I OSK 1732/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 224/11 w sprawie ze skargi L. C. na decyzję Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. C. na rzecz Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach kwotę 180 /sto osiemdziesiąt/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 224/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, oddalił skargę L. C. na decyzję Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach, z dnia [...] października 2010 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], Komendant Miejski Policji w Kielcach na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), skierował L. C. na badania psychologiczne z powodu przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. W odwołaniu L. C. podniósł, że ilość otrzymanych przez niego punktów karnych nie przekroczyła liczby 24, ponieważ za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 9 sierpnia 2010 r. co prawda ukarany został dwoma mandatami karnymi: w wysokości 300 zł wraz z przypisaniem 8 punktów oraz mandatem karnym za niezastosowanie się do ruchu prawostronnego w wysokości 50 zł, ale w tym przypadku bez przypisania jakichkolwiek punktów. Łączna ilość punktów karnych zgromadzonych w ww. okresie wynosiła zatem 24, a nie 26. Ponadto, w dniu 13 sierpnia 2010 r. odbył szkolenie powodujące zmniejszenie liczby punktów karnych o 6. Decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], Świętokrzyski Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ustalił, że podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego było naruszenie przepisów ruchu drogowego z 13 grudnia 2009 r. (2 pkt), 18 stycznia 2010 r. (6 pkt), 12 maja 2010 r. (8 pkt) i 9 sierpnia 2010 r. (10 pkt). Wskazał, iż mając na uwadze treść art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 130 ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym, organy Policji nie mogą odstąpić od skierowania L. C. na badanie psychologiczne. W myśl art. 130 ust.1 i 2 ustawy, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów. Zgodnie z § 7 ust.1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, w razie przekroczenia 24 punktów karnych otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego komendant wojewódzki policji występuje do właściwego organu z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, a także jest to podstawa do skierowania kierowcy na badania psychologiczne. Ustawodawca ściśle określił, że w przypadku stwierdzenia popełnienia wykroczenia podlegającego wpisowi do ewidencji, danemu naruszeniu przepisów drogowych przypisuje się odpowiednią liczbę punktów karnych, stosownie do załącznika nr 1 w/w rozporządzenia. Brak wpisu informującego o ilości przypisanych punktów w mandacie może stanowić jedynie przesłankę odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta. Popełnienie przez L. C. w dniu 9 sierpnia 2010 r. wykroczenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości od 41 do 50 km/h (8 punktów) i naruszenia obowiązku jazdy prawostronnej (2 punkty) poskutkowało zatem przypisaniem kierowcy łącznie 10 punktów. Organ odwoławczy podkreślił, że punkty karne przypisywane kierowcom mają charakter akcesoryjny w stosunku do popełnionego wykroczenia lub przestępstwa. O ich naliczeniu nie decyduje policjant lub sąd, są one przypisywane z mocy prawa do poszczególnych naruszeń przepisów ruchu drogowego, automatycznie po uprawomocnieniu się rozstrzygnięcia w sprawie karnej lub wykroczeniowej. Odnośnie kwestii zmniejszenia liczby punktów karnych z tytułu odbytego szkolenia w dniu 13 sierpnia 2010 r. organ wyjaśnił, że 6 punktów zostało odliczone od liczby punktów otrzymanych w dniu 13 grudnia 2009 r. Za popełnione wówczas wykroczenie (przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h) przypisano stronie 8 punktów. Po odliczeniu 6 pozostały 2, co łącznie z punktami otrzymanymi w dniach 18 stycznia 2010 r., 12 maja 2010 r. i 9 sierpnia 2010 r. daje w sumie liczbę 26 punktów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach L. C. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucił naruszenie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym poprzez błędne przyjęcie, że nastąpiła przesłanka skierowania go na badania psychologiczne, w sytuacji gdy nie przekroczył liczby 24 punktów karnych. Zarzucił także błędne przyjęcie, że na dzień 9 sierpnia 2010 r. miał 24 punkty karne, podczas miał tych punktów 18. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w dniu 9 sierpnia 2010 r. za niezastosowanie się do ruchu prawostronnego otrzymał mandat w wysokości 50 zł bez przypisywania jakichkolwiek punktów karnych. W tym dniu otrzymał zatem jedynie 8 punktów za przekroczenie prędkości obok mandatu w wysokości 300 zł. W ocenie skarżącego, organy nie uwzględniły, że nie został on pouczony o punktach karnych za niezastosowanie się do ruchu prawostronnego, zaś w mandacie nie było informującego o tym zapisu. Skarżący wskazał ponadto na odbycie szkolenia w dniu 13 sierpnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę Świętokrzyski Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że odliczenie 6 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 13 grudnia 2009 r. nastąpiło wskutek odbycia szkolenia w dniu 19 lutego 2010 r., a nie w dniu 13 sierpnia 2010 r. Odbycie szkolenia w dniu 13 sierpnia 2010 r. nie mogło zostać uwzględnione, albowiem w myśl § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, z dobrodziejstwa w postaci zmniejszenia liczby punktów nie może skorzystać kierowca, który odbył szkolenie po przekroczeniu liczby 24 punktów karnych. Poza tym, zgodnie z pkt 3 załącznika nr 7 do ww. rozporządzenia, w szkoleniu tym można uczestniczyć nie częściej, niż raz na 6 miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jako podstawę materialną wskazał art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 marca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). W myśl tego przepisu, badaniu psychologicznemu podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Przepis art. 130 ust. 1 odsyła do prowadzonej przez policję ewidencji, do której wpisuje się naruszających przepisy ruchu drogowego kierowców, przypisując im za poszczególne naruszenia punkty w skali od 0 do 10. Zasady zaś prowadzenia wymienionej ewidencji i punktowania, jak również tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.), wydanym na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Sąd pierwszej instancji wskazał, że wpisowi do ewidencji podlega każde stwierdzone naruszenie przepisów ruchu drogowego, w tym również takie, któremu zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia przypisano 0 punktów lub w ogóle nie przypisano wartości punktowej (art. 130 ust. 1a ustawy). W ocenie Sądu, analiza tych przepisów wskazuje na to, że organy administracji publicznej nie mają możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Zobowiązane są, w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ruchu drogowego, przypisać temu naruszeniu określoną liczbę punktów, wynikającą z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Stosownie natomiast do § 4 ust. 1 rozporządzenia, prawomocny mandat karny staje się podstawą do dokonania wpisu w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Według Sądu, dokonywany przez organy Policji wpis w ewidencji ma charakter deklaratoryjny, a ilość ujawnionych punktów karnych jest pochodną od stwierdzenia – stosownym mandatem – naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie jest kwestionowane, że L. C. naruszył przepisy ruchu drogowego w dniu 9 sierpnia 2010 r., za co nałożono na niego dwa mandaty karne: pierwszy w wysokości 300 zł wraz z przypisaniem 8 punktów za przekroczenie dozwolonej szybkości oraz drugi mandat karny za niezastosowanie się do ruchu prawostronnego w wysokości 50 zł , ale w tym przypadku, jak wynika z treści tego mandatu policjant nie poinformował o konsekwencji w postaci przypisania 2 punktów karnych za to naruszenie. Sąd pierwszej instancji zauważył, że jak wynika z załącznika nr 1 do rozporządzenia, za naruszenie obowiązku jazdy prawostronnej przypisuje się kierowcy 2 punkty karne (kod H 08 w załączniku). Orzekające w sprawie organy uznały, iż w dnu 9 sierpnia 2010 r. kierowca otrzymał za wykroczenia drogowe w sumie 10 punktów karnych, co spowodowało przekroczenie liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego tj. w sumie L. C. uzyskał 26 punktów. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisywane są do ewidencji z mocy prawa, w związku z ukaraniem mandatem karnym za określone wykroczenie. Oznacza to, że stwierdzone mandatem karnym naruszenie przepisów ruchu drogowego jest równoznaczne z wpisem do ewidencji liczby punktów wynikających z załącznika nr 1 rozporządzenia. W związku z tym organy prawidłowo uznały, iż wobec przekroczenia przez kierowcę 24 punktów karnych są podstawy do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, funkcjonariusz Policji nakładając grzywnę w drodze mandatu karnego powinien poinformować ukaranego o liczbie punktów, które będą mu przypisane z tego tytułu (§ 4 ust. 8 rozporządzenia), jednak w tej sprawie sam fakt niepoinformowania skarżącego o ilości punktów przypisywanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego nie miał żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu, nie ulega więc wątpliwości, że za naruszenie obowiązku ruchu prawostronnego przypisuje się kierowcy 2 pkt, co w przypadku skarżącego dało wynik 26 punktów karnych w ewidencji. Przy takiej ilości punktów skarżący nie miał już wpływu na ich modyfikację, ponieważ przekroczył już limit 24 punktów i zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii odbycia przez skarżącego szkolenia w celu zmniejszenia liczby punktów karnych w dniu 13 sierpnia 2010 r., Sąd wskazał na ugruntowaną linię orzeczniczą sądów administracyjnych, iż zmniejszenie liczby punktów karnych w drodze odbycia szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, może nastąpić tylko do czasu przekroczenia liczby 24 punktów. Pogląd, iż kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć liczbę punktów karnych, po przekroczeniu limitu 24, niweczyłby możliwość stosowania środka z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym. Skargę kasacyjną złożył L. Zaskarżył w całości orzeczenie i zarzucił: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść wyroku, a to: - art. 124 § 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym, polegające na błędnym zastosowaniu tegoż przepisu i uznaniu, że skarżący powinien zostać skierowany na badania psychologiczne, podczas gdy skarżący nie przekroczył 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego będącego przesłanką skierowania na takie badania, gdyż prawomocnym mandatem karnym z dnia 9 sierpnia 2010 r., nr [...], nie zostały nałożone na niego żadne punkty karne, a zatem nie przekroczył on granicy 24 punktów karnych; - art. 4 § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez pominięcie tegoż przepisu i uznanie, że pomimo wpisania na prawomocnym mandacie "O" punktów karnych możliwe jest wpisanie do ewidencji kierowców innej liczby punktów, niż to wynika z prawomocnego mandatu karnego, co jest sprzeczne z wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 maja 2008 r. (sygn. akt II SA/Gl 186/08, który stwierdził iż: "Brak jest przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wpisania do ewidencji kierowców innej liczby punktów aniżeli wynikająca z tytułów określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998)" a zatem dokonanie wpisu do ewidencji punktów karnych musi być zgodne z treścią mandatu nawet jeżeli mandat ten został błędnie wypełniony. 2) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 7 K.p.a., 8 K.p.a., 9 K.p.a. poprzez niezastosowanie tychże przepisów i uznanie, że brak pouczenia skarżącego o nałożeniu na niego punktów karnych nie ma znaczenia w niniejszej sprawie podczas gdy na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek informowania obywateli o czynnościach mających wpływ na ich prawa i obowiązki. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i poprzedzających go decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Świętokrzyski Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że zaskarżone orzeczenie zasługuje w całości na uwzględnienie, a podniesione w skardze zarzuty, co do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego, nie są słuszne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty materialne i proceduralne, w pierwszej kolejności należy odnieść się do procesowej podstawy kasacji (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSA i wsa 2005/6/120). Nieprecyzyjny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 8 oraz art. 9 K.p.a. poprzez niezastosowanie tych przepisów i uznanie, że brak pouczenia skarżącego o nałożeniu na niego punktów karnych nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, podczas gdy na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek informowania obywateli o czynnościach mających wpływ na ich prawa i obowiązki. Tak sformułowany zarzut wymaga odniesienia się, jakkolwiek zauważyć trzeba, że Sąd pierwszej instancji nie stosował tych przepisów bezpośrednio, ale kontrolował zgodność działania organów administracyjnych z powołanymi przepisami procedury administracyjnej (patrz: uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSA i wsa 2010/1/1). Obowiązek udzielania stronom, przez organ, informacji faktycznej i prawnej został ustanowiony w art. 9 K.p.a. Brak wymaganego pouczenia stanowi naruszenie przepisu postępowania. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji w której obowiązek ten jest przewidziany w przepisach szczegółowych normujących konkretną instytucję prawa materialnego. W przypadku naruszenia przepisów o ruchu drogowym stanowiącego wykroczenie, funkcjonariusz, nakładając na sprawcę wykroczenia mandat karny kredytowany, na odcinku C formularza mandatu karnego ma obowiązek wpisać liczbę punktów przewidzianych za to naruszenie – § 4 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2002 r. w sprawie nakładania grzywien w drodze mandatu karnego (Dz. U. Nr 20, poz. 201 ze zm.). Brak wymaganego wpisu stanowi naruszenie proceduralne. Ocena wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, której przedmiotem jest wpisanie punktów do ewidencji, może być dokonana w ramach postępowania kwestionującego ten wpis. Obliczenie punktów przez organy Policji odbywa się w oparciu o delegacje ustawową przewidzianą w art. 130 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 2997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), a skonkretyzowaną w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Możliwe jest złożenie wniosku o usunięcie bądź skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców. Załatwienie takiego wniosku odbywa się w drodze czynności usunięcia bądź skorygowania wpisu albo w drodze pisma odmawiającego dokonania żądanej czynności, które to pismo stanowi akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 745029; postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11, niepublikowane, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 1068400). Procedura dokonywania wpisu punktów do ewidencji nie jest częścią postępowania w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest zaś właśnie postępowanie o skierowanie na badania. Naruszenie zasady określonej w art. 9 K.p.a. przez organ prowadzący postępowanie wcześniejsze podlegałoby kontroli, gdyby to wcześniejsze postępowanie było prowadzone w granicach sprawy, której dotyczy skarga (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1470/07, niepublikowane, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 512177). Wzajemna relacja postępowań o wpis do ewidencji i o skierowanie na badania psychologiczne jest inna. Postępowanie o wpisanie punktów do ewidencji nie jest postępowaniem w granicach sprawy ze skargi na decyzje o skierowaniu na badania psychologiczne. Rzeczywisty stosunek obu postępowań jest przedmiotem odniesienia się do zarzutu materialnej podstawy kasacji. Niezależnie od tego dodać można, że uchybienia w zakresie informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogą być kwalifikowane w ramach podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Konieczne jest zatem wystąpienie przesłanki w postaci możliwości wpływu istotnego naruszenia na wynik sprawy. O tej możliwości decydują przesłanki materialne skierowania na badania psychologiczne oraz okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia tych wymogów materialnoprawnych. Rozważając procesową podstawę kasacji stwierdzić należy, że nie został zakwestionowany fakt naruszenia przez skarżącego obowiązku jazdy prawostronnej, za które załącznik nr 1 do rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego przypisuje 2 punkty podlegające wpisaniu do ewidencji (kod H 08). Okoliczność ta, w powiązaniu z normami materialnymi, wskazuje, iż naruszenie obowiązku informacyjnego nie miało wpływu na wynik sprawy. Przywoływane wyżej normy materialne nie tylko potwierdzają bezzasadność procesowej podstawy skargi kasacyjnej, ale także wykazują brak usprawiedliwienia dla materialnej podstawy kasacji. Nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego sformułowanego jako błędne zastosowanie art. 124 § 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym i uznanie, że skarżący powinien zostać skierowany na badania psychologiczne, podczas gdy, zdaniem samego skarżącego, nie przekroczył on 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, będące przesłanką skierowania na takie badania, gdyż prawomocnym mandatem karnym z dnia 9 sierpnia 2010 r., nr [...], nie zostały nałożone na niego żadne punkty karne, a zatem nie przekroczył on granicy 24 punktów karnych. Zgodnie z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym, według brzmienia tego przepisu w dacie jego stosowania, badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Z przepisu tego wynika, że dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wiążą organ właściwy w sprawie skierowania na badania psychologiczne kierowcy, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 1136703). W niniejszej sprawie jest niewątpliwe, że w ewidencji wykazano wpisanie skarżącemu 26 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Nadto, nie było podstaw do zmniejszenia skarżącemu liczby punktów, na podstawie art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, za szkolenie odbyte w dniu 13 sierpnia 2010 r. Uprawnienie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, nie dotyczy kierowców, którzy dopuścili się naruszeń, za które liczba punktów przekroczyła 24 (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/; wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/; wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Nie jest zasadny zarzut naruszenia § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez pominięcie tego przepisu i uznanie, że możliwe jest wpisanie do ewidencji kierowców innej liczby punktów, niż to wynika z prawomocnego mandatu karnego. Przepis ten stanowi, że wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym. Po pierwsze, jak wynika z powyższych uwag, przepis ten jest stosowany w postępowaniu o wpis naruszenia do ewidencji. Po drugie, z art. 130 ust. 1 zdanie drugie Prawa o ruchu drogowym oraz z § 4 ust. 1 omawianego rozporządzenia wynika, że odpowiednią liczbę punktów karnych przypisuje się do naruszenia przepisu ruchu drogowego stwierdzonego mandatem karnym. Przypisanie to jest efektem stwierdzenia mandatem karnym naruszenia przepisów ruchu drogowego, a nie odnotowania w mandacie liczby punktów za to naruszenie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Koszty postępowania kasacyjnego zasądzono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.