III SA/Wa 1680/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi L. z siedzibą w Luksemburgu na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę Wnioskiem z dnia 15 grudnia 2011 r. L. z siedzibą w Luxemburgu (dalej "Spółka", "Skarżąca") wystąpiła o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie prawa do zwolnienia podmiotowego. W przedmiotowym wniosku Spółka przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe: Spółka jest luksemburskim rezydentem podatkowym, spółką akcyjną o kapitale zmiennym (SICAV) działającą, jako wyspecjalizowany fundusz inwestycyjny (SIF), na podstawie prawa luksemburskiego. Spółka rozważa zakup akcji i udziałów w spółkach mających siedzibę w Polsce, w tym spółek notowanych na Giełdzie Papierów Wartościowych. W związku z dokonanymi inwestycjami, Spółka będzie osiągać dochody z tytułu dywidend wypłacanych przez spółki zależne. Wyłącznym przedmiotem działalności Spółki jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze publicznego oraz niepublicznego proponowania nabycia ich tytułów uczestnictwa, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe. Spółka prowadzi działalność za zgodą luksemburskiej Commission de surveillance du secteur financier (CSSF) - odpowiednika polskiej Komisji Nadzoru Finansowego. Działalność Spółki podlega nadzorowi CSSF. Spółka posiada depozytariusza przechowującego jej aktywa. Zarząd Spółki sprawują osoby fizyczne, których kandydatury musiały zostać zatwierdzone przez CSSF. Te osoby sprawują zatem swoje funkcje na podstawie mandatu zatwierdzonego przez CSSF. W związku z powyższym Spółka nie ma obowiązku korzystania z zewnętrznego, odrębnego podmiotu zarządzającego. W związku z powyższym Spółka zadała następujące pytanie: Czy Spółka będzie podmiotowo zwolniona od podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce, w związku z czym dywidendy wypłacane przez spółki mające siedziby w Polsce będą zwolnione w Polsce od podatku dochodowego od osób prawnych? W ocenie Spółki, jest ona zwolniona podmiotowo od podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce. Wskazała, że będąc luksemburskim rezydentem podatkowym, podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. tylko od dochodów osiągniętych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej "u.p.d.o.p."). Zdaniem Spółki, jako wspólnik w polskich spółkach, będzie ona uprawniona do otrzymywania od nich dywidend, które stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 10 lub art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., będą zwolnione od podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce; albowiem, że jest zagranicznym funduszem inwestycyjnym, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. Nr 146, poz. 1546 z póżn. zm.) – dalej "u.f.i.". Wyjaśniła, że będąc funduszem zagranicznym, w zakresie działalności prowadzonej na terytorium Polski podlega i działa na podstawie u.f.i., co wynika z art. 1 u.f.i. Uznała, ze konsekwencją podlegania polskiej regulacji dotyczącej zbiorowego inwestowania są obowiązki, jakie nakłada na zagraniczne fundusze inwestycyjne dział XII u.f.i. w przypadku, gdy zagraniczne fundusze będą zamierzały zbywać na terytorium Polski emitowane przez siebie tytuły uczestnictwa. Niemniej jednak Spółka uważa, że jej działalność na terytorium Polski nie musi sprowadzać się wyłącznie do oferowania emitowanych przez siebie tytułów uczestnictwa, podlegających u.f.i., bowiem inna działalność Spółki, taka jak np. lokowanie środków pieniężnych w określone papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe, prowadzona na terytorium Polski, również podlega u.f.i., w zakresie związanych z nią uprawnień i obowiązków funduszu zagranicznego. Na potwierdzenie powyższego poglądu wskazała wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej "WSA") w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1577/07, z dnia 21 stycznia w 2011 r., sygn. III SA/Wa 907/10 oraz z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. III SA/Wa 898/11. Reasumując Spółka stanęła na stanowisku, że będąc zagranicznym funduszem inwestycyjnym i dokonując w Polsce inwestycji, prowadzi na terenie Polski działalność, którą regulują przepisy u.f.i. Zdaniem Spółki, nie jest przy tym istotne, czy inwestycja ta polega na oferowaniu w Polsce emitowanych przez Spółkę tytułów uczestnictwa, czy sprowadza się do innych czynności, jak np. obrót papierami wartościowymi i udziałami. W związku z powyższym uznała, że jako fundusz inwestycyjny działającym na podstawie u.f.i., jest w konsekwencji objęta zwolnieniem z art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. Mając powyższe na względzie, Spółka stwierdziła, że nie jest zasadne analizowanie, czy ma do niej zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. Wskazując na regulacje zawarte w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej "O.p." odnoszące się do wydawania interpretacji w zakresie przepisów prawa podatkowego, Spółka zwróciła uwagę, że zwolnienie od podatku dochodowego od osób prawnych wypłaconej przez polską spółkę dywidendy jest pośrednio uzależnione od tego, czy Spółka może zostać zaliczona do grupy podmiotów, których