I SA/Sz 883/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. nr [...] odmawiające J. K.-K. wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia odsetek ustawowych od kwot obejmujących zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór przyznanych postanowieniami z dnia [...] i [...] r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że pismem z [...] r. J. K. – K., działająca za pośrednictwem pełnomocnika - radcy prawnego W. G., powołując się na załączony do wniosku odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] r. sygn. akt [...], wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego o przyznanie jej zwrotu koniecznych wydatków związanych ze sprawowaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów w kwocie [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, w [...] postanowieniach z dnia [...] i [...] r. przyznał stronie zwrot koniecznych wydatków związanych ze sprawowaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór wskazanych w nich pojazdów, za okres od dnia ich przyjęcia na parking do dnia przejścia na rzecz Skarbu Państwa, łącznie kwotę [...] zł. W uzasadnieniu każdego z postanowień organ I instancji wyjaśnił, że żądanie zwrotu odsetek jest nieuzasadnione, gdyż zwrot wynagrodzenia następuje na podstawie postanowienia organu egzekucyjnego, który ustala jego wysokość. Wskazał, że oznacza to, iż przed wydaniem tego postanowienia brak było podstaw do przyjęcia, że organ egzekucyjny pozostaje w zwłoce z zapłatą tegoż wynagrodzenia. Postanowienia te wobec niewniesienia zażaleń stały się ostateczne. Pismem z [...] r. pełnomocnik strony wyjaśnił, że żądanie odsetek ustawowych za opóźnienie jest jak najbardziej wskazane i choć nie jest związane z zawinieniem organu egzekucyjnego, który wydał decyzję administracyjną dopiero kiedy umożliwiła mu to wiążąca wykładnia Naczelnego Sądu Administracyjnego, to naczelnik urzędu skarbowego jako instytucja reprezentująca Skarb Państwa wynagrodzenie to winien wypłacić jednak wraz z odsetkami za opóźnienie. Strona wniosła o zapłatę odsetek ustawowych od kwot przyznanych na podstawie postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] i [...] r. za okresy wskazane w owym piśmie. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia odsetek ustawowych od kwot obejmujących zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, przyznanych stronie postanowieniami z [...] i [...] r. Argumentując zajęte stanowisko Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, że w postanowieniach tych uznał za nieuzasadnione żądanie ustalenia odsetek. W tej sprawie zapadło więc już rozstrzygnięcie, zatem wystąpiła oczywista przeszkoda do wszczęcia postępowania w sprawie żądania ustalenia i zapłaty odsetek ustawowych. W zażaleniu na to postanowienie strona wniosła o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ze wskazaniem obowiązku naliczenia odsetek ustawowych od kwot wskazanych w każdym z [...] postanowień w terminie od pierwszego dnia po upływie terminu 14 dniowego na zapłatę, ewentualnie uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem naliczenia odsetek ustawowych co do każdej z kwot wskazanych w każdym z [...] postanowień, liczonych od dnia [...] r. W jego następstwie Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Uzasadniając swoje stanowisko organ przytoczył treść obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, tj. art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. zwanej dalej "u.p.e.a.") oraz art. 61a § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej "K.p.a."), wskazując, że w przedmiotowej sprawie zaistniały dwie przyczyny odmowy wszczęcia postępowania, tj. w sprawie zapadło już rozstrzygnięcie ostateczne oraz brak normy prawnej, która pozwalałaby wydać rozstrzygnięcie w zakresie, w jakim oczekuje tego wnoszący żądanie. Zdaniem organu, wskazywany przez stronę w zażaleniu przepis art. 359 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. - zwanej dalej "K.c.") nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na to, że reguluje on stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi, zaś stosunek łączący stronę ze Skarbem Państwa jest stosunkiem administracyjnym. Ponadto, jak podkreślił organ, przepisy art. 100 - 103 u.p.e.a. nie przewidują zarówno terminu, w jakim dozorca winien zgłosić żądanie o przyznanie mu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, jak i terminu wypłaty przyznanych należności. W tej sytuacji, nawet gdyby przyjąć hipotetycznie, że do stosunku takiego - jak w niniejszej sprawie - mogą mieć zastosowanie przepisy K.c., zarówno regulacje dotyczące przedawnienia roszczeń (księga tytuł VI K.c.), jak i te dotyczące odsetek od należności, nie mogłyby mieć zastosowania do należności wynikających z art. 102 § 2 u.p.e.a. w postępowaniu administracyjnym, w przeciwieństwie do postępowania cywilnego, odsetki od sumy pieniężnej należą się (organowi, stronie lub innemu uczestnikowi postępowania) jedynie w przypadkach, gdy