I SA/Łd 440/13

Dnia 18 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Protokolant: Izabela Ścieszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2013 roku sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2007 r. oddala skargę. I SA/Łd 440/13 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr .../... Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. określającą Ł. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2007 r. Na wstępie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż przedmiotowe zobowiązania podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji nie uległy przedawnieniu. Zobowiązania podatkowe za miesiące od marca do listopada 2007 r. uległyby przedawnieniu - co do zasady - z upływem 31 grudnia 2012 r., jednak w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej przerywająca bieg terminu przedawnienia zobowiązań w podatku VAT. Z informacji przekazanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. przy piśmie z dnia 6 grudnia 2012 r. wynika, że w dniu 19 i 21 listopada 2012 r. zastosowano wobec podatnika skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, przerywający bieg terminu przedawnienia zobowiązań w VAT. Organ odwoławczy wskazał, iż Firma A- Ł.K. w badanym okresie ewidencjonowała faktury dokumentujące nabycie usług montażu i naprawy oraz przygotowania do sprzedaży sprzętu, wystawione przez Firmę B- G. O. z/s w Ł., a także faktury za zakupione broszury reklamowe od Firmy C – M.G. z/s w Ł.. Uznano, że dokumenty te nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem nie mogą być uznane jako rzetelne dokumenty podatkowe i ujęte w ewidencji księgowej podatnika. Dodatkowo ustalono, iż podatnik zaniżył w ewidencji sprzedaży kwotę obrotu z tytułu transakcji rejestrowanych za pomocą kasy fiskalnej. Podkreślono, że ze wszystkich zeznań G.O. włączonych do prowadzonego postępowania podatkowego wynika niezbicie, że wystawiał on tzw. "puste" faktury i pobierał z tego tytułu ustalony procent wartości netto fikcyjnego dokumentu. Zeznania te uznano za wiarygodne dlatego, że są one spójne i logiczne, zostały złożone dobrowolnie, bez udziału adwokata, a podejrzany miał świadomość, że może odmówić składania wyjaśnień oraz udzielania odpowiedzi na pytania. Dodatkowo G.O. przyznał się do stawianych mu zarzutów w postępowaniu karnym, a w dniu 5 września 2011 r. oświadczył, że chciałby skorzystać z możliwości nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 Kodeksu karnego. Nierzetelność faktur wystawionych przez G.O. na rzecz skarżącego potwierdzają również decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r., którymi określono G.O. zobowiązanie podatkowe (nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe) za poszczególne miesiące 2007 roku oraz obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku VAT, za poszczególne miesiące 2007 roku, wynikający m.in. z wystawionych faktur na rzecz Firmy A, Ł.K. W uzasadnieniach tych rozstrzygnięć organ kontroli skarbowej wskazał, że G.O. nie wykonywał faktycznie usług, na jakie wystawiał faktury różnym odbiorcom. Dowodem na to są nie tylko jego zeznania, w których przyznaje się do wystawiania "pustych" faktur, ale również brak jakiejkolwiek dokumentacji, z której wynikałoby, że świadczył i opodatkowywał usługi, które "uwiarygadnia" fakturami. G.O. nie posiadał też możliwości techniczno-organizacyjnych do wykonywania tych usług (nie posiadał floty transportowej, nie zatrudniał pracowników, nie miał podpisanych umów z podwykonawcami). W związku z tym uznano faktury wystawione przez Firmę B za niedokumentujące odpłatnego świadczenia usług, a kwoty z nich wynikające jako niepodlegające wykazaniu w deklaracjach VAT-7 (nie mogące stanowić zobowiązania podatkowego). W zakresie faktur wystawionych przez Firmę C organ odwoławczy wskazał na zeznania właściciela tej Firmy C, M.G., który przesłuchany w dniu 9 lutego 2012 r. w charakterze świadka oświadczył, że w 2007 r. otrzymał od Pana O. propozycję wykonania broszur reklamowych dla Firmy A i Firmy D z Ł. Nie kontaktował się osobiście z tymi firmami, kontakt bezpośredni miał O. Nie wykonał też bezpośrednio dla Firmy A i Firmy D broszur reklamowych. Wykonanie tych broszur zlecił O. innym firmom. O. wystawił faktury kosztowe na rzecz jego firmy za wykonanie tych broszur, a następnie on sam wystawił faktury sprzedaży na rzecz klienta, tj. dla Firmy A i Firmy D. Faktury sprzedaży wystawione w 2007 r. na rzecz Firmy A i Firmy D odbierał osobiście od świadka O. i zawoził do tych firm. Także M.G. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w decyzji z dnia [...]r określił zobowiązanie podatkowe (nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe) za poszczególne miesiące 2007 roku, a także obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku VAT, za poszczególne miesiące 2007 roku, wynikający m.in. z wystawionych faktur na rzecz Firmy A, Ł.K. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ kontroli skarbowej wskazał, że Firma C nie wykonywała na rzecz skarżącego broszur reklamowych, na które wystawiała jedynie "puste" faktury. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie organu kontroli skarbowej. Organ podatkowy na wniosek pełnomocnika skarżącego przesłuchał w charakterze świadka P.W., lecz – jak wskazano – zeznania te nie potwierdzają, że to właśnie G.O. oraz M. G. wykonali usługi i dostarczyli towary wyszczególnione w spornych fakturach na rzecz strony skarżącej. Podkreślono przy tym, że P.W. nie był zatrudniony w Firmie A. – Ł.K., ale w Firmie D (w której prezesem zarządu jest również Ł.K.). Potwierdził on fakt wykonania broszur reklamowych, jednak wskazał, że dostarczał je do Firmy A,- Ł.K., J.M. Potwierdził także, że w trakcie jego pracy był serwisowany i naprawiany sprzęt, ale jak pamięta czynności te wykonywał również J. M.. Dyrektor Izby Skarbowej - oceniając możliwość odliczenia przez podatnika podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur, na których jako wystawca widnieje Firma B. –G.O. oraz Firma C. –M.G. – uznał, iż w sprawie miał zastosowanie przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał ponadto, iż kontrola skarbowa wykazała w miesiącach: maj, lipiec, sierpień, październik i listopad 2007 r. zaniżenie przez skarżącego o 340.127,67 zł obrotów i o 26.400,74 zł podatku VAT należnego, rejestrowanych przy użyciu kasy fiskalnej. Pełnomocnik strony nie kwestionuje tych nieprawidłowości. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik Ł.K. wniósł o uchylenie w/w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 70 (w powiązaniu z art. 32, art. 40 § 2 k.p.a. i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a), art. 208 § 1, art. 235, art. 123 § 1, w związku z art. 188 i art. 191 oraz art. 122 w związku z art. 180, art. 187, art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż zobowiązania podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji uległy przedawnieniu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zastosował środek egzekucyjny, o którym w sposób nakazany prawem nie zawiadomił strony. Ł.K. w dniu 1 lipca 2010 r. ustanowił pełnomocnika – P.N. doradcę podatkowego. Pełnomocnictwo zostało złożone w Urzędzie Skarbowym w Z. w dniu 2 września 2010 r. i daje możliwość pełnej reprezentacji zobowiązanego przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a tym samym w zakresie doręczania tytułu wykonawczego, co określają przepisy zawarte w art. 32 i art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem bieg terminu przedawnienia nie został przerwany w myśl art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż strona (pełnomocnik) nie została zawiadomiona o zastosowaniu środka egzekucyjnego, a co za tym idzie zastosowanie ma art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiący, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Pełnomocnik skarżącego wskazał też, iż postępowanie dowodowe prowadzone w sprawie opierało się na dowodach zebranych w toku innych postępowań podatkowych i karnych. Świadkowie przesłuchiwani w trakcie postępowania podatkowego potwierdzali, że kwestionowane przez urzędy usługi i prace były wykonane. Strona w tym postępowaniu spotkała się z odmową przesłuchania świadka G. O., który zeznania składał w trakcie innych postępowań podatkowych i karnych. W trakcie przesłuchania można byłoby wykazać nieprawdziwość jego wcześniejszych zeznań, gdyż faktem niepodważalnym jest wykonanie kwestionowanych usług i prac, a świadczy o tym dokumentacja księgowa strony (faktury, dowody KP i KW). Kluczowe dla całej sprawy są więc zeznania świadka – G. O. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 18 września 2013 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec jego mocodawcy nie składał żadnych pism, ani środków zaskarżenia co do prawidłowości prowadzenia tego postępowania, z tego względu, że nie wiedział o toczącym się postępowaniu, ani nie został zawiadomiony o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie ma uzasadnionych postaw. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., wszczął wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych nr .../.. – .../... z dnia 8 listopada 2012 r. administracyjne postepowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania przedmiotowych zaległości podatkowych. Zawiadomieniem z dnia 9 listopada 2012 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego dłużnika w BANK A, o którym to zajęciu zawiadomiono dłużnika (przesyłka pocztowa była dwukrotnie awizowana – w dniu 12 listopada 2012 r. i w dniu 19 listopada 2012 r.). Sąd rozpoznając niniejsza sprawę nie jest uprawniony aby oceniać prawidłowość wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle komentowanego przepisu szczególnego znaczenia nabiera więc zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Należy w związku z tym zauważyć, że zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny (por. B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z. 1, s. 51) na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (zob. A. Kabat - Komentarz do art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex). Tym samym w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym określenia zobowiązania podatkowego, nie jest możliwa ocena postępowania egzekucyjnego, w ramach którego strona skarżąca nie wniosła żadnych środków zaskarżenia, bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowa tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym. Jeżeli z akt administracyjnych sprawy wynika, że wobec skarżącego zastosowano środek egzekucyjny (zajęcie rachunku bankowego), o którym podatnik został zawiadomiony jeszcze w 2012 r., to bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych został skutecznie przerwany na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Dodatkowo Sąd pragnie jedynie dodać, że w postępowaniu egzekucyjnym strona może być reprezentowana przez pełnomocnika w sposób prawidłowy umocowanego. W tym zakresie art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej jako "u.p.e.a.") wskazuje na odpowiednie zastosowanie przepisów k.p.a., a zatem przyjąć należy, że zastosowanie znajdzie art. 40 § 2 ostatnio wskazanej ustawy, zgodnie z którym jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że wszczęcie egzekucji administracyjnej, rozumianej jako jedno ze stadium postępowania egzekucyjnego, związane jest z doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). Doręczenia dokonuje organ egzekucyjny lub egzekutor w momencie przystąpienia do czynności egzekucyjnych, o ile odpis tytułu wykonawczego nie został wcześniej doręczony (art. 32 u.p.e.a.). Wiąże się to z faktem, że organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych w egzekucji należności pieniężnych od razu dokonuje zajęcia wierzytelności lub innego prawa majątkowego (por.: art. 67 § 1 u.p.e.a.). Na tym etapie postępowania czynności organu egzekucyjnego mogą być kierowane wyłącznie do zobowiązanego. Należy przyjąć, że obowiązek doręczania pism dotyczy tylko pełnomocnika ustanowionego w sprawie, zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., mającym zastosowanie w związku z art. 18 u.p.e.a. Pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik, w myśl art. 33 § 2 i 3 k.p.a. zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie, np. poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Dopiero od momentu zawiadomienia organ zobligowany jest doręczać pełnomocnikowi wszelkie pisma procesowe i zapewnić udział w postępowaniu taki, jak stronie tego postępowania (B. Adamiak, J. Borkowski. Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1993, s. 79; A. Matan, w: G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, T. I, Warszawa 2010, s. 389; wyroki NSA: z dnia 1 marca 1999 r., II SA 1533/98, Lex nr 46787, z dnia 22 marca 2011 r., II FSK 695/10, z dnia 21 kwietnia 2011 r., II FSK 2075/09, z dnia 13 lipca 2011 r., II FSK 367/10 - publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2012 r., II FSK 491/11, Lex 1214966). Uwzględniając te uwagi należy uznać, że pełnomocnictwem udzielonym do reprezentowania strony w postępowaniu egzekucyjnym nie jest dokument, który został złożony do akt sprawy podatkowej, czy też wcześniej przed wszczęciem jakiegokolwiek postępowania do akt rejestrowych podatnika. Dotyczy to nawet takiej sytuacji, gdy sprawę podatkową i egzekucyjną prowadzi ten sam organ. Sąd nie dostrzegł też w rozpoznanej sprawie naruszenie przepisów, na podstawie których organy podatkowe pozbawiły skarżącego możliwości odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Firmę B- G.O. z/s w Ł. oraz Firmę C – M. G. z/s w Ł. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Podatek powinien wystąpić tam, gdzie pojawia się świadczenie i konsumpcja, a nie każda płatność jest związana z ich powstaniem. W związku z tym, rozpatrując kwestię opodatkowania, należy przede wszystkim badać, czy miało miejsce jakiekolwiek świadczenie, co pozwoliłoby na ustalenie, że wystąpiła czynność opodatkowana (zob. A Bartosiewicz, R. Kubacki - Komentarz do art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, Lex 2012). Ta zależność wiąże się także z odliczeniem podatku naliczonego. Podatnikowi (nabywcy towarów i usług) przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych (art. 86 ust. 1 ustawy o VAT). Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit a/ ustawy o VAT). Pamiętać jednak należy, że faktury dotyczące towarów są fakturami dokumentującymi dostawę/usługę. Ta z kolei jest przeniesieniem prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W związku z powyższym przez fakturę z tytułu nabycia towarów należy rozumieć fakturę z tytułu nabycia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, czyli potwierdzającą dokonaną na rzecz podatnika dostawę/usługę (por. A Bartosiewicz, R. Kubacki - Komentarz do art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług, Lex 2012). Jeżeli zatem faktura nie potwierdza dokonanej dostawy towaru lub wykonanej usługi, to nie jest dokumentem "z tytułu nabycia towaru lub usługi" i nie stanowi podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego, a wykazana w niej kwota podatku VAT nie jest podatkiem naliczonym. W niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość organy podatkowe dowiodły, że Firma B – G.O. i Firma C- M.G. nie mogły i nie wykonały spornych prac i usług na rzecz skarżącego, bowiem G. O. i M.G. sami zeznali, iż otrzymywali wynagrodzenie w wysokości określonego procentu od wystawionej faktury i rzeczywiście nie wykonywali usług wyszczególnionych na fakturach wystawionych przez siebie. Tych wniosków nie zmieniły późniejsze zeznania innego świadka – P.W., z których wynika, że przedmiotowe usługi i towary realizował J.M. a nie wystawcy spornych faktur. Wykazanie przez organy podatkowe, iż G.O. i M. G. wystawili nierzetelne faktury sprzedaży usług i towarów handlowych na rzecz Ł.K. spowodowało, że w sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niepowtórzenia przez organy podatkowe czynności dowodowej w postaci ponownego przesłuchania G.O., a wykorzystanie tylko protokołów zeznań tej osoby złożonych w innych postępowaniach podatkowych i karnych, Sąd pragnie zauważyć, że przepis art. 181 Ordynacji podatkowej wprowadza odstępstwo od reguły bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ podatkowy i w istotny sposób ogranicza zasadę bezpośredniości. Dopuszcza aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach podatkowych i postępowaniach karnych, co w konsekwencji powoduje, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w takim postępowaniu. W rezultacie korzystanie z tak uzyskanych dowodów, a w szczególności zeznań świadków złożonych w innych postępowaniach, nie może naruszać jakichkolwiek przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności zasady czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu (por. wyroki NSA z 21 grudnia 2007 r., II FSK 176/07, LEX nr 364727; z 18 maja 2006 r., I FSK 831/05, LEX nr 283665; z dnia 21 lutego 2013 r., I FSK 236/12, LEX nr 1306275). Sąd nie stwierdził zatem naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania podatkowego. Podkreślić należy, że organy podatkowe w niniejszej sprawie nie zakwestionowały faktu realizacji usług i prac wyszczególnionych na spornych fakturach – na co zwrócił uwagę pełnomocnik skarżącego. Dowiodły jedynie, że robót tych nie wykonały bezpośrednio firmy G.O. i M.G. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić. IB