działalność w Polsce podlega u.f.i. W związku z powyższym podniosła, że aby można było w sposób prawidłowy określić konsekwencje planowanej czynności na gruncie przepisów u.p.d.o.p., konieczne jest uprzednie przeanalizowanie podstawowych zasad działania funduszy inwestycyjnych. W ocenie Spółki, przyjęcie w tej sytuacji stanowiska zgodnie z którym, upoważnienie do wydania interpretacji indywidualnej, jak również sam jej zakres, może dotyczyć wyłącznie przepisów prawa podatkowego w rozumieniu O.p., byłoby nie do pogodzenia z celem tej instytucji oraz funkcją, jaką ma pełnić (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA") z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1019/09 oraz wyrok WSA W Gliwicach z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/G1 272/11): Powołując się na obowiązek uwzględniania orzecznictwa sądów administracyjnych przy zmianie interpretacji z urzędu, stosownie do art. 14e § 1 O.p., za zasadne uznała również uwzględnianie orzecznictwa przy wydaniu interpretacji. Na potwierdzenie powyższego stanowiska powołała wyroki WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 135/07 oraz z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1916/08. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Na wstępie uzasadnienia przytoczył treść art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. regulującego opodatkowanie podatników niemających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. odnoszącego się do kwestii zwolnienia od podatku funduszy inwestycyjnych oraz art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym od 4 grudnia 2011 r.) określający warunki zwolnienia od podatku instytucje wspólnego inwestowania posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (dalej "EOG"). Wskazując na uzasadnienie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stwierdził, że wykładnia autentyczna art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p., wskazuje jednoznacznie, iż wolą ustawodawcy nie było zwolnienie wszystkich funduszy inwestycyjnych, czy też jednostek wspólnego inwestowania z UE lub EOG, lecz tylko tych, które spełniają określone kryteria. W związku z powyższym z uwagi na wprowadzenie art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. za niezasadne uznał stanowisko Spółki, że art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., odnosi się także do funduszy zagranicznych, W kontekście powyższego stwierdził, że orzecznictwo powołane przez Spółkę, a odnoszące się zwolnienia od podatku zagranicznych funduszy inwestycyjnych w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2010 r. (przed wejściem w życie art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. na mocy ustawy z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne - Dz. U. z 2010 r. Nr 226, poz. 1478; dalej "ustawa zmieniająca") nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Ponadto zaznaczył, iż orzeczenia w sprawach o sygn. akt III SA/Wa 898/11 i III SA/Wa 907/10 są nieprawomocne, a pierwszy z nich odnosi się do luksemburskiego funduszu spełniającego kryteria UCITS. Podkreślił również, iż ostatni z warunków zwolnienia podmiotowego, zawarty w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p., został wprowadzony na mocy art. 2 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 234, poz. 1389) – dalej "nowelizacja z 2011 r.". Następnie podniósł, iż należy zdecydowanie odróżnić pojęcia podmiotu zarządzającego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. i u.p.d.o.p. i art. 2 pkt 10 u.f.i., który prowadzi podstawową działalność gospodarczą polegającą na zarządzaniu funduszami zagranicznymi i na taką działalność posiada stosowne zezwolenie właściwego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, od wymienionych przez Spółkę osób fizycznych sprawujących zarząd. Zwrócił przy tym uwagę, iż art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. jest wynikiem podjęcia przez Polskę zobowiązania wobec Komisji Europejskiej w sprawie usunięcia naruszenia nr 2006/4093. Wskazał, że dokonując wykładni art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p. uwzględnić należy również treść obowiązujących przepisów w innych gałęziach prawa, a w szczególności definicję "spółki zarządzającej" zawartą w art. 2 pkt 10 u.f.i. Za bez znaczenia uznał przy tym fakt odwołania się w ustawie podatkowej do pojęcia "podmiotu", a nie "spółki", bowiem źródłem obu użytych w przywołanych ustawach pojęć jest wykorzystane w angielskiej wersji językowej Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz. U. UE L 302/32) – dalej "dyrektywa 2009/65" słowa "company", które w prawie europejskim używane jest w szerokim znaczeniu dla oznaczenia podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (por. art. 54 Traktatu o funkcjonowaniu UE, gdzie spółki zdefiniowane zostały, jako spółki prawa cywilnego lub handlowego, a także spółdzielnie oraz inne osoby prawne). Zdaniem Ministra Finansów, za przyjęciem powyższej wykładni przemawia również brzmienie art. 2 pkt 10 u.f.i, który przez "spółkę..." nakazuje rozumieć podmiot lub spółkę z siedzibą w państwie członkowskim, natomiast przez przymiotnik "...zarządzającą" - taką jej podstawową działalność, która polega na zarządzaniu funduszami zagranicznymi. W ocenie Ministra Finansów zatem, w niniejszej sprawie, pierwszeństwo zastosowania ma dyrektywa języka prawnego przed znaczeniem potocznym, jakie przypisać można zwrotowi "zarządzane przez podmioty". W kontekście przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdził, że ww. przepis odwołuje się do jednostek posiadających "siedzibę" w tym państwie, którego właściwy organ nadzoru nad rynkiem finansowym wydał zezwolenie na prowadzenie działalności polegającej na zarządzaniu funduszami. Uznał zatem, że warunku tego nie spełniają osoby fizyczne sprawujące zarząd Spółki, z natury rzeczy nie posiadające "siedziby", lecz miejsce zamieszkania lub prowadzenia działalności. W ocenie Ministra Finansów, z uwagi na fakt, że w chwili obecnej Spółka zarządzana jest bez udziału podmiotu, który prowadzi swoją działalność na podstawie osobnego zezwolenia właściwego organu nadzoru, nie spełnia ona dyspozycji art. 6 ust. 1 pkt 10a lit.i u.p.d.o.p. Zwrócił uwagę również na okoliczność, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 u.f.i fundusz inwestycyjny może być utworzony wyłącznie przez towarzystwo (a nie przez udziałowców, czy akcjonariuszy). Z uwagi na powyższe, w opinii Ministra Finansów, brak jest przesłanek, aby uznać, iż spółka kapitałowa z siedzibą w Luksemburgu, działająca w reżimie SICAV-SIF, zarządzana przez osoby fizyczne, jest równoważna polskiemu funduszowi inwestycyjnemu (zarządzanemu przez towarzystwo funduszy inwestycyjnych) i w efekcie może korzystać ze zwolnienia podmiotowego określonego w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. Na potwierdzenie swojego stanowiska wskazał poglądy doktryny (zob. Wojciech Dmoch, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Wydanie 3, 2012) W dopowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone przez Spółkę, Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą interpretację Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: 1) art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że Skarżąca nie jest funduszem inwestycyjnym, działającym na podstawie u.f.i, przez co nie ma do niej zastosowania zwolnienie podmiotowe z art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., 2) art. 87 ust. 1 i art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., tj. naruszenie zasady prymatu prawa UE nad prawem krajowym, w sytuacji kolizji prawa krajowego z prawem UE, poprzez błędną wykładnię i w rezultacie zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 10a zamiast art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., 3) art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 120 O.p. poprzez błędną interpretację art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., tj. nieuwzględnienie obowiązku "pro unijnej" wykładni prawa krajowego, wskutek czego organ zawęził zastosowanie zwolnienia podmiotowego na gruncie u.p.d.o.p. jedynie do krajowych funduszy inwestycyjnych skutkiem, czego doszło do zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., dyskryminującego zagraniczne fundusze inwestycyjne, 4) art. 14b § 1 w z art. 14e § 1 O.p. poprzez pominięcie orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej "ETS" lub "TSUE"). Zdaniem Skarżącej, jest ona zagranicznym funduszem inwestycyjnym, o którym mowa w art. 2 ust. 9 u.f.i., zatem w zakresie swojej działalności prowadzonej na terytorium Polski podlega i działa na podstawie u.f.i. W ocenie Skarżącej, jej działalność nie musi ograniczać się do oferowania na terenie Polski emitowanych przez Spółkę tytułów uczestnictwa, bowiem może ona lokować środki pieniężne w określone papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe, będzie to działalność prowadzona również na terytorium Polski. Wskazała, że w zakresie związanych z działalnością uprawnień i obowiązków będzie podlegała u.f.i. W konsekwencji uznała, że jako fundusz inwestycyjny, działający na podstawie u.f.i podlega regulacji art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. i tym samym jest podmiotem zwolnionym od podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce. Na poparcie swojego stanowiska przywołała wyroki WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2972/10 i z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 907/10. Skarżąca uważa, że nie każdy zagraniczny fundusz inwestycyjny musi spełniać wszystkie warunki z art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. W opinii Skarżącej dotyczy to nie tylko wymogu np. zarządzania przez podmiot prowadzący swoją działalność na podstawie zezwolenia stosownych władz, ale też np. siedziby funduszu, która może znajdować się poza UE/EOG. Podniosła również, że z literalnego brzmienia u.p.d.o.p. nie wynika, jakoby art. 6 ust. 1 pkt 10 i 10a u.p.d.o.p. wzajemnie się wykluczały, bowiem żaden z przepisów ww. ustawy nie wyklucza zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. do funduszu inwestycyjnego, który nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. Mając na względzie jednoznaczne literalne brzmienie u.p.d.o.p., stwierdziła, że odwoływanie się do jakichkolwiek innych