wynika to wprost z konkretnej normy tegoż prawa administracyjnego. W tym wypadku sytuacja, w której brak jest takiej normy w przepisach art. 100-103 u.p.e.a. jak i przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest uzasadnioną przyczyną, w której postępowanie w sprawie ustalenia odsetek od kwot przyznanych tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór nie może być wszczęte. Mając bowiem na uwadze, że zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, mimo żądania strony do podjęcia przez organ określonego działania, brak normy prawnej wyklucza podjęcia przez organ oczekiwanych przez stronę działań. Następnie organ odwoławczy podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w postanowieniach z dnia [...] i [...] r., rozpatrując wniosek strony z [...] r. orzekł o przyznaniu jej zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór w kwocie po [...] zł za każdy pojazd. W uzasadnieniu każdego z postanowień wskazano przy tym, że żądanie ustalenia odsetek jest nieuzasadnione, gdyż przyznanie należności, o których mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. następuje na podstawie postanowienia organu egzekucyjnego, który ustala jego wysokość a w związku z tym przed wydaniem tego postanowienia brak jest podstaw do przyjęcia, że organ egzekucyjny pozostaje w zwłoce z ich wypłatą. W tej sytuacji ponowne rozstrzygnięcie w sprawie ustalenia odsetek byłoby drugim w tej samej sprawie, w przypadku, gdy postanowienia wydane - w sprawie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór - w wyniku wniosku strony z [...] r. stały się ostateczne. Organ zauważył również, że wydanie postanowienia w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej innym postanowieniem ostatecznym, w myśl art. 156 § 1 pkt 3 w związku z art. 126 K.p.a. stanowiłoby przesłankę do stwierdzenia jego nieważności. Organ podkreślił jednocześnie, że w sentencjach postanowień organu I instancji wydanych na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. brak jest rozstrzygnięcia w zakresie żądania przyznania stronie odsetek ustawowych. Jednakże w ich uzasadnieniach organ wyraźnie zaznaczył, że za nieuzasadnione uznał żądanie w tym zakresie. Zatem, jak wskazał organ, mimo nieprecyzyjnego sformułowania treści rozstrzygnięcia, uznać można, że kwestia ta była już rozstrzygana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Odnosząc się do argumentów dotyczących naruszenia art. 61 a § 1 K.p.a., w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ I instancji właściwie zastosował ten przepis. Zgodnie z nim, gdy z uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zatem, zdaniem organu, nie ma potrzeby precyzowanie rozstrzygnięcia o słowa podkreślające, że odmawia się wszczęcia postępowania administracyjnego, bądź jak chce strona umorzenia postępowania. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiotowej sprawie nie można było mówić o szkodzie wyrządzonej niezgodnym z prawem działaniu władzy publicznej, na co organ przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r., sygn. akt [...] wskazując przy tym, że nie można mówić o działaniu niezgodnym z prawem, bowiem dotychczasowe stanowisko organów likwidacyjnych miało oparcie w obowiązujących przepisach prawa a sądy administracyjne pogląd taki w pełni podzielały, podkreślając jednocześnie, że jest to utrwalona linia orzecznicza. Dopiero ww. uchwała doprowadziła do zmiany poglądu judykatury. Jednakże zmiana orzecznictwa sądów administracyjnych w ocenie tutejszego organu nie może oznaczać, że wcześniejsze rozstrzygnięcia organów likwidacyjnych były niezgodne z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca zaskarżyła w całości rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając mu naruszenie: * art. 61 § 1 i art. 63 § 2 K.p.a. przez brak orzeczenia co do istoty sprawy; * art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. przez uznanie, że zasadna jest odmowa wydania w dniu [...] r. decyzji w przedmiocie odsetek należnych skarżącej z uwagi na rozstrzygnięcie o nich w postanowieniach z [...] i [...] r., podczas gdy prawomocne rozstrzygnięcia od żądania zapłaty odsetek za konkretny wskazany we wniosku strony okres nie zostały zawarte w osnowie (sentencji) postanowień o wynagrodzeniu a w uzasadnieniu nie odnosiły się do wymaganych prawem podstaw prawnych i faktycznych odmowy; - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez uznanie, że wniosek strony z [...] r. co do wydania decyzji rozstrzygającej o odsetkach nie mógł oraz nie musiał być przedmiotem orzeczenia organu I instancji, podczas gdy powinien być potraktowany co najmniej jako złożony w przepisanym normą art. 111 K.p.a. terminie 14 dni wniosek o uzupełnienie decyzji, z czego wynikać może, że w zakresie dotyczącym żądania odsetek postępowanie nie zostało ukończone, zaś termin na zaskarżenie nie rozpoczął biegu; - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez uznanie postanowień z dnia [...] i [...] r. jako orzeczeń