II SAB/Kr 314/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi S.L. i S.L. na bezczynność [....] S.A. z siedzibą w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje [....] S.A. z siedzibą w K. do wydania aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku z dnia 24 grudnia 2012 r.; II. stwierdza, że bezczynność [....] S.A. z siedzibą w K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza [....] S.A. z siedzibą w K. grzywnę w wysokości 200,00 zł (dwieście złotych); IV. zasądza od [....] S.A. z siedzibą w K. na rzecz skarżących S.L. i S.L. kwotę 357,00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 29 sierpnia 2013 r. S. i S. L. wnieśli skargę na bezczynność "T" S.A. z siedzibą w K. polegającą na: 1) nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżących z dnia 7 grudnia 2012 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, póz. 1198 z późn. zm.) przy jednoczesnym 2) niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o: 3) stwierdzenie bezczynności "T" S.A. z siedzibą w K.w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżących z dnia 7 grudnia 2012 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) zobowiązanie "T" S.A. z siedzibą w K. do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie zgodnie z wnioskiem skarżących z dnia 7 grudnia 2012 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wydanego orzeczenia w niniejszej sprawie; 5) zasądzenie od "T" S.A. z siedzibą w K. na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych plus 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. 6) przeprowadzenie rozprawy również pod nieobecność skarżącego lub jego pełnomocnika. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący S. i S. L. pismem z dnia 7 grudnia 2012 r. wystąpili do "T" S.A. z siedzibą w K. m. in. o udostępnienie dokumentacji techniczno - prawnej w tym dokumentacji prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej na działce nr [...] opisanej w prowadzonych przez Sąd Rejonowy w K. V Wydział Ksiąg Wieczystych w księdze wieczystej KW nr [...] w szczególności do przesłania kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych na tej działce oraz innych dokumentów techniczno - prawnych. "T" S.A. z siedzibą w K. nie zajęła stanowiska w sprawie udostępnienia wymienionych informacji publicznych. Skarżący podkreślili, że w aktualnie obowiązujących przepisach prawa brak jest wskazania, że w przypadku skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej strona skarżąca związana jest jakimkolwiek terminem na jej wniesienie. Zgodnie bowiem postanowieniem NSA z 13 marca 2009 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2020/08 skarga na bezczynność jest skutecznie wniesiona aż do ustania stanu bezczynności, czyli do chwili załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności. Art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Skarżący, powołując się na orzecznictwo, wskazali na szczególną rolę przedsiębiorstw energetycznych w systemie gospodarczym (wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, wyrok TK z dnia 25 lipca 2006 r. w sprawie sygn. akt P 24/05, OTK-A 2006/7/87 wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt II SAB/Kr 112/09). Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia takiej informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej. W przypadku gdy organ nie wykonuje żadnej z czynności przewidzianych w ustawie należy przyjąć, iż nie rozpatrzył on w istocie wniosku o udzielenie informacji publicznej - tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 stycznia 2010 r. II SAB/Sz 34/2008. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. wydanego w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 142/2011 stwierdził, że "art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie określonej we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonym we wniosku". Za informację publiczną należy uznać informację wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym jak również informacje odnoszące się do wspominanych władz, osób i podmiotów niezależnie od tego przez kogo zostały wytworzone. Informacja ta dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 166/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wr 1009/05). Informację publiczną stanowią treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Bez znaczenia jest to w jaki sposób znalazły się w posiadaniu danego podmiotu i jakiej sprawy te dokumenty dotyczą. Nie ulega zatem wątpliwości, że żądanie skarżącego w przedmiocie przesłania kserokopii przez "T" S.A. z siedzibą w K. dokumentacji techniczno - prawnej w tym dokumentacji prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej na skarżących stanowi informację publiczną. Do dnia wniesienia niniejszej skargi skarżący nie otrzymali jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Na tej podstawie, w świetle dyspozycji art. 13 i art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy stwierdzić, że skarga na bezczynność "T" S.A. z siedzibą w K. jest w pełni uzasadniona. W odpowiedzi na skargę "T" S.A. Oddział w W. wniosła o oddalenie skargi oraz obciążenie skarżących kosztami postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że nie jest kwestią sporną w niniejszej sprawie prawo skarżących do żądania udostępnienia przez Spółkę informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednak w ocenie "T" S.A. skarga ma charakter przedwczesny, bowiem Spółka nie zaprzeczyła twierdzeniom skarżącego a w odpowiedzi na wezwanie przedsiębiorca przesyłowy wniósł o przedłożenie map sytuacyjno-wysokościowych z oznaczonymi granicami działek w celu zidentyfikowania jakie urządzenia energetyczne znajdują się na działkach skarżących a następnie ustalenie czy przedsiębiorstwo przesyłowe posiada dokumenty źródłowe dotyczące budowy tych urządzeń (pisma z dnia 8 stycznia 2013 r., 5 marca 2013 r. oraz 19 sierpnia 2013 roku). W niniejszej sprawie brak jest zatem podstaw do uznania, że Spółka nie zajęła stanowiska w przedmiocie żądań skarżącego i że pozostaje w stanie bezczynności. Spółka uzasadniła cel dostarczenia map sytuacyjno - wysokościowych (oznaczenie granic nieruchomości oraz urządzeń, których dotyczy wniosek). Skarżący nie kwestionowali zasadności dostarczenia map, lecz wniosek o ich dostarczenie zignorowali. Mimo tego w przedmiotowej skardze skarżący domagają się udostępnienia wszelkich dokumentów dotyczących posadowienia urządzeń energetycznych na działkach będących ich własnością, chociaż do dnia wniesienia skargi skarżący sami nie przedstawili właściwych map geodezyjnych. Z treści wniosku wynika, że skarżący mieli świadomość, że posadowione urządzenia nie są nowe i zostały wybudowane w przeszłości. Sieć przesyłowa na terenie S. w większości została wybudowana przed 1945 rokiem. Określenie granic działki nr [...] na mapie sytuacyjno-wysokościowej i naniesienie na niej urządzeń energetycznych było konieczne dla ustalenia, czy Spółka posiada dokumenty dotyczące budowy tych urządzeń czy też ich nie posiada ze względu na fakt, że zostały wybudowane przed 1945 r. i przejęte na podstawie dekretu z dnia 8.03.1946 roku o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U nr 13, póz. 87 z późn. zm.). Ponadto Spółka wskazała, że mapy sytuacyjno-wysokościowe są sporządzane przez uprawnionych geodetów i do zadań właściwego starosty należy prowadzenie zasobu geodezyjnego w tym geodezyjnej sieci uzbrojenia terenu. Mapę geodezyjną w tym mapę sytuacyjno-wysokościową sporządza więc uprawniony geodeta. Przedsiębiorstwo przesyłowe aktualizuje taką mapę lub nanosi na niej urządzenia przesyłowe na wniosek np. właścicieli działek. Przed udostępnieniem informacji publicznej skarżącym, konieczne było zidentyfikowanie tych urządzeń na podstawie map sytuacyjno-wysokościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270). W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność, gdyż skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05 LEX nr 236545). W następnej kolejności należy udzielić odpowiedzi na pytanie, czy "T" S.A. jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kwestia statusu prawnego przedsiębiorstwa energetycznego w kontekście ustawy o dostępie do informacji publicznej była badana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyraźne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9 c ust. 3 Prawa energetycznego i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy. Jednak dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są "zadaniami publicznymi". Działalność przedsiębiorstwa energetycznego niemieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej", nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie budzi zatem wątpliwości, że przedsiębiorstwo energetyczne, do którego skarżący zwrócili się z wnioskiem z dnia 24 grudnia 2012r. o udostępnienie informacji publicznej ciążył obowiązek rozpoznania tego wniosku w przewidzianej prawem formie w zależności od tego, czy wnioskowana informacja miała charakter informacji publicznej. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Obejmuje ono, między innymi, dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 r., II SA/Wa 1009/05, opub. w LEX nr 188310). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki posiadają także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2006 r., II SA/Wa 2043/05, opub. w LEX nr 196314). Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Zgodnie z art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio, a wnioskodawca może wystąpić do takiego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro więc, według art. 16 ust. 1 cyt. ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, to również odmowa udzielenia informacji publicznej przez inny podmiot zobowiązany następuje w drodze decyzji. Wniosek skarżących zainicjował postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej. "T’ S.A. powinien zakończyć to postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. zasadniczo albo udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o odmowie jej udostepnienia . W postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym wniesieniem skargi na bezczynność możliwe są różne rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub w innych przypadkach, do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może jednak określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać temu podmiotowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Z kolei skarga na bezczynność podlega oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku jej bezzasadności. Skoro wniosek strony skarżącego nie został załatwiony w sposób wskazany w ustawie, zaś bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Zgodnie z art. 149 § 1 zd. 2. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawa nie reguluje przesłanek takiego orzeczenia. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy. W ocenie tej należy uwzględnić to, że wniosek strony skarżącej z dnia 24 grudnia 2012 r. nie został rozpatrzony w ustawowym terminie wynoszącym co do zasady 14 dni (a maksymalnie i wyjątkowo 2 miesiące – art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Już tylko ta okoliczność jest naruszeniem prawa. Natomiast jej rażącego charakteru Sąd upatruje w tej okoliczności, że o ile przez pewien okres czasu po stronie "T’ S.A. mogły istnieć uzasadnione wątpliwości co do obowiązku stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, o tyle wątpliwości te zostały wyjaśnione w licznych zapadłych w tutejszym Sądzie wyrokach. "T" S.A. Oddział w K. był podmiotem, któremu zarzucano bezczynność w udzieleniu informacji publicznej uczestniczył w wielu sprawach rozpoznawanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Między innymi w wyrokach wydanych w dniach 27.02.2013 r. (sygn. II SAB/Kr 5/13), 3.04.2013 r. (II SAB/Kr 19/13), 4.04.2013 r. (II SAB/Kr 25/13), 11.04.2013 r. (II SAB/Kr 28/13), 12.04.2013 r. ( II SA/Kr 20/13), 17.04.2013 r. (II SAB/Kr 33/13, II SAB 21/13, II SAB/Kr 21/13, II SAB/Kr 45/13), 28.05.2013 r. (II SAB/Kr 43/13), II SAB/Kr 42/13), 5.06.2013 r (II SAB/Kr 58/13), 11.07.2013 r. (II SAB/Kr 91/13), 26.07.2013 r. (II SAB/Kr 101/13) w analogicznych sprawach Sąd przesądził, że "T" S.A. Oddział w K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej a żądanie wskazania wszelkich decyzji administracyjnych (czy dostarczenia ich kserokopii) stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomościach skarżących jest żądaniem udzielenia informacji publicznej. Niektóre ze wskazanych wyroków są już prawomocne. Dodatkowo wskazać należy, że wraz z wnioskiem z dnia 24 grudnia 2012r. skarżący przedłożył odpis z KW, rejestru gruntów oraz odpisy map ewidencyjnych ( wymienione jako załączniki do wniosku). Są to dokumenty, które wystarczająco pozwalają na zidentyfikowanie położenia nieruchomości na której posadowione są linii energetyczne, nawet jeśli mapy nie są zbyt czytelne. Zatem kolejne wezwania do przedstawienia map są zupełnym nieporozumieniem i takie działanie traktować należy jako uchylanie się zobowiązanego podmiotu od udzielenia żądanej informacji. Zgodne z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r. (M.P. z 2013 poz.89), wydanym na podstawie art. 20 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2012r. wyniosło 3.521,67 zł. Oznacza to, że górna granica grzywny, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 35.216,70 zł. Zdaniem Sądu za odpowiednią do całokształtu okoliczności sprawy, należy uznać grzywnę w wysokości 200,00 zł (dwieście). Grzywna we wskazanej wysokości w ocenie Sądu, spełnia zarówno funkcję represyjną, jak i prewencyjną. Dlatego na podstawie art. 149 § 2 ppsa orzeczono jak w pkt. III wyroku. W takiej więc sytuacji fakt nierozpoznania wniosku skarżącej, choćby nawet z opóźnieniem lub nawet po wniesieniu skargi, świadczy o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, dlatego na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 ppsa orzeczono jak w wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 w/w ustawy.