zasad wykładni, w tym wykładni opartej o badanie zamiaru ustawodawcy poprzez analizę procesu tworzenia prawa (błędnie nazwanej przez Ministra Finansów wykładnią autentyczną) nie ma uzasadnienia, bowiem zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt V KK 337/03 w procesie wykładni pierwszeństwo mają dyrektywy językowe. Skarżąca nie uważa również, by racjonalność ustawodawcy mogła stanowić argument wyłączający możliwość stosowania art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. w odniesieniu do zagranicznych funduszy inwestycyjnych, zarówno tych spełniających, jak i niespełniających przesłanki z art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. Z uwagi na powyższe stwierdziła, że skoro Spółka jest funduszem, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., nie jest konieczne badanie, czy spełnia ona przesłanki z art. 6 ust. 1 pkt 10a updop. Skarżąca stanęła na stanowisku, że konstrukcja art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. pozostaje w sprzeczności z podstawowymi zasadami funkcjonowania UE, w tym w szczególności z art. 56 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. UE C z dnia 30 marca 2010 r. Nr 83; dalej "TFUE"). W ocenie Skarżącej, różnicowanie sytuacji podmiotów upoważnionych do stosowania zwolnienia w zależności od miejsca siedziby tj. na podmioty posiadające siedzibę w Polsce oraz posiadające siedzibę w innym niż Polska państwie członkowskim, jest nieuzasadnione i stanowi naruszenie zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową (art. 18 TFUE) (por. wyroki ETS w sprawie C-303-07 oraz w sprawie C-170/05). Podniosła, że pomimo zmian wprowadzonych ustawą zmieniającą, mających na celu usunięcie sygnalizowanych przez Komisję Europejską naruszeń dotyczących ograniczenia swobody przepływu kapitału oraz swobody przedsiębiorczości (nr 2006/4093), uregulowania u.p.d.o.p. stanowiły w dalszym ciągu naruszenie art. 18, art. 56 i art. 63 TFUE oraz art. 4, art. 36 i art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Dz. U. WE z 1994 r. L 1/3) – dalej "Porozumienie o EOG". Podkreśliła, iż potwierdzeniem powyższego jest ponowne zwrócenie się przez Komisję Europejską do Polski z formalnym wnioskiem wzywającym do zmiany przepisów podatkowych (nr IP/11/720). Zdaniem Skarżącej, także nowelizacja z 2011 r., która nadała obecne brzmienie art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., nie wprowadziła zmian usuwających problem dyskryminacji zagranicznych funduszy inwestycyjnych. Następnie Skarżąca wywiodła, że wobec niezgodności art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. z prawem UE, Minister Finansów był zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia prawidłowości procesu stosowania prawa poprzez – w pierwszej kolejności - odwołanie się do wykładni "pro unijnej" analizowanego przepisu, a w przypadku braku takiej możliwości - pominięcia regulacji prawa krajowego. Stwierdziła, że w przypadku braku możliwości zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. względem Spółki, powinien był doprowadzić do oparcia rozstrzygnięcia na art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. W opinii Skarżącej, ww. orzecznictwo sądów administracyjnych dowodzi, że "pro unijna" wykładnia tego przepisu potwierdza zwolnienie podmiotowe zarówno funduszy krajowych jak i zagranicznych. Skarżąca uznała, że Minister Finansów dokonując wykładni art. 6 ust. 1 pkt 10 oraz art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. nie uwzględnił zasad wynikających z prawa krajowego (zasada legalności), jak i prawa unijnego (zasada wykładni "pro unijnej"). W konsekwencji oceniła, że organ dokonał nieprawidłowej, zawężającej wykładni art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., a następnie badał sytuację Spółki na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10a updop, kierując się zawężającą wykładnią tego przepisu, dyskryminującą ostatecznie zagraniczne fundusze inwestycyjne. Powyższe – w ocenie Skarżącej – skutkowało naruszeniem art. 18, 56 i 63 TFUE oraz art. 4 art. 36 i art. 40 Porozumienia o EOG, tj. zakazu dyskryminacji, zasady swobody świadczenia usług i zasady swobody przepływu kapitału. Wskazując, że w przypadku interpretacji indywidualnych, obowiązek uwzględniania orzecznictwa sądów administracyjnych wypływa pośrednio z art. 14e § 1 O.p. uznała, że orzecznictwo mające wpływ na zmianę interpretacji indywidualnej powinno być uwzględniane również przy jej wydawaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1916/08). W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. 1. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest interpretacja art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. i wzajemna relacja postanowień pkt 10 oraz pkt 10 a tego artykułu w związku z przedstawionym przez wnioskodawcę stanowiskiem, że zwolnienie podmiotowe określone art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., także po nowelizacji nin. ustawy (z dnia 1 stycznia 2011 r. - dokonanej art. 2 pkt 3 lit. a) tiret pierwsze ustawy z dnia 25 listopada 2010 r. (Dz.U.2010.226.1478) – oraz z dnia 4 grudnia 2011 r. – dokonanej przez art. 2 ustawy z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U.2011.234.1389)) nadal dotyczy zagranicznych funduszy inwestycyjnych, takich jak L.. Zdaniem Strony dodanie pkt 10a do art. 6 ust. 1 u.p.d.o.p. nie wpłynęło na możliwość wykładni tego przepisu zaprezentowanej m.in. w wyrokach WSA w Warszawie z 21.01.2011 r. sygn. III SA/Wa 907/10 oraz NSA z 20.12.2012 sygn. II FSK 1005/11 i z dnia 28 czerwca 2012 r. (II FSK 1308/11); w których uznano, że: "Fundusz "zagraniczny", tj. spełniający dyspozycję art. 2 pkt 9 u.f.i., działający na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, jest funduszem działającym na podstawie ustawy o funduszach inwestycyjnych z 27 maja 2004 r., albowiem w okresie jego działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie jego uprawnień i obowiązków, a także wynikających z ich naruszenia sankcji, mają do niego zastosowanie przepisy tej ustawy. Wobec powyższego, na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. fundusz taki jest zwolniony od podatku dochodowego od osób prawnych." (wyr. WSA w Warszawie z 21.01.2011 r. sygn. III SA/Wa 907/10). Z kolei Minister Finansów podnosił konieczność uwzględniania w procesie wykładni ustawy zasady racjonalności ustawodawcy oraz wskazywał, że wynikająca z zasad swobody wolnego rynku konieczność objęcia zwolnieniem określonym w pkt 10 zagranicznych funduszy inwestycyjnych dotyczyć może jedynie porównywalnych zagranicznych funduszy inwestycyjnych tj. działających na analogicznych zasadach jak fundusze polskie, przy jednoczesnym wyłączeniu z zakresu zwolnienia tych zagranicznych podmiotów, które przez obce jurysdykcje uznawane są za fundusze inwestycyjne, jednak ich forma odpowiada polskim spółkom kapitałowym, a nie polskim funduszom inwestycyjnym. W opinii Sądu w sporze tym rację należało przyznać Ministrowi Finansów. 2. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 10 a został wprowadzony do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ustawą z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 226, poz. 1478) a zmieniony ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 234, poz. 1389). Obecnie (i w dacie wydawania interpretacji indywidualnej) ma on następujące brzmienie: zwalnia się od podatku (...) instytucje wspólnego inwestowania posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które spełniają łącznie następujące warunki: a) podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, b) wyłącznym przedmiotem ich działalności jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych, zebranych w drodze/ publicznego lub niepublicznego proponowania nabycia ich tytułów uczestnictwa, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe, c) prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę, albo prowadzenie przez nie działalności wymaga zawiadomienia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę, w przypadku gdy: - prowadzą, swoją. działalność w formie instytucji wspólnego inwestowania typu zamkniętego oraz - zgodnie z dokumentami założycielskimi ich tytuły uczestnictwa nie są oferowane w drodze oferty publicznej ani dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, ani wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu oraz mogą być nabywane także przez osoby fizyczne, wyłącznie gdy osoby te dokonają jednorazowego nabycia tytułów uczestnictwa o wartości nie mniejszej niż 40.000 euro, d) ich działalność podlega bezpośredniemu nadzorowi właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę, e) posiadają depozytariusza przechowującego aktywa tej instytucji, f) zarządzane są przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę. Spółka przyznaje, że opisany w zdarzeniu przyszłym podmiot: luksemburski wyspecjalizowany fundusz inwestycyjny o kapitale zmiennym, działający jako spółka akcyjna na podstawie luksemburskiego kodeksu spółek handlowych oraz luksemburskich ustaw: o wehikułach zbiorowego inwestowania oraz o wyspecjalizowanych funduszach inwestycyjnych, którego wyłącznym przedmiotem działalności jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze publicznego i niepublicznego proponowania nabycia tytułów uczestnictwa, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe – nie spełnia przesłanek zwolnienia określonego w art. 6 ust. 1 pkt 10 a u.p.d.o.p. Stąd Skarżąca nie podnosi zarzutów dotyczących stanowiska Ministra, co do braku możliwości uznania, że przysługiwałoby temu funduszowi zwolnienie wynikające z art. 6 ust. 1 pkt 10 a u.p.d.o.p. Uważa jednakże, że mimo wprowadzenia ww. przepisu, zagraniczne spółki inwestycyjne, takie jak opisana we wniosku, korzystać mogą nadal ze zwolnienia zawartego w art. 6 ust. 1 pkt 10 tej ustawy; powołuje się na orzecznictwo sądów administracyjnych. 