rozstrzygających w przedmiocie całości żądań strony nie zaś jako częściowe, podlegające uzupełnieniu, przez co postulowany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wymóg ich zaskarżenia - mimo zawartej w osnowie sentencji ograniczonej do decyzji korzystnej -zmuszałoby stronę do działania na własną szkodę, co oznacza sformułowanie przez Dyrektora Izby sformułowanie wniosku contra legem; - art. 27 u.p.e.a. przez jego pominięcie, w następstwie czego wskazano stronie, że wobec jej roszczeń z mocy prawa wykluczone jest naliczanie odsetek - mimo wykazania opóźnień Skarbu Państwa, wobec którego strona od [...] r. podejmowała wszelkie czynności formalne, niezależnie od tego, jaki organ został uchwałą NSA wskazany jako zobowiązany do regulowania obiektywnie istniejącej wierzytelności; - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez uznanie, że wskazane w orzeczeniu Izby Skarbowej w [...] normy u.p.e.a. mają zastosowanie w sytuacji, gdy dłużnikiem jest sam organ egzekucyjny, a wierzycielem - w dacie orzekania - osoba fizyczna, która utraciła przymiot przedsiębiorcy, posiadany w dacie powstania zadłużenia po stronie Skarbu Państwa obecnie reprezentowanego przez urząd skarbowy, skutkująca bezzasadną odmową stwierdzenia z urzędu nieważności zaskarżonego uprzednio orzeczenia organu I instancji; - art. 127 § 1 K.p.a. wynikające z braku właściwego rozstrzygnięcia administracyjnego jako niezbędnego substratu zaskarżenia powodującego niedopuszczalność rozpoznania odwołania przez organ II instancji skoro odwołanie to służyło tylko od orzeczenia, nie było zaś dopuszczane od aktu nieistniejącego, tj. samego tylko uzasadnienia bądź orzeczenia nieważnego z mocy prawa - co stanowi rażące naruszenie art. 138 § 1 K.p.a. wyczerpując zarazem dyspozycję przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; - sprzeczność z orzeczeniem NSA z dnia [...] r., sygn. [...] przesądzającym, iż brak rozstrzygnięcia w samej treści "decyzji" pozbawia oświadczenie woli organu administracji charakteru orzeczenia - a tym samym powoduje konieczność uznania zastosowania art. 134 K.p.a. i przyjęcia przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania (jako przedwczesnego); - sprzeczność z utrwalonym orzecznictwem, m. in. z wyrokiem [...], polegającą na uznaniu przez organ II instancji istnienia już prawomocnych rozstrzygnięć w przedmiocie odsetek i na tej podstawie odstąpienie od zastosowania wobec wniosku skarżącej art. 111 K.p.a., podczas gdy nie jest dopuszczalne uzupełnienie decyzji co do ustaleń oraz interpretacji przyjętych w uzasadnieniu wydanego przez organ rozstrzygnięcia; - art. 111 § 1 K.p.a. przez pominięcie wniosku strony z dnia [...] r. o uzupełnienie orzeczeń z dnia [...] i [...] r., które Dyrektor Izby Skarbowej mylnie uznał za prawomocne i jako takie nie podlegające zaskarżeniu pomimo niewykonania przez siebie i organ I instancji obowiązku ustawowego badania rzeczywistego charakteru żądania oraz obowiązku zobowiązania strony odnośnie ewentualnego sprecyzowania stanowiska; - art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 i 2 w związku z art. 140 K.p.a., przez brak wyjaśnienia przez organ II instancji charakteru wniosku strony o uzupełnienie postanowienia, a w następstwie odstąpienie od umorzenia całego postępowania odwoławczego, wobec ujawnienia braku rozstrzygnięcia co do meritum w zakresie zaskarżonym, który to błąd z uznania przez organ II instancji luźnej uwagi Naczelnika Urzędu Skarbowego, na marginesie uzasadnienia [...] orzeczeń, za właściwe formalnie wyrażenie woli - równoważne rozstrzygnięciu wymaganemu prawem w osnowie każdego takiego postanowienia; - nie mający oparcia w żadnym przepisie szczególnym pogląd, jakoby organ nie miał podstaw formalnych do naliczenia odsetek od opóźnienia w postępowaniu administracyjnym - co do zasady - mimo odmiennej wykładni sądów administracyjnych, np. w wyroku z [...] r. sygn. [...] bądź analogiczne stosowanie norm Kodeksu cywilnego, dopuszczone m. in. orzeczeniem NSA z [...]r., sygn. [...]; - przedwczesne uwagi co do braku podstaw zasądzania odsetek ustawowych za opóźnienia w zapłacie skarżącej należnego wynagrodzenia w sytuacji, gdy organ w ogóle nie dokonał wykładni, czy postanowienia organu I instancji były orzeczeniami częściowymi, czy też takimi nie były, jak to obecnie utrzymuje organ II instancji. Skarżąca wniosła o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej "P.p.s.a.") bądź uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zwrot sprawy celem merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ I instancji, ewentualnie o umorzenie postępowania, zainicjowanego skargą z uwagi na jej przedwczesność wynikłą z braku istnienia de iure decyzji prawomocnej rozstrzygającej o żądaniu w przedmiocie odsetek za opóźnienie. Ponadto skarżąca wniosła o: * zwrot akt postępowania organowi ze wskazaniem przez sąd wymogu ponownego ustalenia podstaw odmowy przez organ co do zasady, a w następstwie badania okresu opóźnienia