I SA/Go 190/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi C.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące październik i listopad 2003 r. oddala skargę. C.K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., (w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące październik 2003 r. i listopad 2003 r. Decyzja została wydana po ustaleniu przez organy następującego stanu faktycznego. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] sierpnia 2009r., Nr [...], utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...], wydaną w przedmiocie określenia C.K. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2003 r. w wysokości 22.067 zł i miesiąc listopad 2003 r. w wysokości 14.191 zł. W decyzji tej Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] sierpnia 2009 r. zostało wskazane, że: "Z akt podatkowych wynika, iż w dniu [...] grudnia 2008 r. postanowieniem [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks w sprawie podania nieprawdy w złożonych deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okresy miesięczne za październik i listopad 2003 r. przez podatnika, doprowadzając do uszczuplenia tego podatku w kwocie co najmniej 18.316 zł (wezwanie strony w charakterze podejrzanego w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks doręczone stronie w dniu 09.12.2008 r.). Dnia [...] lutego 2009 r. przedmiotowe postępowanie zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania kontrolnego oraz postępowania podatkowego. Na powyższą okoliczność organ podatkowy I instancji powołał art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz,60 ze zm.), zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z powyższego zatem wynika, iż datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe jest data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia (art. 303 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s Strona decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] sierpnia 2009 r., zaskarżyła do sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Go 474/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę. W wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. stwierdził, że przedmiotowa decyzja dotyczy określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2003 r. w pierwszej kolejności należy rozważyć czy nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania. Stosownie do treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku od towarów i usług za październik i listopad 2003 r., jednakże z uwagi na wszczęcie dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe, doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do treści art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 7 pkt 1 O.p.). Postanowienie o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwa skarbowe Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...] grudnia 2008 r. Dochodzenie dotyczyło podania nieprawdy w złożonych deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okresy miesięczne za październik i listopad 2003 r. Podejrzenie popełnienia przez skarżącą wskazanego przestępstwa skarbowego niewątpliwie wiąże się z niewykonaniem zobowiązania za październik i listopad 2003 r. W związku z powyższym należy uznać, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu z dniem [...] grudnia 2008 r. Strona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 10 grudnia 2009 r. złożyła skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 383/10 oddalił skargę kasacyjną C.K. . Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż autor skargi kasacyjnej (...) nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia został skutecznie zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu tego zarzutu podniósł, że skoro postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe zostało wszczęte przed dniem kontroli w spornym zakresie zaś postępowanie to dwa dni później zostało zawieszone, to należy uznać, że wszczęcie tego postępowania było przedwczesne i miało na celu zawieszenie biegu terminu przedawnienia, do upływu którego pozostały niespełna trzy tygodnie. Odnosząc się do tej argumentacji należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie jest ona chybiona. Zauważyć bowiem trzeba, że argumentacja ta nie neguje faktu, że z uwagi na brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia został w sprawie zawieszony. Kwestia zasadności wszczęcia postępowania karno-skarbowego może być oceniana w postępowaniu kamo skarbowym, a nie w postępowaniu podatkowym. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wynikająca z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej nie może niweczyć skutków procesowych związanych z zawieszeniem biegu przedawnienia. Sąd pierwszej instancji dokonał w sprawie prawidłowej wykładni przepisów art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej i prawidłowo zaakceptował ich zastosowanie w sprawie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012r. C.K., reprezentowana przez doradcę podatkowego złożyła wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...]