I SA/Lu 3/14
WyrokWSA w Lublinie2014-03-12
Skład orzekający: Halina Chitrosz, Wiesława Achrymowicz, Małgorzata Fita
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy opłata wstępna w umowie leasingu, która jest samoistna, bezzwrotna i stanowi warunek zawarcia umowy, może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w dacie jej poniesienia, czy też powinna być rozliczana proporcjonalnie do okresu trwania umowy leasingu?Ratio decidendi
Opłata wstępna w umowie leasingu, która ma charakter samoistny, bezzwrotny i jest warunkiem koniecznym do zawarcia umowy oraz wydania przedmiotu leasingu, powinna być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w dacie jej poniesienia. Nie stosuje się do niej zasady proporcjonalnego rozliczania kosztów, ponieważ nie dotyczy ona całego okresu trwania umowy leasingu, lecz momentu jej zawarcia i uzyskania prawa do korzystania z przedmiotu leasingu.Stan faktyczny
Spółka wniosła o interpretację indywidualną dotyczącą momentu zaliczenia opłaty wstępnej w umowie leasingu do kosztów uzyskania przychodów. Spółka uiściła opłatę wstępną w związku z zawarciem umowy leasingu operacyjnego na 36 miesięcy, która została zakwalifikowana dla celów bilansowych jako leasing finansowy. Organ podatkowy uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe, twierdząc, że opłata wstępna powinna być rozliczana proporcjonalnie do okresu trwania umowy. Po uchyleniu przez NSA wyroku WSA, sprawa wróciła do WSA w Lublinie.Rozstrzygnięcie
Uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną Ministra Finansów i zasądza od Ministra Finansów na rzecz spółki zwrot kosztów postępowania.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi G. A. Z. A "P." Spółki Akcyjnej na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz G. A. Z. A. "P." Spółki Akcyjnej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
I SA/Lu 3/14
UZASADNIENIE
Interpretacją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej – O.p.), Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów (dalej – organ podatkowy) stwierdził, że stanowisko A. z siedzibą w [...] (dalej – spółka, strona, skarżąca), przedstawione we wniosku z dnia 3 listopada 2010 r., uzupełnionym pismem z dnia 21 stycznia 2011 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów dotyczących opłaty wstępnej - jest nieprawidłowe.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. W maju 2010 r. spółka uiściła opłatę wstępną w związku z zawarciem umowy leasingu. Pierwszą ratę leasingową miała zapłacić w lutym 2011 r. Umowę leasingu zawarto na okres 36 miesięcy. Dla celów podatkowych umowa zakwalifikowana została jako leasing operacyjny, natomiast dla celów bilansowych jako leasing finansowy, w związku z czym opłata wstępna miała zwiększyć cenę nabycia przedmiotu leasingu. Spółka podała, że rokiem podatkowym jest dla niej okres od lipca do czerwca następnego roku kalendarzowego – stąd też opłata wstępna wniesiona została w roku podatkowym poprzedzającym rok, od którego rozpoczęta miała być realizacja umowy leasingu. W odniesieniu do tak przedstawionego stanu faktycznego spółka zadała pytanie: w jakim momencie może zaliczyć opłatę wstępną do kosztów podatkowych. Zdaniem spółki, opłata wstępna podlega zaliczeniu do kosztów podatkowych w dniu ujęcia jej w księgach rachunkowym, ponieważ nie ma ona związku z okresem trwania umowy leasingu – stanowi natomiast warunek jej zawarcia.
Organ podatkowy uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Wskazując na art. 17b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej – u.p.d.o.p.) stwierdził, że wydatki związane z umową leasingu operacyjnego zaliczyć należy do kosztów pośrednich (art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p.), których nie można przyporządkować do określonego przychodu. Skoro zatem spółka rozlicza bilansowo opłatę wstępną w czasie ekonomicznej użyteczności przedmiotu leasingu, powinna rozliczyć ją w tym samym okresie również jako koszt podatkowy (art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p.).
