I SA/Lu 683/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 19 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie budżetu gminy na 2012r. postanawia - odrzucić skargę. W dniu 27 grudnia 2012r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga M. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] Nr [...], dotyczącą zmian w budżecie gminy na rok 2012. Ww. uchwale skarżący zarzucił naruszenie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym, art. 179 i art. 183 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, art. 94 pkt 5 i art. 282 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks pracy, art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 8 i art. 12 ust.1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 32 ust. 2 i art. 33 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że wyczerpał tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jednak organ odpowiedzi na jego wezwanie nie udzielił, oraz że posiada interes prawny we wniesieniu skargi, którą wnosi nie jako organ wykonawczy gminy, ale jako osoba fizyczna - pracownik samorządowy, któremu należy się comiesięczne wynagrodzenie za pracę, od którego powinny być odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne, zaś wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały w budżecie gminy brak jest środków na te świadczenia. Ponadto podniósł, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny, gdyż naraża go, jako kierownika Urzędu Gminy, na ukaranie przez inspekcję pracy. W odpowiedzi na skargę przewodniczący Rady Gminy (reprezentujący Radę Gminy M.P.) wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Podniósł, między innymi, że skarżący nie wyczerpał trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 1000/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. K. uzasadniając, że wobec nie wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących mu na etapie przedsądowym stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.; dalej: ustawa o samorządzie gminnym) jego skarga jako niedopuszczalna podlegała na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) odrzuceniu. Zdaniem Sądu I instancji, wójt gminy, której organ stanowiący podjął określoną uchwałę, nie jest uprawniony do wniesienia na tę uchwałę skargi, gdyż - jako organ wykonawczy gminy - nie posiada własnego interesu prawnego, który wymagałby ochrony prawnej przewidzianej w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Natomiast ze względu na naruszenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia M. K. (jako osoba fizyczna – pracownik samorządu) nie wniósł wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W skardze kasacyjnej od powołanego wyżej postanowienia, M. K. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędne przyjęcie, że skarga została wniesiona przez wójta gminy, który jako organ wykonawczy nie posiada własnego interesu prawnego, który wymagałby ochrony przewidzianej w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, podczas gdy faktycznie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i skargę wniósł on sam jako obywatel. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że Sąd I instancji, pominął kwestię, złożenia w dniu 24 grudnia 2012 r. drugiego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, na które Rada Gminy nie udzieliła odpowiedzi. Postanowieniem z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II GSK 811/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie WSA w Lublinie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. W uzasadnieniu NSA wskazał, że sprawa złożenia pisma skarżącego stanowiącego – jego zdaniem - drugie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - nie została należycie wyjaśniona i oceniona. Sąd ustalił, że skarżący wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jako wójt gminy (pismo w aktach sprawy). Jednakże skarżący przy skardze kasacyjnej wskazał kserokopię pisma zaadresowanego do Rady Gminy stanowiącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą nr [...]. Pismo to nie jest podpisane, zaś na przedłożonej - również do skargi kasacyjnej - kopii pierwszej strony wezwania do usunięcia naruszenia prawa widnieje, niewyraźna prezentata z datą wpływu pisma 24 grudnia 2012 r. oraz podpisem pracownika. Powyższe w ocenie NSA oznacza, że należy dokonać ponownej oceny procedury wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jako pisma warunkującego złożenie skargi w trybie art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym. Jednocześnie NSA zobligował Sąd I instancji do zbadania, czy skarżący przedłożył w dniu 24 grudnia 2012 r., wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz, czy Rada Gminy przekazała ww. pismo wraz z aktami sprawy. Uwzględniając powyższe wytyczne, zarządzeniem z dnia 26 lipca 2013 r. tutejszy Sąd wezwał Radę Gminy do wyjaśnienia, czy M. K. wniósł w dniu 24 grudnia wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli tak to czy pismo w tej sprawie zostało przekazane wraz z aktami sprawy do sądu. W odpowiedzi na wezwanie Rada Gminy poinformowała, że istotnie skarżący złożył 24 grudnia 2012 r. takie wezwanie, jednak nie udzielono na nie odpowiedzi. Jednocześnie wyjaśniła, że w następstwie tego wezwania, nie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego, a zatem nie było podstaw do przekazania ww. wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2010 r., II OSK 125/09, LEX nr 597171). Ponadto jak wynika z art. 170 p.p.s.a., stosownie do którego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może ona już być ponownie badana (por. postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r., II FSK 805/12, LEX nr 1137669). Powołane wyżej przepisy oznaczają, że w niniejszej sprawie Sąd obowiązany jest zastosować się do oceny prawnej i wskazań NSA w zakresie, w którym uznano zarzuty skargi kasacyjnej za zasadne. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że przedmiotem rozpoznania na tym etapie postępowania jest kwestia wyczerpania przysługujących stronie działającej osobiście przewidzianych prawem środków zaskarżenia poprzedzających wniesienie skargi do sądu. Zgodnie z art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest skierowanie do gminy wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia osoby, która zamierza wnieść skargę. Z ustaleń poczynionych w oparciu o uzupełnione akta sprawy wynika, że M.K., działając we własnym imieniu w dniu 24 grudnia 2012 r. wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa (kserokopia pisma zawierającego wezwanie z datownikiem pieczęci wpływu nadesłana przez Radę Gminy k. 77 akt sądowych). Na powyższe wezwanie Rada Gminy nie udzieliła odpowiedzi, natomiast skarżący nie wniósł w wynikającym z art. 53 § 2 p.p.s.a. terminie skargi na uchwałę nr XVI 76/2012 do sądu administracyjnego. Wobec barku skargi, nie było zatem podstaw do przekazania wezwania z 24 grudnia 2012 r. do sądu administracyjnego Dla zupełności należy jedynie dodać, że wobec tego, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło 24 grudnia 2013 r. nie można uznać, że znajdująca się w aktach sprawy niniejszej skarga z 26 listopada 2012 r. została wniesiona z zachowaniem przewidzianego w powołanym wyżej art. 101 ust. 1 w związku z art. 53 §2 ppsa trybu. Wobec powyższego, działając na podstawie art.58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.