. We wniosku pełnomocnik Strony wniósł o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony zgodnie z art. 241 § 2 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. z zachowaniem miesięcznego terminu od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W wyniku przeprowadzonego wznowionego postępowania Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], w której na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej odmówił uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu pierwszej instancji: "Powyższe podyktowane jest faktem, że z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] sierpnia 2009 r. wynika, że zastosowano art.70 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Go 474/09, Sąd powołał się na treść art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 01 września 2005 r. (w wyroku tym zacytowano brzmienie przepisu obowiązujące od 01 września 2005 r.) Zauważono, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 lipca 2012 r. wskazał m.in.: "Podstawę prawną orzeczenia w rozpatrywanej przez NSA sprawie będzie bowiem stanowił art. 70 § 1 pkt 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r. i tylko w tym przedziale czasowym przepis ten może podlegać kontroli Trybunału". Ponadto Trybunał Konstytucyjny nie wskazał żadnych innych skutków wyroku, w tym nie stwierdził, aby wydane orzeczenie miało uchylać czy pozbawiać prawnej skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w wyniku przesłanki określonej w przepisie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r. Trybunał w zakresie tego przepisu prawnego (tj. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r.) wskazał wyłącznie na konieczność jego zmiany. Natomiast orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczyło art.70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu nadanym przez art.1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Ponadto w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. podano, że C.K. doręczono wezwanie z dnia [...] grudnia 2008 r., sygn. akt [...] o treści: "Wzywa się Panią do osobistego stawienia się w Urzędzie Skarbowym (...) w charakterze podejrzanego w sprawie o przestępstwo skarbowe z art.56 § 2 Kodeksu karnego skarbowego (...) w zw. z art. 6 § 2 j kks, polegające na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okres październik i listopad 2003 roku, przez co narażono podatek na uszczuplenie". Pismo to zostało doręczone skarżącej 09 grudnia 2008 r., co wynika z przesłanego przez urząd skarbowy potwierdzenia odbioru pisma. Tym samym wezwanie zostało doręczone przed upływem 5-letniego terminu, o którym mowa w art.70 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca nie stawiła się w wyznaczonym terminie w urzędzie. Za pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. jej mąż, poinformował, że jego żona przebywa na zwolnieniu lekarskim i nie może stawić się na wezwanie. W sprawie uznano, że z wezwania z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz potwierdzenia jego odbioru przez C.K. wynika, że przed końcem 2008 r. dowiedziała się o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym. W decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. stwierdzono, iż: "Z orzeczenia Trybunału wynika, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, czyli braku jego upływu wraz z terminem wynikającym z treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, może dojść tylko wówczas, gdy przed tą datą podatnik zostanie poinformowany o tym, że takie postępowanie w sprawie zostało wszczęte. Musi on mieć więc możliwość powzięcia informacji o tym, że nie dojdzie do upływu terminu przedawnienia z upływem czasu, z którym ustawa - Ordynacja podatkowa łączy takie skutki. Niewątpliwie doręczenie podatnikowi wezwania na przesłuchanie w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa skarbowego wywołuje skutek w postaci poinformowania Podatnika o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym. Poprzez doręczenie podatnikowi takiego wezwania otrzymuje on informację, że toczy się postępowanie karne skarbowe i ma on w nim otrzymać status podejrzanego. W ten sposób dowiaduje się o tym, że mogą mieć zastosowanie przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Taka zaś sytuacja w przedmiotowej sprawie miała miejsce. Strona została poinformowana o fakcie wszczęcia postępowania karnego skarbowego przed upływem 5-letniego terminu, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tym samym Strona posiadała wiedzę o wszczęciu postępowania karnego skarbowego w odpowiednim czasie, tj. do końca 2008 r. Przed upływem ww. 5-letniego terminu Strona miała świadomość biegu postępowania w sprawie karnej skarbowej, skoro zostało jej doręczone ww. wezwanie, a zatem nie mogła przedawnienia uwzględniać w swoich rachubach". Zatem skoro C.K. została przed końcem 2008r. poinformowana o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, to w niniejszej sprawie nie ma zastosowania ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż tym samym w sprawie nie ma zastosowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., gdyż dotyczy on innego stanu faktycznego niż w niniejszej sprawie oraz przepisu art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy zmieniającej z 2002 r., obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r. Zgodnie z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Art. 245 § 1 pkt 2 ww. ustawy stanowi, że organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1. W związku z powyższym organ pierwszej instancji stwierdził, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Zatem stosownie do art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, należało odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej w całości, gdyż nie stwierdzono istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1. Od tej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej skarżąca złożyła odwołanie z dnia [...] listopad 2012 r., w którym zarzuciła organowi pierwszej instancji: "obrazę art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, iż w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2012r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] w podatku od towarów i usług za miesiące październik 2003 r. i listopad 2003 r. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżąca reprezentowana przez doradcę podatkowego pismem z [...] lutego 2013 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z powodu naruszenia prawa, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Strona skarżąca zarzuciła obrazę art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, iż w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. o sygn. akt P 30/11 w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe łub wykroczenie skarbowe, a tym samym, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka przedawnienia zobowiązania podatkowego na mocy art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem podatnika, nie doszło w niniejszej sprawie do zawieszenia biegu przedawnienia, gdyż rozpoczęcia biegu zawieszania przedawnienia nie powodowała sama czynność wszczęcia postępowania w sprawie dokonana w dniu [...]-12-2008 r. Skierowanie zarzutów "ad persona" przez ich werbalizację w postaci ogłoszenia zarzutów Stronie nastąpiło bowiem w roku 2009 r. W uzasadnieniu skargi Strona skarżąca przedstawia, iż nie może zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej wyrażonym w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] utrzymującej decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem Strony skarżącej: (...) samo wezwanie do stawienia się w organie prowadzącym postępowanie jest wyłącznie czynnością techniczną będącą jedynie środkiem prowadzącym do procesowego zwerbalizowania podatnikowi zarzutów naruszenia prawa karnego skarbowego. Zdaniem Skarżącej dopiero ogłoszenie tych zarzutów, w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17-07-2012 r. powoduje możliwość uznania iż w sprawie doszło do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Ogłoszenie zarzutów w sprawie niniejszej nastąpiło dopiero w dniu [...]-02-2009 roku, a więc po upływie terminu o którym mowa w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Tym samym wskazana na wstępie decyzja wymiarowa Naczelnika Urzędu Skarbowego została wydana po upływie terminu przedawnienia, tj. po dniu 31-12-2008 r. Organ odwoławczy w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Strona skarżąca na rozprawie w dniu 29 maja 2013r. złożyła pismo procesowe w którym podtrzymała swoją argumentację dotyczącą upływu terminu przedawnienia oraz powołała się na orzeczenia NSA z dnia 8 listopada 2012r. sygn. akt I FSK 1451/11oraz WSA w Łodzi w wyrokach z dnia 15 stycznia 2013r., I SA/Łd 1111/12 i I SA/Łd 1112/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Jednocześnie sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), co daje mu podstawy do całościowej kontroli zaskarżonego aktu oraz postępowania administracyjnego poprzedzającego jego wydanie. Skarga okazała się nie uzasadniona. Sąd stwierdził, iż decyzja organu nie narusza prawa, a postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z normami prawa materialnego i procesowego. Skarżący w skardze zarzucił naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 ordynacji podatkowej, poprzez nie uwzględnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku Vat. Otóż zarzut ten nie jest uzasadniony. Bezspornym jest, zgodnie z wskazaniami organu jak i skarżącej, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres październik, listopad 2003r. przedawniłoby się z dniem 31.12.2008r, w sytuacji gdyby okres przedawnienia liczyć zgodnie z normą określoną w art. 70 § 1 ordynacji podatkowej. Jednakże, zdaniem organu bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 ordynacji podatkowej, na skutek wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe związane z niewykonaniem zobowiązania podatkowego za miesiąc październik, listopad 2003r. Skarżąca natomiast argumentowała, że postępowanie to nie uległo zawieszeniu, a tym samym w sprawie winny mieć zastosowanie art. 70 § 1 ordynacji podatkowej. Wskazała, że wszczęcie postępowania nastąpiło wobec skarżącej w dniu [...] grudnia 2008r, jednakże było to postępowanie wszczęte w sprawie, a nie w stosunku do konkretnej osoby / in personam /, w tym wypadku skarżącej. Skarżącej natomiast ogłoszono postanowienie o ogłoszeniu zarzutów i przesłuchano ją dopiero [...] lutego 2009r. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. sygn. akt: P 30/11 (Dz. U. 2012 r. poz. 848), w którym orzeczono, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 o.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczy art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 1 września 2005 r. i znajdującym zastosowanie do zobowiązań powstałych przed 1 września 2005 r. W powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że niezgodność przepisu art. 70 § 6 pkt 1 o.p. z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa polega na tym, że skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia następuje z mocy prawa, tj. z chwilą wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia w sprawie. Z tego powodu podatnik nie ma wiedzy o podjęciu czynności, która w tak istotny sposób wpływa na zakres jego praw. Powoływana zaś wyżej konstytucyjna zasada ochrony zaufania obywatela do państwa wymaga, aby podatnik nie był zaskakiwany działaniami organów administracji państwowej niosącymi dla niego niekorzystne skutki podatkowe, jak i nie tkwił w stanie niepewności przez bliżej nieokreślony czas. W tym zakresie winna istnieć transparentność działań organów podatkowych. Trybunał stwierdził, że naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa nie polega na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, organy skarbowe w trakcie pięcioletniego okresu przedawnienia mają bowiem prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu pięcioletniego terminu przedawnienia, podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewniają. Realizacja celów postępowania podatkowego musi jednak odbywać się bez naruszenia zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego prawa. Jak dodatkowo zauważył Trybunał Konstytucyjny w przywołanym wyroku, "stosownie do art. 303 (art. 325a) ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w związku z art. 113 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765, ze zm.; dalej: k.k.s.), datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe jest data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia. Postanowienie to jest wydawane wówczas, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego. W treści tego postanowienia określa się czyn będący przedmiotem postępowania oraz jego kwalifikację prawną, nie wskazuje się natomiast osoby podejrzanej o popełnienie tego czynu. (...) Sądy administracyjne reprezentują w zasadzie jednolity pogląd, zgodnie z którym warunkiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, a zatem nie jest konieczne wszczęcie postępowania karnego skarbowego przeciwko osobie". Wskazany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w dniu 24 lipca 2012 r. w Dzienniku Ustaw (Dz. U poz. 848). Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne (art. 190 ust. 1 Konstytucji); oznacza to, że orzeczenia Trybunału wiążą sądy administracyjne i mają dla ich orzecznictwa charakter prawotwórczy (por. wyrok NSA z 9 października 2012 r., I FSK 2132/11). Wobec powyższego, mając na względzie treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 30/11, należy przyjąć, że art. 70 § 6 pkt 1 o.p. wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe wówczas, gdy o postępowaniu tym podatnik został poinformowany przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 o.p. Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Oznacza to, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2003r r. nastąpiłoby w dniu [...] grudnia 2008 r. Z akt podatkowych wynika, iż w dniu [...] grudnia 2008 r. postanowieniem [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe z art.56 § 2 k.k.s. w sprawie podania nieprawdy w złożonych deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okresy miesięczne za październik i listopad 2003 r. przez skarżącą, doprowadzając do uszczuplenia tego podatku w kwocie co najmniej 18.316 zł, wezwanie strony w charakterze podejrzanego w sprawie o przestępstwo skarbowe z art.56 § 2 k.k.s. doręczono stronie w dniu 09.12.2008 r., w którym dokładnie opisano czyn oraz wskazano w jakim charakterze osoba ta będzie przesłuchiwana z jego treści wynika, że postępowanie prowadzone w fazie in rem zostaje przekształcane w ad personam. Przedłożone przez organ dokumenty wskazują, że organ prowadzący postępowanie wezwał skarżącą na przesłuchanie w charakterze podejrzanego w przedmiotowej sprawie przed upływem terminu przedawnienia. Sąd uważa przy tym, że skoro wezwanie takie zostało prawidłowo doręczone podatnikowi i to w sposób zapewniający zapoznanie się z treścią wezwania, to należy uznać, że wraz z otrzymaniem wezwania od organu skarbowego do stawienia się w charakterze podejrzanego w związku ze sprawą podatkową, jaka toczy się w sprawie podatnika, zostaje on powiadomiony przez organ o wszczęciu postępowania karnego skarbowego w sprawie (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 10 stycznia 2013 r., I SA/Sz 748/12, wyrok WSA z Krakowie I SA/Kr 2007/12 ). Takie wezwanie pozwala bowiem podatnikowi na powzięcie wiadomości, że został uznany za podejrzanego w sprawie karnej skarbowej, a więc, że toczy się postępowanie w takiej sprawie, a w konsekwencji, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega zawieszeniu. Trzeba zaznaczyć, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 30/11 dotyczył wpływu na bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego, wszczęcia postępowania "w sprawie", a więc wszczęcia postępowania w drodze postanowienia, które "nie jest ogłaszane lub doręczane podatnikowi, gdyż do momentu przedstawienia mu zarzutów nie jest on stroną toczącego się postępowania karnoskarbowego; (...) może on w ogóle nie dowiedzieć się o tym, że zostało wszczęte postępowanie "w sprawie", które spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia jego zobowiązania podatkowego" (tak Trybunał w sprawie P 30/11). Uzasadnienie rozstrzygnięcia Trybunału opiera się zasadniczo na argumencie, że wszczęcie postępowania w sprawie, o którym to postępowaniu podatnik z założenia nie jest powiadamiany, nie może powodować zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego to zawieszenia podatnik nie ma świadomości. Sytuacja w niniejszej sprawie jest jednak odmienna. W rozpatrywanej sprawie nie tylko wszczęto postępowanie w sprawie, ale doszło do sporządzenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów skarżącej ,oraz co jest bardzo istotne w zawiadomieniu które zostało skutecznie doręczone podano istotne elementy dotyczące czynu o jaki skarżąca jest podejrzana jak i to, że będzie [...] grudnia 2008r. przesłuchiwana w charakterze podejrzanej. Skarżąca tylko dlatego, że nie stawiła się w wyznaczonym terminie swoim działaniem spowodowała przedstawienie jej dopiero [...] lutego 2009r postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Podkreślić należy, że z przedstawionego przez skarżącą zwolnienia lekarskiego wynika , iż może ona chodzić, ponadto w piśmie z dnia [...] grudnia 2008r usprawiedliwiającym jej nieobecność wskazano " że przebywa na zwolnieniu lekarskim połączonym z ważnymi zabiegami rehabilitacyjnymi"( k.94,93 tom I akt. adm). Z powyższego wynika, że skarżąca mogła chodzić a nawet koniecznym było uczęszczanie przez nią na zabiegi rehabilitacyjne, zatem bez przeszkód wynikających z jej stanu zdrowia mogła zgłosić się na przesłuchanie wyznaczone na [...] grudnia 2008r. Sąd uznaje wobec tego, że w sytuacji, gdy organ prowadzący postępowanie karne skarbowe podjął prawidłową próbę przedstawienia zarzutów podejrzanej w terminie do 31 grudnia 2008 r., a została ona udaremniona przez nią ze względu na niestawienie się na wezwanie, to nie można uznać, że podatnik (podejrzany w sprawie karnej skarbowej), nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania. Z użytego w wezwaniu z dnia [...] grudnia 2008r.r., sformułowania "w charakterze podejrzanego w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 Kodeksu karnego skarbowego" jednoznacznie wynika, że prowadzone postępowanie z fazy " in rem " przekształciło się w " in personam". W powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że niezgodność przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa polega na tym, że skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia następuje z mocy prawa, tj. z chwilą wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia w sprawie. Z tego powodu podatnik nie ma wiedzy o podjęciu czynności, która w tak istotny sposób wpływa na zakres jego praw. Powoływana zaś wyżej konstytucyjna zasada ochrony zaufania obywatela do państwa wymaga, aby podatnik nie był zaskakiwany działaniami organów administracji państwowej niosącymi dla niego niekorzystne skutki podatkowe, jak i nie tkwił w stanie niepewności przez bliżej nieokreślony czas. W tym zakresie winna istnieć transparentność działań organów podatkowych. W rozpoznawanej sprawie skarżąca została w otrzymanym od organy wezwaniu szczegółowo poinformowana o tym jakie zostaną postawione jej zarzuty, zatem uzyskała wiedzę o podjęciu przeciwko niej postępowania karnoskarbowego, nie można zatem przyjąć aby została zaskoczona działaniami organu lub tkwiła w niepewności. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2013r., strona skarżąca powołała się na wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012r., sygn. akt I FSK 1451/11, orzeczenie to rozpoznawało skargę kasacyjną wniesioną na wyrok WSA w Krakowie, który został wydany przed wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 17 lipca 2012r. NSA w wyroku tym stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że trafnie organ odwoławczy przyjął, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p., na skutek wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia w sprawie (in rem), o którym podatnik nie jest informowany, sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu uznać należy za trafny. Podkreślił, że artykuł 70 § 6 pkt 1 o.p. w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem 5-letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p., narusza zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, gdyż o zmianie swojej sytuacji faktycznej i prawnej podatnik dowiaduje się po tym, jak ta zmiana już nastąpiła. W rozpoznawanej sprawie skarżąca została jednak poinformowana przed upływem terminu przedawnienia o wszczęciu wobec niej postępowania karnoskarbowego. Strona Skarżąca powołała się także na wyroki WSA w Łodzi I SA/Łd 1111/12 i SA/Łd 1112/12 w, których wyrażono pogląd, "że przedstawienie podejrzanemu zarzutów to jedyny wymieniony w k.p.k. sposób poinformowania strony (podejrzanego) o wszczęciu i prowadzeniu przeciwko niemu postępowania. Ze względu na swe znaczenie gwarancyjne przedstawienie zarzutów ma potencjalnie eliminować zbyt późne albo przedwczesne czynienie z danej osoby podejrzanego. Tylko zaś wobec osoby, której zarzut przedstawiono, wolno stosować środki zapobiegawcze i niektóre inne środki przymusu procesowego, np. list gończy (Tomasz Grzegorczyk, Komentarz do art. 313 k.p.k., Wydawnictwo Zakamycze, Warszawa 2003 r.). Jak wyżej wskazano kodeks postępowania karnego, do którego odwołuje się omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie zna innego sposobu powiadomienia strony o wszczęciu postępowania przeciwko niej jak ogłoszenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów i niezwłoczne przesłuchanie jej w charakterze podejrzanego. Do tej chwili prowadzenie postępowania nie jest znane tej osobie. Znane staje się dopiero wówczas, gdy wobec istnienia w dacie wszczęcia lub wyjednania w toku postępowania wystarczających dowodów organy ścigania uznają, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż ta osoba popełniła czyn, będący przedmiotem toczącego się postępowania. Jedyny wyjątek dotyczy sytuacji, gdy osoba, której organy ścigania zamierzają przedstawić zarzuty ukrywa się lub nie przebywa w kraju. Jedynie w takiej sytuacji, która nie dotyczy rozpoznanej sprawy, osobę taką uważa się za podejrzanego (stronę) w dacie wydania a nie ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów (art. 313 § 1 zdanie drugie k.p.k.). Również tylko w takiej sytuacji postępowanie wkracza w fazę in personam w dacie wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów a nie w dacie ich ogłoszenia i przesłuchania podejrzanego. W każdej innej sytuacji procesowej, a więc również i w takiej, w jakiej znajduje rozpoznawana sprawa wejście postępowania w fazę przeciwko osobie następuje z datą ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów i przesłuchania podejrzanego, a nie wydania tego postanowienia ani też w dacie doręczenia wezwania do osobistego stawiennictwa w charakterze podejrzanego, choćby zawierającego szczegółowy opis i kwalifikację prawną zarzucanych czynów". Wyżej przedstawiony pogląd nie jest zasady, albowiem stoi w sprzeczności z poglądami zawartymi w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który zaakceptował jako prawidłowe stanowisko wypracowane przez sądownictwo administracyjne, że Sądy administracyjne reprezentują w zasadzie jednolity pogląd, zgodnie z którym warunkiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, a zatem nie jest konieczne wszczęcie postępowania karnego skarbowego przeciwko osobie - zob. wyrok WSA w Warszawie z 25 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1293/09, Lex nr 588173; wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 373/09, Lex nr 549500; wyrok WSA w Łodzi z 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 953/09, Lex nr 580627; wyrok WSA w Gliwicach z 1 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 492/09, Lex nr 591459; wyrok WSA w Krakowie z 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 960/10, Lex nr 673333, a także wyroki NSA z 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GSK 1111/09, Lex nr 744658 i z 29 września 2010 r., sygn. akt I GSK 1116/09, Lex nr 1116/09. W tym ostatnim wyroku NSA stwierdził, że "Literalne brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. wskazuje, iż zdarzeniem prawnym powodującym zawieszenie biegu przedawnienia jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania. Nie jest natomiast takim zdarzeniem przedstawienie zarzutów określonej osobie (ad personam)". Można więc uznać, że owa linia orzecznictwa, jako utrwalona i upowszechniona, w sposób wiążący wyznacza treść kwestionowanego art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w ten sposób, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego następuje z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciwko konkretnej osobie. Przedstawiony wyżej mechanizm narusza, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem 5-letniego terminu przedawnienia wskazanego w art. 70 § 1 o.p. Nie znaczy to, że - zdaniem Trybunału Konstytucyjnego - postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe powinno być jawne dla podatnika, a w szczególności, że powinien on być zawiadamiany o wszczęciu postępowania in rem. Byłoby to sprzeczne z zasadą tajności tej fazy postępowania przygotowawczego, która ma istotne znaczenie z punktu widzenia zasady prawdy materialnej. Gdyby bowiem podatnik wiedział, że w dotyczącej go sprawie toczy się postępowanie karne skarbowe, mógłby podjąć działania utrudniające lub uniemożliwiające zebranie niezbędnego materiału dowodowego. Naruszenie zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa nie polega więc na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Co więcej, organy skarbowe w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią. Realizacja celów postępowania podatkowego musi jednak odbywać się bez naruszania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa". Z cytowanego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wynika, że nie przyjął poglądu wynikającego z procedury karnej, że dopiero z momentem postawienia zarzutów podatnik uzyskuje informację o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnoskarbowym, co skutkuje zawieszeniem postępowania podatkowego. Jego zdaniem podatnik nie powinien także wiedzieć o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu in rem, jednak pamiętać należy, że gospodarzem tego postępowania jest organ, który je prowadzi i on decyduje, jakich informacji można ujawnić w toku prowadzonego przez siebie postępowania. Istotne dla rozpoznawanej sprawy jest natomiast, to czy na podstawie danych zawartych jak w rozpoznawanej sprawie w wezwaniu, podatnik uzyskał informacje o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie dane wskazane w wezwaniu w wystarczający sposób informowały skarżącą o prowadzonym wobec niej postępowaniu. Tym samym organ podatkowy zasadnie uznał, iż postępowanie dotyczące zobowiązania podatkowego w podatku VAT nie przedawniło się, bowiem bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ordynacji podatkowej. Przywołać również należy potwierdzające przez Sąd stanowisko orzeczenia: WSA w Lublinie z dnia 02 października 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 554/12 w którym wskazano, że Strona została poprzez wezwanie jej na przesłuchanie w charakterze podejrzanej powiadomiona o tym, że toczy się wobec niej postępowanie karne skarbowe (a więc in persona) o czyny mogące być podstawą powstania zobowiązań podatkowych. Miało to miejsce przed upływem terminu przedawnienia tego zobowiązania. O naruszeniu zatem zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, o której stanowi orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, nie może być mowy". Analogiczny pogląd został również wyrażony w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 397/12, w którym Sąd stwierdza: "(...) poprzez wezwanie na przesłuchanie w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia skarbowego. Poprzez doręczenie podatnikowi takiego wezwania otrzymuje on informację, że toczy się postępowanie karne skarbowe i ma on w nim otrzymać status podejrzanego". Ponadto w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 748/12 Sąd uznał, że: "(...) w niniejszej sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań podatkowych od czerwca do grudnia 2005 r. oraz od stycznia do grudnia 2006 r. lecz doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań za wskazane miesiące roku 2005 r. i 2006, bowiem wspólnicy spółki, tj. D. B. i R. B. zostali poinformowani o wszczęciu przez inspektora kontroli skarbowej postępowania karnego skarbowego w sprawie z dniem, odpowiednio 16, 17 grudnia 2010 r. i 17 grudnia 2010 r. przez doręczenie im wezwań z dnia 14 grudnia 2010 r. do osobistego stawiennictwa w dniu 29 grudnia 2010 r. w charakterze podejrzanego z 27 maja 2010 r., gdzie wskazano i opisano przedmiot toczącego się postępowania. Dodatkowo, fakt zapoznania się z treścią wezwania potwierdza kierowane do inspektora kontroli skarbowej w dniu 29 grudnia 2010 r. (wpływ do organu 31 grudnia 2010 r.) przez D. B. w imieniu własnym oraz w imieniu R. B., pismo, stanowiące odpowiedź na otrzymane wezwanie do osobistego stawiennictwa". Stwierdzić należy, że organ podatkowy zasadnie uznał, iż postępowanie dotyczące zobowiązania podatkowego w podatku VAT nie przedawniło się, bowiem bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu na podstawie art.70 § 6 pkt 1 ordynacji podatkowej, a tym samym nie naruszyły regulacji z art. 245 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej. Na podstawie art.151 p.p.s.a skargę jako niezasadną należało oddalić.