I FSK 1979/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bartosz Wojciechowski, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2717/12 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) oddala skargę, 3) zasądza od P. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Ministra Finansów kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr.1 – wyrok 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania przed organem podatkowym. 1.1. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2717/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku skargi P. S.A. z siedzibą w W., uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 maja 2012 r., wydaną wobec spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego spółka wskazała, iż w ramach prowadzonych działań marketingowych zawiera z agencjami umowy o świadczenie usług marketingowych, których zakres obejmuje w szczególności przygotowanie, organizację i obsługę działań marketingowych skierowanych do nabywców produktów spółki (konsumentów i kontrahentów), w tym m.in. konkursów, loterii, akcji promocyjnych itd. Jednym z celów akcji promocyjnych jest przekazanie uczestnikom tych akcji nagród. Nagrody oferowane uczestnikom akcji promocyjnych mogą mieć różny charakter. W szczególności mogą to być m.in.: vouchery do biura podróży, wycieczki, bony na zakupy w sieciach handlowych (np. S., S., E.), nagrody rzeczowe (np. biżuteria, sprzęt TV), karty V. przedpłacone (tzw. prepaid), itd. Ponadto wnioskodawczyni podała, że rozliczenia pomiędzy nią i agencjami dokonywane są zgodnie z poszczególnymi umowami o świadczenie usług marketingowych w zakresie organizacji oraz obsługi danej akcji promocyjnej, zgodnie z którymi: - agencja kupuje i wydaje uczestnikom nagrody we własnym imieniu i na własny rachunek; - agencje wystawiają faktury VAT na spółkę za ww. usługi składające się na organizację i obsługę akcji promocyjnych, obejmujących koszty obsługi programu i koszty nabycia we własnym imieniu i na własny rachunek nagród. 1.3. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego spółka zwróciła się do organu interpretacyjnego o odpowiedź na pytanie, czy na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej również jako "ustawa o VAT" lub "u.p.t.u.") spółce przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku VAT naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych przez agencje z tytułu świadczonych przez nie usług marketingowych zgodnie z umową o świadczenie usług marketingowych w zakresie organizacji oraz obsługi konkursów i akcji marketingowych? 1.3.1. Zdaniem skarżącej jest ona uprawniona do odliczenia całości podatku VAT naliczonego zawartego na fakturach otrzymanych od agencji z tytułu świadczenia ww. usługi marketingowej. W jej ocenie bowiem nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem nabycia dokonywanego przez spółkę jest kompleksowa usługa marketingowa, do której wyświadczenia za wynagrodzeniem zobowiązuje się dana agencja. W każdym przypadku na usługę tę składa się szereg świadczeń. Podkreśliła, że pojedyncze świadczenia wchodzące w skład usługi agencji samodzielnie nie stanowią wartości dla spółki, gdyż nie zaspokajają one w pełni potrzeb spółki, czyli nie spełniają celu, dla którego spółka decyduje się na nabycie usługi marketingowej od agencji. Dopiero wykonanie przez agencję wszystkich ustalonych działań pozwala na osiągnięcie efektu marketingowego zakładanego przez spółkę. Okoliczność ta jest także odzwierciedlona w rozliczeniach z agencjami, które nie wyszczególniają każdej pojedynczej usługi wchodzącej w skład usługi marketingowej, tylko fakturują całą usługę (ewentualnie podzieloną na ustalone w umowie etapy, przy czym na każdy etap może składać się wiele usług wchodzących w skład kompleksowej usługi marketingowej). W opinii spółki potraktowanie nabywanych przez nią od agencji usług jako kompleksowej usługi marketingowej jest też w pełni zgodne ze stanowiskiem organów podatkowych, co ilustruje interpretacja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w P. z 10 listopada 2004 r. (sygn. ZP/443- 306/04), w której uznano, iż "opodatkowaniu podatkiem VAT podlega kompleksowa usługa marketingowa, a nie poszczególne jej elementy, takie jak przygotowanie koncepcji działań marketingowych, zakup materiałów reklamowych, rozdanie gadżetów reklamowych itp.". Skarżąca podkreśliła, że takie stanowisko zostało także potwierdzone w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przykładowo w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 LevoVerzekeringen BV, OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, Trybunał stwierdził, że: "świadczenie, które stanowi jedno świadczenie z ekonomicznego punktu widzenia nie powinno być sztucznie dzielone, aby nie zakłócić funkcjonowania systemu VAT (...)". 1.4. W zaskarżonej interpretacji, Minister Finansów za nieprawidłowe uznał, przedstawione we wniosku o interpretację, stanowisko spółki. 1.4.1. Organ zwrócił uwagę, że zagadnienie skutków podatkowych dotyczących organizowania i funkcjonowania programów lojalnościowych było przedmiotem analizy TSUE w wyroku z dnia 7 października 2010 r. w sprawach połączonych - Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs c. Loyalty Management UK i Baxi Group Ltd (C-53/09 i C-55/09). W wyroku tym Trybunał stwierdził, że płatności dokonywane przez sponsora na rzecz podmiotu zarządzającego omawianym programem, który to podmiot dostarcza klientom prezenty lojalnościowe należy uznać w części za wynagrodzenie płacone przez osobę trzecią za dostawę towarów klientom, a w części za wynagrodzenie za usługi świadczone przez zarządzającego tym programem sponsora. Odnosząc się do kwestii możliwości zakwalifikowania świadczonej przez podmiot zarządzający usługi za jedno świadczenie kompleksowe, TSUE uznał, że płatność dokonywana przez Baxi na rzecz podmiotu zarządzającego może zostać podzielona na dwa elementy, z których każde odpowiada odrębnemu świadczeniu. W konsekwencji organ nie zgodził się z wnioskodawcą iż faktura wystawiona przez agencje dokumentuje jedno złożone świadczenie kompleksowe, bowiem rzeczywisty charakter transakcji wskazuje na dwa odrębne świadczenia, których odbiorcami są dwa odrębne podmioty - w przypadku usługi marketingowej - wnioskodawca, w przypadku przekazywania towarów - beneficjenci (uczestnicy akcji promocyjnych). Zauważył, że wnioskodawca w odniesieniu do przekazywanych przez agencje towarów nie nabywa prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, lecz występuje jedynie jako podmiot trzeci, dokonujący zapłaty za dostawę towarów dokonywaną przez agencje na rzecz beneficjentów. W konsekwencji wyraził stanowisko, że wynagrodzenie wypłacone przez wnioskodawcę agencji obejmuje dwa elementy. Pierwszym elementem tej kwoty jest wynagrodzenie za usługi marketingowe świadczone przez agencje na rzecz wnioskodawcy. Natomiast drugim elementem kwoty jest wynagrodzenie płacone przez wnioskodawcę za dostawę towarów dokonywaną przez agencję na rzecz beneficjentów. 1.4.2. Zdaniem, więc organu upoważnionego do wydania interpretacji w przedmiotowej sprawie wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków poniesionych przez spółkę udokumentowanych fakturą VAT wyłącznie w zakresie nabywanych usług marketingowych z uwagi na pośredni wpływ na wysokość osiąganych przez spółkę obrotów, które mają związek z generowaniem sprzedaży opodatkowanej, zgodnie z przesłanką wynikającą z art. 86 ust. 1 ustawy. Natomiast wnioskodawca nie ma prawa do odliczenia podatku VAT, stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, od wydatków udokumentowanych fakturą VAT dotyczącą nabywanych przez agencje towarów, przekazywanych następnie nieodpłatnie klientom i kontrahentom, bowiem wnioskodawca nie nabywa prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, natomiast ta część kwoty stanowi zapłatę przez wnioskodawcę (jako podmiot trzeci) za dostawę towarów dokonywanych przez agencję na rzecz klientów i kontrahentów. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. W skardze skierowanej, po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji, zarzuciła naruszenie w niej: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 14c § 1 i § 2, w zw. z art. 14b § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej również jako: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), poprzez pominięcie istotnych elementów stanu faktycznego odnoszących się do charakteru nagród przyznawanych uczestnikom akcji promocyjnych i w konsekwencji brak w interpretacji uzasadnienia prawnego dla odmowy prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków poniesionych przez spółkę udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez agencje marketingowe w zakresie przekazywanych nagród mających charakter inny niż towar; - art. 14e § 1 oraz art. 14c § 2 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uwzględnienia przy wydaniu interpretacji powołanych przez spółkę wyroków sądów administracyjnych oraz interpretacji indywidualnych wydanych w analogicznych stanach faktycznych; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, iż spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków poniesionych przez spółkę udokumentowanych fakturami VAT dotyczącymi nabywanych przez agencje marketingowe towarów, przekazywanych następnie nieodpłatnie klientom i kontrahentom. 2.2. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga strony zasługiwała na uwzględnienie. 3.2. Zdaniem Sądu Minister Finansów wydając zaskarżoną interpretację poprzez pryzmat orzeczenia TSUE z dnia 7 października 2010 r. w sprawie C-55/09 Baxi Group Ltd i uznanie wyrażonego tam stanowiska za własne, ze szczególną ekspozycją przywołanej tamże tezy (co do zasady - prawidłowej, tj. że pojęcie dostawy towarów obejmuje nie tylko przeniesienie własności w formie przewidzianej przez dane prawo krajowe, ale obejmuje również wszelkie przeniesienie władztwa nad rzeczami) zatracił z pola widzenia kwestię o fundamentalnym znaczeniu dla rozstrzyganej sprawy, a mianowicie, że nieodpłatne przekazanie towarów (nagród) będzie następowało w wykonaniu kompleksowej usługi marketingowej i jest nierozerwalnie związane ze świadczoną przez spółkę na rzecz zlecającego usługą marketingową. W kontekście powyższego, według Sądu, dokonana przez Ministra Finansów ocena stanowiska skarżącej, jedynie przez pryzmat przedmiotowego orzeczenia TSUE podjętego w sprawie C-55/09, była niewystarczająca. W ocenie WSA bowiem nie można a priori wykluczyć, że również usługa marketingowa, w ramach której jednym z elementów będzie wydawanie towarów (nagród) wskazanych przez skarżącą, może zostać zakwalifikowana jako jedno złożone świadczenie. Jednakże tego rodzaju ocena powinna być dokonana ad casum tj. w oparciu o konkretne ustalenia między stronami i okoliczności im towarzyszące, które w przypadku wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej powinny wynikać z przedstawionego stanu faktycznego. 3.3. Sąd pierwszej instancji nie podzielił również stanowiska, iż dostawa wskazanych w stanie faktycznym towarów (nagród) była czynnością nieodpłatną. Jej koszt mieści się bowiem w cenie usługi marketingowej. Bezspornym pozostaje też, że kosztu nagrody nie ponosi konsument - odbiorca nagrody, ale jest to charakterystyczna cecha usług marketingowo reklamowych. Koszt ponosi bowiem ten, kto odnosi potencjalną korzyść. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Minister Finansów, zastępowany przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając w niej w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucił mu - w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a."), naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. niezastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i w konsekwencji przyjęcie, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji agencje świadczą na rzecz spółki kompleksową usługę marketingową, której elementem składowym jest dostawa towarów, opisanych we wniosku, klientom i kontrahentom spółki; 2) co w konsekwencji doprowadziło Sąd do niewłaściwego zastosowania art. 86 ust. 1 ustawy o VAT i nie zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT w sytuacji, i uznania, że spółce przysługuje w stanie faktycznym opisanym we wniosku prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie przez agencje towarów przekazywanych następnie przez te agencje klientom/kontrahentom spółki; 3) przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 146 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p., poprzez błędne uznanie, że organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego wyszedł poza stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji, co doprowadziło Sąd do uchylenia wydanej przez organ interpretacji indywidualnej, choć powinien skargę strony oddalić. Mając na uwadze powyższe naruszenia prawa w skardze kasacyjnej wniesiono o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy; - ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; - oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka, uznając wywiedziony przez organ środek zaskarżenia za niemający uzasadnionych podstaw wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od Ministra Finansów kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Ministra Finansów jest uzasadniona. 5.1. Problem prawny występujący w niniejszej sprawie był już przedmiotem rozstrzygania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy tu wskazać na wyroki: z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 271/13, z 7 lutego 2014 r., sygn. akt I FSK 474/13, z 27 lutego 2014 r., sygn. akt I FSK 597/13, z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt 1112/13, z 15 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1249/13, 4 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1001/13, z 15 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1443/13, z 5 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1652/13 oraz z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1863/13 (wszystkie opubl. CBOS – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 5.1.1. W wyrokach tych NSA nawiązał również do orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 7 października 2010 r. w połączonych sprawach C-53/09 (Loyalty Management UK Ltd.) i C-55/09 (Baxi Group Ltd.) w szczególności do uwag i wniosków, które odnosiły się do sprawy C-55/09. W wyroku z 7 października 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w odniesieniu do sprawy C-55/09, orzekł, że w ramach programu lojalnościowego dla klientów, takiego jak programy będące przedmiotem spraw przed sądem krajowym, art. 5, art. 6, art. 11 część A ust. 1 lit. a) oraz art. 17 ust. 2 w brzmieniu wynikającym z art. 28f pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (obecnie ich odpowiednikiem jest art. 14, 24, 73 i 168 Dyrektywy 2006/112 - uwaga NSA), należy rozumieć w ten sposób, że "płatności dokonywane przez sponsora na rzecz podmiotu zarządzającego omawianym programem, który to podmiot dostarcza klientom prezenty lojalnościowe należy uznać w części za