II SA/Kr 666/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2013 r. sprawy ze skargi A. w K. S.A. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 9 stycznia 2013 r. nr LXIV/929/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Mogilska-Chałupnika" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy Miejskiej Kraków na rzecz strony skarżącej A. w K. S.A. kwotę 557 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Miasta Krakowa w dniu dnia 9 stycznia 2013 , podjęła uchwałę nr LXIV/929/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Mogilska - Chałupnika" w Krakowie (Uchwała ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 22 stycznia 2013 r. poz. 863)- zwanej dalej także Planem. A. SA - po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Rady Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie opisaną wyżej uchwałę. Przedmiotowej uchwale strona skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa: -art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącej spółki związanych z prawem użytkowania wieczystego nieruchomości położonych na terenie objętym planem, - art 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez brak zawarcia w tekście planu ustaleń dotyczących ochrony środowiska wynikających z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska, - art 15 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez brak zawarcia w tekście planu szczegółowych ustaleń dotyczących zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i ochrony zabytków - art 15 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -w związku z § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez brak zawarcia w tekście planu wymaganych ustaleń dotyczących wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, w tym zasad umieszczania w przestrzeni publicznej obiektów małej architektury oraz tymczasowych obiektów usługowo - handlowych, - art 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieprawidłowe określenie parametrów nowej zabudowy, a także poprzez brak wskazania dla wszystkich określonych w planie miejscowym terenów wymaganych wskaźników zabudowy, - art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez brak określenia w stosunku do wszystkich terenów wyznaczonych w planie miejscowym zasad scalania i podziałów działek, - zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wprowadzenie całkowitego zakazu realizacji ogrodzeń na terenach UMW i MW, - art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak określenia w części opisowej parametrów dróg wchodzących w skład systemu komunikacji, - art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uchwalenie planu, którego ustalenia w zakresie przeznaczenia terenu są niezgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, - art. 17 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uwzględnienia w treści planu uzasadnionych uwarunkowań wynikających z treści sporządzonej w sprawie prognozy oddziaływania na środowisko, - art 17 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która nie spełnia elementarnych wymogów stawianych przepisami prawa oraz wprowadza w błąd co do rzeczywistych skutków finansowych uchwalenia planu w szczególności w zakresie kosztów realizacji drogi oznaczonej symbolem 8KDD, - art 17 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uwzględnienia w treści planu wymagań wynikających z uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 czerwca 2012 roku, - art 1 ust. 2 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak uwzględnienia w planie miejscowym wymagań dotyczących zachowania ładu przestrzennego, wymagań ochrony środowiska, wymagań ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, - art 233 ustawy Kodeks cywilny polegającego na nieuprawnionym ograniczeniu użytkownika wieczystego w możliwości korzystania z posiadanych przez niego nieruchomości. Podnosząc powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o : 1) stwierdzenie nieważności skarżonej uchwały w całości bądź ewentualnie w zakresie ustaleń dotyczących nieruchomości należących do skarżącej spółki, 2) zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła m.in, iż w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zwanej dalej także ustawą- albowiem uchwalony plan w znacznym zakresie jest sprzeczny ze Studium, przewidując odmiennie niż w Studium wykorzystanie znacznych obszarów objętych planem. Zestawienie treści planu miejscowego (części tekstowej i graficznej) z ustaleniami obowiązującego Studium pozwala na wskazanie następujących rozbieżności pomiędzy tymi opracowaniami. W ocenie strony skarżącej wskazywane rozbieżności są na tyle istotne, iż oznaczają że plan jest w tym zakresie niezgodny ze studium w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności planu. Według Studium tereny oznaczone w planie symbolami 1-4US są przeznaczone pod zieleń publiczną ZP (teren oznaczony jest kolorem zielonym). W treści planu (§ 13) teren ten został przeznaczony pod tereny usług i rekreacji pełniące funkcje przestrzeni publicznych z podstawowym przeznaczeniem pod zespoły obiektów i urządzeń sportu i rekreacji z zapleczem oraz z parkingami. Według zapisów Studium teren ZP jest przeznaczony pod ogólnodostępne tereny otwarte w formie ogrodów i parków miejskich (w tym parki rzeczne, ogród botaniczny, park ekologiczny), ogrodów działkowych wyposażone w: ciągi spacerowe, place, aleje, bulwary, promenady, ścieżki rowerowe, terenowe urządzenia sportu i rekreacji (place zabaw, boiska itp.), cieki i zbiorniki wodne, a w obszarze "białych mórz" również parki związane z kultem religijnym wraz z obiektami i urządzeniami. Zdaniem strony skarżącej należy uznać, że przeznaczenie terenów 1-4US nie jest zgodne z ustaleniami Studium. Według studium urządzenia sportu i rekreacji mają bowiem stanowić wyposażenie terenów otwartych, a nie ich podstawową funkcję. Ponadto jej zdaniem należy zwrócić uwagę na to, że minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na terenach 2-4 US został ustalony na poziomie 15%. Świadczy to w jej ocenie o dopuszczeniu możliwości znacznego zainwestowania tych terenów, co dodatkowo poddaje wątpliwość zgodność przyjętego przeznaczenia wskazanych terenów z ustaleniami Studium. Jednocześnie A. w K. S.A. podniosły, iż tereny rodzinnych ogrodów działkowych (1-2ZD) zostały wyznaczone w zaskarżonym Palnie na terenie przeznaczonym w Studium pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wysokiej intensywności (MW). Tymczasem ustalenia Studium nie przewidują możliwości lokalizowania na terenie MW rodzinnych ogrodów działkowych. Według Studium ogrody działkowe powinny być lokalizowane na terenach oznaczonych w Studium symbolem ZP. Ponadto tereny zieleni urządzonej 2-3ZP zostały wyznaczone na terenie przeznaczonym w Studium pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wysokiej intensywności (MW). Według Studium zieleń urządzona powinna być lokalizowana na terenach oznaczonych w Studium symbolem ZP. Niezależnie od tego zdaniem strony skarżącej analiza treści Studium prowadzi do wniosku, że dopuszcza ono lokalizowanie zabudowy usługowej (zarówno w zakresie usług publicznych, jak i usług komercyjnych) na terenach przeznaczonych symbolem MW, niemniej zastrzega, że mają to być niezbędne obiekty i urządzenia służące realizacji celów publicznych na poziomie lokalnym oraz obiekty i urządzenia usług komercyjnych służące zaspokojeniu potrzeb mieszkańców obszaru. Nie ulega zatem wątpliwości, że chodzi tu o obiekty usługowe o znaczeniu lokalnym. Tymczasem w Planie w odniesieniu do obszarów zabudowy usługowej wyznaczonych w granicach terenu MW brak jest zastrzeżenia dotyczącego lokalnego charakteru usług możliwych do lokalizowania na tych terenach. W uzasadnieniu omawianej skargi zarzucono także, m.in., iż zgodnie z ustaleniami Studium obowiązującymi dla obszaru MW, usługi publiczne i komercyjne mogą być lokalizowane wyłącznie w parterach budynków mieszkalnych, tymczasem w planie na terenach oznaczonych symbolami MW i UMW dopuszczono możliwość lokalizowania usług w budynkach mieszkalnych bez ograniczenia do parterów tych budynków. W uzasadnieniu skargi zwrócono także uwagę na zlokalizowanie w części terenu zieleni izolacyjnej oraz drogi 2KDL na wyznaczonym w studium terenie kolejowym. W dalszej części skargi strona skarżąca wskazała m.in., iż zgodnie z § 7 ust. 6 zaskarżonego Planu, nieprzekraczalne i obowiązujące linie zabudowy zostały ustalone zgodnie z rysunkiem planu. Podkreślenia wymaga jednak jej zdaniem, że w odniesieniu do części terenów na rysunku planu nie zostały wyznaczone linie zabudowy. Powoduje to, że plan dla części terenów nie określa obowiązkowego parametru zagospodarowania terenu, jakim jest linia zabudowy. Dotyczy to m. in. terenów 1US i 1 MU. Rysunek planu nie określa również linii zabudowy na granicy terenów przeznaczonych do zainwestowania (1MW, 2MW, UK) z terenami zieleni urządzonej 2ZP. Strona skarżąca zakwestionowała także, iż zaskarżona uchwała nie zawiera zasad podziału nieruchomości dla wszystkich terenów objętych planem. W § 7 ust. 4 pkt 1 - 4 określa ona jedynie parametry nowo wydzielanych działek budowlanych dla terenów MU, MW i UMW. Jednocześnie stwierdzono w § 7ust 5 Planu, że w terenach budowlanych (nie sprecyzowano przy tym