I SA/Gd 1279/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia WSA Ewa Wojtynowska Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi S. A. z siedzibą w na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 19 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Pismem z dnia 7 lipca 2008 r. "A" S.A. z siedzibą w G. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji dotyczącej podatku od towarów i usług. Przedstawiając stan faktyczny, spółka podała, że zajmuje się dystrybucją energii elektrycznej i jest właścicielką między innymi majątku, w oparciu o który dokonuje kompleksowej obsługi odbiorców energii elektrycznej. Majątek ten ma postać zorganizowanych i funkcjonujących Biur Obsługi Klienta. W dniu 23 czerwca 2008 r. w formie aktu notarialnego zawarła umowę sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa w postaci zespołu składników majątkowych związanych z działalnością Biur Obsługi Klienta, spełniającej w ocenie stron umowy definicję zorganizowanej części przedsiębiorstwa na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych (art. 4a ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych). Zgodnie z treścią aktu notarialnego w skład zespołu składników będącego przedmiotem umowy sprzedaży weszły: aktywa trwałe (w tym m.in. nieruchomości), aktywa obrotowe (w tym zapasy i należności krótkoterminowe), jak również zobowiązania i rezerwy na zobowiązania związane z funkcjonowaniem tego zespołu składników majątkowych. Przedmiot umowy sprzedaży strony określiły jako "Zorganizowana Część Przedsiębiorstwa w ruchu", zaś aktualny stan składników majątkowych przenoszonych w drodze umowy sprzedaży zostanie ustalony w protokołach zdawczo-odbiorczych według stanu na dzień wydania przedmiotu sprzedaży kupującemu, które będzie miało miejsce w dniu 1 sierpnia 2008 r. Na mocy zawartej umowy, w trybie art. 231 Kodeksu pracy z dniem 1 sierpnia 2008 r. nastąpi również przejście części pracowników na nabywcę zespołu składników. Opisany zespół składników jest wyodrębniony organizacyjnie w strukturach spółki, jest on również wyodrębniony finansowo, jednakże nie stanowi jednostki samodzielnie sporządzającej bilans. W umowie sprzedaży została określona cena netto odpowiadająca cenie wynikającej z przeprowadzonej wyceny zorganizowanej części przedsiębiorstwa dokonanej metodą dochodową, do której doliczono podatek od towarów i usług zgodnie z obowiązującymi przepisami. Faktycznie wpłacona przez kupującego na rzecz sprzedawcy kwota zostanie pomniejszona o wartość przejętych zobowiązań. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: w jaki sposób spółka jako podatnik podatku od towarów i usług powinna udokumentować transakcję sprzedaży, tj. czy sprzedaż ta powinna być potwierdzona fakturą VAT zawierającą jedną pozycję "zorganizowana część przedsiębiorstwa" i stawką 22% podatku od towarów i usług, czy też powinna zostać udokumentowana fakturą VAT zawierającą w poszczególnych pozycjach składniki majątkowe składające się na zorganizowaną część przedsiębiorstwa i stawki podatku (bądź pozycje zwolnione z podatku) przypadające na poszczególne składniki majątkowe wchodzące w jej skład. W ocenie wnioskodawcy zorganizowana część przedsiębiorstwa niewątpliwie stanowi samodzielny przedmiot transakcji, który podlega wycenie jako całość. Wyceny zorganizowanej części przedsiębiorstwa dokonano metodą należącą do grupy metod dochodowych wyceny przedsiębiorstw, a zatem opierającą się na założeniu, iż wartość ustala się w oparciu o przesłankę zdolności zespołu składników majątkowych jako całości do generowania przychodów. Wartość ta nie była zatem ustalana jako suma wartości poszczególnych składników majątkowych wchodzących w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W ocenie sprzedawcy zorganizowana część przedsiębiorstwa powinna podlegać wykazaniu na fakturze jako jedna pozycja z jedną stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22%. W wydanej w dniu 6 października 2008 r. indywidualnej interpretacji, działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego przedstawione przez spółkę stanowisko jest nieprawidłowe. Transakcja taka będzie bowiem ciągiem dostaw towarów i usług wchodzących do masy majątkowej składającej się na tzw. zorganizowaną część przedsiębiorstwa. W odniesieniu do części składników majątkowych wchodzących w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa stanowiących usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – zwanej dalej ustawą VAT– (wartości niematerialne i prawne) w przypadku zbycia tych praw, zbywca będzie uznany za świadczącego usługi na rzecz nabywcy. Natomiast w odniesieniu do części składników majątkowych wchodzących w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa stanowiących towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy VAT ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy VAT. Zatem poszczególne składniki majątkowe podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy VAT jako dostawa towarów oraz zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT jako świadczenie usług, w zależności od charakteru ww. składników wchodzących w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Do poszczególnych towarów lub usług zastosować należy odpowiednią stawkę VAT lub zwolnienie wynikające z przepisów ustawy. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu wezwania spółki do usunięcia naruszenia prawa, w dniu 25 listopada 2008 r. stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji wydanej w dniu 6 października 2008 r. W skardze do WSA w Gdańsku spółka wniosła o uchylenie interpretacji Ministra Finansów w całości i uznanie jej stanowiska za prawidłowe. Skarżąca zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art. 14b § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p."), przez wydanie interpretacji przy założeniu istnienia innego stanu faktycznego niż przedstawiony we wniosku. Nadto spółka podniosła zarzut naruszenia art. 6 oraz art. 29 ustawy VAT, przez dokonanie ich wykładni sprzecznej z prawem wspólnotowym, w szczególności z VI Dyrektywą oraz Dyrektywą 2006/112/WE. Wyrokiem z 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 96/09, WSA w Gdańsku uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów, z uwagi na jej wydanie z uchybieniem terminowi przewidzianemu w art. 14d O.p. Wskutek skargi kasacyjnej organu Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok Sądu pierwszej instancji i powołując się na uchwałę Izby Finansowej tego Sądu z 14 grudnia 2009 r., II FPS 7/09, stwierdził, że interpretacja indywidualna w niniejszej sprawie została wydana w ustawowym terminie. WSA w Gdańsku ponownie rozpoznając sprawę, wyrokiem z dnia 14 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 1280/10, za zasadne uznał sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd za trafną uznał argumentację skarżącej, że z treści art. 6 pkt 1 ustawy VAT w brzmieniu obowiązującym w dacie zaistnienia stanu faktycznego będącego przedmiotem interpretacji, można wywodzić, na zasadzie analogii, iż skoro przedmiotem transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans, nie są poszczególne składniki (usługi i towary) tworzące te jednostki, to również zorganizowana część przedsiębiorstwa winna być, w przypadku zbycia, traktowana jako jeden przedmiot transakcji z punktu widzenia prawa podatkowego. Dokonana zaś w tym zakresie przez organ podatkowy wykładnia prawa, zgodnie z którą przedmiotem tej transakcji jest ciąg dostaw towarów i usług wchodzących do masy majątkowej składającej się na tzw. zorganizowaną część przedsiębiorstwa jest – zdaniem Sądu – nie tylko chybiona, ale i całkowicie oderwana od rzeczywistości gospodarczej, jak i woli stron wyrażonej w umowie. W ocenie Sądu, organ podatkowy pominął bardzo istotną kwestię, mianowicie fakt, że faktura winna odzwierciedlać rzeczywiste transakcje gospodarcze. Jak słusznie wywodzi skarżąca, zawierając umowę sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa, jej strony miały na celu zachowanie wyodrębnienia organizacyjnego i finansowego części przedsiębiorstwa, czyli sprzedaż pewnej całości gospodarczej, a nie poszczególnych składników materialnych i niematerialnych. Strony umowy określiły przedmiot sprzedaży w taki sposób, a nie inny, ze względu na dokonaną dla celów sprzedaży wycenę, która oparta była o metodę należącą do grupy metod dochodowych wyceny przedsiębiorstw – wartość została ustalona w oparciu o przesłankę zdolności zespołu składników majątkowych jako całości do generowania przychodów. Sąd podzielił stanowisko skarżącej, że wyszczególnienie na fakturze wszystkich składników części przedsiębiorstwa, będącej przedmiotem sprzedaży, uniemożliwiałoby prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania przedmiotowej transakcji, ponieważ wynagrodzenie należne od nabywcy, ustalone do całości przedmiotu sprzedaży, nie odpowiada wartości sumarycznej składników wchodzących w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Z tych względów Sąd uznał, że sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa niesporządzającej samodzielnie bilansu winna być udokumentowana fakturą zawierającą jedną pozycję "zorganizowana część przedsiębiorstwa" z jedną stawką podatku VAT w wysokości 22%. Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1001/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Ministra Finansów od wyroku Sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji, mimo wadliwego uzasadnienia – odpowiada prawu (art. 184 P.p.s.a.). Odnosząc się do pytania przedstawionego we wniosku o interpretację Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE [poprzednio art. 5(8) VI Dyrektywy] postanowiono, że w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie, bądź też jako aportu do spółki, całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca, oraz że w takim przypadku beneficjent (odbiorca) będzie traktowany jako prawny następca przekazującego majątek. W miarę potrzeb państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki konieczne dla zapobieżenia naruszaniu zasad konkurencji, gdy beneficjent nie podlega w pełni opodatkowaniu. Polski ustawodawca powyższą normę implementował m.in. w art. 6 pkt 1 ustawy VAT, zgodnie z którym jej przepisów nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub – do 30 listopada 2008 r. – zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans, a od 1 grudnia 2008 r. – zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Na tle tego przepisu nie budzi wątpliwości, że zbycie przedsiębiorstwa nie podlega opodatkowaniu VAT. Spory natomiast dotyczą objęcia tym przepisem - do 30 listopada 2008 r. - zbycia zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans, a od 1 grudnia 2008 r. – zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Przy czym interpretacji powyższych pojęć należy dokonywać w ramach wykładni prowspólnotowej z uwzględnieniem normy art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE [poprzednio art. 5(8) VI Dyrektywy]. Po przytoczeniu wyroków ETS, istotnych, zdaniem NSA, dla właściwej wykładni art. 6 pkt 1 ustawy VAT, Sąd ten zauważył, że sformułowanie zawarte w art. 6 pkt 1 ustawy VAT, zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub - do 30 listopada 2008 r. - zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans, a od 1 grudnia 2008 r. – zorganizowanej części przedsiębiorstwa, należy w aspekcie art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE, rozumieć w sposób funkcjonalny, a nie tylko werbalny, tzn. analizując, czy dany zespół aktywów (przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa), który jest przedmiotem zbycia, pozwalał na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej, której służy. Jeżeli zatem przedmiotem spornej na kanwie tej sprawy transakcji jest sprzedaż – jak stwierdziła strona – zorganizowanej części przedsiębiorstwa w postaci zespołu składników majątkowych związanych z działalnością biur obsługi klienta, spełniającej – w ocenie stron umowy – definicję zorganizowanej części przedsiębiorstwa na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych (art. 4a ust. 4 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych), to w sytuacji gdy całość przekazanych składników pozwalała nabywcy na prowadzenie (w oparciu o te składniki) samodzielnej działalności gospodarczej, czynność taka w 2008 r., kiedy składany był wniosek o interpretację (podobnie jak i obecnie), objęta była dyspozycją art. 6 pkt 1 ustawy VAT. Oznacza to, że tego rodzaju czynność – mająca tak określony przedmiot obrotu, jak wskazany we wniosku o interpretację – nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako wyłączona z sytemu tego podatku, na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy VAT, co powoduje, że nie powinna być dokumentowana fakturą VAT. Tym samym uchylając zaskarżoną interpretację Sąd pierwszej instancji nie uchybił art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a oraz art. 146 § 1 P.p.s.a. Mimo bowiem wadliwego uzasadnienia stanowiska Sądu pierwszej instancji, rozstrzygnięcie eliminujące z obrotu prawnego zaskarżoną interpretację odpowiadało prawu. W wyniku ponownej analizy przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 19 czerwca 2012 r. uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Po przytoczeniu przepisów, m. in. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6 oraz art. 6 pkt 1 ustawy VAT, a także art. 19 zdanie pierwsze Dyrektywy 2006/112/WE, Minister Finansów skonstatował, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2012 r., którego ocena prawna wiąże organ, czynność - mająca tak określony przedmiot obrotu, jak wskazany we wniosku o interpretację - nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako wyłączona z systemu tego podatku, na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy VAT. Stanowisko wnioskodawcy, że zorganizowana część przedsiębiorstwa powinna podlegać wykazaniu na fakturze jako jedna pozycja z jedną stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22% należało zatem uznać za nieprawidłowe. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu wezwania spółki do usunięcia naruszenia prawa, w dniu 11 września 2012 r. stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej indywidualnej interpretacji. W skardze do WSA w Gdańsku spółka wniosła o uchylenie interpretacji Ministra Finansów z dnia 19 czerwca 2012 r., zarzucając jej: 1. Naruszenie art. 153 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku WSA w Gdańsku z dnia 14 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1280/10, wydanym w przedmiotowej sprawie, w której Sąd uznał, że udokumentowanie przedmiotu transakcji zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa niesporzadzającej samodzielnie bilansu powinno nastąpić poprzez wystawienie faktury VAT, na której powinna zostać wskazana jedna pozycja (zorganizowana część przedsiębiorstwa), a nie lista poszczególnych składników wchodzących w jej skład. 