II GSK 1961/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Kuba Małgorzata Korycińska Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Łd 183/13 w sprawie ze skargi D.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 183/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę D.R. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. (dalej: SKO) z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Wójt Gminy L. decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...] na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze zm.), zwanej dalej: ustawą o wychowaniu w trzeźwości cofnął skarżącemu zezwolenia: nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. na sprzedaż piwa; nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% alkoholu; nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu w sklepie wielobranżowym [...] w L. przy ul. T. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 10 lipca 2006 r. do Urzędu Gminy L. wpłynął wniosek Prokuratura Rejonowego w Ł. (Nr [...]) o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu wskazanych zezwoleń, gdyż w wyniku przeprowadzonego postępowania przygotowawczego ustalono, że w dniu 17 listopada 2005 r. w ww. sklepie sprzedano uczniom Gimnazjum w L. napoje alkoholowe w postaci, co najmniej 0,5 l wódki "Starogardzka", nalewki wiśniowej oraz czterech piw "Tyskie". Postępowanie karne w tej sprawie zakończyło się skierowaniem przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w Ł. VII Wydział Grodzki. W dniu 15 czerwca 2011 r. skarżący wystąpił do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. cofającej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych ze względu na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. SKO w Ł. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. wydanym w wyniku zażalenia skarżącego, SKO utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] września 2011 r. Postanowienia te zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 136/12. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania SKO decyzją z dnia [...] października 2012 r. na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: k.p.a. oraz art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. W uzasadnieniu organ powołał się na zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. i uznał, że w tej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdził, że w sprawie o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z powodu nie przestrzegania zasad ich sprzedaży, kwestia wyniku procesu karnego w sprawie o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości nie jest zagadnieniem wstępnym, od którego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny zależy sposób załatwienia sprawy administracyjnej. Materiał dowodowy zebrany w postępowaniu karnym może być - zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. - wykorzystany w sprawie administracyjnej pod warunkiem, że jest rozpatrywany według reguł dowodowych określonych w k.p.a. W dacie wydawania decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. toczyło się postępowanie karne, uprawnione było więc wykorzystanie w postępowaniu administracyjnym materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym. Wobec, zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, fakt sprzedaży napojów alkoholowych nieletnim w sklepie wnioskodawcy jest bezsporny, a co za tym idzie stanowił on dostateczną przesłankę cofnięcia udzielonych wnioskodawcy zezwoleń. W wyniku wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] października 2012 r. W skardze na powyższą decyzję skarżący domagał się uchylenia obu decyzji SKO odmawiających stwierdzenia nieważności. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący popierał skargę i wyjaśnił, że Sąd Rejonowy w Ł. prawomocnym wyrokiem w sprawie VII K 149/06 orzekł, że J.R. i H.R. sprzedali alkohol osobom nieletnim, z naruszeniem przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. WSA w Ł. oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., stwierdził, że SKO wydając zaskarżoną decyzję trafnie przyjęło, że decyzja o cofnięciu skarżącemu zezwolenia nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Rozstrzygając w postępowaniu zwykłym organ ma obowiązek rozpoznać sprawę w jej całokształcie, tj. zebrać wyczerpujący materiał dowodowy i wszechstronnie go ocenić, jak tego wymagają regulacje art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., natomiast rozstrzygając w postępowaniu nieważnościowym organ bada, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzwyczajne nie stanowi kontynuacji postępowania zwykłego. Z kolei sąd administracyjny kontrolując decyzję kończącą postępowanie nieważnościowe ocenia, czy organ prawidłowo uznał wystąpienie lub niewystąpienie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Sąd I instancji przywołał treść przepisów stanowiących podstawę decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r., to jest art. 18 ust. 1 i ust. 10 pkt 1 lit. a) oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i stwierdził, że jednorazowa sprzedaż napoju alkoholowego osobie poniżej 18 roku życia jest wystarczającą i uzasadnioną przyczyną do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na obrót takimi napojami. Sąd podzielił też dokonaną przez organ interpretację art. 75 § 1 k.p.a. i stwierdził, że nie stało w sprzeczności z zasadami przeprowadzenia postępowania dowodowego załączenie do materiału dowodowego sprawy kserokopii dokumentów z przygotowawczego postępowania karnego, czy też aktu oskarżenia. Dokonana przez organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Przed wydaniem decyzji organ zawiadomił skarżącego na podstawie art. 10 § 1 i art. 73 k.p.a., o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i przeglądania akt sprawy. Skarżący nie zgłosił wniosków dowodowych. Ponadto Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem wydanym w sprawie sygn. akt. 149/06 przesądził, że J.R. i H.R., będący sprzedawcami w sklepie należącym do skarżącego, sprzedali alkohol osobom nieletnim z naruszeniem przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Dlatego też nie można podzielić zasadności zarzutu, że decyzja o cofnięciu skarżącemu zezwolenia została wydana z rażącym naruszeniem obowiązującego porządku prawnego. Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Wydanie decyzji w sprawie cofnięcia zezwoleń nie wymagało przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych. Przed podjęciem decyzji o cofnięciu zezwoleń skarżącemu organ administracji publicznej przeprowadził postępowanie dowodowe w oparciu o dokumentację zgromadzoną w postępowaniu karnym. Ocenił zgromadzone dowody, a następnie uznał, iż w sklepie skarżącego doszło do sprzedaży alkoholu osobom nieletnim. Prawidłowość przyjętego przez organ stanowiska została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące uchybienia przez organ przepisom postępowania (art. 75 i art. 79 k.p.a.) strona uprawniona była podnosić w zwykłym trybie odwoławczym. W skardze kasacyjnej D.R. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, lub orzeczenie co do istoty oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wydanie decyzji przez Wójta Gminy L. w sprawie cofnięcia skarżącemu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych nie wymagało przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w sytuacji, gdy przepis stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; - naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a poprzez przyjęcie, że Wójt Gminy L. wydając decyzję cofającą skarżącemu zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych nie naruszył rażąco prawa, oraz przyjęcie, że SKO trafnie uznało, że decyzja nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a w sytuacji, gdy Wójt Gminy L. wydając decyzję ograniczył się do uzyskania kserokopii z akt nieosądzonej sprawy karnej, dla której nie został wyznaczony termin pierwszej rozprawy. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. SKO w Ł. nie skorzystało z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że w skardze kasacyjnej postawiono dwa zarzuty naruszenia prawa, wskazując, iż chodzi o naruszenie prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powołane zarzuty generalnie należało uznać za nieusprawiedliwione, w części nawet za niepozwalające na odniesienie się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Pierwszy z zarzutów wskazuje na naruszenie prawa materialnego, a konkretnie art. 77 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię. Odnosząc się do niego wskazać przede wszystkim należy, że powołany przepis jest przepisem o charakterze procesowym a nie materialnoprawnym. Kwestionując w skardze kasacyjnej prawo procesowe zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy podać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bo tylko takie naruszenie stanowi podstawę kasacyjną w myśl tego przepisu. Wypada w tym miejscu w związku z powołanym zarzutem przywołać poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane na tle omawianego zagadnienia. Zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 2409/11, LEX nr 1110162). Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 513/11, LEX nr 1069664). Zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 330/10, LEX nr 992297). W skardze kasacyjnej wywodu dotyczącego wpływu tego uchybienia na wynik sprawy nie wykazano. Tym samym zarzut ten nie pozwalał na dokonanie kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia. Drugi zarzut odnosi się do naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że strona kwestionuje art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, że Wójt wydając decyzję cofającą skarżącemu zezwolenie na sprzedaż alkoholu nie naruszył rażąco prawa, a także przyjęcie, że SKO trafnie uznało, że decyzja nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w sytuacji, gdy Wójt ograniczył się do uzyskania kserokopii z akt nieosądzonej sprawy karnej. Konkretyzując ten zarzut wskazać należy, że skarżący kasacyjnie kwestionuje rozstrzygnięcia organów Wójta i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących cofnięcia skarżącemu zezwolenia na sprzedaż alkoholu, mimo tego, że ocena sprawy odbyła się na podstawie kserokopii z akt sprawy karnej. Formułując ten zarzut nie wskazano, jaki przepis został rażąco naruszony i na czym to rażące naruszenie prawa polegało. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołany został art. 75 § 1 i art. 79 § 1 i 2 k.p.a. Z pierwszego z przepisów wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Natomiast art. 79 § 1 k.p.a. stanowi, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Z kolei zgodnie z art. 79 § 2 k.p.a. strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 37/10, LEX nr 951815, także wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 441/13, LEX nr 1380631). W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można w okolicznościach faktycznych sprawy mówić o rażącym naruszeniu prawa, inaczej mówiąc oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Zasadnie, w przekonaniu NSA, cofnięto skarżącemu pozwolenie na sprzedaż alkoholu. W myśl bowiem art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) tej ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim. Zaistniały stan faktyczny sprawy upoważniał organy stosujące prawo do takiego rozstrzygnięcia. Przy czym dodać należy, że skarga kasacyjna ustaleń faktycznych skutecznie nie podważyła. Jak wyżej już zauważono w myśl art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Kserokopie, a także kserokopie, które zostały uwierzytelnione mogą być dowodem w sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że podstawą ustaleń faktycznych zgodnie z art. 187 § 1 i art. 180 § 1 o.p. mogą być także odpisy, czy nawet kserokopie dokumentów, a także odpisy uwierzytelnione (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2105/08, LEX nr 596242, zapadły wprawdzie na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej, niemniej jednak na podstawie regulacji analogicznych do zastosowanych w niniejszej sprawie). Jednym ze środków dowodowych są dokumenty, przy czym w postępowaniu administracyjnym moc dowodową posiadają nie tylko oryginalne dokumenty, ale również ich uwierzytelnione odpisy. Należy przyjąć, że nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu. Niewłaściwe byłoby jednak wnioskowanie, że kserokopia dokumentu urzędowego nie może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Różnica w mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że taki dokument musi być oceniany w świetle całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1016/11, LEX nr 1244439). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykorzystanie zatem w sprawie uwierzytelnionych kserokopii dokumentów było zgodne z prawem. Przypomnieć należy, że z ustalonych okoliczności faktycznych wynika, że doszło do sprzedaży alkoholu nieletnim (uczniom Gimnazjum) i okoliczności te nie budzą wątpliwości, nie podważono ich w postępowaniu administracyjnym. Uzasadnione wiec było wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Nie można zatem uznać, że w sprawie doszło do naruszenia prawa, tym bardziej o charakterze rażącym. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.