3. W orzecznictwie sądowym zwolnienie podatkowe zagranicznych funduszy inwestycyjnych, na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., wywiedziono poprzez prowspólnotową wykładnię ustawy, w celu uniknięcia kolizji z postanowieniami TWE (także - TFUE) regulującymi podstawowe swobody wolnego rynku. Wskazywano na art. 12 i art. 43 TWE (art. 18 i art. 49 TFUE), art. 56 ust. 1 i 2 TWE (art. 63 ust. 1 TFUE) i art. 58 TWE (art. 65 TFUE) regulujące zasadę swobody przepływu kapitału. Zgodnie z którymi zakazane są wszelkie ograniczenia w przepływie kapitału między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi oraz wszelkie ograniczenia w płatnościach między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi; w szczególności zakazane są środki, które mogą zniechęcać podmioty niebędące rezydentami do dokonywania inwestycji w danym państwie członkowskim, w tym różne traktowanie z punktu widzenia opodatkowania przychodów uzyskanych w tym państwie z tytułu zainwestowania kapitału podmiotów w zależności od miejsca pochodzenia. Podkreślano, że zgodnie z art. 58 ust. 3 TWE, odmienne traktowanie nierezydentów nie może mieć charakteru dyskryminującego lub arbitralnego, tj. może być stosowane pod warunkiem, że odmienne traktowanie dotyczy sytuacji, które nie są obiektywnie porównywalne lub, że jest ono uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego. 4. Art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., na który jako podstawę zwolnienia wskazuje Skarżąca, zwalnia od podatku fundusze inwestycyjne działające na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. Nr 146, poz. 1546 ze zm.). Ustawa o funduszach inwestycyjnych, zgodnie z art. 1 u.f.i., określa zasady tworzenia i działania funduszy inwestycyjnych mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasady prowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności przez fundusze zagraniczne i spółki zarządzające. Przy czym funduszem zagranicznym w rozumieniu ustawy (art. 2 pkt 9) jest fundusz inwestycyjny otwarty lub spółka inwestycyjna z siedzibą w państwie członkowskim, prowadzące działalność zgodnie z prawem wspólnotowym regulującym zasady zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe. Podkreślony fragment regulacji ma zdaniem Sądu istotne znaczenie dla właściwego odczytania zakresu zwolnienia zawartego w art. 6 pkt 10 u.p.d.o.p., albowiem przepis ten zwalnia od podatku dochodowego fundusze inwestycyjne działające na podstawie przepisów w u.f.i.; w ustawie tej mowa o funduszach inwestycyjnych krajowych takich jak: fundusze inwestycyjne otwarte, specjalistyczne fundusze inwestycyjne otwarte i fundusze inwestycyjne zamknięte oraz o zagranicznych funduszach inwestycyjnych otwartych i zagranicznych spółkach inwestycyjnych z siedzibą w państwie członkowskim, prowadzących działalność zgodnie z prawem wspólnotowym regulującym zasady zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe. Nie każdy zatem podmiot inwestycyjny z siedzibą w innym państwie członkowskim jest funduszem zagranicznym w rozumieniu art. 2 pkt 9 u.f.i. 5. Podstawowe zasady tworzenia i działania funduszy inwestycyjnych oraz sprawowania nad nimi nadzoru zostały na terenie Unii Europejskiej w znacznej części zharmonizowane (por. w szczególności: dyrektywa Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe /UCITS) - Dz. U. UE L 1985.375.3 z późn. zm., obecnie - dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. - Dz. U. UE L 2009.302.32 z późn. zm.). Zaznaczyć przy tym należy, że Dyrektywa Rady i Parlamentu Europejskiego 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (Dz.U. UE L Nr 302, poz. 32 ze zm.), podobnie jak poprzedzająca ją Dyrektywa 85/611/EWG (art.2), nie ma zastosowania do: (art. 3 lit. a-d) • przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania typu zamkniętego; • przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, które pozyskują kapitał, nie promując sprzedaży swoich jednostek uczestnictwa w obrocie publicznym we Wspólnocie lub w jej części; • przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, których jednostki uczestnictwa, zgodnie z regulaminem funduszu lub zgodnie z dokumentami założycielskimi spółki inwestycyjnej, mogą być przedmiotem obrotu publicznego wyłącznie w państwach trzecich; • kategorii przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania określonych przepisami państw członkowskich, w których takie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mają swoją siedzibę, dla których zasady ustanowione w rozdziale VII i art. 83 Dyrektywy są nieodpowiednie z uwagi na ich politykę inwestycyjną i kredytową. W takim razie, ponieważ Dyrektywa 2009/65/WE nie obejmuje swoim zakresem m.in. funduszy inwestycyjnych typu zamkniętego i takich, które pozyskują kapitał, nie promując sprzedaży swoich jednostek uczestnictwa w obrocie publicznym we Wspólnocie lub w jej części, uznać należy, że zdefiniowane w art. 2 pkt 9 u.f.i. fundusze zagraniczne nie obejmują m.in.: zagranicznych funduszy i spółek inwestycyjnych zamkniętych oraz takich, które pozyskują kapitał, nie promując sprzedaży swoich jednostek uczestnictwa w obrocie publicznym we Wspólnocie lub w jej części; gdyż te nie prowadzą działalności zgodnie z prawem wspólnotowym regulującym zasady zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe. Oznacza to, że zwolnienie podatkowe określone w art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., jako dotyczące wyłącznie funduszy działających na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, odnosi się do: a) funduszy inwestycyjnych krajowych takich jak: fundusze