II SA/Kr 557/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. –M.P. sprawy ze skargi T.P.-Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej T.P.-Z. kwotę 357 zł ( słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem datowanym na 13 grudnia 2012 r. T.P.-Z. wniosła o zawieszenie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie dwóch modrzewi rosnących na działce ewidencyjnej nr [...] obr. [...] położonej w Z. Wnioskodawczyni podniosła, że przez Trybunałem Konstytucyjnym toczą się aż cztery połączone ze sobą sprawy, których przedmiotem jest weryfikacja zgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2001 r. o ochronie przyrody dotyczących nakładania kar. W ocenie wnioskodawczyni treść rozstrzygnięcia powyższych spraw determinuje treść decyzji podjętej przez organ w jej sprawie. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 101, art. 123 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Burmistrz Z. odmówił T.P.-Z. zawieszenia postępowania w sprawie kary za zniszczenie dwóch modrzewi przy ul. [...] w Z. , na dz. [...] obr. [...] (nr rej. [...] ). W uzasadnieniu postanowienia podano, iż przyczyną odmowy zawieszenia postępowania jest brak przesłanki zawieszenia, którą w ocenie wnioskodawcy, miało być postępowanie zawisłe przed Trybunałem Konstytucyjnym. Organ wyjaśnił, że toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie w sprawie o sygn. akt SK 6/12 nie stanowi zagadnienie wstępnego dla wszczętego przez Burmistrza Miasta Z. postępowania w sprawie wymierzenia kary za zniszczenie dwóch modrzewi. Sprawa przed organem toczyć się bowiem będzie w trybie art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody (zniszczenie modrzewi spowodowane niewłaściwym wykonaniem zabiegów pielęgnacyjnych), podczas gdy podstawą skarg konstytucyjnych są sprawy, w których podstawą wymierzenia kary jest art. 88 ust.1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 1 (sygn. akt SK 6/12 oraz SK 7/12, SK 24/12 i SK 30/12). W związku z powyższym, rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego nie stanowią zagadnień wstępnych w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., od których rozstrzygnięcia zależałby sposób rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed Burmistrzem Z. . Nie zachodzi bowiem całkowita zgodność prowadzonych przed Trybunałem Konstytucyjnym spraw. W dniu 9 stycznia 2013 r. T.P.-Z. złożyła za pośrednictwem Burmistrza Z. zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na powyższe postanowienie. Na podstawie art. 132 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. wniosła o skorzystanie przez Burmistrza z przysługujących mu uprawnień autokontroli oraz o to, by w razie stwierdzenia przez niego, że zażalenie zasługuje w całości na uwzględnienie wydał nowe postanowienie, w którym zmieni postanowienie w ten sposób, że zawiesi postępowanie. W przypadku natomiast nieskorzystania przez Burmistrza z przysługującego mu prawa autokontroli, wniosła o uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, tj. wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania. W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, iż stanowisko Burmistrza uznające, że postępowanie toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym nie jest zagadnieniem wstępnym dla postępowania jest stanowiskiem błędnym, jako że nie uwzględnia złożonego charakteru podstawy prawnej decyzji, która może zostać wydana po przeprowadzeniu postępowania oraz możliwości wpływu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego na rozstrzygnięcie. Burmistrz bowiem sam przyznaje, że przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym jest art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody. Nieprawidłowo jednak odmawia postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym związku z prowadzonym przed nim postępowaniem, odmawiając orzeczeniu Trybunału w rzeczonej sprawie przymiotu zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie strony norma art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, będąca przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym – w razie dowiedzenia przez Burmistrza zaistnienia okoliczności przewidzianych w tej ustawie – będzie wraz z odpowiednią jednostką redakcyjną art. 88 ust. 1 ustawy mogła stanowić podstawę łączną decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Nie jest bowiem możliwe nałożenia jakiejkolwiek kary pieniężnej na podstawie art. 88 ust. 1 bez ustalenia jej wysokości. Tak więc art. 89 ust. 1 ustawy, którego obowiązywanie jest przedmiotem postępowania przed Trybunałem jest kluczowy dla postępowania toczącego się przed Burmistrzem Z. , stanowiąc tym samym zagadnienie wstępne, od którego zaistnienia uzależniona jest możliwość zawieszenia postępowania. W wyniku rozpatrzenia powyższego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 97 §1 pkt 4 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. Organ, powołując się na pogląd zaczerpnięty z "Komentarza do art.97 Kodeksu postępowania administracyjnego" autorstwa G. Łaszczycy (komentarz LEX 2010,) wskazał, że dla zaistnienia zagadnienia wstępnego konieczne jest łączne zaistnienie czterech przesłanek – mianowicie: zagadnienie to wyłania się w toku prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego; jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Kolegium wskazało jednocześnie, że w rozpatrywanej sprawie spełnione są dwie pierwsze przesłanki. Brak natomiast bezpośredniej zależności pomiędzy rozstrzygnięciem danej sprawy, a rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, przejawiającej się w tym, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego niemożliwym staje się rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Organ podniósł, iż toczące się postępowanie nie było przedmiotem skargi do Trybunału Konstytucyjnego, która skutkowała wszczęciem postępowania o sygn. akt SK 6/12. W ocenie organu wydanie orzeczenia o niekonstytucyjności przepisów przez Trybunału ma charakter niepewny i jedynie potencjalny. Ponadto ustawodawca w art. 145a k.p.a. przewidział sytuację, w której Trybunał Konstytucyjny orzeka o utracie mocy obowiązującej przez przepisy stanowiące podstawę prawną wydania decyzji. W sytuacji takiej zachodzi możność wznowienia postępowania w sprawie. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła T.P.-Z. . W uzasadnieniu skargi podniosła, iż zaskarżone postanowienie narusza art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wadliwą interpretację wymogu spełnienia przesłanek warunkujących wystąpienie zagadnienia wstępnego. Co więcej, stanowisko Kolegium nie uwzględnia możliwego wpływu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wydanego po rozpoznaniu spraw przed Trybunałem na decyzją kończącą postępowanie. Po pierwsze bowiem, fakt iż postępowanie nie było przedmiotem skargi do Trybunału Konstytucyjnego, która skutkowała wszczęciem postępowania o sygn. akt SK 6/12, nie przesądza o wykluczeniu możliwości uznania spraw przed Trybunałem za kwestię prejudycjalną. Kodeks postępowania administracyjnego w swym art. 97 § 1 pkt 4 nie wymaga, by związek między toczącym się postępowaniem administracyjnym, a postępowaniem, w którym następuje rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego istniał ściśle formalny związek. Co więcej w przedmiotowej sprawie, ze względu na ogólny charakter i przesłanki dopuszczalności postępowań przed Trybunałem Konstytucyjnym, związek taki byłby prawnie niemożliwy. Postępowanie dotyczące nałożenia kary nie mogłoby być przedmiotem postępowania przed Trybunałem, gdyż postępowanie takie toczyć się może jedynie na skutek wniosku ściśle uprawnionych podmiotów, ewentualnie w odpowiedzi na pytania prawne sądów (art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 roku o Trybunale Konstytucyjnym) lub też – po wyczerpaniu drogi prawnej – na skutek skargi konstytucyjnej (art. 79 Konstytucji RP oraz art. 46 i nast. ustawy o TK). Tymczasem ani Burmistrz, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie należą do podmiotów uprawnionych w tym zakresie, a postępowanie w sprawie nałożenia kary jest w toku. W dalszej części skarżąca wskazała (za poglądami judykatury) na niemożność eliminowania zagadnienia wstępnego za pomocą instytucji wznowienia postępowania. To ostatnie zachodzi bowiem w razie, gdy w toku postępowania administracyjnego nie wystąpiło zagadnienie wstępne. Są to więc dwie odrębne instytucje, których przesłanki zachodzenia w każdej konkretnej sprawie należy badać odrębnie. Skarżąca podniosła, iż orzecznictwo sądów administracyjnych uznaje dopuszczalnym zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. W zakresie tym powołała się w szczególności na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznające iż w zakresie pojęcia "sąd", od którego to rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji mieści się Trybunał Konstytucyjny. Ponadto charakterowi jego działań nie można odmówić przymiotu "rozstrzygnięć" – zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 ustawy o TK orzeka on, a więc właśnie rozstrzyga sprawy. Na poparcie powyższego Skarżąca powołuje się także na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które także wskazuje na możliwość traktowania orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego jako zagadnień wstępnych. Ponadto Skarżąca powołała się na aprobujący pogląd doktryny, przytaczając fragment publikacji G. Łaszczycy – "Pojęcie zagadnienia wstępnego w kodeksie postępowania administracyjnego". Skarżąca wskazała na powszechność praktyki sądów administracyjnych zawieszania postępowania sądowo - administracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do czasu wydania orzeczenia w sprawach przed Trybunałem Konstytucyjnym – i to pomimo fakultatywności ww. instytucji. Według Skarżącej nie podlega wątpliwości iż treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego determinuje treść decyzji podjętej przez Burmistrza. Utrata mocy obowiązującej kluczowych podstaw prawnych orzekania o karze będzie skutkować bezprzedmiotowością prowadzonego postępowania Mając na uwadze powyższe wniosła o uchylenie w całości postanowienia organu II instancji oraz poprzedzającego go postanowienia Burmistrza Z. , oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, Kolegium wskazało, iż ewentualne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego powodujące utratę mocy art. 89 ust. 1 i art. 88 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, nie powoduje aktualnie bezprzedmiotowości postępowania, a zatem Burmistrz Z. powinien załatwić zawisłą przed nim sprawę. Ponadto Kolegium wskazało, że w tej konkretnej sprawie, w razie stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności przepisów art. 88 i 89 ww. ustawy, zachodziłaby możliwość wznowienia postępowania, ponieważ byłaby to sytuacja braku występowania wcześniej zagadnienia wstępnego. Kolegium przychyliło się natomiast do stanowiska skarżącej co do zakresu pojęcia "sąd" z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie natomiast do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza jego nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, należało stwierdzić nieważność zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie wydane zostało bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) i dlatego powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Zaskarżone w przedmiotowej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2013 r. wydane zostało na skutek rozpoznania zażalenia wniesionego od postanowienia Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 grudnia 2012 r. wydanego w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Zgodnie z art. 144 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zgodnie z brzmieniem art. 101 § 3 k.p.a. obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., a zatem w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, stronie przysługuje zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w dniu 11 kwietnia 2011 r. weszła w życie nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego dokonana ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), w wyniku której zmianie uległa między innymi treść art. 101 § 3 k.p.a. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 kwietnia 2011 r. stanowił, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Wobec takiego brzmienia przepisu w orzecznictwie przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia, tj. postanowienie o zawieszeniu postępowania, postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Z obecnie obowiązującej regulacji wynika wprost, że zażalenie przysługuje na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Wobec zatem tak jednoznacznie brzmiącego przepisu, w którym expressis verbis wyodrębniono dwa ww. rodzaje postanowień na które przysługuje zażalenie, stwierdzić należy, że wolą ustawodawcy dokonującego nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było wykluczenie możliwości zaskarżania postanowień o odmowie zawieszenia postępowania i poddanie kontroli instancyjnej jedynie tych postanowień, które skutkują wstrzymaniem toku postępowania. Za brakiem możliwości zaskarżenia postanowienia o odmowie zawieszenie postępowania przemawiają także argumenty zawarte w uzasadnieniu do projektu nowelizacji ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Otóż brak możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia został umotywowany tym, że ocena przeprowadzonego postępowania przed jego zawieszeniem i po jego podjęciu jest możliwa przez organ wyższego stopnia w ramach rozpatrywania przez ten organ odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie całość postępowania podlega ocenie przez wojewódzki sąd administracyjny (w przypadku wniesienia skargi na decyzję), brak jest zatem uzasadnienia do zaskarżania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt. VII SA/Wa 174/13 (wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: cbois.nsa.gov.pl) gdyby celem prawodawcy było poddanie kontroli instancyjnej wszystkich postanowień (w przedmiocie zawieszenia), a za taką interpretacją przepisu art. 101 § 3 k.p.a. w jego pierwotnym brzmieniu opowiadało się orzecznictwo i doktryna, wówczas zbędna byłaby jego nowelizacja. Tymczasem, istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego, a więc tych postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego w celu realizacji zasady szybkości postępowania i niedopuszczania do jego przewlekłości. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 630/12, odnosząc się do uzasadnienia projektu powołanej ustawy nowelizującej, stwierdził, że z uzasadnienia projektu zmiany wynika, że zasadniczym powodem dodania wyrażenia "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" do treści art. 101 § 3 k.p.a. było wyłącznie dostrzeżenie przez ustawodawcę istnienia czwartego rodzaju postanowienia w sprawie zawieszenia, tj. postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Nie można jednak pominąć wskazanych w nim motywów, z powodu których ustawodawca wykluczył możliwość jego kontroli instancyjnej. Skoro bowiem ustawodawca wykluczył zażalenie na podjęcie zawieszonego postępowania, motywując to możliwością oceny jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania (i skargi do sądu), to ten sam argument przemawia za wykluczeniem zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia. W orzecznictwie wskazuje się również, że mając na uwadze treść art. 101 § 3 k.p.a. należy uwzględnić to, że chodzi o kontrolę incydentalnej kwestii (zawieszenia postępowania), która ma istotne znaczenie jednakże tylko w przypadku gdy dochodzi do wstrzymania toku postępowania. Brak jest takich okoliczności, które przemawiałyby za przyjęciem dopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia, w sytuacji gdy nie przysługuje ono na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. W każdym z tych przypadków bowiem zasadność odmowy zawieszenia i zasadność podjęcia zawieszonego postępowania podlegać będzie kontroli instancyjnej w ramach odwołania od decyzji. Takie stanowisko wyrażone zostało m.in. w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 września 2011 r., sygn. II SA/Bk 466/11, postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. II SA/Wa 2184/11, czy też wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. IV SA/Wa 1822/11 z dnia 7 maja 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2145/12. W orzecznictwie zwraca się również uwagę na podobieństwo regulacji zawartej w art. 101 § 3 k.p.a. do art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Z regulacji tej wynika, że zażalenie dopuszczalne jest jedynie na postanowienia wstrzymujące tok postępowania, tj. na postanowienie o zawieszeniu i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Pozostałe dwa rodzaje postanowień tj. postanowienie odmawiające zawieszenia i postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie są zaskarżalne. Przyjęte w Kodeksie postępowania administracyjnego po 10 kwietnia 2011 r. analogiczne rozwiązanie kwestii zaskarżalności postanowień w przedmiocie (w sprawie) zawieszenia uzasadnia podobną jego wykładnię (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 991/12, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdański z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 630/12). Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania stwierdzić należy, że skoro obowiązujące w dacie wydawania zaskarżonego postanowienie przepisy procedury administracyjnej nie przewidywały samoistnego środka zaskarżenia od postanowień o odmowie zawieszenia postępowania, to środek ten stronie, nie przysługuje. Przepis art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza niedopuszczalność odwołania i w tym zakresie rozstrzyga w formie postanowienia. Zgodnie z art. 144 k.p.a. regulacja ta ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń. Podkreślić należy, że przepis art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do badania, w pierwszej kolejności dopuszczalności odwołania. Dopuszczalność odwołania jest zaś określana przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot, przesłanki przedmiotowe natomiast - to wniesienie odwołania od orzeczenia, którego zaskarżenie przewidują przepisy prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 316/08). Organ odwoławczy nie jest zatem uprawniony do badania merytorycznej treści odwołania (zażalenia) dopóki nie stwierdzi, że w sprawie nie zachodzą przesłanki jego niedopuszczalności. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z niedopuszczalnością zażalenia z przyczyn przedmiotowych, bowiem jak wskazano powyżej obowiązujące obecnie przepisy nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. - którym merytorycznie rozpoznano zażalenie, które z mocy prawa jest niedopuszczalne - zostało wydane bez podstawy prawnej, albowiem stosownie do art. 101 § 3 k.p.a. postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie podlega zaskarżeniu. Tym samym zaskarżone w przedmiotowej sprawie postanowienie obarczone jest kwalifikowaną wadą prawną, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkującą stwierdzeniem jego nieważności. Powyższe czyni bezzasadnym rozpatrzenie zarzutów strony skarżącej podniesionych w skardze, a także zasadności rozważań organu II instancji zawartych w zaskarżonym postanowieniu. Niewątpliwie bowiem organ odwoławczy nie był uprawniony do merytorycznej oceny zakwestionowanego zażaleniem postanowienia. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach w pkt II wyroku orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.