2. W związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, poprzez zastosowanie w omawianej sprawie bezpośrednio art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE, który z uwagi na jego błędną implementację w ustawie o VAT nie powinien zostać zastosowany na niekorzyść podatnika, a którego zastosowanie przez organ skutkowało naruszeniem art. 106 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona indywidualna odpowiada prawu. Na wstępie rozważań zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1001/11 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1280/10, uchylającego interpretację indywidualną z dnia 6 października 2008 r. Nie może jednak ujść uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę, gdyż rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji eliminujące z obrotu prawnego zaskarżoną interpretację, mimo wadliwego uzasadnienia odpowiadało prawu. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dokonał zupełnie innej oceny prawnej niż Sąd pierwszej instancji. W sytuacji, gdy Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, ale wyraża w uzasadnieniu wyroku inną oceną prawną niż sąd pierwszej instancji, ocena ta jest wiążąca dla organów administracyjnych oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 153 w zw. z art. 193 (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 207/04, ONSA WSA 2005, nr 5, poz. 101, z glosą Z. Kmieciaka, OSP 2005, z. 2, poz. 18). Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zatem zawartą we wskazanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2012 r. oceną prawną i zaleceniami co do zakresu rozpoznania sprawy związany był zarówno Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów, jak i obecnie orzekający skład sądu. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (vide wyrok NSA z 10 stycznia 2012 r., II FSK 1328/10, CBOSA). Analiza wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy interpretacji indywidualnej z dnia 19 czerwca 2012 r. pozwala stwierdzić, że organ interpretacyjny zastosował się do oceny pranej wskazanej w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Za bezzasadne uznać należy zatem podniesione w skardze zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zajął bowiem jednoznaczne stanowisko, że "(...)sformułowanie zawarte w art. 6 pkt 1 u.p.t.u., zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub - do 30 listopada 2008 r. - zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans, a od 1 grudnia 2008 r. – zorganizowanej części przedsiębiorstwa, należy w aspekcie art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE, rozumieć w sposób funkcjonalny, a nie tylko werbalny, tzn. analizując, czy dany zespół aktywów (przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa), który jest przedmiotem zbycia, pozwalał na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej, której służy. Jeżeli zatem przedmiotem spornej na kanwie tej sprawy transakcji jest sprzedaż – jak stwierdziła strona – zorganizowanej części przedsiębiorstwa w postaci zespołu składników majątkowych związanych z działalnością biur obsługi klienta, spełniającej – w ocenie stron umowy – definicję zorganizowanej części przedsiębiorstwa na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych (art. 4a ust. 4 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych), to w sytuacji gdy całość przekazanych składników pozwalała nabywcy na prowadzenie (w oparciu o te składniki) samodzielnej działalności gospodarczej, czynność taka w 2008 r., kiedy składany był wniosek o interpretację (podobnie jak i obecnie), objęta była dyspozycją art. 6 pkt 1 u.p.t.u. Podnieść przy tym należy, że sam wnioskodawca w swoim wniosku o interpretację stwierdził stanowczo, że "niewątpliwie jest to wydzielony organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, przeznaczonych do realizacji określanych zadań gospodarczych; zespół ten niewątpliwie u nabywcy mógłby stanowić samodzielne przedsiębiorstwo" (str. 16 akt adm.). Bez znaczenia przy tym jest, w świetle powyższej wykładni prowspólnotowej, ze przepis ten do 30 listopada 2008 r. obejmował swoją hipotezą zbycie zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans, skoro – jak podał podatnik we wniosku – przedmiotem zbycia miała być "zorganizowana części przedsiębiorstwa na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych", która – jeżeli będzie wystarczająca do prowadzenia przez nabywcę w sposób trwały samodzielnej działalności gospodarczej – stanowi niewątpliwie część aktywów podatnika w rozumieniu art. 19 Dyrektywy 2006/112/ WE. Oznacza to, że tego rodzaju czynność – mająca tak określony przedmiot obrotu, jak wskazany we wniosku o interpretację – nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako wyłączona z sytemu tego podatku, na podstawie art. 6 pkt 1 u.p.t.u., co powoduje, że nie powinna być dokumentowana fakturą VAT." Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł przy tym, że "z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że organ w stosunku do pierwszego z zadanych we wniosku o interpretację pytań podatnika – czy przedmiotem jego obrotu jest część przedsiębiorstwa, która objęta jest hipotezą art. 6 pkt 1 u.p.t.u. – odpowiedział w innej interpretacji, zajmując w tym zakresie stanowisko negatywne, lecz to nie zmienia stanu rzeczy, że z treści wniosku podatnika jednoznacznie wynika, iż będąca przedmiotem sprzedaży część jego przedsiębiorstwa powinna być objęta normą tego przepisu". Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę