III SA/Łd 183/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) - odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] znak: [...]. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] znak: [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze zm.) Wójt Gminy [...] cofnął D. R. następujące zezwolenia: nr [...] z dnia [...] na sprzedaż piwa; nr [...] z dnia [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% alkoholu; nr [...] z dnia [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu na sprzedaż w sklepie wielobranżowym PHU "A" mieszczącym się w L. przy ul. A 1. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek Prokuratury Rejonowej w [...] (Nr [...]) o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia D. R. wskazanych zezwoleń, z tego względu iż w wyniku przeprowadzonego pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w [...] postępowania przygotowawczego ustalono, że w dniu [...] w sklepie, którego właścicielem jest strona "sprzedano uczniom Gimnazjum w L. napoje alkoholowe w postaci, co najmniej 0,5 l wódki »Starogardzka«, nalewki wiśniowej oraz czterech piw »Tyskie«. (...) Śledztwo w przedmiotowej sprawie zakończyło się skierowaniem przeciwko D. R. aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w [...] VII Wydział Grodzki". Organ powołał się na przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (art. 15 ust. 1 pkt 2 oraz art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a). Wskazanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta została doręczona Prokuraturze Rejonowej w [...] w dniu 20 czerwca 2007 r., niemniej jednak nie została skutecznie doręczona D. R. W dniu 15 czerwca 2011 r. D. R. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] cofającej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych ze względu na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że Wójt gminy [...] nie przeprowadził administracyjnego postępowania dowodowego, a jedynie dołączył do akt sprawy m.in. kserokopię akt postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] oraz akt oskarżenia skierowany do Sądu Rejonowego w [...]. Ponadto materiał zgromadzony przez prokuraturę został zebrany na użytek postępowania karnego, a nie administracyjnego. Wnioskodawca zaznaczył też, że jeśli Wójt Gminy chciał wykorzystać ten materiał i na nim oprzeć tezę dowodową, to postępowanie administracyjne należało obligatoryjnie zawiesić do czasu weryfikacji ustaleń prokuratury przez niezawisły sąd. Postanowieniem o nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] znak [...]. Postanowieniem wydanym na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nr [...] z dnia [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] o nr [...]. Wskazane postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. o sygn. akt III SA/Łd 136/12 uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] o nr SKO [...] i poprzedzające je postanowienie Kolegium z dnia [...] nr [...]. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] decyzję nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu powołało się na zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 kpa. Powołało także brzmienie art. 156 § 1 kpa., określającego przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji i dokonało ich analizy. Uznało, iż żadna z przesłanek określonych w tym przepisie nie zachodzi w niniejszej sprawie. Organ zaznaczył, że ustawodawca szczegółowo określił przypadki, w których zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych może zakończyć swój byt przed upływem okresu na jaki zostało udzielone. Następuje to w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego nastąpi ustalenie, czy wystąpiła któraś z określonych w przepisie przyczyn skutkujących cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wobec zastrzeżeń zgłaszanych przez Stronę we wniosku o stwierdzenie nieważności Kolegium wyjaśniło, że zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w orzecznictwie, w sprawie o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z powodu nie przestrzegania zasad ich sprzedaży, kwestia wyniku procesu karnego w sprawie o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie jest zagadnieniem wstępnym, od którego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny zależy sposób załatwienia sprawy administracyjnej. Ponadto zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, gdyż należy to wyłącznie do obowiązków organu prowadzącego postępowanie w danej sprawie administracyjnej. Organ podkreślił, iż materiał dowodowy zebrany w postępowaniu karnym może być - zgodnie z art. 75 § 1 kpa - wykorzystany w sprawie administracyjnej pod warunkiem, że jest rozpatrywany według reguł dowodowych określonych w k.p.a. W dacie wydawania przez Wójta gminy [...] decyzji (tj. [...]) toczyło się jeszcze postępowanie karne, a co za tym idzie jak najbardziej uprawnione było wykorzystanie w postępowaniu administracyjnym zgromadzonych w postępowaniu karnym materiałów. Wobec, zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego fakt sprzedaży napojów alkoholowych nieletnim w sklepie wnioskodawcy jest bezsporny, a co za tym idzie stanowił on dostateczną przesłankę cofnięcia udzielonych wnioskodawcy zezwoleń. Organ powołał się na zeznania świadków, zawarte w aktach sprawy. Kolegium zwróciło również uwagę, że zagadnienie winy, które ma kluczowe znaczenie w postępowaniu karnym, nie jest badane w prowadzonym przez Wójta postępowaniu administracyjnym. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy D. R. podniósł, że uzasadnienie decyzji Kolegium z dnia [...] stoi w sprzeczności z poprzednim orzeczeniem tego organu, tj. decyzją [...] z dnia [...], gdyż Wójt podejmując postępowanie po uchyleniu ponownie nie przeprowadził administracyjnego postępowania dowodowego a jedynie zwrócił się do prokuratury o przedstawienie dowodów na sprzedaż alkoholu nieletnim. Skarżący zakwestionował przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe. Wskazał, iż Wójt nie przeprowadził postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji poprzez przesłuchanie świadków, nieletnich i sprzedawcy, zapewniając mu czynny udział w przesłuchaniach jako stronie. W ocenie skarżącego opieranie decyzji na kserokopiach z prokuratorskiego postępowania przygotowawczego nie spełnia wymogów prawa i jest jego rażącym naruszeniem. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia [...]. W uzasadnieniu wyjaśniło istotę stwierdzenia nieważności decyzji jako szczególnej instytucji prawnej, służącej weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. Zdaniem Kolegium okoliczności wskazane przez stronę we wniosku o stwierdzenie nieważności i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie uzasadniają konkluzji, że decyzja organu gminy została wydana z rażącym naruszeniem prawa bądź jest dotknięta innymi kwalifikowanymi wadami określonymi w art. 156 k.p.a. Organ powołał się na stanowisko zawarte w orzecznictwie i w doktrynie, dotyczące pojęcia rażącego naruszenia prawa. Ponadto wskazał, iż decyzja wydana została na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Podkreślił, iż wbrew twierdzeniom strony organ przeprowadził postępowanie dowodowe zgodnie z przepisami k.p.a., zgodnie z którymi dopuszczalne jest w tym postępowaniu skorzystanie z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu przygotowawczym przez policję czy prokuraturę. Organ wskazał ponadto, iż na gruncie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wyraźnie zakazano sprzedawania i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18 (art. 15 ust. 1 pkt 2). Równocześnie przewidując sankcję w postaci decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, która jest wydawana w przypadku, gdy posiadacz tego zezwolenia nie przestrzegał określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych – np. sprzedawał napoje alkoholowe osobom nieletnim (art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a). jedyne ustalenia jakie powinien poczynić organ administracji to ustalenie, czy doszło do naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych, z wykorzystaniem wszystkiego, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy [...] zgromadził materiał dowodowy, ocenił go i wydał w sprawie decyzję. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium ponadto wyjasniło, że złamanie którejkolwiek zasady związanej ze sprzedawaniem napojów alkoholowych powoduje obligatoryjne nałożenie sankcji z art. 18 ust. 10 pkt 1 ustawy. Co więcej cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest powiązane z przypisaniem komuś winy i orzeczeniem o odpowiedzialności karnej wobec takiej osoby. Konsekwencją zatem ustalenia, że w sprawie miało miejsce nieprzestrzeganie określonych w sprawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności ich sprzedaż osobom nieletnim musiało być wydanie decyzji cofającej pozwolenie na ich sprzedaż. Ponadto celem postępowania prowadzonego przez Wójta nie było ukaranie strony a jedynie cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Na powyższą decyzję D. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji z dnia [...]. Powołując się na stanowiska przedstawione w orzecznictwie i w doktrynie, odnoszące się do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, powtórzył argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta gminy [...] z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym D. R. popierał skargę. Wyjaśnił, że Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym wyrokiem w sprawie [...] orzekł, że J. R. i H. R. sprzedali alkohol osobom nieletnim, z naruszeniem przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu jest zatem ograniczona do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że kwestionowana w sprawie niniejszej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności, co nie pozostaje bez wpływu na sposób oceny zawartego w niej rozstrzygnięcia. Decyzje wydane w postępowaniu nadzwyczajnym nieważnościowym mają inny przedmiot niż decyzje wydane w postępowaniu zwykłym, co ma wpływ na zakres sądowej kontroli. Rozstrzygając w postępowaniu zwykłym organ ma obowiązek rozpoznać sprawę w jej całokształcie, tj. zebrać wyczerpujący materiał dowodowy i wszechstronnie go ocenić, jak tego wymagają regulacje art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W tym postępowaniu organ powinien też wszechstronnie ustosunkować się do stanowisk stron o ile dotyczą kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia z punktu widzenia jego podstaw prawnych. Natomiast rozstrzygając w postępowaniu nadzwyczajnym nieważnościowym ocena organu jest ograniczona i polega na analizie, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozpoznaje się wówczas sprawy w jej całokształcie, nie orzeka co do istoty sprawy w jej podstawowym przedmiocie, bowiem postępowanie nadzwyczajne nie stanowi kontynuacji postępowania zwykłego, ale rodzaj sprawowanego nad nim nadzoru. W postępowaniu nieważnościowym organ orzeka wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, zaś nie jest władny rozstrzygać o jakichkolwiek innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wydanie 8, s. 727, teza 8 do art. 156 k.p.a. oraz wyrok NSA z 30 marca 2011 r., II OSK 523/10, wyroki WSA w Warszawie z 10 maja 2011 r., VII SA/Wa 2525/10 oraz z 6 maja 2011 r., I SA/Wa 2321/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe uwagi znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed sądem administracyjnym, który kontrolując decyzję kończącą postępowanie zwykłe bada, czy organ wszechstronnie rozpoznał sprawę, w tym bez naruszenia (zwykłego lub kwalifikowanego) jakichkolwiek przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Natomiast kontrolując decyzję kończącą postępowanie nadzwyczajne nieważnościowe sąd ocenia czy organ prawidłowo uznał wystąpienie lub niewystąpienie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., w tym czy ewentualne stwierdzone przez organ naruszenia prawa mają charakter naruszeń zwykłych nieskutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji czy naruszeń kwalifikowanych zobowiązujących do eliminacji decyzji z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Przeprowadzona z zastosowaniem powyższych reguł kontrola sądowa w sprawie niniejszej nie wykazała, aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dopuściło się uchybień i niezgodnie z prawem odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...], cofającej D. R. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. - organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. § 2. Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Tryb o który wnioskuje skarżący jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i dla stwierdzenia nieważności decyzji potrzebne jest stwierdzenie trzech przesłanek: oczywistość rażącego naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje społeczne i ekonomiczne. Charakter tego naruszenia w zestawieniu z przepisem musi dawać skutki nienadające się do zaakceptowania w państwie prawa. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Identyczne stanowisko zaprezentował NSA w wyrokach z 18 maja 2011r., II OSK 878/10 oraz z 7 marca 2012 r., I OSK 1337/11 (dostępnych w CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż Wójt Gminy [...] wydał decyzję cofającą skarżącemu zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych z rażącym naruszeniem prawa procesowego, poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] trafnie przyjęło, że decyzja nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Należy przede wszystkim wskazać, że podstawę materialnoprawną decyzji z dnia [...] stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 powołanej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych: 1) osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości; 2) osobom do lat 18; 3) na kredyt lub pod zastaw. W przypadku wątpliwości co do pełnoletniości nabywcy sprzedający lub podający napoje alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy (art. 15 ust. 2 ustawy). Natomiast przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a powołanej ustawy stanowi, iż zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Wykładnia językowa cytowanego przepisu jednoznacznie potwierdza tezę, że jednorazowa sprzedaż napoju alkoholowego osobie poniżej 18 roku życia jest wystarczającą i uzasadnioną przyczyną do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na obrót takimi napojami. Podkreślenia wymaga, że z brzmienia art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jednoznacznie wynika, że przeciwdziałanie patologicznym zjawiskom społecznym, takim jak alkoholizm jest celem nadrzędnym ustawy, który nie podlega co do zasady relatywizacji w zderzeniu z interesem ekonomicznym podmiotów gospodarczych zajmujących się handlem napojami alkoholowymi. Ograniczenie obywatelom dostępu do alkoholu przez cofnięcie przedsiębiorcom zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku jednorazowego naruszenia ustawowych zasad ich dystrybuowania, jest jednym z instrumentów, w jaki ustawodawca wyposażył organy jednostek samorządu terytorialnego w celu eliminacji zjawiska alkoholizmu. Bezsprzecznie uznać zatem należy, iż w świetle przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie budzi wątpliwości fakt, że już jednorazowe naruszenie zasady obrotu napojami alkoholowymi stanowi naruszenie skutkujące cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ale także w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2006 roku, sygn. akt II GSK 160/06, z dnia 25 października 2006r., sygn. akt II GSK 175/06, z dnia 21 października 2009r. sygn. akt II GSK 149/09, z dnia 19 stycznia 2011 roku, sygn., akt II GSK 90/10 (orzeczenia.nsa.gov.pl)., por. też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 79/11, opubl. w CBOiS. Sąd podzielił dokonaną przez organ interpretację art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przepis art. 75 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek dopuszczenia jako dowodu nie tylko środków dowodowych wymienionych w zdaniu drugim tego przepisu. Z brzmienia tego przepisu wynika, że przez pojęcie dowodu należy rozumieć także inne dowody niewymienione wyraźnie w tym przepisie. Art. 75 § 1 k.p.a. nie zawiera zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym, lecz że jest to jedynie wyliczenie przykładowe (wyrok WSA w Poznaniu IV SA/Po 1243/11 z 17 stycznia 2012 r., LEX nr 1114254). Tym samym Sąd uznał, że nie stało w sprzeczności z zasadami przeprowadzenia postępowania dowodowego załączenie do materiału dowodowego sprawy kserokopii dokumentów z przygotowawczego postępowania karnego, czy też aktu oskarżenia. Kserokopie tych dokumentów zostały potwierdzone za zgodność z oryginałami przez sekretarza Sądu Rejonowego w [...] i opatrzone odciskami pieczęci Sądu Rejonowego w [...]. Dokonana przez organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wójt Gminy [...] wydał decyzję o cofnięciu wydanych wcześniej zezwoleń na sprzedaż alkoholu, uznając za wyczerpujący zgromadzony w sprawie materiał dowodowy z dokumentów – protokołów z przesłuchań świadków i podejrzanych: D., J. i H. R. oraz aktu oskarżenie skierowanego przez Prokuraturę Rejonową w [...] do sądu przeciwko trzem w/w osobom. Przed wydaniem decyzji organ zawiadomił D. R., na podstawie art. 10 § 1 i 73 k.p.a., o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i przeglądania akt sprawy. Skarżący nie zgasił wniosków dowodowych. Bezsporne pozostaje w sprawie, że Sąd Rejonowy w [...] orzekł prawomocnym wyrokiem wydanym w sprawie sygn. akt. [...], iż J. R. i H. R., będący sprzedawcami w sklepie należącym do skarżącego, sprzedali alkohol osobom nieletnim z naruszeniem przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Tym samym potwierdzona została zasadność aktu oskarżenia skierowanego przeciwko tym osobom, na który to akt powołał się Wójt wydając decyzję o cofnięciu stronie zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Dlatego też nie można podzielić zasadności zarzutu, iż powyższa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem obowiązującego porządku prawnego. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mówi o rażącym naruszeniu prawa, a zatem zarówno materialnego, jak i procesowego. W takim samym stopniu mogą być bowiem naruszone normy materialne, jak i zasady procesowe. Nie wszystkie tylko naruszenia prawa procesowego będą mogły być traktowane jako rażące naruszenie prawa. Mogą one bowiem mieścić się w katalogu przesłanek wznowienia postępowania lub tylko powodować uchylenie ( v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1514/09 System Informacji Prawnej Lex nr 745056). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w tym składzie, podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 694/12 ( v. System Informacji Prawnej Lex nr 1285281), że za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Przed podjęciem decyzji o cofnięciu zezwoleń skarżącemu organ administracji publicznej przeprowadził postępowanie dowodowe w oparciu o dokumentację zgromadzoną w postępowaniu karnym. Ocenił zgromadzone dowody, a następnie uznał, iż w sklepie skarżącego doszło do sprzedaży alkoholu osobom nieletnim. Prawidłowość przyjętego przez organ administracji stanowiska została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego. Za rażące naruszenie prawa uznać można tylko takie naruszenie prawa w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności w państwie prawa. W niniejszej sprawie skutki takie nie mogły wystąpić nawet w przypadku ewentualnych niekwalifikowanych naruszeń postępowania dowodowego, bowiem konsekwencją sprzedaży alkoholu osobom nieletnim zawsze jest cofnięcie stronie zezwoleń na jego sprzedaż. Okoliczność sprzedaży alkoholu osobom nieletnim została potwierdzona prawomocnym wyrokiem wydanym w sprawie karnej. Ponadto zaznaczyć należy, iż wydanie decyzji w sprawie cofnięcia zezwoleń nie wymagało przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące uchybienia przez organ przepisom postępowania ( art. 75 i art. 79 k.p.a.) strona uprawniona była podnosić w zwykłym trybie odwoławczym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. b.a.