inwestycyjne otwarte, specjalistyczne fundusze inwestycyjne otwarte i fundusze inwestycyjne zamknięte, oraz do b) zagranicznych funduszy inwestycyjnych otwartych i zagranicznych spółek inwestycyjnych z siedzibą w państwie członkowskim, prowadzących działalność zgodnie z prawem wspólnotowym regulującym zasady zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (UCITS). W konsekwencji zakres zwolnienia podatkowego w CIT (art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p.) do nowelizacji ustawy (z dnia 1 stycznia 2011 r. - dokonanej art. 2 pkt 3 lit. a) tiret pierwsze ustawy z dnia 25 listopada 2010 r. (Dz.U.2010.226.1478) – oraz z dnia 4 grudnia 2011 r. – dokonanej przez art. 2 ustawy z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U.2011.234.1389), był szerszy dla podmiotów inwestycyjnych krajowych niż zagranicznych, gdyż obejmował również krajowe fundusze inwestycyjne zamknięte, a nie obejmował dochodów uzyskanych przez zagraniczne podmioty inwestycyjne o charakterze zamkniętym nie będące UCITS. Z danych podanych we wniosku wynika, że Skarżąca nie jest podmiotem typu UCITS. Tym samym zarzut naruszenia przez Ministra Finansów art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że Skarżąca nie jest funduszem inwestycyjnym, działającym na podstawie u.f.i, przez co nie ma do niej zastosowania zwolnienie podmiotowe z art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., należało uznać za niezasadny. Jednakże Skarżąca, działająca w reżimie SICAV-SIF, nie jest objęta zwolnieniem z art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. nie dlatego, że jest podmiotem zagranicznym, lecz że nie jest zagranicznym podmiotem inwestycyjnym działającym na podstawie u.f.i, gdyż nie prowadzi działalności zgodnie z prawem wspólnotowym regulującym zasady zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (UCITS). Stanowisko Sądu nie jest sprzeczne powołanymi przez Stronę tezami orzeczeń sądowych, gdyż wyroki te zapadały przed nowelizacją ustawy wprowadzającej zmianę zawartą w art. 6 ust. 1 pkt 10a i dotyczyły zagranicznych funduszy inwestycyjnych typu UCITS. Były wynikiem wykładni prowspólnotowej, mającej na celu usunięcie dyskryminacji podmiotów zagranicznych; zapewnienie realizacji podstawowych zasad swobody wolnego rynku: art. 12 i art. 43 TWE (art. 18 i art. 49 TFUE), , a także 56 ust. 1 i 2 TWE (art. 63 ust. 1 TFUE) regulujących zasadę swobody przepływu kapitału - zgodnie z którymi w ramach postanowień niniejszego rozdziału zakazane są wszelkie ograniczenia w przepływie kapitału między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi oraz wszelkie ograniczenia w płatnościach między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi. Składy orzekające wskazywały, że Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (TWE; obecnie Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - TFUE) jest umową międzynarodową, stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego w Polsce, a organy podatkowe obowiązane są stosować wynikające z niego normy, co potwierdza także art. 120 O.p. W razie sprzeczności z ustawą postanowienia TWE mają przed nią pierwszeństwo. Co wynika z art. 10 TWE nakładającego obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie skutecznego stosowania prawa wspólnotowego; przy czym przez państwo członkowskie rozumie się wszystkie jego organy, a nie tylko sądy. Sprzeczność ustawy z postanowieniami Traktatu ma miejsce tylko wówczas, gdy zgodności norm nie można zapewnić przy zastosowaniu ich właściwej wykładni (por. np. wyroki ETS w sprawach 26/62 - Van Gend & Loos, 646/64 Costa v. ENEL, 106/77 Simmenthal SpA). 6. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 87 ust. 1 i art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. naruszenie zasady prymatu prawa UE nad prawem krajowym, w sytuacji kolizji prawa krajowego z prawem UE, poprzez błędną wykładnię i w rezultacie zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 10a zamiast art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p.; jak również zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 120 O.p. poprzez błędną interpretację art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., tj. nieuwzględnienie obowiązku "pro unijnej" wykładni prawa krajowego, wskutek czego organ zawęził zastosowanie zwolnienia podmiotowego na gruncie u.p.d.o.p. jedynie do krajowych funduszy inwestycyjnych skutkiem, czego doszło do zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., dyskryminującego zagraniczne fundusze inwestycyjne. Słusznie podnosi Minister Finansów, że Polska obowiązana była do usunięcia dyskryminacji podatkowej zagranicznych instytucji wspólnego inwestowania tak, by nowe przepisy objęły te zagraniczne podmioty inwestycyjne, których nie dotyczyło zwolnienie określone w pkt 10, lecz jednocześnie, by były to podmioty równoważne zwolnionym z opodatkowania podmiotom krajowym. Gdyby całkowicie zwolniono z opodatkowania niebędące UCITS zagraniczne podmioty inwestycyjne (m.in. zamknięte instytucje wspólnego inwestowania), nie stawiając im wymogów takich jak zwolnionym od podatku polskim zamkniętym funduszom inwestycyjnym, to wówczas