Po bezskutecznym wezwaniu organu interpretacyjnego do usunięcia naruszenia prawa, spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Podniosła w niej zarzut naruszenia art. 15 ust. 4d, art. 15 ust. 4e i art. 17b u.p.d.o.p. W ocenie strony, opłatę wstępną umowy leasingowej zalicza się do kosztów uzyskania przychodów w dacie jej poniesienia (art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p.), a nie zaksięgowania (art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p.).
Wyrokiem z dnia 6 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 354/11, oddalił tę skargę, uznając, że zarówno raty leasingowe, jak i opłata wstępna, stanowią opłaty ustalone w umowie leasingu (art. 17b ust. 1 u.p.d.o.p.), które zaliczane są do pośrednich kosztów uzyskania przychodu (art. 15 ust. 4d i 4e u.p.d.o.p.). Spór dotyczy natomiast kwestii, czy opłatę wstępną, przewidzianą w umowie leasingu, należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w chwili jej poniesienia i ujęcia w księgach rachunkowych (art. 15 ust. 4d zd. 1 i art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p.), czy też – jak stwierdził organ interpretacyjny – zaliczyć ją proporcjonalnie do długości okresu, którego wydatek ten dotyczy (art. 15 ust. 4 zd. 2 u.p.d.o.p.). Sąd podzielił stanowisko organu interpretacyjnego. W jego ocenie, odpowiadało ono konstrukcji i istocie umowy leasingu, unormowanej w art. 7091 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 19, poz. 93 ze zm., dalej – k.c.). Zgodnie z przywołanym przepisem, korzystający (spółka) zobowiązuje się zapłacić finansującemu wynagrodzenie pieniężne w uzgodnionych ratach, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego, natomiast finansujący zobowiązuje się do nabycia rzeczy i oddania jej do używania korzystającemu. Zważywszy na powyższe, zarówno raty leasingowe, jak i opłata wstępna, w istocie rzeczy stanowią wynagrodzenie finansującego, ponieważ wiążą się z możliwością korzystania z przedmiotu leasingu i osiągania przychodu. W ocenie sądu, wprowadzenie w umowie, obok raty leasingowej, opłaty wstępnej nie ma znaczenia dla podatkowego rozpoznania kosztu. Stąd też, wydatek w postaci opłaty wstępnej dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy, w którym został poniesiony, a równocześnie nie można określić, jaka jego część dotyczy danego roku podatkowego (art. 15 ust. 4 zd. 2 u.p.d.o.p.).
W skardze kasacyjnej strona wniosła o uchylenie w całości powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie rozpoznanie sprawy co do istoty oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej – p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e i art. 17b u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że wstępna opłata leasingowa jest jedną z opłat za używanie przedmiotu leasingu i dotyczy przychodów osiąganych od momentu wydania przedmiotu leasingu oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, chociaż interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego.
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r., w sprawie sygn. akt II FSK 29/11, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Za trafny uznał zarzut naruszenia art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. Stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że wstępna opłata leasingowa związana jest pośrednio z określonymi przychodami, dlatego wydatek ten zaliczany jest do kosztów uzyskania przychodu w sposób określony w art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. Spornym jest natomiast to, czy wydatek ten potrącany jest w dacie jego poniesienia (zasada określona w zdaniu pierwszym przywołanego przepisu), czy też zalicza się go proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy (wyjątek wprowadzony w zdaniu drugim przywołanego przepisu). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko sądu pierwszej instancji oparte jest o błędne założenie, że wstępna opłata leasingowa stanowi wynagrodzenie finansującego, podobne do raty leasingowej. Stąd też należy rozliczać ją w sposób określony w art. 15 ust. 4d zd. 2 u.p.d.o.p. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wstępna opłata leasingowa ma charakter samoistny i bezzwrotny względem rat leasingowych uiszczanych w okresie trwania umowy. W rezultacie należy ją wiązać nie tyle z całą umową rozumianą w wymiarze czasowym, co z momentem jej zawarcia. Dotyczy ona bowiem nie tyle samego trwania usługi leasingu, lecz w ogóle prawa do skorzystania z niego, skoro od jej uiszczenia uzależnione jest zawarcie umowy i wydanie przedmiotu leasingu. Jest to zatem opłata jednorazowa o odmiennym charakterze aniżeli raty leasingowe – dlatego należy zaliczyć ją do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo, tak jak uczyniła to spółka, a nie proporcjonalnie do okresu trwania umowy leasingu.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. – sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy opłatę wstępną, przewidzianą w umowie leasingu, należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w chwili jej poniesienia i ujęcia w księgach rachunkowych (art. 15 ust. 4d zd. 1 i art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p.), czy też zaliczyć ją proporcjonalnie do długości okresu, którego wydatek ten dotyczy (art. 15 ust. 4 zd. 2 u.p.d.o.p.).