o jakie tereny chodzi) dokonywanie nowych podziałów działek może odbywać się zgodnie z ustaleniami określonymi w ust.4.W ocenie A. w K. S.A. tak ogólne odwołanie uniemożliwia właściwe określenie zasad podziałów na innych terenach budowlanych gdyż w ust.4 określono cztery różne wymogi w zakresie podziału działek i nie wiadomo do którego z tych wymogów odwołuje się przepis § 7 ust.5. Dlatego też zdaniem strony skarżącej należy uznać, że na podstawie obecnych zapisów planu nie jest możliwe określenie zasad podziału nieruchomości m. in. na terenach 1-4 US, UK,E, KP oraz 1-2 ZD. Z przepisu § 7 ust. 5 wynika ponadto, że Plan nie określa zasad podziału nieruchomości, które nie są przeznaczone pod zabudowę (np. terenów ZP). Tymczasem przepis art. 15 ust. pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdza, że w planie obowiązkowo określa się szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Z przepisu tego wynika zatem, że zasady podziału nieruchomości powinny być określone dla wszystkich nieruchomości objętych planem, a nie tylko działek budowlanych. Skarżąca spółka podniosła także, że kwestionowany plan nie zawiera wszystkich wymaganych prawem zapisów w zakresie zasad kształtowania przestrzeni publicznych. Zgodnie z przepisem § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia dotyczące wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych powinny zawierać w szczególności określenie zasad umieszczania w przestrzeni publicznej obiektów małej architektury, nośników reklamowych, tymczasowych obiektów usługowo-handlowych, urządzeń technicznych i zieleni, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. W tym zakresie strona skarżąca zauważyła, iż zaskarżony Plan nie zawiera uregulowań dotyczących zasad umieszczania w przestrzeni publicznej (przede wszystkim w ciągu dróg publicznych) obiektów małej architektury oraz tymczasowych obiektów usługowo - handlowych. Ponadto zasady umieszczania na budynkach powierzchni reklamowych zostały uregulowane wyłącznie w odniesieniu do strefy ekspozycji z pominięciem innych terenów. Skarżąca spółka podniosła także, że kwestionowany plan nie zawiera wszystkich wymaganych prawem zapisów w zakresie zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i oraz dóbr kultury współczesnej (§ 6 ustaleń planu). Zgodnie z przepisem § 4 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia dotyczące zasad ochrony dziedzictwa Kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej powinny zawierać określenie obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. Tymczasem Plan w zakresie ochrony zlokalizowanych na planie zabytków stwierdza jedynie, że ochroną obejmuje się gabaryt, formę, detal architektoniczny budynku oraz jego otoczenie, w tym założenia ogrodowe. Treść planu nie zawiera natomiast jakichkolwiek nakazów, zakazów, dopuszczeń oraz ograniczeń mających urzeczywistnić przewidzianą w planie ochronę, co należy zdaniem strony skarżącej uznać za niezgodne z w/w rozporządzenia. Niezależnie od tego strona skarżąca podniosła, iż w §5 ust. 9 zaskarżonego Planu przeznaczono do ochrony przed zniszczeniem oraz uszkodzeniem skupiska drzew położone na terenach oznaczonych na rysunku Planu symbolami 3 MU, 3 MW oraz 4 MW. W żaden sposób nie skonkretyzowano jednak, które skupiska drzew zostały tą ochroną objęte, a ma to istotne znaczenie praktyczne, gdyż wskazane tereny są w dużym stopniu zadrzewione. Przy tak nieprecyzyjnym zapisie oraz braku jakiegokolwiek wskazania na rysunku planu granic skupisk drzew objętych ochroną istnieje niebezpieczeństwo, że właściwie wszystkie drzewa zlokalizowane na wskazanych terenach będą objęte całkowitą ochroną co wydaje się nieuzasadnione. W opinii A. w K. S.A. całkowity zakaz realizacji ogrodzeń na terenach UMW i MW (§ 7 ust. 1 pkt 7a planu) należy uznać za zbyt rygorystyczny, przez co naruszający granice przyznanego gminie władztwa planistycznego. . Wprowadzenie zakazu ogrodzenia terenów zabudowy usługowej i mieszkaniowej wielorodzinnej ogranicza prawa właścicieli tych terenów i to nawet w stopniu naruszającym istotę prawa własności, gdyż właściwie czyni obszar ten ogólnodostępnym dla nieokreślonej liczby osób trzecich. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw prawnych do stosowania takich ograniczeń w zagospodarowaniu terenów prywatnych, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2006 roku, sygn. II OSK . opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych. Strona skarżąca zarzuciła także, że Plan nie określa w części opisowej parametrów dróg wchodzących w skład systemu komunikacji. Takie rozwiązanie należy uznać za niezgodne z przepisem art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 9a rozporządzenia Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z przepisem art.15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Uszczegółowienie koniecznego zakresu ustaleń planu dotyczących systemu komunikacji nastąpiło w przepisie § 4 pkt 9 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który ustala wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego. Zdaniem strony skarżącej w świetle wskazanych regulacji prawnych nie może ulegać wątpliwości, że parametry ulic, powinny być zawarte w części tekstowej planu, a nie tylko na rysunku planu. Wynika to z treści przepisu § 4 rozporządzenia, który określa sposób zapisywania ustaleń planu części tekstowej planu miejscowego, a nie w części graficznej. Analiza ustaleń projektu prowadzi natomiast do wniosku, że ani przepis § 19 ani zapisy zamieszczone w innych częściach planu nie określają parametrów (przede wszystkim szerokości) ulic na obszarze objętym ustaleniami planu. Tym samym w ocenie strony skarżącej należy zatem uznać, że plan nie zawiera obligatoryjnych elementów wymaganych przepisem § 4 pkt 9 przywołanego rozporządzenia, co należy uznać za naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżąca spółka zauważyła m.in., że organ planistyczny nie określił w stosunku do niektórych terenów przeznaczonych pod zabudowę wszystkich wymaganych przez ustawę obligatoryjnych wskaźników zabudowy. Dotyczy to terenu urządzeń infrastruktury technicznej -elektroenergetyka (E), dla którego nie wyznaczono maksymalnej wysokości zabudowy, pomimo tego, że plan przewiduje możliwość zabudowy tego terenu (na tym terenie znajduje się już nawet budynek). Zawarte w § 7 treści Planu ustalenia dotyczące wysokości budynków nie odnoszące się do zabudowy na terenie oznaczonym symbolem E. Następnie zauważono w skardze, że plan miejscowy nie zawiera definicji pojęcia wysokości budynku, co może utrudnić, a nawet uniemożliwić ocenę zgodności projektów budowlanych z jego zapisami. Wysokość budynków jest bowiem definiowana i obliczana różnorodnie, w zależności od zastanego lub zaprojektowanego ukształtowania terenu oraz rodzaju zaprojektowanego dachu. Ponadto strona skarżąca zarzuciła, iż w treści planu wskazano jedynie maksymalne wskaźniki zabudowy, gdy tymczasem z punktu widzenia ładu przestrzennego istotne jest jednoznaczne określenie dopuszczalnych minimalnych wskaźników. Dotyczy to w szczególności wysokości budynków oraz wskaźnika powierzchni zabudowy. Zdaniem strony skarżącej na uwagę zasługuje przede wszystkim kwestia uzgodnienia projektu planu miejscowego z zastrzeżeniem przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który w piśmie z 29 czerwca 2012 roku zastrzegł, że w projekcie planu miejscowego należy uwzględnić zalecenia i uwagi co do planu zawarte w przedstawionej aktualnej prognozie oddziaływania na środowisko (między innymi dotyczące oddziaływania na zabudowę mieszkaniową –terenów sąsiednich w zakresie hałasu). Powyższe jest o tyle istotne, że analiza treści planu miejscowego wskazuje na to, że w projekcie nie uwzględniono zaleceń i uwag co do planu zawartych w prognozie oddziaływania na środowisko w zakresie oddziaływania akustycznego na zabudowę mieszkaniową. Tym samym w pełni zasadne jest konstruowanie zarzutu o braku uwzględnienia zastrzeżeń organu uzgadniającego przez organ planistyczny, co wskazuje na naruszenie procedury uchwalania planu miejscowego. Dokonując oceny przeprowadzonej procedury skarżąca spółka zauważyła, że w związku z uwzględnionymi uwagami po pierwszym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu miejscowego, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie uznał za niekorzystne korekty powiększające tereny zabudowy wielorodzinnej 2MW oraz części terenu usług 2U, kosztem terenów zieleni urządzonej 2ZP. Ponadto, organ ten wskazał na kwestię niekorzystnej lokalizacji terenów podlegających ochronie akustycznej w obszarach o ponadnormatywnym oddziaływaniu hałasu pochodzącego ze źródeł zlokalizowanych poza obszarem projektu planu tj. linii kolejowej oraz ruchu samochodowego z ul. Mogilskiej oraz Meissnera. Biorąc pod uwagę powyższe organ negatywnie zaopiniował korektę części graficznej planu powodującą zbliżenie nieprzekraczalnej linii zabudowy do istniejącej linii kolejowej; Zdaniem A. w K. S.A. analiza całokształtu okoliczności faktycznych sprawy wskazuje na to, że organy naruszyły w powyższym zakresie władztwo planistyczne. Należy bowiem zauważyć, że negatywna opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie o treści planu miejscowego była w niniejszej sprawie obiektywnie uzasadniona. W związku z tym przedmiotowa opinia zasługiwała na pełne uwzględnienie. Działanie organu planistycznego, który całkowicie pominął stanowisko organu opiniującego, powinno zostać uznane za działanie błędne powodujące przy tym istotne negatywne konsekwencje z punktu widzenia zasad zagospodarowania przestrzennego. Lokalizacja zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w obszarach o ponadnormatywnym oddziaływaniu hałasu jest bowiem działaniem obiektywnie nieprawidłowym. Zdaniem strony skarżącej treść sporządzonej podczas procedury planistycznej prognozy oddziaływania na środowisko stanowi dodatkowy argument wskazujący na to, że Rada Miasta Krakowa uchwalając zaskarżony Plan naruszyła władztwo planistyczne, albowiem zaskarżona uchwała została podjęta pomimo tego, że z treści Prognozy jednoznacznie wynika, iż ustalenia planu miejscowego nie realizują niektórych celów, jakim jest w szczególności ochrona obszarów zabudowy mieszkaniowej przed ponadnormatywnym oddziaływaniem akustycznym. W końcowej części uzasadnienia skargi strona skarżąca podniosła m.in., iż sporządzona w trakcie procedury planistycznej prognoza skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Mogilska - Chałupnika" nie spełnia elementarnych wymogów stawianych przepisami prawa oraz wprowadza w błąd co do rzeczywistych skutków finansowych. W ramach tego zarzutu wskazano w pierwszej kolejności na całkowite pominięcie w prognozie kosztów wykupu budynków kolidujących z ustalonym przebiegiem drogi 8 KDD. W załączniku graficznym do prognozy oznaczono wprawdzie dwa zlokalizowane na terenie A. budynki jako przeznaczone do wyburzenia, jednak w części tekstowej prognozy w żadnym miejscu nie stwierdzono, jakie szacunkowe koszty będą się wiązały z uprzednim wykupem tych budynków. Prognoza uwzględnia bowiem jedynie koszt wykupu budynków kolidujących z przebiegiem drogi 1 KDL, szacując je na 660 000 zł. Zdaniem autora skargi zupełnie niezrozumiałe i ewidentnie nieprawidłowe jest w tym kontekście pominięcie kwestii wykupu innych budynków kolidujących z infrastrukturą drogową przewidzianą w planie, tym bardziej , że chodzi tu o budynki znacznej wartości. Wątpliwości strony skarżącej wzbudza również kwestia przyjęcia jednej stawki (450 zł/m2) dla wszystkich terenów przewidzianych do wykupienia pod drogi publiczne. Zróżnicowane usytuowanie terenów przeznaczonych do wykupienia oraz ich zróżnicowana funkcja powinny skutkować przyjęciem odmiennych wartości. Nie może bowiem ulegać wątpliwość, że teren przewidziany pod drogę 8 KDD (wykorzystywany pod działalność usługowo - produkcyjną) ma znacznie większą wartość niż fragment terenu 7 KDD, który jest wykorzystywany jako bocznica. Zdaniem A. w K. " S.A. przyjętą wartość gruntów przewidzianych do wykupu pod drogi należy również uznać za znacznie zaniżoną. Skoro bowiem w prognozie ustalono, że na obszarze planu wartość terenów bez żadnego przeznaczenia wynosi 800 zł, a wartość terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługową wynosi 1700 zł, to zupełnie bezpodstawne jest przyjmowanie wartości gruntu pod drogi na poziomie kilkukrotnie niższym od tych wartości. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę strona przeciwna do skarżącej przedstawiła chronologicznie przebieg postępowania planistycznego, które poprzedziło uchwalenie zaskarżonego Planu. Odnosząc się do zarzutów skargi podniesiono m.in., iż ustalone w uchwalonym planie przeznaczenie terenów nie zostało określone w sposób dowolny, ale wynika z występujących uwarunkowań prawnych i przestrzennych, które zostały szczegółowo przeanalizowane w oparciu o zebrane materiały planistyczne. Przeznaczenie terenów w planie zostało wyznaczone optymalnie z uwzględnieniem zapisów zawartych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. W efekcie czego, tereny stanowiące własność strony skarżącej w zakresie objętym granicami planu zostały przeznaczone pod: - tereny usług i rekreacji przeznaczone pod zespoły obiektów i urządzeń sportu i rekreacji wraz z zapleczem oraz parkingami (lUS - 4US), - tereny rodzinnych ogródków działkowych (1ZD - 2ZD), - tereny zieleni urządzonej o charakterze parkowym przeznaczone pod ogólnodostępną zieleń parkową dla potrzeb rekreacji i wypoczynku (2ZP -3ZP), - tereny zabudowy usługowej przeznaczone pod obiekty i urządzenia usług (lU do 6U), - tereny zieleni urządzonej o charakterze zieleni izolacyjnej z podstawowym przeznaczeniem pod zieleń pełniącą funkcję izolacyjną (ZU), - tereny dróg publicznych od l KDL do 3 KDL pod ulice lokalne, - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową realizowaną w zabudowie wielorodzinnej (lMW - 7MW). Organ wskazał, iż strona skarżąca podnosi, iż wyznaczenie powyższych terenów bądź ustalenie dla nich warunków zagospodarowania nastąpiło niezgodnie z ustaleniami Studium. Podniesiony zarzut jest jednak w jej ocenie nieuprawniony. Organ wskazał, iż wyznaczenie terenów przeznaczonych pod zespół obiektów i urządzeń sportu, w terenach wskazanych w Studium, jako przeznaczone do zabudowy i zainwestowania, zostało uwarunkowane istniejącym stanem faktycznym. Obszar ten wykorzystywany jest przez klub sportowy "[...]". Na obszarze tym istnieją ogrodzone boiska sportowe wraz z trybunami; korty tenisowe, zadaszane powłokami pneumatycznymi w okresie zimowym oraz inne urządzenia sportu i rekreacji. W związku z tym , z racji iż teren ten znajduje się w obszarze inwestycyjnym, a równocześnie wskazany główny kierunek zagospodarowania dopuszcza powstanie terenowych urządzeń sportu i rekreacji ustalono przeznaczenie dopuszczające możliwość realizacji obiektów i urządzeń sportowych oraz rekreacyjnych . Ponadto z ze względu na fakt, iż nawierzchnia obiektów i terenowych urządzeń sportowych nie stanowi terenu biologicznie czynnego wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego został ustalony na niewielkim poziomie . Równocześnie organ wskazał m.in., iż zgodnie z przepisami ustawy z 8 lipca 2005r.o rodzinnych ogrodach działkowych istnienie i rozwój ogródków działkowych powinny uwzględniać miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego . Tym samym zdaniem strony przeciwnej do skarżącej obowiązkiem organów planistycznych było uwzględnienie w planie miejscowym istnienia ogrodów działkowych poprzez wyznaczanie terenów przeznaczonych pod ogrody działkowe w terenach , dla których w Studium wskazano kierunek zagospodarowania pod zabudowę. Na okoliczność, iż ogrody działkowe wraz z altanami i innymi obiektami budowlanymi zlokalizowanymi na działkach przepisami prawa stanowią jeden z nakazanych przepisami prawa sposobów zagospodarowania terenu organ przywołał wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2011r. sygn. akt II OSK 596/11. Podobnie zdaniem organu planistycznego wyznaczenie niewielkich terenów zieleni urządzonej , bądź zieleni izolacyjnej , jest zgodnie z ustaleniami Studium dla terenów, które dokument planistyczny gminy wskazuje jako przeznaczone w przeważającej mierze pod funkcję mieszkaniową wysokiej intensywności. Organ przypomniał, iż jednym z głównych kierunków zagospodarowania przestrzennego dla takich obszarów jest ustalenie istniejących lub ukształtowanie nowych lokalnych przestrzeni publicznych opartych o sieć usług, system terenów zieleni publicznej i związanych z lokalnym układem komunikacyjnym. Z uwagi więc na powyższy zapis obszar osiedli mieszkaniowych położonych pomiędzy ulicami Mogilską i Chałpnika został wyposażony w tereny przeznaczone pod zieleń urządzoną, tereny zieleni izolacyjnej i tereny ogródków działkowych , które stanowią część spośród wyznaczonych w planie przestrzeni publicznych. Równocześnie w ocenie organu planistycznego ustalenia Studium nie stanowią przeciwskazań do wyznaczenia w obrębie granic obszaru objętego ustaleniami planu terenów przeznaczonych wyłącznie pod usługi, jak i ograniczenia w możliwości lokalizacji usług do parterów budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Studium nie nakazuje lokalizacji usług w parterach budynków, lecz wskazuje jedynie sugerowany sposób rozwiązania koegzystencji dwóch różnych funkcji w ramach jednego budynku. Brak bowiem takich ustaleń Studium, które wykluczałby możliwość lokalizacji funkcji usługowej w danym obiekcie budowlanym na jego pozostałych kondygnacjach. Co więcej, należy wskazać, iż niewielkie obszary wyznaczone wyłącznie pod tereny usług wskazują jednoznacznie, iż usługi te będą miały charakter lokalny. Strona przeciwna do skarżącej podniosła, iż nie można też nie zauważyć, iż częściowo tereny te zostały już zainwestowane zgodnie z ustaleniami planu. I tak w największym terenie przeznaczonym pod usługi - terenie 2U - znajdują się: pawilon handlowy wraz z parkingiem oraz budynek, w którym znaleźli soją siedzibę przedsiębiorcy świadczący usługi na rynku lokalnym w postaci solarium, salonu fryzjerskiego, gabinetu weterynaryjnego, biura rachunkowego, co jednoznacznie wskazuje na lokalny charakter usług zlokalizowanych w tym terenie. Organ wskazał, iż strona skarżąca, podnosząc zarzut w zakresie wyznaczenia terenów usługowych, które zostaną wykorzystane do powstania usług o charakterze ponadlokalnym bądź regionalnym, całkowicie pomija okoliczność dotyczącą wielkości tych terenów, ich skomunikowania z istniejącym i planowanym układem drogowym oraz z ustalonymi planem parametrami zabudowy, które warunkują, iż teren ten zostanie wykorzystany jedynie pod lokalizację usług o charakterze lokalnym. Na marginesie organ planistyczny odpowiadając na kolejne zarzuty skargi wskazał, iż Studium nie wyznacza kategorii terenów takiej, jak tereny kolejowe. Wyłącznymi wyznaczonymi w Studium kategoriami terenów są tereny oznaczone symbolami MW, MN, MU, UP, UC, P, ZP, ZF, ZO, ZL, IT, KT, wśród których nie ma terenów kolejowych. Również w ocenie organu zarzuty dotyczące niekompletności uchwały nie znajdują uzasadnienia. W zaskarżonej uchwale - miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Mogilska - Chałupnika" zostały zawarte te wszystkie ustalenia, które wynikają z występujących na obszarze objętym granicami planu uwarunkowań faktycznych. W konsekwencji przeznaczenie danego terenu i warunki jego zagospodarowania, stanowią szczegółowe ustalenia planistyczne, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (i odpowiadających im przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego –( Dz. U. Nr 164, poz. 1587) zostały wyznaczone przy uwzględnieniu występujących uwarunkowań. W związku z powyższym, skoro linie zabudowy, zgodnie z przyjętymi w planie ich definicjami, dotyczą sposobu lokalizacji budynków, zostały wkreślone na rysunku planu w taki sposób, aby prawidłowo ukształtować ład przestrzennym w tym obszarze. Wyznaczenie linii zabudowy zostało podyktowane koniecznością bądź ograniczenia zabudowy w stosunku do granic terenów nieprzeznaczonych pod zabudowę, bądź koniecznością zapewnienia ładu przestrzennego, w postaci powstania zabudowy wzdłuż jednej linii. Natomiast tam, gdzie zabudowa może kształtować się w sposób zależny jedynie od właściciela terenu z uwzględnieniem warunków technicznych, a taki sposób kształtowania przestrzeni, nie burzy ładu przestrzennego, brak było podstaw by ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości do swobodnego kształtowania zabudowy, a takie działanie organów planistycznych stanowiłoby przekroczenie przysługującego im władztwa planistycznego. Ponadto organ planistyczny podniósł, iż błędnie wskazuje strona skarżąca, iż niemożliwym jest dokonanie podziału nieruchomości w terenach 1US-4US, E, UK, KP, 1ZD-2ZD. Należy bowiem zauważyć, iż podziału nieruchomości dokonuje się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), która wskazuje, iż podziału nieruchomości można dokonać, o ile jest on zgodny z postanowieniami planu (art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Zatem, co do zasady, każdy podział nieruchomości, który nie jest niezgodny z postanowieniami planu miejscowego, będzie dopuszczalny. Dlatego brak parametru wielkości nowowydzielonej działki, bądź jej minimalnej szerokości, nie stanowi przeszkody w podziale danej nieruchomości, o ile podział jest zgodny z pozostałymi ustaleniami planu, tzn. zgodność dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu zgodnie z ustaleniami planu (art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę wskazano, iż błędnie strona skarżąca utożsamia dwa różne postępowania, dotyczące wykonywania, ograniczania lub pozbawiania praw do nieruchomości. Jednym z tych postępowań jest postępowanie związane z dokonywaniem podziału nieruchomości, uregulowane w art. 92-100 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a drugim - postępowanie w przedmiocie scalania i podziału nieruchomości (o którym mowa art. 101-108 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Zarówno dokonywanie podziału nieruchomości, jak i scalenia i podział nieruchomości, muszą uwzględniać postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niemniej każde, w zakresie przewidzianym przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stąd też, skoro Rada Miasta Krakowa, ze względu na występujące w obszarze objętym ustaleniami planu uwarunkowania faktyczne, nie wskazała terenów wymagających scalania i podziału nieruchomości, to brak było podstaw do ustalania szczegółowych zasad scalania i podziału nieruchomości. Obszar objęty ustaleniami planu jest w znacznej mierze zainwestowany, a istniejąca struktura podziału gruntów, nie stanowi przeszkody w zagospodarowaniu tego obszaru zgodnie z postanowieniami planu, z koniecznością dokonania scalania gruntów, a następnie ich ponownego podziału zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Również zarzuty podniesione przez stronę skarżącą, a dotyczące niekompletności postanowień planu w zakresie ustaleń dotyczących kształtowania przestrzeni publicznych, zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, a także zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego zostały w wystarczający sposób doprecyzowane ustaleniami planu. Zalecenia zawarte w rozporządzeniu w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego wskazują na potencjalny zakres danej regulacji, niemniej to uwarunkowania faktyczne przesądzają, w jakim zakresie nastąpi doszczegółowienie przepisów dotyczących przestrzeni publicznych, zasad ochrony środowiska czy zabytków. Dlatego też w zakresie, w jakim było to konieczne, w planie miejscowym zostały wprowadzone regulację dotyczące umieszczania obiektów malej architektury, nośników reklamowych. Również za niesprzeczne z przepisami prawa należy zdaniem organu uznać zapisy dotyczące ochrony zabytków. Ochrona poszczególnych elementów zabudowy młyna zbożowego, wpisanego do gminnej ewidencji zabytków, nie stanowi przeszkody, by teren, w którym znajduje się budynek młyna, zagospodarować zgodnie z ustaleniami § 10 skarżonej uchwały, który odnosi się do przeznaczenia terenu i warunków zabudowy terenu 2UMW, a także zgodnie z ustaleniami dla strefy budynków wysokich, której wyznacznikiem jest ustalenie minimalnej wysokości zabudowy w tej strefie. Również w opinii strony przeciwnej do skarżącej ustalenia dotyczące ochrony istniejącego drzewostanu zostały unormowane w taki sposób, by nie naruszać kompetencji organów działających w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.), regulujących kwestię wycinki drzew. Ponadto wprowadzenie zakazu realizacji ogrodzeń w niektórych terenach uwarunkowane zostało na danym przeznaczeniem terenu, celem przeciwdziałaniu gettoizacji miast. W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę wskazano, iż w zakresie wyznaczenia parametrów dróg, organy planistyczne wypełniły wymogi wskazane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w przepisach wykonawczych. W § 19 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Mogilska -Chałupnika" zostały ustalone zasady obsługi obszaru planu przez układ komunikacyjny przedstawiony na rysunku planu. Ponadto organ wskazał, iż zapisy planu spełniają wymagania § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Powyższy przepis rozporządzenia wymaga "określenia układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych", co nie jest równoznaczne z koniecznością uznania szerokości drogi za parametr układu komunikacyjnego. Jednocześnie wskazano, iż postulowany przez stronę skarżącą parametr szerokości może być określony tylko przez złożony, wieloaspektowy i zmienny w przebiegu przestrzennym drogi opis (tak, jak to wyraża się graficznie i opisowo np. w projektach budowlanych dróg), który następuje na etapie sporządzenia projektu budowlanego. Właściwości ustalania szczegółowych warunków budowy lub przebudowy dróg, a więc i parametrów drogi, określają przepisy odrębne. Zdaniem organu uchwalony plan uwzględnia zalecenia inspektora sanitarnego. W trakcie sporządzania planu uwagi i zalecenia zapisane w prognozie środowiskowej zostały szczegółowo przeanalizowane. Prognoza oddziaływania na środowisko ma na celu możliwie dokładne określenie skutków środowiskowych wywołanych realizacją ustaleń projektowanego planu. Zgodnie z tą zasadą w prognozie przeprowadzono ich identyfikację i oceniono zagrożenia. W prognozie oceniono, iż istnieje zagrożenie negatywnego oddziaływania terenów sąsiednich (nieobjętych ustaleniami planu) w zakresie hałasu, w sytuacji lokalizacji na zagrożonej części terenu zabudowy mieszkaniowej. W związku z tym, plan miejscowy nie ustala na zagrożonym terenie wyłącznej funkcji mieszkaniowej, lecz wyznacza tereny zabudowy usługowej wraz z zabudową mieszkaniową wielorodzinną (zgodnie z oczekiwaniem właścicieli), a co umożliwia zagospodarowania terenów z równoczesnym zapewnieniem właściwej ochrony akustycznej dla zabudowy mieszkaniowej. Organ planistyczny wskazał, iż w rozważaniach alternatywnych prognozy oddziaływania na środowisko został przeanalizowany wariant innego sposobu podstawowego przeznaczenia terenu, niż ustalono w projekcie planu, niemniej ze względu na konieczność zapewnienia zgodności postanowień planu z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, w którym obszar ten jest jednoznacznie objęty terenami o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności i oznaczony symbolem MW, ostatecznie przyjęto przeznaczenie terenu, które z jednej strony jest zgodne z ustaleniami Studium, a z drugiej umożliwia wprowadzenie ochrony przed hałasem poprzez realizację w ramach ustalonego przeznaczenia funkcji uzupełniającej pod zabudowę usługową. Ponadto w projekcie planu zaproponowano rozwiązania z zakresu ochrony przed hałasem między innymi poprzez przyporządkowanie poszczególnym terenom obowiązujących wartości dopuszczalnego poziomu hałasu, określonych w przepisach odrębnych, które mają wpływ na materiału budowlane użyte w trakcie prowadzenia robót budowlanych. Dodatkowo od strony kolei został wprowadzony pas zieleni izolacyjnej - teren zieleni urządzonej ZU, który również ma za zadanie ograniczyć negatywny wpływ hałasu na zabudowę mieszkaniową. W związku z powyższym w ocenie strony przeciwnej do skarżącej należy stwierdzić, iż ustalenia planu w zakresie wskazanym w uzgodnieniu z dnia 29 czerwca 2012 r., są zgodne z przyjętym stanowiskiem organu uzgadniającego projekt planu. Zdaniem organu stwierdzenie, że prognoza skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie spełnia elementarnych wymogów stawianych przepisami prawa oraz wprowadza w błąd co do rzeczywistych skutków finansowych, jest nieprawdziwe i krzywdzące. Prognoza skutków finansowych uchwalenia mpzp określa poziom kosztów jakie musi ponieść gmina oraz poziom przychodów budżetu gminy w związku i uchwaleniem i wejściem wżycie mpzp. Oszacowania nie są wyceną poszczególnych nieruchomości, a prognoza nie jest operatem szacunkowym . Przy przygotowaniu prognozy bierze się pod uwagę stan rynku nieruchomości i okresu przygotowania prognozy. Bierze się również pod uwagę sposób i kolejność realizowania zapisów ustaleń mpzp. Takie podejście jest szczególnie ważne w obszarach zainwestowanych, gdzie zmienia się sposób użytkowanie terenu. Dawne tereny produkcyjne przekształcane są w tereny mieszkaniowe i mieszkaniowo-usługowe. Proces ten, wynikający z rozwoju miasta, obserwuje się nieprzerwanie od lat. Przenoszenie istniejących funkcji w nowe miejsce zwykle wymaga wielu miesięcy a nawet lat, a wprowadzane w ustaleniach planu zapisy realizowane są często w stosunkowo długim czasie. Można wskazać szereg miejsc w Krakowie, gdzie wyżej opisane procesy miały miejsce lub jeszcze nadal się toczą. Poziom cen gruntów w prognozie został określony w oparciu o analizę rynku nieruchomości w okresie przygotowania planu. Dane wyjściowe pochodziły z aktów notarialnych. W części aktów notarialnych nie podano przeznaczenia gruntów, bo znaczne obszary Krakowa nie były objęte mpzp. Nie mniej nabywcy antycypowali sposób użytkowania gruntów i stąd bardzo zróżnicowane i często wysokie ceny, odpowiadające nawet najdroższym na rynku gruntom pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Z kolei informacje o wykupie gruntów na cele publiczne, w tym pod drogi publiczne, pozwoliły na określenie poziomu cen wykupu gruntów pod drogi publiczne. Fakt uchwalenia i wejścia w życie mpzp "Mogilska-Chałupnika" nie przesądza o natychmiastowym zakończeniu działalności gospodarczej A. , a w szczególności - o natychmiastowym wywłaszczeniu Zakładów z użytkowania wieczystego gruntów, na których zlokalizowano drogę 8KDD oraz wyburzeniu budynków. Zmiana sposobu użytkowania zabudowanego terenu Zakładów oraz dawnej bocznicy kolejowej na tereny oznaczone 2UMW oraz 5MW dojdzie do skutku w przyszłości, po zakończeniu działalności Zakładów przy ul. Mogilskiej i przeniesieniu w inne dogodne miejsce. Strona przeciwna do skarżącej końcowo podniosła m.in., iż organy planistyczne gminy, w procedurze zakończonej uchwaleniem zaskarżonej uchwały, dokonały oceny, w jakim zakresie należy uwzględnić interes prywatny właścicieli poszczególnych nieruchomości (obejmujący również prawo do zabudowy nieruchomości), a w jakim interes publiczny, wymagania ładu przestrzennego i urbanistyki, wymagania ochrony środowiska. W tym zakresie podkreśliła, iż A. " w K. S.A. złożyły wniosek do planu o zmianę obecnego przemysłowego wykorzystania terenów będących w ich użytkowaniu wieczystym, na tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej, tym samym zamierzeniem strony skarżącej była zmiana sposobu użytkowania terenu z przemysłowo-składowego na mieszkaniowo-usługowy. W dobrej wierze, uznając, iż złożony wniosek A. w K,. jest rzetelny, został on przez organ sporządzający projekt planu rozpatrzony pozytywnie w wyniku czego, plan ustalił na terenach będących w użytkowaniu wieczystym PZZ, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług (oznaczone na rysunku planu symbolami 2UMW i 3UMW) oraz tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (oznaczonej na rysunku planu symbolem 5MW). Tym samym plan w pełni umożliwił realizację zamierzeń inwestycyjnych zawartych we wniosku i zgodnie z nim, tereny obecnie użytkowane przemysłowo, mogą zostać wykorzystane dla realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz usługami. Obsługę komunikacyjną tych projektowanych terenów zapewnia projektowana publiczna droga dojazdowa, oznaczona na rysunku planu symbolem 8KDD. Dla zażegnania istniejących na terenie objętym planem konfliktów dotyczących korzystania z zastałej niewystarczającej infrastruktury komunikacyjnej (ulicy Granicznej , Ostatniej, Szkółkowej, Ogrodniczej, Ślicznej, Kantora) przez użytkowników nowych powstałych w ostatnich 10 latach budynków zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, ustalono , iż opracowywanym planie nowa zabudowa mieszkaniowa i usługowa winna być obsługiwana odrębną, nową infrastrukturą komunikacyjną. W związku z tak przyjętą polityką przestrzenną dla nowych terenów zabudowy wielorodzinnej i usługowej zaproponowano wprowadzenie nowych odcinków dróg. Przebieg drogi 8KDD, obsługującej nowe tereny budowlane położone wzdłuż ul. Mogilskiej, został wybrany z wielu wariantów, po szczegółowych analizach i wielokrotnych uzgodnieniach. Między innymi odrzucony został na etapie konsultacji społecznych wariant preferowany przez PZZ. Przebieg drogi 8KDD, w jej uchwalonym przebiegu, został przyjęty przez Radę Miasta Krakowa po przeprowadzeniu pełnej procedury planistycznej, w tym po uzgodnieniach i dwukrotnym wyłożeniu projektu do publicznego wglądu. Droga 8KDD stwarza bardzo korzystne warunki dostępności terenu, umożliwia intensywne zagospodarowania terenu. Działki położone w jej sąsiedztwie stają się jeszcze bardzie atrakcyjne dla inwestorów, tym samym ich wartość wzrasta. Należy jeszcze raz podkreślić, że droga 8KDD jest drogą publiczną. Zgodnie z oczekiwaniem A. na terenach będących w ich użytkowaniu wieczystym wyznaczono całkowicie nowe tereny mieszkalnictwa wielorodzinnego i usług, dla obsługi właśnie tych terenów wyznaczono publiczną drogę dojazdową oznaczoną na rysunku planu symbolem 8KDD. Rozpoznając przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a. sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142 poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, jest po pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a po drugie wykazanie naruszenia posiadanego interesu prawnego. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca skutecznie wyczerpała tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem poprzedziła wniesienie skargi stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a następnie stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. zachowała termin do wniesienia skargi. W toku postępowania skarżąca spółka jako użytkownik wieczysty działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] itd.... położonych przy ul. [...] w K. wykazała, także interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały . Należy bowiem stwierdzić, iż wskazane działki znajdują się na terenie objętym ustaleniami zaskarżonego Planu . Wywiedziona przez A. " w K. S.A. skarga okazała się częściowo zasadna w zakresie w jakim doprowadziła do stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nieważności zaskarżonej uchwały. Przechodząc do analizy zarzutów skargi, z których część okazała się zasadna należy na wstępie przypomnieć, iż zgodnie z treścią art. 14 ust.8 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.) –zwanej dalej ustawą- miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego . Zakres treści planu nie został precyzyjnie określony w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie ulega jednak wątpliwości, że organ uchwalający plan nie jest umocowany do stanowienia regulacji prawnych w zakresie kompetencji organów administracji. Przede wszystkim bowiem normy prawne, które regulują zarówno podstawy, jak i kierunki oraz cele działania administracji nie mogą być w państwie prawa, w którym obowiązuje zasada trójpodziału władz, stanowione przez nią samą. Po drugie wyłącznie do materii ustawowej w zakresie prawa administracyjnego należy ustalanie obowiązków i praw obywateli i ich sytuacji wobec państwa, regulowanie organizacji aparatu państwowego i kompetencji organów administracji. Po trzecie należy podzielić pogląd, że ustawa nie może dopuszczać do normowania w przepisach rangi podustawowej zakresu i form stosowania władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli oraz kompetencji organów państwa w tej mierze, a przepisy podustawowe, wydawane z upoważnienia ustawy i w celu jej wykonania, mogą stanowić jedynie dopełnienie tych podstaw, zawierając szczegółowe, nie zasadnicze elementy regulacji prawnej (zob. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.09.1997r., K 25/97, publ. OTK z 1997r., nr 3-4, poz.35). Zgodnie z brzmieniem art. 20 § 1 ustawy sprzed nowelizacji jaka dokonała się w związku z wejściem życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – który to przepis z uwagi na treść art.4 ust 1 przedmiotowej ustawy znajdował zastosowanie w dniu uchwalenia zaskarżonej uchwały- plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (obecnie po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium). Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego służy gminie do określenia kierunków polityki przestrzennej, jego postanowienia wyznaczają ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Zawiera ono diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też ustalenia studium (mimo, iż samo nie jest aktem prawa miejscowego) są zgodnie z treścią art.9 ust.4 ustawy dla organu sporządzającego plan wiążące. Zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego to kontynuacja identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. W myśl stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 23 października 2012r. sygn. akt II OSK 1825/12 przedmiotową zgodność należy rozumieć w sposób wąski i precyzyjny, albowiem granice poszczególnych terenów określone w studium i później przyjęte w planie zagospodarowania przestrzennego, mają być jak najbardziej ze sobą zbieżne. Jednocześnie należy zaznaczyć, iż w tym samym duchu tj. co w przywołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.10.2012r. sygn. akt II OSK 1825/12 wypowiedział się także m.in. NSA w wyroku z dnia 11.09.2012r. sygn. akt II OSK 1408/12, publ. CBOIS oraz Rzeczposp. PCD 2012/214/3, NSA w wyroku z dnia 15.11.2011r. sygn. akt II OSK 2080/11 publ. LEX nr 1134725, WSA w Krakowie w wyroku z dnia 12.09.2012r. sygn. akt II SA/Kr 834/12 LEX nr 1222376, WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 27.11.2012r. sygn. akt II SA/Ol 199/12 publ. LEX nr 1241131. Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, iż zasadnym okazał się podniesiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy, w zakresie w jakim wskazuje ona, iż zgodnie z ustaleniami Studium[1] obowiązującymi dla obszaru MW, usługi publiczne i komercyjne mogą być lokalizowane wyłącznie w parterach budynków mieszkalnych, a tymczasem w planie na terenach oznaczonych symbolami MW i UMW dopuszczono możliwość lokalizowania usług w budynkach mieszkalnych bez ograniczenia ich lokalizacji do parterów tych budynków. Należy bowiem przypomnieć, iż ustalenia Studium w tym zakresie są jasne i precyzyjne. Dla terenów o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności oznaczonych symbolem - MW przewidziano możliwość lokalizowania usług publicznych i komercyjnych wyłącznie w parterach budynków mieszkalnych. Tak jednoznaczne i kategoryczne sformułowanie w tym zakresie ustaleń części tekstowej Studium nie daje swobody organowi planistycznemu w odstąpieniu od tego ustalenia, a wręcz wymusza na organie jego wierne powtórzenie w treści tekstowej planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji nie można zgodzić się więc ze stroną przeciwną do skarżącej, iż przedmiotowe ustalenia można traktować w kategorii zaleceń. Brak w treści zaskarżonego Planu zakazu lokowania przedmiotowych usług w terenach oznaczonych w Planie symbolem MW i UMW na pozostałych kondygnacjach budynków mieszkalnych należy zakwalifikować jako istotne naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w części. Podobnie należy zgodzić się ze stroną skarżącą, iż wobec przyjęcia w treści Studium wśród głównych funkcji dla terenów o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności oznaczonych symbolem - MW lokowania obiektów i urządzeń usług komercyjnych, służących zaspokojeniu potrzeb mieszkańców na poziomie lokalnym, zastrzeżenie to winno także znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści zaskarżonego Planu. Pomimo, że w chwili obecnej usługi wykonywane w przedmiotowym obszarze nie wykraczają poza poziom lokalnego rynku usług brak regulacji gwarantującej nienaruszalność tego stanu rzeczy. W pozostałym zakresie ustalenia części tekstowej Planu jak i jego rysunku nie naruszają ustaleń Studium, o których mowa w skardze .Należy przypomnieć, iż strona skarżąca wskazała w swojej skardze, iż według Studium tereny oznaczone w planie symbolami 1-4US są przeznaczone pod zieleń publiczną ZP (teren oznaczony jest kolorem zielonym). W treści Planu (§ 13) teren ten został przeznaczony pod tereny usług i rekreacji pełniące funkcje przestrzeni publicznych z podstawowym przeznaczeniem pod zespoły obiektów i urządzeń sportu i rekreacji z zapleczem oraz z parkingami. Tymczasem według zapisów Studium teren ZP jest przeznaczony pod ogólnodostępne tereny otwarte w formie ogrodów i parków miejskich (w tym parki rzeczne, ogród botaniczny, park ekologiczny), ogrodów działkowych wyposażone w: ciągi spacerowe, place, aleje, bulwary, promenady, ścieżki rowerowe, terenowe urządzenia sportu i rekreacji (place zabaw, boiska itp.), cieki i zbiorniki wodne, a w obszarze "białych mórz" również parki związane z kultem religijnym wraz z obiektami i urządzeniami. Odpowiadając na ten zarzut należy zwrócić uwagę, iż treść dokumentu Studium określając przeznaczenie terenu ZP czyni to dla potrzeb całego obszaru miasta Krakowa w sposób wielowariantowy i na pewnym poziomie ogólności, aby zapewnić wszechstronne, w zależności od potrzeb i lokalnych uwarunkowań wykorzystanie terenów przeznaczonych pod zieleń publiczną. Stąd też nie można wykluczyć, iż na pewnym wycinku, fragmencie terenu zieleni publicznej dla, którego Studium przewiduje przeznaczenie ZP terenowe urządzenia sportu i rekreacji mogą lokalnie zdominować pozostałe możliwe, dopuszczalne przeznaczenia. Rozpatrując nadal kwestię naruszenia art.20 ust.1 ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni podziela stanowisko, iż art.8 ustawy z 8 lipca 2005r.o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U.2005.169.1419) jest regulacją o charakterze lex specialis w stosunku do regulacji art.20 ust.1 ustawy. Zgodnie z treścią przywołanego art. 8 ustawy z 8 lipca 2005r.o rodzinnych ogrodach działkowych istnienie i rozwój rodzinnych ogrodów działkowych powinny uwzględniać miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Tym samym za dopuszczalne należało uznać w niniejszej sprawie usytuowanie w zaskarżonym Planie terenów rodzinnych ogrodów działkowych (1-2ZD) na terenie przeznaczonym w Studium pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wysokiej intensywności (MW). Przedmiotowe usytuowanie terenów 1-2 ZD uwzględnia bowiem istniejący stan faktyczny, a tym samym pozostaje pod ochroną dyspozycji art.8 ustawy o rodzinnych ogródkach działkowych.[2] Równocześnie Sąd nie podzielił także podniesionego w skardze zarzutu świadczącego o naruszeniu art.20 ust.1, a które to naruszenie miało polegać na wyznaczeniu w Planie terenów zieleni urządzonej 2-3ZP na terenie przeznaczonym w Studium pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wysokiej intensywności (MW). Według ustaleń Studium zieleń urządzona co do zasady powinna być lokalizowana na terenach oznaczonych w Studium symbolem ZP nie mniej jednak także i to samo Studium przewiduje, wśród głównych kierunków zagospodarowania przestrzennego terenów MW utrwalenie istniejących lub ukształtowanie nowych lokalnych przestrzeni publicznych opartych o sieć usług, system terenów zieleni publicznej i związanych z lokalnym układem komunikacyjnym .Biorąc pod uwagę powyższy zapis oraz wielkość oraz sposób umieszczenia na rysunku Planu terenów zieleni urządzonej 2-3 ZP należy uznać, iż tereny te wpisują się w lokalny charakter systemu terenów zieleni publicznej, o których mowa części tekstowej Studium. W szczególności należy podkreślić, iż teren 3 ZP , przebiega wąskim pasem wzdłuż jednego elementu lokalnego układu komunikacyjnego jakim jest ulica Śliczna. Teren 3 ZP zlokalizowano zaś w taki sposób by rozdzielał tereny 1MW, 7MW, 2 MW (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) i 1U (tereny zabudowy usługowej) od terenów usług sakralnych oznaczonych w Planie symbolem UK. Reasumując rozmieszczenie terenów 2-3 ZP na rysunku Planu znajduje swoją legitymację w ustaleniach części tekstowej Studium i nie jest przejawem przekroczenia władztwa planistycznego przez Radę Miasta Krakowa. Odnosząc się natomiast do dalszych zarzutów skargi a dotyczących naruszenia art.15 ust.2 ustawy należy na wstępie zauważyć, iż zgodnie z regulacją art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. w miejscowym planie występują dwie kategorie ustaleń. Po pierwsze, są to ustalenia obowiązkowe, wskazane w art. 15 ust. 2. Plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2, tylko wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem, wynikające zwłaszcza z istniejącego lub planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadniają dokonanie takich ustaleń. Zasadą pozostaje obowiązek ujęcia w planie miejscowym wszystkich elementów wymienionych w powołanym przepisie, co oznacza, że w przypadku odstąpienia od określenia któregokolwiek z nich w konkretnym planie lub jego fragmencie organ planistyczny powinien wykazać zbędność danej regulacji, w szczególności przez utrwalenie przyczyn takiego pominięcia w uzasadnieniu uchwały, ewentualnie w materiałach planistycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 9 lutego 2012r., sygn. akt IV SA/Po 1203/11, LEX nr 1125241, stwierdził, że jeśli organ planistyczny nie wskazał wyraźnie w uzasadnieniu uchwały lub materiałach planistycznych, że ustalenie określonych elementów dla danego terenu jest zbędne, to nie przesądza to samo w sobie o uznaniu sprzeczności z prawem danej uchwały, jeżeli pominięcie tych elementów było obiektywnie uzasadnione. Drugą kategorię stanowią ustalenia fakultatywne, wymienione w art. 15 ust. 3 u.p.z.p.; w przypadku braku konieczności regulacji stanów na ich podstawie organ gminy nie ma obowiązku odniesienia się do tych zagadnień . (por. Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym H.Izdebski, I Zachariasz Lex 2013) Mając na uwadze powyższe należy przypomnieć, iż wśród wspominanych obowiązkowych elementów planu art. 15 ust.2 pkt 6 ustawy przewiduje zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Do art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy nawiązuje także § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ujęte w projekcie tekstu planu miejscowego ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. W realiach niniejszej sprawy zaskarżona uchwała w §7 ust.6 przewiduje, iż nieprzekraczalne i obowiązujące linie zabudowy zostały ustalone zgodnie z rysunkiem planu . Równocześnie rysunek planu w terenie przeznaczonym pod zabudowę, a oznaczonym symbolem 1 MU zawiera niezrozumiałe przerwy w wytyczeniu linii zabudowy .W szczególności , dobrze widać ten brak od strony ulicy Ślicznej, gdzie wspomniana linia urywa się na wysokości symbolu oznaczającego przeznaczenie przedmiotowego terenu. Dla takiego rozwiązania planistycznego brak jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego jak i faktycznego, a jego konsekwencją jest oczywiste naruszenie nie tylko wspomnianego art.15 ust .2 pkt 6 ustawy ale także podstawowych zasad ładu przestrzennego. Powyższe uchybienie należy zakwalifikować jako istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w art.28 ust.1 ustawy, które skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w części dotkniętej przedmiotowym naruszeniem. Jak przytoczono powyżej art. 15 ust.2 pkt 6 ustawy wśród obligatoryjnych elementów planu przewiduje wskaźnik zagospodarowania terenu, w postaci maksymalnej i minimalnej intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, Tymczasem jak zasadnie zauważyła to strona skarżąca w treści tekstowej Planu ograniczono się jedynie do wskazania maksymalnego wskaźnika zabudowy pomijając zupełnie określenie minimalnych dopuszczalnych wartości tego wskaźnika. Uchybienie to dotyczy wszystkich wyszczególnionych w planie rodzajów terenów . (por. §7 ust.3 Planu) . Także przedmiotowy brak określenia minimalnego wskaźnika zabudowy obok naruszenia art.15 ust.2 pkt.6 prowadzić może do zaburzenia ładu przestrzennego na całym terenie objętym Planem . (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 lutego 2013r. sygn.akt IV SA/Po 567/12). Niezależnie od tego wskazać należy , iż zgodnie z wymogiem art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Ustalenia w tym zakresie powinny zawierać w szczególności określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych (§ 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia). Zasadnie podniosła zatem strona skarżąca, że wymogów tych nie spełniają uregulowania zawarte w zaskarżonej uchwale, które kwestii tej nie normują . Nie ulega wątpliwości, że w tekście planu nie zawarto parametrów dróg. Nie trafne jest stanowisko organu, iż określenie parametrów dróg w tekście planu miejscowego nie jest obligatoryjnym elementem tego planu. Konkretyzacją obowiązku określonego w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. jest § 4 rozporządzenia. Ten ostatnio wymieniony przepis wyraźnie stanowi o wymogach dotyczących stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego. Nie zwalnia z tego obowiązku określenie parametrów dróg jedynie na rysunku planu. Obowiązkiem organu planistycznego jest ich określenie w tekście planu. Rysunek planu jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rysunek planu w procesie stosowania prawa może być uwzględniony tylko w takim zakresie, w jakim jest "opisany" w tekście planu (por wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5.11.2010 sygn. akt II SA/Po 486/10 publ. LEX nr 754440). Dopuszczalne szerokości dróg w liniach rozgraniczających zostały wprawdzie określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), jednak w planie szerokość dróg powinna być szczegółowo doprecyzowana, zgodnie z treścią § 4 pkt 9 rozporządzenia, stanowiąc obligatoryjny parametr w planie miejscowym. Parametr odnoszący się do szerokości drogi nie musi być tożsamy z minimalną szerokością określoną w rozporządzeniu. To właśnie organ planistyczny jest uprawniony i zobowiązany do skonkretyzowania tego parametru poprzez wskazanie w części tekstowej planu szerokości dróg w liniach rozgraniczających. Organ planistyczny może je ustalić wskazując minimalne szerokości zarówno w taki sam sposób, jak to zostało określone w ww. rozporządzeniu, ale może również parametr ten określić inaczej, z uwzględnieniem by szerokość ta nie była jednak mniejsza, niż określona w rozporządzeniu. Jak przyjmuje się zgodnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych w omawianym zakresie organowi planistycznemu przysługuje pewna swoboda planistyczna. Swoboda ta jednak nie obejmuje możliwości całkowitego pominięcia określenia parametrów dróg w części tekstowej planu, co ma jednak miejsce w ustaleniach zaskarżonego planu. (por. wyrok NSA z dnia 29.04.2009r. sygn. akt II OSK 1560/08, publ. LEX nr 597327 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2012-03-08 sygn. akt. II SA/Gl 879/11, publ. LEX nr 1138467, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 lipca 2008r.II SA/Gl 99/08.) Powyższe uchybienie należy zakwalifikować jako istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w art.28 ust.1 ustawy, które skutkuje w tym przypadku stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w całości. (por wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29.02.2012r. sygn. akt II SA/Gl 869/11 publ. LEX nr 1122784) . W kontekście regulacji art.15 ust.2 pkt.6 ustawy należy podkreślić, iż racje ma także strona skarżąca, że Rada Miasta Krakowa nie określiła w stosunku do terenu przeznaczonego pod zabudowę wszystkich wymaganych przez ustawę obligatoryjnych wskaźników zabudowy. Wspomniany brak dotyczy terenu urządzeń infrastruktury technicznej -elektroenergetyka oznaczonych w Palnie symbolem (E), dla którego nie wyznaczono maksymalnej wysokości zabudowy, pomimo tego, że plan przewiduje możliwość zabudowy tego terenu. W świetle jednoznacznej regulacji zawartej w art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy plan zagospodarowania przestrzennego winien zawierać także szczegółowe zasady i warunki podziału i scalania nieruchomości. Tymczasem zaskarżony Plan nie zawiera zasad podziału nieruchomości dla wszystkich terenów objętych planem. W § 7 ust. 4 pkt 1 - 4 określa on wyłącznie parametry nowo wydzielanych działek budowlanych dla terenów MU, MW i UMW. Jednocześnie § 7 ust 5 zaskarżonej uchwały przewiduje, że w terenach budowlanych (nie sprecyzowano przy tym o jakie tereny chodzi) dokonywanie nowych podziałów działek może odbywać się zgodnie z ustaleniami określonymi w ust.4. Tym samym nie można odmówić racji stronie skarżącej, iż tak ogólne odwołanie uniemożliwia właściwe określenie zasad podziałów na innych terenach budowlanych gdyż w ust.4 określono cztery różne wymogi w zakresie podziału działek i nie wiadomo do którego z tych wymogów odwołuje się przepis § 7 ust.5. Innymi słowy organ planistyczny uznał za konieczne ustalenie zasad podziału działek w terenie objętym prawem zabudowy, lecz regulacja, która miała tą kwestię kompleksowo normować, czyni to skutecznie jedynie w stosunku do terenów oznaczonych w planie symbolami MU, MW i UMW. W zakresie więc pozostałych terenów objętych prawem zabudowy przedmiotowa regulacja Planu nie realizuje wspomnianej dyspozycji art.15 ust.2 pkt.8 ustawy. Niezależnie od tego należy także podnieść, iż zaskarżona uchwała nie przewiduje żadnej regulacji określającej zasady podziału nieruchomości, które nie są przeznaczone pod zabudowę. Kończąc rozważania w zakresie pozostałych zarzutów objętych skargą, które wskazywały na inne naruszenia art.15 ust.2 ustawy wskazać należy, iż zarzuty podniesione przez stronę skarżącą, a dotyczące niekompletności postanowień planu w zakresie ustaleń dotyczących kształtowania przestrzeni publicznych, zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, a także zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego zostały w wystarczający sposób doprecyzowane ustaleniami planu. Zalecenia zawarte w rozporządzeniu w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego wskazują na potencjalny zakres danej regulacji, niemniej to uwarunkowania faktyczne przesądzają, w jakim zakresie nastąpi doszczegółowienie przepisów dotyczących przestrzeni publicznych, zasad ochrony środowiska czy zabytków. Dlatego też w zakresie, w jakim było to konieczne, w planie miejscowym zostały wprowadzone regulację dotyczące umieszczania obiektów malej architektury, nośników reklamowych. Również za niesprzeczne z przepisami prawa i znajdujące uzasadnienie w uwarunkowaniach faktycznych niniejszej sprawy należy uznać zapisy dotyczące kwestii budowy ogrodzeń, ochrony zabytków oraz ochrony istniejącego drzewostanu . Zastrzeżeń Sądu nie wzbudziła także kwestionowana przez stronę skarżącą czytelności Planu . Zasadnym okazał się natomiast podniesiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art 17 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uwzględnienia w treści planu wymagań wynikających z uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 czerwca 2012 roku Zgodnie z art. 17 pkt 7 lit.c ustawy ( w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zobowiązany był między innymi zobowiązany do uzgadnia projekt planu z organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych. Jednym z takich organów zgodnie z treścią art.3 ust.1ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U.122, poz.851) był Powiatowy Inspektor Sanitarny. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Kwestia związania organu prowadzącego postępowanie stanowiskiem wyrażonym przez inny organ zależy od formy współdziałania. I tak opinie, co do zasady, nie mają charakteru wiążącego. Natomiast jeśli według przepisów prawa rozstrzygnięcie ma być poprzedzone uzgodnieniem (zgodą) innego podmiotu lub też osiągnięciem innego rodzaju porozumienia z podmiotem do tego powołanym, to treść stanowiska zajętego w wymienionych formach wiąże organ prowadzący postępowanie główne (zob. m.in. S. Biernat, Działania wspólne administracji państwowej, Wrocław 1979, s. 81 i n.; J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 468 i n.; J. Borkowski, glosa do wyroku NSA z dnia 20 listopada 1997 r., V SA 2699/96, OSP 1999, z. 3, poz. 56). Podobne stanowisko jest formułowane także w orzecznictwie (por. np.: wyrok NSA z dnia z 12 lutego 1985 r., II SA 1811/84, ONSA 1985, z. 1, poz. 7, czy też wyrok NSA z dnia 13 października 1997 r., II SA 203/97, ONSA 1998, z. 4, poz. 120). Nie ma przeszkód, aby reguły dotyczące wpływu poszczególnych form współdziałania organów administracji publicznej, wypracowane przez doktrynę i orzecznictwo na gruncie zwykłego postępowania administracyjnego, przenieść na płaszczyznę procedury tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza że, zgodnie z przywołanym powyżej art. 24 ust. 1 ustawy. uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Powyższe oznacza, że organy sprawujące władztwo planistyczne związane są treścią uzgodnień poczynionych przez właściwe podmioty, które to uzgodnienie następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem i ewentualnie skargą do sądu administracyjnego postanowienia. Jeśli bowiem wójt (burmistrz, prezydent miasta) został zobligowany do uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z podmiotami wymienionymi w art. 17 pkt 7 lit. c ustawy., to ostateczne stanowisko uzyskane w tej postaci należy uznać za bezwzględnie wiążące.( por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 marca 2012 sygn. akt II SA/Wr 910/11) Mając na uwadze powyższe należy przypomnieć, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2012 r., znak: [...] , zaskarżony Plan uzgodnił w ten sposób, iż wskazał, iż przy uchwalaniu Planu należy uwzględnić zalecenia i uwagi do jego projektu jakie zostały zawarte w przedstawionej aktualnej prognozie oddziaływania na środowisko (miedzy innymi dotyczące oddziaływania na zabudowę mieszkaniową - terenów sąsiednich w zakresie hałasu). W tym miejscu należy zauważyć, iż we wnioskach końcowych autorzy przedmiotowej prognozy stwierdzili m.in., iż " Podsumowując, istotnym problemem z punktu widzenia projektu planu jest oddziaływanie akustyczne ze źródeł położonych poza obszarem opracowania tj. linii kolejowej, ulicy Mogilskiej i ulicy Messnera. Zaproponowane w projekcie planu tereny zabudowy mieszkaniowej w części położone są w obszarze gdzie występuje ponadnormatywne oddziaływanie hałasu. Analizując zapisy Programu ochrony przed hałasem dla Miasta Krakowa – dla takich źródeł hałasu jak ulica Mogilska, Messnera czy biegnąca po stronie zachodniej obszaru linia kolejowa nie jest możliwa eliminacja oddziaływań a jedynie ich łagodzenie. W związku z tym, obszary zabudowy mieszkaniowej zaprojektowane w strefie ponadnormatywnych oddziaływań akustycznych będą stale eksponowane na niekorzystne oddziaływania hałasem. W chwili obecnej, zgodnie z zapisami Programu ochrony przed hałasem, jedyną skuteczną metodą ochrony jest planowanie przestrzenne polegające na strefowaniu funkcji w taki sposób aby tereny zabudowy mieszkaniowej znalazły się poza ponadnormatywnym oddziaływaniem. W projektowanym dokumencie ten cel nie został zrealizowany". Tymczasem analiza, części tekstowej Planu wskazuje , iż w jego § 5 ust. 5. Przyjęto, iż wzdłuż dróg o znacznym istniejącym i potencjalnym obciążeniu komunikacyjnym oraz wzdłuż terenów kolejowych, w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW), terenach zabudowy mieszkaniowej i usług (MU) oraz terenach zabudowy usługowej wraz z zabudową mieszkaniową wielorodzinną (UMW) wyznaczonych na bazie istniejącego zainwestowania, wyznacza się strefę ponadnormatywnego oddziaływania komunikacji, w której występuje lub może wystąpić przekroczenie dopuszczalnego, długookresowego, średniego poziomu dźwięku Ln = 50 dB dla pory nocnej, wywołanego ruchem samochodowym i kolejowym. Zapis ten znajduje swoje odzwierciedlenie w części graficznej Planu. Tym samym wbrew treści warunkowego uzgodnienia organ planistyczny pozostawił w strefie ponadnormatywnego oddziaływania hałasu tereny o funkcji min . mieszkaniowej. Tym samym zaniechano przeprowadzenia w planie takiego strefowania funkcji poszczególnych terenów, aby tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową znalazły się poza strefą ponadnormatywnego oddziaływania hałasu. Powyższe ustalenia Planu wskazują, iż organ planistyczny pomimo, iż był związany treścią uzgodnienia nie uwzględnił go w treści Planu, co świadczy o istotnym naruszeniu trybu uchwalania, o którym mowa w art.28 ustawy. Należy w tym miejscu przypomnieć, iż poprzez istotne naruszenie trybu postępowania należy zaś rozumieć takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzenia aktu planistycznego. Odnosząc się natomiast do przedstawionego w skardze zarzutu nierzetelnego opracowania dla potrzeb Planu prognozy skutków finansowych jego uchwalenia należy podkreślić, iż zarzuty te pozostają irrelewantne z punktu widzenia oceny kwestii legalności planu ponieważ prognoza finansowa nie jest załącznikiem do planu i z tej racji nie ma charakteru wiążącego.( por. podobnie wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 29.09.2009r. sygn. akt II SA/Rz 888/08 publ. Lex LEX nr 576055) Mając na uwadze dotychczasowe rozważania wskazać przyjdzie, że podczas kontroli sądowej zaskarżonego Planu Sąd dostrzegł zarówno naruszenia skutkujące nieważnością uchwały w całości, jak i jedynie w części, a mianowicie co do poszczególnych zapisów uchwały, co stanowiłoby podstawę do wyeliminowania jedynie tych postanowień planu miejscowego. Reasumując więc jako istotne naruszenie zasad sporządzania Planu, o których mowa w art.28 ust.1 ustawy, które zaskutkowało stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w całości Sąd zakwalifikował brak określenia wbrew dyspozycji art.15 ust.2 pkt.10 ustawy w zaskarżonej uchwale parametrów dróg wchodzących w skład systemu komunikacyjnego przedmiotowego Planu, oraz brak określenia w zaskarżonej uchwale wbrew dyspozycji nart.15 ust.2 pkt.6 ustawy minimalnych wskaźników zabudowy, który to brak dotyczy wszystkich terenów objętych prawem zabudowy w Planie. Z kolei jako istotne naruszenie trybu uchwalania zaskarżonego Planu , o którym mowa w art. 20 ust.1 ustawy Sąd uznał nieuwzględnienie w całości w treści zaskarżonej uchwały uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 czerwca 2012 roku. Pozostałe dostrzeżone przez Sąd istotne naruszenia zasad planu miejscowego w zakresie obrazy art.15 ust.2 pkt.6,8 i 9 ustawy w sytuacji, gdyby nie koegzystowały z opisanymi powyżej uchybieniami zaskarżonej uchwały skutkowałyby samodzielnie koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części . Podobnie skutek taki wywołało by wówczas naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy, w zakresie w jakim zaskarżony Plan wbrew ustaleniom Studium dopuszcza na terenach oznaczonych symbolami MW i UMW możliwość lokalizowania usług w budynkach mieszkalnych bez ograniczenia ich lokalizacji do parterów tych budynków. Jednak stwierdzenie (tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie) chociażby jednego przypadku naruszenia zasad i trybu sporządzania planu, polegającego na braku obligatoryjnego elementu planu co do wszystkich objętych nim terenów, obliguje sąd administracyjny zgodnie z dyspozycją art.28 ust.1 ustawy wyeliminowania zaskarżonego aktu prawa miejscowego w całości . Dlatego też, mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. ----------------------- [1] Uchwała Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa [2] W kwestii wzajemnej relacji art.8 ustawy o rodzinnych ogródkach działkowych do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wypowiedział się w podobnie NSA w wyroku z dnia 16 czerwca 2011r. sygn. akt II OSK 596/11