dyskryminowane byłyby polskie podmioty inwestycyjne niedziałające na podstawie u.f.i. Kwestie dostosowania zwolnień dla zagranicznych funduszy inwestycyjnych (w tym typu zamkniętego) do zasad swobody wolnego rynku i likwidacji ich dyskryminacji, po nowelizacji ustawy, rozwiązane zostały w pkt 10a u.p.d.o.p. Przepis ten zwalnia od podatku instytucje wspólnego inwestowania posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które spełniają łącznie następujące warunki: a) podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, b) wyłącznym przedmiotem ich działalności jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych, zebranych w drodze publicznego lub niepublicznego proponowania nabycia ich tytułów uczestnictwa, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe, c) prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę, albo prowadzenie przez nie działalności wymaga zawiadomienia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę, w przypadku gdy: – prowadzą swoją działalność w formie instytucji wspólnego inwestowania typu zamkniętego oraz – zgodnie z dokumentami założycielskimi ich tytuły uczestnictwa nie są oferowane w drodze oferty publicznej ani dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, ani wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu oraz mogą być nabywane także przez osoby fizyczne wyłącznie gdy osoby te dokonają jednorazowego nabycia tytułów uczestnictwa o wartości nie mniejszej niż 40.000 euro, d) ich działalność podlega bezpośredniemu nadzorowi właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę, e) posiadają depozytariusza przechowującego aktywa tej instytucji, f) zarządzane są przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę. Zaznaczyć należy, że warunki zwolnienia zostały tak określone, że ze zwolnienia od podatku korzystają te zagraniczne fundusze inwestycyjne, które spełniają takie same warunki formalnoprawne, jakie wymagane są od zwolnionych krajowych podmiotów inwestycyjnych. Strona Skarżąca przyznaje, że opisana przez nią spółka nie spełnia przesłanek tego przepisu. Z tego względu stanowisko organu co do braku możliwości zastosowania zwolnienia zawartego w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. do opisanego we wniosku podmiotu nie wymaga szerszego uzasadnienia. 7. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Strony, że nowelizacja z 2011 r., która nadała obecne brzmienie art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., nie wprowadziła zmian usuwających problem dyskryminacji zagranicznych funduszy inwestycyjnych i że wobec niezgodności art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. z prawem UE, Minister Finansów był zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia prawidłowości procesu stosowania prawa poprzez – w pierwszej kolejności - odwołanie się do wykładni "pro unijnej" analizowanego przepisu, a w przypadku braku takiej możliwości - pominięcia regulacji prawa krajowego i oparcia rozstrzygnięcia na art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. Komisja Europejska w dodatkowej uzasadnionej opinii z dnia 16.06.2011 r. IP/11/720 uznała, że po nowelizacji ustawy i wprowadzeniu pkt 10a do u.p.d.o.p. Polska uchybia przepisom wspólnotowym jedynie w zakresie uzależnienia zwolnienia zagranicznych podmiotów inwestycyjnych od podlegania w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, podczas, gdy od warunku takiego nie uzależniono zwolnienia polskich funduszy inwestycyjnych. Ten warunek jednakże nie był powodem uznania, że stanowisko Spółki co do tego, iż opisany podmiot jest zwolniony podmiotowo od podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce jest nieprawidłowe. Organ wskazywał brak spełnienia przesłanki z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p. 8. Nie uzasadnia uwzględnienia skargi zarzut naruszenia art. 14b § 1 w zw. z art. 14e § 1 O.p. poprzez pominięcie orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej "ETS" lub "TSUE"), gdyż nie mógł on mieć wpływu na stwierdzenia interpretacji odnośnie zwolnienia przedmiotowego funduszu. Wskazane wyroki ETS w sprawie C-303-07 oraz w sprawie C-170/05) mimo występującego w nich podmiotu o charakterze SICAV dotyczą innego zagadnienia; podnoszą konieczność niedyskryminacyjnego opodatkowania spółek dominujących różnych państw członkowskich (Dyrektywa 90/435). Tymczasem art. 6 ust.1 pkt 10 i 10 a nie dotyczy generalnego zwolnienia dla wszystkich krajowych podmiotów dominujących. Wprowadza zwolnienia podmiotowe dla części, zarówno dla krajowych jak i zagranicznych podmiotów inwestycyjnych, skutkujące zwolnieniem z opodatkowania także dywidend,. Nie można zatem powiedzieć, że wszystkie polskie podmioty dominujące są zwolnione z opodatkowania dywidend, podczas, gdy podmiotom zagranicznym stawia się warunki spełnienia określonych wymagań. Wprost przeciwnie w chwili obecnej zakres zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 6 ust.1 pkt 10 i 10 a wym. Ustawy, w tym także dochodów z tytułu dywidend, jest ukształtowany w sposób niedyskryminujący zagraniczne podmioty inwestycyjne. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270;) skargę oddalił.