wynagrodzenie płacone przez osobę trzecią za dostawę towarów klientom, a w części za wynagrodzenie za usługi świadczone przez zarządzającego tym programem na rzecz sponsora". W uzasadnieniu Trybunał zwrócił uwagę na to, że wspólny system podatku VAT zasadza się na zastosowaniu do towarów i usług, aż do etapu sprzedaży detalicznej, powszechnego podatku konsumpcyjnego. Podkreślił, że skoro dochodzi do wydania nagród klientom (uczestnikom programu), to powinien zostać uiszczony VAT, który nie będzie już podlegał odliczeniu u innego uczestnika obrotu. Istotne jest przy tym to, iż Trybunał w powołanym wyżej wyroku przyjął, że sprzedaż towarów oraz świadczenie usług, prowadzące do przyznawania punktów klientom, zaś z drugiej strony przekazywanie prezentów lojalnościowych w zamian za te punkty, stanowią dwie odrębne czynności (pkt 55). Płatności dokonywane w stanie faktycznym sprawy C-55/09, mogą przy tym podzielone na dwa elementy, z których każdy odpowiada odrębnemu świadczeniu (pkt 62). 5.2. W kontekście tez omawianego wyroku należy przyznać całkowitą rację autorowi skargi kasacyjnej, że w sytuacji , gdy nabywcą usług jest skarżąca spółka, faktura wystawiona przez agencję nie dokumentuje jednej złożonej kompleksowej usługi marketingowej dot. usługi organizacji i promocji, bowiem rzeczywisty charakter transakcji wskazuje na dwa świadczenia, których odbiorcami są dwa odrębne podmioty. W przypadku usługi marketingowej – skarżąca spółka zaś w przypadku przekazywanych towarów – osoby trzecie. Słusznie przy tym zauważono, że skarżąca spółka w odniesieniu do przekazywanych przez agencje towarów nie nabywa prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, lecz występuje jedynie jako podmiot, który dokonuje zapłaty za dostawę towarów dokonywaną przez agencję na rzecz osób trzecich. W konsekwencji wynagrodzenie wypłacane przez spółkę agencji obejmuje dwa elementy. Pierwszym elementem tej kwoty jest wynagrodzenie za usługi marketingowe świadczone przez agencję na rzecz spółki, natomiast drugim elementem tej kwoty jest wynagrodzenie płacone przez spółkę za dostawę towarów dokonywaną przez agencję na rzecz osób trzecich. 5.3. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, iż powyższe stoi w sprzeczności z koncepcją świadczenia złożonego. Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Dopiero za pewne odstępstwo i wyjątek należy uznać potraktowanie kilku świadczeń za jedno złożone. Zaznaczyć należy, powyższe że nie sprzeciwia się rozumieniu samej istoty świadczeń złożonych, opartych na orzecznictwie TSUE, cytowanym przez Sąd. Jednakże z orzecznictwa tego płynie wniosek, iż o świadczeniu złożonym można mówić, jeśli istnieje funkcjonalny związek pomiędzy poszczególnymi elementami świadczenia na tyle ścisły, by nie można było wydzielić z tego świadczenia jego poszczególnych elementów i potraktować ich jako świadczeń odrębnych. Muszą one stanowić jedną nierozerwalną całość. 5.3.1. W przedmiotowej jednak sprawie rzeczywisty charakter opisanej transakcji wskazuje na dwa odrębne świadczenia, których odbiorcami są dwa odrębne podmioty - w przypadku usługi marketingowej - skarżąca, a w przypadku przekazywania towarów - beneficjenci. Rację ma autor skargi kasacyjnej, że aby można było mówić o złożonym świadczeniu - kompleksowej usługi reklamowej, odbiorcą świadczenia winien być jeden podmiot - spółka skarżąca. 5.3.2. Należy również zwrócić uwagę na okoliczność akcentowaną we wskazanych na wstępie wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, że umożliwienie skarżącej spółce odliczenia podatku naliczonego od usługi marketingowej, której towarzyszy – jako odrębna czynność polegająca na przekazaniu towarów lub usług (nagród) osobom trzecim – może naruszać zasadę opodatkowania konsumpcji oraz zasadę równego traktowania podmiotów. Jeśli bowiem usługodawca, nabywając opodatkowane towary lub usługi, które następnie przekazuje nieodpłatnie osobom trzecim, odlicza podatek naliczony związany z ich nabyciem, to wykazanie w fakturze wystawianej dla skarżącej spółki, która obejmuje "kompleksową usługę marketingową" wartości nagród prowadzi w skutkach do opodatkowania tej czynności, mimo, że beneficjentem przekazanych nagród są osoby trzecie. To zaś umożliwia usługodawcy pomniejszenie podatku należnego o podatek naliczony, który już uprzednio odliczyła przy nabyciu towarów i usług, przekazanych następnie nieodpłatnie, jako nagrody. 5.4. Podsumowując słuszny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego opisany w punkcie pierwszym skargi kasacyjnej. 5.5. Na uwzględnienie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. przez błędne uznanie, że organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego wyszedł poza stan faktyczny przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji, co doprowadziło Sąd do uchylenia wydanej przez organ interpretacji indywidualnej, choć powinien skargę strony oddalić. 5.6. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji oraz oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a.