i wyliczenia kwoty odsetek za okres opóźnienia; zasądzenia zwrotu pełnych kosztów postępowania na rzecz skarżącej; zasądzenie kosztów zastępstwa na rzecz pełnomocnika; - zasądzenie odszkodowania z tytułu przewlekłości rozpoznania sprawy od [...] r. do [...] r. w kwocie równej wysokości odsetek ustawowych za ten okres, wynikłą z braku jakichkolwiek wniosków do Starosty o przekazanie doręczonych mu uprzednio przez Urząd Skarbowy dokumentów w sprawie, w wyniku czego strona samodzielnie musiała dokonywać czynności do jakich powołany z ustawy był i jest urząd skarbowy; - orzeczenie w zakresie roszczenia częściowego nie ulegającego wątpliwości, tj. obowiązku zapłaty na jej rzecz strony z urzędu - bez odrębnego wezwania - kwoty odsetek ustawowych za okres od dnia [...] r., jako dnia następnego po upływie 30 dni zakreślonych do załatwienia wniosku, do dnia [...] r. jako daty wydania pierwszego z postanowień przyznających stronie wynagrodzenie bez określenia odsetek za opóźnienie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem skargi jest postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wnioskowanych przez skarżącą odsetek ustawowych od kwot obejmujących zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, przyznanych J. K. – K. postanowieniami z dnia [...] i [...] r. Z analizy zaś treści zarzutów skargi wynika, że ich istota również sprowadza się do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie przyznania skarżącej odsetek ustawowych. W myśl art. 61a § 1 i 2 K.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (tj. wszczynające postępowanie), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie takie służy zażalenie. Z treści ww. art. 61a § 1 K.p.a. wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, drugą zaś przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 332/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1127/11- publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl) W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu orzekającego, zaistniała opisana wyżej przyczyna z uwagi na rozstrzygnięcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego ostatecznymi postanowieniami z dnia [...] i [...] r., w przedmiocie przyznania wynagrodzenia skarżącej z tytułu dozoru jak również uznania żądania ustalenia odsetek ustawowych za nieuzasadnione, a w szczególności wobec braku normy prawnej w przepisach prawa administracyjnego regulującej kwestię odsetek ustawowych za opóźnienie w sprawach dotyczących przyznania wynagrodzenia za dozór. Odnosząc się zaś do kwestii zasadniczej, tzn. żądania wypłaty odsetek za dozór mienia na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bądź ustawy - Kodeks cywilny należy uznać go za bezpodstawny. Sąd w składzie orzekajacym pełni aprobuje i przyjmuje za własne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1121/10 (publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl), zgodnie z którym "(...) nie odnajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegający na niewłaściwym jego zastosowaniu. Nie budzi wszakże zastrzeżeń, iż Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej wykładni, a następnie subsumcji normy ujętej w przytoczonym przepisie, uznając, iż nie legitymuje ona organu do przyznania P. sp. z o.o. odsetek naliczonych od wynagrodzenia z tytułu przechowywania zajętej ruchomości oraz poniesionych w związku z tym wydatków, skoro żaden przepis prawa administracyjnego nie uprawniał Naczelnika Urzędu Skarbowego do wydania orzeczenia zgodnego z wysuniętym przez stronę żądaniem". Takie samo stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 940/10 (publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl), w którym Sąd wskazał, że "(...) żądanie odsetek ustawowych przy braku wyraźnej dyspozycji zawartej w przepisach prawa administracyjnego zastrzeżone jest roszczeniem cywilnoprawnym do rozpoznania którego właściwym jest sad powszechny (...). Spór w rozpoznawanej sprawie – jak wyżej wskazano - dotyczy również kwestii naliczania i przyznania ustawowych odsetek z tytułu sprawowania dozoru nad pojazdami przechowywanymi, których własność przeszła na Skarb Państwa. Skarżąca upatruje podstawę do naliczania odsetek z tytułu nieterminowego uregulowania należności związanych z dozorem w art. 102 § 2 u.p.e.a. Przepis ten wprost nakłada na organ egzekucyjny obowiązek przyznania, na żądanie dozorcy, jedynie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, chyba, że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1 u.p.e.a. Zdaniem skarżącej, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru obejmuje także ustawowe odsetki, a stanowisko takie znajduje oparcie w przepisach prawa cywilnego, art. 359 k.c. i z art. 481 § 1 k.c., które mają zastosowanie niniejszej sprawie. Kwestia zwrotu wydatków, a także związanych z tym odsetek wynika bowiem ze stosunku cywilnoprawnego, który z woli ustawodawcy normowany jest przez przepisy prawa administracyjnego z uwagi na występowanie w tych stosunkach Skarbu Państwa. Z takim stanowiskiem nie można zgodzić się, nie znajduje bowiem oparcia w przepisach prawa administracyjnego. Zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Zgodnie z powszechnie aprobowanym stanowiskiem judykatury, zasada powyższa dotycząca co prawda wynagrodzenia za dozór sprawowany w ramach postępowania egzekucyjnego w administracji, znajdzie jednak odpowiednie zastosowanie również w przypadku, ustalania kwoty poniesionych wydatków jak i wynagrodzenia, podmiotu przechowującego pojazd stanowiący własność Skarbu Państwa. Zgodnie bowiem z dyspozycją § 3 pkt 1 lit c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449) - obowiązującego w okresie sprawowania dozoru, przepisy działu II rozdziału 6 u.p.e.a. (regulujące egzekucję należności pieniężnych z ruchomości) dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się m.in. do tych ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Powyższe uprawnienie podmiotu prowadzącego parking strzeżony (dozorcy) realizowane jest wyłącznie na jego wniosek, a o zwrocie wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i przyznaniu wynagrodzenia za dozór orzeka organ egzekucyjny w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (§ 4 art. 102 u.p.e.a.). W kontekście żądania należnych odsetek za opóźnienie w wypłacie wynagrodzenia należy zauważyć, że odsetki zgodnie z ogólną zasadą wywodzoną z treści art. 359 § 1 w zw. z art. 481 § 1 k.c. należą się wyłącznie wówczas, gdy wynika to z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub decyzji innego właściwego organu, przy czym co do zasady obowiązek zapłaty odsetek aktualizował się będzie dopiero po wezwaniu do ich uiszczenia, chyba, że obowiązek ten wynikałby z przepisu ustawy lub prawomocnego orzeczenia. Art. 102 § 2 u.p.e.a. stwarza po stronie organu egzekucyjnego obowiązek przyznania, na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Odsetki od nieuiszczonych kwot będących wydatkami oraz wynagrodzeniem nie są składnikiem żadnego z tych świadczeń, co wynika z ich istoty. Odsetki są świadczeniem ubocznym względem świadczenia głównego, które stanowi właściwy przedmiot zobowiązania. Wynika ono z korzystania z pieniędzy lub innych rzeczy określonych rodzajowo. Stosunek prawny, którego przedmiotem jest przechowywanie usuniętych pojazdów, nie ma charakteru cywilnoprawnego, jest to bowiem typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych, polegających na tym, że po usunięciu pojazdu jego właściciel powiadamiany jest w trybie administracyjnym o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w razie nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie. Podstawą do odbioru pojazdu jest zezwolenie administracyjne, którego wydanie uzależnione zostało od uiszczenia opłaty za usunięcie pojazdu i parkowanie (§ 5 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, Dz. U. Nr 134, poz. 1133 ze zm.), a wysokość tej opłaty ustala rada powiatu (art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt III CZP 47/07, publ. OSNC 2008/7-8/80, Prok.i Pr.-wkł. 2008/10/47, Biul.SN 2007/6/8). Przy czym przy nieodebraniu pojazdu przez uprawnioną osobę i przejściu jego własności na rzecz Skarbu Państwa, między jednostką prowadzącą parking a nowym właścicielem pojazdu - Skarbem Państwa nie dochodzi do zawarcia jakiejkolwiek umowy, a w szczególności umowy przechowania pojazdu. Brak jest również w obowiązujących przepisach prawa normy, na podstawie której tworzyłby się między jednostką prowadzącą parking a Skarbem Państwa cywilnoprawny stosunek przechowania pojazdu. Odsetki od nieuiszczonych kwot będących wydatkami oraz wynagrodzeniem, o których mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a., nie są składnikiem żadnego z tych świadczeń. W rozpatrywanej sprawie nie może być zatem mowy o naruszeniu przepisów ustawy - Kodeks cywilny, tj. art. 359 w związku z art. 481 § 1, bowiem organ nie mógł ich stosować, jako że nie stanowią one materii prawa administracyjnego, nie są także objęte zakresem art. 102 § 2 u.p.e.a. Taki też pogląd reprezentuje Naczelny Sad Administracyjny w ww. wyroku z dnia 12 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 940/10, publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Sąd w pełni podziela ten, jak i pogląd zaprezentowany w tym względzie przez WSA w Rzeszowie w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 692/09, który w wyroku z dnia 17 grudnia 2009 r. przyjął, że o ile słuszne jest stanowisko co do stosowania przepisów k.c. do stosunku przechowania (dozoru pojazdu), to brak jest podstaw do uznania, że administracyjny charakter mają wszystkie aspekty tej sytuacji prawnej. Przepisy k.c. wskazują co najwyżej jak należy oceniać sam stosunek dozoru, jednak odsetki nie są tym stosunkiem. Sąd we wspomnianym wyroku podkreślił, że wskazana w art. 102 § 2 u.p.e.a. kompetencja do określenia przez organ egzekucyjny wydatków i wynagrodzenia związanych z wykonywaniem dozoru nie obejmuje prawa do ustalania odsetek. Mając zatem na uwadze, że przewidziane w tym przepisie uprawnienie organu egzekucyjnego do przyznania na żądanie dozorcy przechowującego zajętą w postępowaniu egzekucyjnym rzecz ruchomą nie obejmuje ustalenia odsetek związanych z wynagrodzeniem i wydatkami, które mogą być dozorcy przyznane na tej podstawie, a także mając na względzie, że ustalenie odsetek w postępowaniu administracyjnym jest możliwe tylko w sytuacji, gdy przepis prawa wyraźnie tak stanowi, stwierdzić należy, że ograny orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że postępowanie administracyjne w zakresie ustalenia odsetek nie może być również wszczęte z ww. względów, w związku z czym odmówiły jego wszczęcia. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 61a k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisu art. 111 § 1 K.p.a. oraz rozważań na temat niedopuszczalności odwołania (art. 134 K.p.a.) wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym i w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że przy ustaleniu charakteru wniesionego przez stronę podania nie ma decydującego znaczenia tytuł pisma. Istotna jest natomiast ocena intencji strony, dokonywana w oparciu o treść pisma. O tym, jaki charakter ma pismo, decyduje zatem sama strona, a jedynie w razie istnienia wątpliwości w tym zakresie, obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie informacji o jej sytuacji procesowej, przysługujących środkach obrony jej praw oraz uwarunkowaniach ich złożenia, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Jednakże obowiązek ten dotyczy tylko tych pism, które zredagowane zostały w sposób niezręczny, niezrozumiały i niepozwalający na ustalenie rzeczywistej woli strony (m.in. w wyrokach NSA z 5 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 839/07; z 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1661/10 oraz z 4 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1804/10). Obowiązek ten nie może być rozciągany na wszystkie pisma strony, a więc także i te, które w swej treści są jasne i nie nasuwają wątpliwości. Jeżeli z pisma wprost wynika wola strony, organ nie ma obowiązku informowania i żądania, by strona precyzowała swoje żądania ewentualnie, by uzupełniała wnioski, których nie składała w chwili wniesienia pisma, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Podkreślić natomiast trzeba, że w niniejszym postępowaniu skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego, który powinien składane w imieniu strony wnioski formułować w sposób precyzyjny, konkretny, z dochowaniem należytej staranności i które będą odzwierciedlać żądania procesowe. Tymczasem, reprezentujący stronę pełnomocnik, ani we wniosku z [...] r. ani w zażaleniu na wydane w jego następstwie postanowienie organu egzekucyjnego nie wskazał, że jego celem było złożenie żądania uzupełnienia co do rozstrzygnięcia postanowień z [...] i [...] r. w sprawie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 61 § 1 K.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu oraz art. 63 § 2 K.p.a., w myśl którego podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji prawidłowo wszczął postępowanie na żądanie strony, złożone pismem z [...] r., sprawdzając je – stosownie do ww. art. 63 K.p.a. – w zakresie minimalnych wymogów składanych podań. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a., należy powtórzyć za organem, że żądanie złożone przez skarżącą w piśmie z dnia [...] r. zatytułowanym "wniosek o wydanie decyzji administracyjnej", było niewątpliwie złożonym przez dozorcę w trybie art. 102 § 2 u.p.e.a. żądaniem przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Przepis ten nie przewiduje przy tym, by organ egzekucyjny ustalając te należności przyznawał dozorcy odsetki od kwot je stanowiących. Zatem, organ egzekucyjny nie mógł wprost, w osnowie (sentencji) postanowień z dnia [...] i [...] r. orzekać w sprawie ustalenia odsetek. Gdyby mimo tego na podstawie tego przepisu tak uczynił, orzeczenie takie jako wydane bez podstawy prawnej dotknięte byłoby istotną wadą powodującą konieczność stwierdzenia jego nieważności. Naczelnik Urzędu Skarbowego zatem jedynie w uzasadnieniach tych postanowień odniósł się do żądania skarżącej w zakresie odsetek wyjaśniając, że w tej części jest ono nieuzasadnione. Prawidłowo również organ zauważył, że właściwym rozstrzygnięciem powinno było być umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe w części w oparciu o art. 105 § 1 w związku z art. 126 K.p.a., bądź odmowa (w odrębnym postanowieniu) wszczęcia postępowania w trybie art. 61a K.p.a. z uwagi na brak przepisu prawa materialnego pozwalającego organowi rozstrzygnąć w zakresie odsetek. W ocenie Sądu, słusznie organ zwrócił uwagę na to, że mimo nieprecyzyjnego rozstrzygnięcia powyższym postanowieniom nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa, wobec czego organ nie rozważał wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia ich nieważności. Również w ocenie Sądu powyższe uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skutkującego koniecznością jego uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Bez wątpienia jako przyczynę odmowy wszczęcia postępowania w zaskarżonym postanowieniu z [...] r. wskazano niemożność zastosowania przepisów prawa cywilnego regulujących odsetki od sumy pieniężnej a jednocześnie brak przepisów prawa administracyjnego, pozwalających przyznać odsetki od należności przysługujących dozorcy z tytułu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Z tego zatem powodu uzasadniona była odmowa wszczęcia postępowania w zakresie zapłaty odsetek, czego strona zażądała w piśmie z [...] r. Jedynie dodatkowo wskazano, że kwestia ta była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Niemniej jednak, co wskazano powyżej, organ nie mógł, wobec braku przepisu regulującego tę kwestię, orzec w sentencji postanowienia w tym zakresie. Nie można również zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi orzeczenia przez organ jedynie w zakresie częściowym o żądaniu strony, ponieważ organ egzekucyjny nie jest związany ani żądaniem dozorcy, ani też stawkami, jakie ustaliła rada powiatu, które jednakże mogą stanowić jeden z elementów ustalenia kwoty za dozór pojazdów (por. wyroki NSA z 10 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1399/08; z 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1891/10; z 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 494/10 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Z związku z tym, orzeczenie na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. co do obu składników należności za dozór nie można nazwać orzeczeniem częściowym. To, że organ nie przyznał stronie wnioskowanej przez nią konkretnej kwoty jakiej oczekiwała ona w postaci odsetek ustawowych od kwoty [...] zł, traktując żądanie jako nieuzasadnione, nie oznacza, że jest to orzeczenie częściowe, jak zarzuca skarżąca. Nie znajduje w ogóle uzasadnienia zarzut strony naruszenia art. 27 u.p.e.a. Przepis ten określa elementy, jakie zawierać ma tytuł wykonawczy w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, będący realizacją zawartego w art. 26 § 1 u.p.e.a. wymogu wszczęcia egzekucji administracyjnej na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Natomiast przedmiotowa sprawa nie dotyczy egzekucji administracyjnej, zatem w toku sprawy nie był wystawiony, bo nie było takiej możliwości, administracyjny tytuł wykonawczy. Trudno zatem zarzucić organom rozpatrującym sprawę naruszenie przez jego pominięcie, przepisu, który nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Nie sposób też uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stanowiący o możliwości stwierdzenia przez organ nieważności decyzji (postanowienia) w sytuacji, gdy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na to, że aby właściwy organ mógł rozstrzygać w zakresie odmowy stwierdzenia nieważności, uprzednio musiałby wszcząć, zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a., z urzędu lub na żądanie strony postępowanie w tym zakresie. Postępowanie takie dotyczące postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] r. znak [...] w przedmiotowej sprawie z całą pewnością nie zostało wszczęte, prowadzono natomiast postępowanie zażaleniowe (tryb odwoławczy). Zatem, za pozbawione racjonalnych podstaw uznać należy wywody czynione w skardze przez stronę w zakresie odmowy stwierdzenia nieważności. Nie znajduje także uzasadnienia, w ocenie Sądu, zarzut sprzeczności z orzeczeniem NSA z dnia 21 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2213/01 oraz naruszenia art. 127 § 1 K.p.a., zgodnie z którym od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Wbrew temu co skarżąca podnosi w skardze, w obiegu prawnym istnieje postanowienie organu I instancji, od którego strona wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia odsetek ustawowych od kwot obejmujących zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór przyznanych skarżącej postanowieniami z dnia [...] i [...] r. Na postanowienie to skarżąca wniosła zażalenie pismem z [...] r., w wyniku którego Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Nie sposób zatem uznać, że organ II instancji rozpoznał zażalenie na nieistniejące postanowienie jak również stwierdzić, iż organ II instancji powinien stwierdzić niedopuszczalność zażalenia. Podkreślenia wymaga, że orzeczenia sądów nie stanowią źródeł powszechnie obowiązującego prawa, które to źródła wymienia art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, zaś sądy administracyjne, w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nie można zatem czynić przedmiotem skargi sprzeczności z orzeczeniem sądu zapadłym w konkretnej indywidualnej sprawie. Ponadto, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Nie można także zgodzić się z kolejnym zarzutem skargi, dotyczącym pominięcia przez organ wniosku strony z [...] r. o uzupełnienie orzeczeń z [...] i [...] r. W ocenie Sądu, z treści tego pisma strony nie wynika, by strona taki wniosek złożyła, w szczególności uwzględniając fakt, że była ona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który zobowiązany jest do działania na zasadzie najwyższej staranności, a tym samym do precyzyjnego i wyraźnego formułowania żądań. Nie znajduje także na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem, m.in. z wyrokiem WSĄ w Gliwicach z 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/G1 633/10. Jak już wykazano powyżej strona nie złożyła wniosku o uzupełnienie postanowienia co do rozstrzygnięcia, również organy obu instancji nie wydawały postanowienia w tym zakresie. W wymienionym orzeczeniu wyrażono pogląd, że nie jest dopuszczalne uzupełnienie decyzji co do ustaleń i interpretacji przyjętych w uzasadnieniu wydanego przez organ rozstrzygnięcia, jednakże wobec braku jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w zakresie uzupełnienia postanowienia, za pozbawiony logicznego uzasadnienia uznać należy zarzut takiego naruszenia przepisów postępowania. Odnośnie stwierdzenia strony, że nie ma oparcia w żadnym przepisie szczególnym pogląd, jakoby organ nie miał podstaw formalnych do naliczenia odsetek od opóźnienia w postępowaniu administracyjnym, podkreślić należy, iż w związku z tym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.; art. 7 Konstytucji RP), to do przyznania odsetek, nie tylko nie jest wystarczający brak normy prawnej zabraniającej tego, ale potrzebny jest przepis regulujący dany stosunek prawa administracyjnego, który wprost normuje kwestię odsetek od należności pieniężnej albo przepis spoza aktu prawnego właściwego dla danego stosunku, do którego odpowiedniego stosowania odsyła konkretny przepis. Pogląd taki, w sprawach dotyczących żądania przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, wielokrotnie już prezentowały sądy administracyjne (por. wyroki NSA z 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 940/10; z 10 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1121/10; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 692/09, WSA we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1348/11 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Wobec powyższego w rozpoznawanej sprawie nie może być mowy o niezgodnym z prawem działaniem organu władzy publicznej, którego konsekwencją jest prawo poszkodowanego do wynagrodzenia szkody, o których mowa w art. 77 ust. 1 Konstytucji RP. Takiego niezgodnego z prawem działaniem organu władzy publicznej (Naczelnika Urzędu Skarbowego) nie stwierdził bowiem żaden organ ani sąd. Ustosunkowując do twierdzeń skarżącej, jakoby Dyrektor Izby Skarbowej w postępowaniu przed WSA w Szczecinie zakończonym wyrokiem tego Sądu z 19 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 465/08, w kwestii odsetek za zwłokę prezentował odmienny niż w niniejszej sprawie pogląd, powtórzyć należy za organem, że wskazywana przez skarżącą sprawa była wynikiem skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług. A sposób naliczania, moment od którego są naliczane i pozostałe kwestie dotyczące odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych uregulowane są w Dziale III Rozdziale 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Natomiast, jak słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu i w odpowiedzi na skargę, w postępowaniu administracyjnym, w przeciwieństwie do postępowania cywilnego, odsetki od sumy pieniężnej należą się (organowi, stronie lub innemu uczestnikowi postępowania) jedynie w przypadkach, gdy wynika to wprost z konkretnej normy tegoż prawa administracyjnego. Końcowo, odnosząc się do twierdzeń strony dotyczących pozostawania przez Skarb Państwa przez okres 7 lat w zwłoce w zapłacie odsetek z tytułu opóźnienia, Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie wskazuje, że przepisy Rozdziału 6 u.p.e.a. nie przewidują sytuacji, w której organ mógłby przyznać dozorcy odsetki od przyznawanych mu należności, w przypadku gdyby dozorca wystąpił z takim żądaniem. Nie sposób tym samym uznać, że Skarb Państwa pozostaje w jakiejkolwiek zwłoce z zapłatą przypadających dozorcy należności. Naczelnik Urzędu Skarbowego jako reprezentant Skarbu Państwa, nie mogąc działać z urzędu, nie może odpowiadać za niewłaściwie ukierunkowane działania reprezentującego stronę profesjonalnego pełnomocnika, który swoje roszczenie kierował do jednostek samorządu terytorialnego, zamiast do organu (statio fisci) działającego za Skarb Państwa, gdy tymczasem jednostki samorządu terytorialnego wykonują zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, nie zaś za Skarb Państwa. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie miał więc jakiegokolwiek wpływu na to, że skarżąca występowała, jak wynika z treści skargi, z powództwem cywilnym kolejno wobec Gminy [...], Starosty oraz Policji, a następnie z wnioskiem w trybie administracyjnym do Starosty. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.