Zagadnienie to było już wielokrotnie przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w sprawach zakończonych wyrokami: z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II FSK 451/10, z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1294/09, z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1591/10, z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2120/11, z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1546/09, z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 59/10 i z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 1981/11),.
Zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą, od charakteru raty inicjalnej zależy sposób jej rozliczenia w czasie, jako kosztu uzyskania przychodu, na podstawie art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że zasadą jest potrącanie kosztów pośrednich w dacie ich poniesienia, chyba że spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki wskazane w zdaniu drugim tego przepisu, czyli koszt pośredni dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy i nie jest możliwe określenie, jaka jego część dotyczy danego roku podatkowego. Tylko wówczas ustawodawca nakazuje rozliczyć dany koszt proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy. Wyjątek określony w zdaniu drugim przepisu nie ma zatem zastosowania, jeżeli koszt może być przypisany do konkretnego okresu krótszego niż rok.
Rozważając więc kwestię możliwości jednorazowego zaliczenia w koszty uzyskania przychodu raty inicjalnej (wstępnej opłaty leasingowej) umowy leasingu zawartej na okres dłuższy niż rok, należy w każdym przypadku rozważyć, czy rata ta dotyczy całego okresu na jaki została zawarta umowa. Charakter opłaty wstępnej może wynikać zarówno z jej funkcji jaką pełni w trakcie negocjowania i zawierania umowy leasingu, jak i z treści samej umowy. W sytuacji, gdy wstępna opłata leasingowa ma charakter opłaty samoistnej, bezzwrotnej, niezależnej od pozostałych rat leasingowych uiszczanych w trakcie trwania umowy, zaś jej poniesienie jest warunkiem koniecznym do realizacji umowy leasingu, to winna zostać zaliczona do kosztów jednorazowo, w dacie poniesienia kosztu bez konieczności rozliczania jej w czasie. Opłata taka jest kosztem jednorazowym, związanym z zawarciem umowy leasingu oraz wydaniem jej przedmiotu, również w sensie czasowym i nie można uznać, że dotyczy całego okresu, na jaki została zawarta umowa. Natomiast w sytuacji, gdy z charakteru raty inicjalnej (bądź z treści umowy) wynika, że dotyczy całej umowy leasingu i pobierana jest na poczet usługi wykonywanej przez okres jej trwania (np. zawiera prowizję, wynagrodzenie dla finansującego, czy kaucję) wówczas nie może być uzna na za koszt jednorazowy, w momencie poniesienia. Taka opłata winna być więc rozliczona proporcjonalnie do czasu trwania umowy leasingu, stosownie do zdania drugiego art. 15 ust. 4b u.p.d.o.p.
W rozpoznawanej sprawie wstępna opłata leasingowa ma charakter samoistny i bezzwrotny względem rat leasingowych uiszczanych w okresie trwania umowy. Jest to zatem opłata jednorazowa o odmiennym charakterze aniżeli raty leasingowe – dlatego należy zaliczyć ją do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo, tak jak uczyniła to spółka, a nie proporcjonalnie do okresu trwania umowy leasingu, jak wskazywał organ podatkowy.
Z podanych względów uznać należy, że w zaskarżonej interpretacji organ podatkowy naruszył przepis art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p., co powoduje konieczność jej uchylenia na zasadzie art. 146 p.p.s.a. Uzasadnienie w przedmiocie kosztów postępowania oparte jest na art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło