II SA/Kr 744/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. sprawy ze skargi W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala W.M. pismem z dnia 13 sierpnia 2012r. wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania w celu usunięcia z obiegu prawnego wadliwej w jego ocenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 maja 2010 r. Nr [...] orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Rozbudowa, przebudowa i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] (obr......) przy ul. [...] w K. Wnioskodawca podniósł, że ww. decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a. Decyzję tą wydano bowiem sprzecznie z opinią urbanistyczno-architektoniczną, w części dotyczącej szerokości elewacji frontowej poprzez podanie nieprawdziwej szerokości frontu działki i elewacji frontowej jako 9,70 metra. Wnioskodawca podniósł, że w załączonej do dokumentacji analizie urbanistyczno-architektonicznej z dnia 21 maja 2010 r. podano prawidłowy wymiar szerokości elewacji frontowej budynku objętego wnioskiem czyli 9,50 m i wymiar ten stanowi jednocześnie szerokość gruntu całej działki. Dowodzi tego również mapa podziału przyjęta do zasobu geodezyjnego Urzędu Miasta K. pod nr [...] . Zdaniem wnioskodawcy, stanowi to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem podstawę do usunięcia wadliwej decyzji z obiegu prawnego. Decyzją z dnia 12 grudnia 2012 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 maja 2010 r., znak: [...] . W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ opisał przebieg dotychczasowego postępowania oraz wskazał, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 28 maja 2010 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności polegającym na sprzeczności kwestionowanej decyzji z opinią urbanistyczną, w części dotyczącej ustalenia szerokości elewacji frontowej w rozmiarze 9,70 metra. Kolegium wyjaśniło, iż w badanej decyzji Prezydent Miasta K. ustalając warunki zabudowy nie wyznaczał szerokości elewacji frontowej, gdyż szerokość ta pozostawała bez zmian - co wynika z zapisu w pkt II. 1.2 załącznika Nr 1 decyzji zawierającego jednoznacznie stwierdzenie, że "szerokość elewacji frontowej - nie ulegnie zmianie." Podano wprawdzie w tym punkcie, że szerokość elewacji frontowej wynosi ok. 9,70 m (a w opracowanej analizie urbanistyczno-architektonicznej, że ok. 9,50 m), jednakże zapis taki niczego nie zmienia, jest tylko wskazaniem orientacyjnym - co potwierdza użycie określenia "ok." (około - w przybliżeniu). W ocenie Kolegium, nie zachodziły także podstawy do stwierdzenia, że wyżej opisana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, względnie, by w dacie jej wydania była niewykonalna, a niewykonalność ta miała charakter trwały lub też, by zawierała wady powodujące jej nieważność z mocy prawa. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie powyższej sprawy wystąpił W.m. zarzucając, iż Kolegium nie dokonało próby wyjaśnienia przyczyn, z powodu których organ wydający decyzję o warunkach zabudowy dokonał, w sposób świadomy, zmiany tak istotnego parametru, jakim jest szerokość elewacji frontowej, tym bardziej, że w dokumentacji sprawy brak jest podstawy do zmiany potwierdzonego opinią urbanistyczną parametru. Decyzją z dnia 19 marca 2013r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie działając na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. i art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. poz. 647 z 2012 r.) - utrzymało w mocy decyzję Kolegium z dnia 12 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, o czym informuje - zgodnie z powołanym przepisem - również kwestionowana decyzja I instancji. Wobec powyższego wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie jest uzależnione od posiadania przez wnioskodawcę określonego tytułu prawnego do nieruchomości objętej wnioskiem, co powoduje w rezultacie, że także wydana w tym zakresie decyzja nie daje inwestorowi ani tytułu prawnego do nieruchomości objętej decyzją, ani prawa do wejścia na teren budowy, ani tym bardziej do rozpoczęcia prac budowlanych, lecz pozwala dopiero ubiegać się o pozwolenie na budowę na terenie objętym decyzją i na warunkach w niej określonych. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest także równoznaczna np. z nabyciem praw do gruntu, przy jednoczesnym ograniczeniu prawa własności dotychczasowego właściciela, czy użytkownika wieczystego, ponieważ dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę inwestor będzie musiał legitymować się tytułem prawnym do terenu inwestycji poprzez złożenie odpowiedniego w tym względzie oświadczenia. W związku z tym w ocenie Kolegium zarzut podniesiony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że wynikiem kwestionowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest ingerencja w nieruchomość, która nie stanowi własności inwestora, należy co do samej zasady uznać za nietrafny. Dalej organ wskazał, że spełnienie wymogów określonych w art. 61 ust. 1 ustawy ustala się w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzoną w oparciu o zapisy § 3 i nast. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Na gruncie niniejszej sprawy analiza taka została sporządzona przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów i z opracowania tego wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna, uzupełniona lokalami usługowymi z niezbędną infrastrukturą techniczną, drogami wewnętrznymi i publicznymi, a zatem możliwa jest kontynuacja funkcji oraz sposobu zagospodarowania terenu, skoro planowana inwestycja - stosownie do zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589) - polegać ma także na zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. Jednocześnie, jak wynika z analizy, z uwagi na charakter planowanej inwestycji nie ulegnie zmianie funkcja rozbudowywanego budynku, nieprzekraczalna linia zabudowy oraz szerokość elewacji frontowej. W związku z tym okoliczność, że w analizie urbanistyczno-architektonicznej szerokość elewacji frontowej budynku objętego wnioskiem określono na około 9,50 metra, a w zaskarżonej decyzji podano około 9,7 metra, ma znaczenie drugorzędne, skoro i tak ten parametr nie ma ulegać zmianie w stosunku do stanu istniejącego, co jasno wynika zarówno z analizy urbanistyczno-architektonicznej, jak i z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, wobec czego rozbieżności w tym zakresie pomiędzy rozstrzygnięciem a analizą, nie mogą stanowić o rażącym naruszeniu prawa. Kolegium podkreśliło, że instytucja stwierdzenia nieważności jest wyjątkiem od zasady stabilności (trwałości) ostatecznych decyzji administracyjnych, co oznacza, że tylko naruszenia prawa dokonane w sposób rażący skutkować mogą stwierdzeniem nieważności decyzji, a skutku takiego nie wywołają wady oraz uchybienia, które w przypadku zaskarżenia, w trybie postępowania odwoławczego, decyzji organu I instancji, uzasadniałyby jej uchylenie i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 28 maja 2010 r. nie stanowi negacji przepisów obowiązujących w zakresie ustalania warunków zabudowy, w odniesieniu do planowanej inwestycji spełniony został wymóg kontynuacji funkcji oraz sposobu zagospodarowania terenu zlokalizowanego w obszarze analizowanym, a zatem nie doszłoby do wydania decyzji o innej treści, odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł W.M. zarzucając jej: niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, w sytuacji w której organ dysponował sprzecznymi informacjami pochodzącymi z jednej strony od inwestora, a z drugiej z przeprowadzonej przez osobę uprawnioną analizy architektoniczno – urbanistycznej; bezpodstawne przyjęcie stanowiska inwestora, co w rażący sposób narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego zawarte w art. 6, w art. 7, oraz art. 77 k.p.a.; naruszenie w rażący sposób art.8 k.p.a. w związku z bezpodstawnym przyjęciem stanowiska strony w postępowaniu ustalającym parametry zabudowy mające znaczący wpływ na własność osób trzecich, oraz naruszenie art. 80 k.p.a. w związku z nieuwzględnieniem całości materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy; naruszenie art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez niejednoznaczne określenie istotnego parametru technicznego, a przez to naruszenie przepisów regulujących treść decyzji ustalającej warunki zabudowy, w szczególności art. 61 ust. 1 i ust. 7 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; naruszenie art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. i 80 ( bez sprecyzowania nazwy aktu prawnego) poprzez zaniechanie przez Kolegium podjęcia kroków niezbędnych do należytego wyjaśnienia przyczyn oraz skutków wywołanych przez wskazanie w decyzji nieprawdziwej szerokości frontu działki, a także poprzez pominięcie skutków powołania w decyzji niezgodnego z prawdą wymiaru frontu działki, dla której ustalono warunki zabudowy. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 156 § 1 k.p.a., w związku z błędną interpretacją art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, związaną z przyjęciem założenia, że w związku z podaniem w treści decyzji informacji, iż przedmiotowa elewacja frontowa nie ulega zmianie, można w treści decyzji ustalającej warunki zabudowy umieścić zapis informujący o wymiarze istniejącej elewacji frontowej w dowolnej wartości i że pozostaje to bez wpływu na ustaloną wartość tego parametru, oraz że jest to zgodne z wymogami ustawy regulującej treść decyzji ustalającej warunki zabudowy. W ocenie skarżącego podanie w decyzji, niezgodnie z ustaleniami w opinii urbanistyczno-architektonicznej, nieprawdziwej szerokości istniejącej elewacji frontowej i związanej bezpośrednio z tym parametrem szerokości frontu działki, pomimo wiedzy o prawidłowych wartościach tych parametrów - stanowi rażące naruszenie art. 76 k.p.a. oraz podstawowej zasady postępowania zawartej w treści art. 6. k.p.a. Skarżący podkreślił, że w sprawie doszło do ustalenia istotnego parametru technicznego w oparciu o załączoną do wniosku o ustalenie warunków zabudowy część projektu budowlanego, z pominięciem ustaleń dokonanych w analizie. Działanie takie stanowi rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz przepisów regulujących treść decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem oceny legalności Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 marca 2013 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia 12 grudnia 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 maja 2010 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Rozbudowa, przebudowa i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] (obr.......) przy ul. [...] w K. Zaznaczyć na wstępie należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych i może ono mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niebudzący wątpliwości dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. II SA/Kr 357/08 – wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). We wniosku o stwierdzenie nieważności opisanej powyżej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 maja 2010 r. skarżący powołał się na zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a mianowicie wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1206/11 orzekł, że o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański w wyroku z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 333/12 stwierdził, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Jako rażąco naruszającego prawo nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Rażące naruszenie prawa jest z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2422/11 wskazał natomiast, że rażące naruszenie prawa musi być na tyle drastyczne, aby wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej takim naruszeniem stanowiło ważniejszą wartość niż zasada trwałości decyzji ostatecznej. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 maja 2010 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy, co czyni bezpodstawnym żądanie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa warunki wymienione w pkt 1-5, od których uzależnione jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Są one następujące: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1), gdy teren ma dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnione jest wystarczające uzbrojenie terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4), a także gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Spełnienie ww. ustawowych warunków łącznie oznacza, że strona wnioskująca ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści, zaś ewentualna odmowa ustalenia warunków zabudowy przez organ prowadzący postępowanie musi opierać się na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym wprost jakieś ograniczenie (por. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa, 2004 r.). Wydanie warunków zabudowy uzależnione jest zatem od dokonania analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, obejmującej sprawdzenie czy i jakie istnieją w sąsiedztwie planowanej inwestycji funkcje, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Na podstawie wyników tej analizy właściwy organ ustala odpowiednie wskaźniki dla planowanej inwestycji. Z analizy urbanistyczno-architektonicznej opracowanej dla realizacji przedsięwzięcia objętego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 28 maja 2010r., nr [...] wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna, uzupełniona lokalami usługowymi z niezbędną infrastrukturą techniczną, drogami wewnętrznymi i publicznymi. Tym samym kontynuacja funkcji oraz sposobu zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia jest możliwa. Zarzutem podnoszonym przez skarżącego jest nieprawidłowe ustalenie szerokości elewacji frontowej poprzez określenie jej w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 maja 2010 r. nr [...] w rozmiarze ok. 9,70 m, co stoi w sprzeczności z treścią analizy urbanistyczno-architektonicznej, w której szerokość tą określono na poziomie ok. 9,50 m. W warunkach zabudowy stanowiących załącznik nr 1 do decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia 28 maja 2010 r. Nr [...] vwskazano, iż szerokość elewacji frontowej nie ulega zmianie, wynosi ok. 9,70 m i jest równa szerokości frontu działki (pkt II.1.2). Również w części tekstowej wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej (załącznik nr 3 do decyzji z dnia 28 maja 2010 r.) podano, iż szerokość elewacji frontowych pojedynczych budynków w obszarze analizowanym kształtuje się między ok. 8,5 metra, a ok. 14 metrów. Szerokość elewacji frontowej budynku objętego wnioskiem wynosi ok. 9,70 m. Dla przedmiotowej inwestycji nie wyznacza się szerokości elewacji frontowej –nie ulega zmianie (poszerzeniu) –istniejąca. Jednocześnie w samej analizie urbanistyczno-architektonicznej autorstwa architekt I.M. przyjęto , iż szerokość elewacji frontowej budynku objętego wnioskiem wynosi ok. 9,50 m. Przyjąć należy, iż różnica ta jest wskazaniem orientacyjnym, co wynika z użycia określenia "około." W określeniu około 9, 70 m mieści się bowiem także rozmiar 9, 50 m. Zwrócić nadto należy uwagę, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne dotyczy rozbudowy (nadbudowy, przebudowy) budynku usytuowanego w zabudowie szeregowej i jak wynika z przedłożonej dokumentacji organ ustalając warunki zabudowy nie wyznaczał żadnej nowej szerokości elewacji frontowej, gdyż według ustaleń przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta K. istniejąca dotychczas szerokość elewacji frontowej jest równa szerokości frontu działki i nie ulega zmianie. Sąd podkreśla w tym miejscu, iż określenie wskaźnika szerokości elewacji frontowej poprzez użycie sformułowania "około" nie jest prawidłowe, gdyż w decyzji o warunkach zabudowy parametry powinny być podane precyzyjnie i w sposób niepozwalający na dowolność po stronie inwestora, jednakże powyższego uchybienia organu nie można zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa. Niemniej jednak istotnym w sprawie jest fakt, iż przedmiotowa decyzja o ustaleniu warunków zabudowy pomimo, iż w zakresie kwestionowanego parametru przewiduje pewne niewielkie ( bo sprowadzające się do 20 cm) odstępstwo od ustaleń analizy i nieprecyzyjnie określa szerokość elewacji frontowej, to jednak jednoznacznie i kategorycznie wyklucza jej jakiekolwiek poszerzenie, co dodatkowo przemawia za uznaniem tego niewielkiego odstępstwa w ustaleniach decyzji i analizy za drobne uchybienie, którego w żaden sposób nie można zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art.156 § 1 pkt 2 kpa. Tego typu uchybienie mogłoby być przedmiotem skutecznego zarzutu w wywiedzionym odwołaniu od decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś przedmiotem rozpoznawanego w postępowaniu nadzwyczajnym wniosku o stwierdzenie nieważności takiej decyzji. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy także wskazać, iż zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Powyższe oznacza, że dla wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy inwestor nie musi legitymować się tytułem prawnym do gruntu objętego tym wnioskiem. Jak podkreśla się w orzecznictwie decyzja o warunkach zabudowy może być wydana dla konkretnego terenu każdemu, kto się o wydanie takiej decyzji zwróci. Kwestia własności nieruchomości ma znaczenie dopiero na etapie postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, kiedy to inwestor legitymować się będzie musiał prawem do dysponowania terenem na cele budowlane. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza jeszcze o możliwości realizacji inwestycji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 listopada 2011 r. II SA/Gl 401/11). W konsekwencji więc ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt. II SA/Kr 1172/11). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie znajdując przesłanek przemawiających za unieważnieniem decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 maja 2010 r. Nr [...] oraz podzielając trafność rozstrzygnięcia jak i argumentacji przedstawionej w zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.