycznej weryfikacji decyzji w toku instancji". (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 295/10, LEX nr 586005). Zaistnienie przesłanki określonej w art. 239 b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej nie jest przez skarżącą Spółkę kwestionowane. Nie budzi bowiem wątpliwości, że zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. przedawniało się z dniem 31 grudnia 2011 r., a zatem organ podatkowy w październiku 2011 r. prawidłowo stwierdził, że okres do upływu terminu przedawnienia jest krótszy niż 3 miesiące. Bezsporne jest także, iż do czasu wydania postanowienia organu I instancji z dnia [...]. Spółka dobrowolnie nie wykonała decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r., doręczonej w dniu 24 października 2011 r. Słusznie także wskazuje się w zaskarżonym postanowieniu na znaną Sądowi z urzędu niezmienność stanowiska strony kwestionującej od wielu lat odmowę objęcia posiadanych przez nią składników majątku zwolnieniem podatkowym uzależnionym od wykorzystywania infrastruktury na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Determinowała ona prawdopodobieństwo wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, które zresztą wpłynęło do Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta w B. w dniu 9 listopada 2011 r., a więc na 14 dni przed wydaniem postanowienia w sprawie nadania rygoru. Rozpoznanie odwołania przed upływem terminu przedawnienia było mało realne, zważywszy zarówno na procedurę podatkową tj. termin organu do przekazania organowi II instancji akt sprawy wraz z ustosunkowaniem się do odwołania oraz na system funkcjonowania organów podatkowych, w tym m.in. wymóg wnikliwości ich działania oraz respektowania kolejności załatwiania spraw. Nie sposób również podzielić argumentacji skarżącej, która neguje dopuszczalność sanowania poprzez rygor natychmiastowej wykonalności skutków późnego wszczętego postępowania podatkowego. Rygor natychmiastowej wykonalności jest bowiem jednym z instrumentów realizowania ustanowionej w art. 84 Konstytucji powszechności opodatkowania. Długotrwałe bądź wszczęte niedługo przed upływem terminu przedawnienia postępowanie podatkowe zasady tej nie wyłącza, zważywszy, że podatnik w razie m.in. uchylenia bądź zmiany decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego ma zagwarantowany zwrot nadpłaconego podatku z oprocentowaniem. Odnotować także warto, że ustawodawca zagwarantował podatnikowi środki przeciwdziałania bezczynności bądź przewlekłości działania organów podatkowych, których wykorzystania strona w skardze nie wskazała. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, powołanie się na krótszy niż 3 miesiące termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, co uczyniono w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] oraz okoliczności wskazujące na niewykonanie zobowiązania do jego upływu uprawniały organ do nadania decyzji z dnia [...] rygoru natychmiastowej wykonalności, tym bardziej, że w dniu 9 listopada 2011 r. Spółka wniosła odwołanie. Zdaniem Sądu okoliczności prawdopodobieństwa niewykonania decyzji organu I instancji a tym samym przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. zostały wykazane w sposób bezsporny, a negacja tych okoliczności przez Spółkę nie ma uzasadnionych podstaw. Końcowo wypada zaakcentować, że zaskarżone postanowienie SKO z dnia [...] zawiera ustalony w sprawie stan faktyczny oraz wskazuje zastosowane w sprawie przepisy, a ponadto w sposób szczegółowy odnosi się do argumentów zażalenia. Postanowienie to zostało uzasadnione w sposób zasługujący na aprobatę, z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 210 Op., mających zastosowanie w sprawie na podstawie art. 239 w zw. z art. 235 Op. Wykazana powyżej legalność zaskarżonego postanowienia obligowała Sąd do oddalenia skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a.